Tag Archives: Dig Deeper

Okt23

Dig Deeper – In Central European Time

Posted on by
Standard

Om livet under ein brun himmel.

AA1004LTD Alien Agency Dig Deeper In Central European Time (LP-LTD)  «Have you seen the stars tonight, my friend?» spør songaren. «No, I haven’t seen them» svarar koret. Og under den stjernelause himmelen er folk på vandring, folk på flukt.

På sitt tredje album gjer Oslo/Bergen-bandet Dig Deeper flyktningen ei røyst. Ein mann, ei kvinne, eit barn si vandring under ein utrygg himmel. Der målet er eit nytt tilvære, eit trygt tilvære, In Central European Time. Men er det å finne der?

Bandets låtskrivar og songar Einar Kaupang blei som fleire andre opprørt over måten flyktningstraumen i 2016 blei mottatt i Europa, og i landet vi bur i. På albumet finn vi seks songar som tematiserer dette. Seks, i hovudsak lange songar som svevar og rockar i eit stort og opent lende. Fridomsrock har eg notert meg at bandet sjølv kallar det. Eg tenker absolutt dei er inne på noko der. Psykedelisk americana, tenker eg vidare. Og åttitalets Paisley Underground (á la Dream Syndicate og True West), og The Triffids langs Wide Open Road, og U2 rundt Joshua Tree. Men vi skal ikkje drukne Dig Deeper i eit referansejag. Dei er for gode til det. Og In Central European Time fortener lyttarar for nett det det er. Eit album av skimrande rock om menneske som desperat prøver å få eit liv utav livet.

“It makes leaving so much easier when there’s nothing left to leave” slår hovudpersonen i opningsnummeret How Can I Be Certain fast. Eit bilde av det å kjenne seg ufatteleg aleine blir så skapt i det songen svevar seg sakte oppover, til gripande tonar, før den høgg eit alvorleg tak i lyttaren idet songaren spør, på vegne av ein hovudperson full av skuldkjensle, «how can I be certain I’ll meet you in the afterlife?».

Og himmelen er ikkje stjerneklar, og himmelen er ikkje fargerik. Himmelen er brun. Og songaren syng ein song retta mot dei som sitt med makta. Han er ikkje nådig. Stars Tonight heiter songen, og songaren har eit bra kor i ryggen. Ein av kormedlemane heiter kanskje Torgeir Waldemar. Songen har i alle fall eit sonisk vesen eg tenker slektar litt på ein og annan song den karen har laga. Eit ganske så medrivande sonisk vesen.

Når punktumet så blir satt. Eit ti minuttar langt punktum, i form av avslutningssporet Sky Brown Sky. Eit krautslekta semi-instrumentalt nummer fullt av desperat psykedelia. Med kviskring i skuggane og mengder av syre i gitartonane. Ja når den til slutt stilnar hen har vi også høyrt den storvegse widescreen låta Don’t Ask Too Much, om flyktningens groande mistillit til det som har møtt han. Vi har høyrt Hey!, som skildrar ein smuldrande draum, ein umisteleg song, og den endelause vandringa. Og vi har høyrt albumets kortaste song, The Ticket. Ein countryrocksong med storarta koring (frå halve The Switch og heile Dig Deeper). Der hovudpersonen har fått fatt i ein billett, har funne eit sete på bussen, og turen går mot eit mogeleg håp. Han ser vinteren komme, men er fast bestemt på å ikkje gå av før våren er her.

Eit storslått verk der empatien for flyktningen skin og skimrar frå kvart ord og kvar ein tone.

7/10

TIDAL: DIG DEEPER – IN CENTRAL EUROPEAN TIME

Des23

Musikalsk årsoppgjer 2015

Posted on by
Standard

Berre ei liste

Dei førti (for ikkje å seie femti) beste albuma eg har høyrt i år (av slike som kom ut i år). I ei ikkje heilt tilfeldig rekkefølge, men bra er dei alle.

  1. Father John Misty – I Love You, Honeybear
    Uvanlige kjærleikssongar i eit faderlig sterkt folkpopmelodisk famntak. Der kontrastane lever i beste velgåande. Behaget eksisterer side om side med ubehaget. Uroa luskar i fotspora til roa. Smektande strykarar er ikkje garantistar for at fred og fordragelegheit er neste stasjon. Men det vakre er skånsellaust vakkert, og eg kapitulerte.
  2. Kendrick Lamar – To Pimp A Butterfly
    Det er sting i formidlinga, dobbel- og trippeltyding i det uttalte. Det er ein rå poesi i linje etter linje, og ein sonisk nyanserikdom som kontinuerlig held seg på sporet. Det er slikt som er med på å gjere utslaget, i årets mest funky reise.
  3. Ezra Furman – Perpetual Motion People
    Song etter song storma den over meg. Energisk i si framferd, melodisk i sitt vesen. Full på fridom og sing-a-long. Ein skikkelig ukomplisert og uimotståelig rakkar viste den seg å vere. Viser den seg framleis å vere. Eg byrjar å få ein mistanke om at den kan ha evig liv.
  4. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell
    Elleve vakre songar. Folkpopmelodiar som kjem grasiøst smygande, og som blir verande. Elleve sakrale og stille skrik. Hjerteskjerande linjer om sakn, lengsel og uforståelige kjensler. Om ei mor som ikkje var der, og som no er død.
  5. Girl Band – Holding Hands With Jamie
    Bråk, til tider eit helsikkes bråk. Men ikkje eit meiningslaust eit. Ein herlig miks av dei motoriske faktene frå krautrocken, den klassiske lågt/høgt-dynamikken, og ei hardcore-innstilling. Noko i den duren i alle fall.
  6. Courtney Barnett – Sometimes I Sit and Think, And Sometimes I Just Sit
    Finurlige tekstar som kan kalle fram eit skeivt smil, eller få ein til å grunne litt. I eit laust, ledug og energisk rock’n roll uttrykk der det meste er upolert, og ganske så uimotståelig.
  7. Tame Impala – Currents
    Popsongar i ein straum av åttitalets synthlyd miksa med funk og disco, men utan at kjærleiken til  sekstitalets psykedelia-tonar er blitt kasta over bord.
  8. Simon Joyner – Grass, Branch & Bone
    Ni folksongar der den akustiske gitaren leiar an. Ei halvskakk og vakker songpoetisk ferd inn til svunne draumar og gulna minner.   
  9. Ought – Sun Coming Down
    Ein postpunkenergi som riv og slit, som koplar på og koplar feil. Mørkesøkande og ikkje heilt ufarlig, men først og fremst livlig påkopla.
  10. TRAAMS – Modern Dancing
    Med groovet godt intakt byr denne sør-engelske trioen opp til ein postpunkdans av det friske slaget.
  11. Sleater-Kinney – No Cities To Love
    Bandcomeback må ikkje vere traurige greier, det kan gnistre også. Ja nesten «shake it like never before».
  12. Destroyer – Poison Season
    Dunkle kammertonar, brunstige blåsarar, og giftig og svartsynt poesi. 
  13. Laura Marling – Short Movie
    Med litt meir elektrisitet enn tidlegare zoomar Marling igjen inn på tilværets dilemma.
  14. Daniel Romano – If I’ve Only One Time Askin’
    Country på gamle måten anno 2015: Trist og friskt.
  15. Sun Kil Moon – Universal Themes
    Ein gretten gubbe og hans empatiske sider.
  16. Syntax TerrOrkester – Bydrifter
    Rock i original kledning, poesi på reinspikka karmøysk – aldeles storarta.
  17. Punch Brothers – The Phosphorescent Blues
    Mandolin. Banjo. Fele. Akustisk gitar. Kontrabass. Slikt blir det fort bluegrass av. Punch Brothers vil det annleis.
  18. Tønes – Vindbrest
    Gjenkjennelig surrealisme og underfundig realisme, slik berre Tønes gjer det.
  19. Erlend Ropstad – Det Beste Vi Får Til
    Like mykje som songar og viser og slikt vil eg kalle det poesi.
  20. Dig Deeper – How You Spend Your Days
    Eit norsk rockeband som lever opp til namnet sitt, og finn skatten.
  21. Protomartyr – The Agent Intellect
    Frå avdelinga «nyare postpunk det gnistrar litt av».
  22. Ryley Walker – Primrose Green
    Ein angloamerikansk folkrocktone dyppa i jazz og leduge arrangement
  23. Kurt Vile – B’lieve I’m Goin Down
    Vile og songane hans går sin slacke gode gang.
  24. Fjorden Baby! – Oh Yeah!
    Med koking og loking og det som meir groovy er har bergensbanden skapt gode tilstandar her inne i kroken.
  25. Wolf Alice – My Love Is Cool
    Ein kvartett frå London som albumdebuterer med pop i tonane og blod i sikte.
  26. Robert Forster – Songs To Play
    Ein ny dose sympatiske popsongar frå den levande Go-Betweens legenda.
  27. Vince Staples – Summertime ’06
    Ei dyster og motsetningsfull affære, i eit fortetta sonisk landskap
  28. New Order – Music Complete
    Hook er hekta av. Keyboardet er ganske så framtredande. Det same er også ein panoramisk og velgjerande poptone.
  29. Nadia Reid – Listen To Formation, Look For the Signs
    Ein albumdebutant frå New Zealand med ein folk/americana tone av det særdeles innbydande slaget på tapetet.
  30. Israel Nash – Silver Season
    Ein texanar ifrå Missouri har komme fram til sin psykedeliske sesong.
  31. Viet Cong- Viet Cong
    Eit tvilsamt bandnamn. Ei mørk og dyster ferd inn i dei meir dystopiske krokane av postpunken.
  32.  Susanne Sundfør – Ten Love Songs
    Samspelet mellom slikt som fenger og slikt som har motstand i seg. Spretten synthpop og dunkle strykarar. Susanne Sundfør får med sjølvsagt eleganse slikt til å funke i hop.
  33. Algiers – Algiers
    Soul og gospel og postpunk. Full energi, knyta nevar og revolusjon i blikket.
  34. Corrina Repp – The Pattern of Electricity
    Skjørt og nakent. Elektrisk og uroleg. Melodisk og dirrande. Verdt å vitje.
  35. The Switch – B For the Beast
    Der popen blir innhaldsrik, kaleidoskopisk og skikkelig påskrudd.
  36. Jamie xx – In Colour
    Jamie frå The xx sin soloalbumdebut er intrikat og minimalistisk, sakte synthflytande og basskraftig. Fargerik, og rytmisk som ein døsig ettermiddagspuls.
  37. Car Seat Headrest – Teens of Style
    Einmannsband. Skranglete låg-fidelity med pophooks og folktristesse.
  38.  Beach House – Depression Cherry
    Ny forsyning med draumande popsongar på sakte puls. (Eit av to album frå duoen dette året).
  39. Low – Ones and Sixes
    Trioen har denne gongen vikla meir elektroniske lydar inn i sine dulmande tonar, utan at det skadar.
  40. Dungen – Allas Sak
    Når gitaren og fløyta og groovet finn sin skapnad, og bilder av aude trefylte landskap veks fram, då er eg i Dungens psykedeliske og suggestive verd. Alltid ein god stad å vere.
  41. Panda Bear – Panda Bear Meets the Grim Reaper
  42. Waxahatchee – Ivy Tripp
  43. Deerhunter – Fading Frontier
  44. Young Thug – Barter 6
  45. Jim O’Rourke – Simple Songs
  46. Julia Holter – Have You In My Wilderness
  47. Daniel Kvammen – Fremad I Alle Retninga
  48. Twerps – Range Anxiety
  49. Autobahn – Dissemble
  50. Best Coast – California Nights

Og så har eg lest ein del bra bøker. Strengt tatt har eg vel brukt minst like mykje tid på det som på musikken. Både gamle og årsferske bøker. Av den siste sorten (årsferske i alle fall i norsk omsetting), fekk eg hug til å nemne nokre:

Roberto Bolaño – 2666
Den chilenske forfattaren Roberto Bolaño døydde i 2003, 50 år gammal. Han var då i siste fase for å ferdigstille sitt storverk 2666. Året etter vart boka utgjeven. Sannsynlegvis så godt som i den forma forfattaren sjølv såg den føre seg. I år ligg den så føre i norsk omsetting. Det er ei tjukk bok (940 sider). Den består av fem bøker. Fem forteljingar. På eitt vis separate forteljingar, på eitt vis nestar dei seg alle i hop i den siste forteljinga. Boka kvalifiserer tvillaust til karakteristikken «ein mangslungen og gåtefull roman». Den er ikkje fullt ut til å forstå. Den går fleire vegar. Hovudvegar, sidevegar, grusvegar, gjengrodde vegar, blindvegar. Den fylgjer desse vegane med ein desperasjon i seg. Og skildrar lidenskap og djevelskap, galskap og draumar. Den er ambisiøs så det held. Den er ein feber av ei bok, og eg må så definitivt lese den fleire gonger.

Elena Ferrante – Mi briljante venninne / Historia om det nye namnet
To bøker, halvparten av ein kvartett. Napoli-kvartetten.
Med eit direkte språk, fritt for dilldall, fortel Elena Ferrante ein medrivande historie om oppvekst, vennskap, kjærleik, fiendskap, vald og makt (og meir til). Sentralt i historia finn vi forteljarstemma til Lena og hennar venninne Lila, og det kontrastfulle vennskapet mellom desse to — både blømande og destruktivt, både støttande og rivaliserande. Lena kjempar seg, til trass for si låge sjølvkjensle, utav kvartalet og til ei universitetsutdanning. Lila, den tøffe og kreative, blir att der og kjempar ein slags sjølvdestruktiv kamp med mann, nabolag og mafiaen.
Bøkene er omsett til levande nynorsk og har ei skikkelig pageturnerkraft (i løpet av 2016 vil kvartetten bli fulltalig).

Patti Smith – M Train
For nokre år sidan fascinerte ho med historia om vennskapet mellom seg og Robert Mapplethorpe (Just Kids). Denne gongen møter vi i hovudsak den godt vaksne Patti Smith. På reise til Berlin, til Mexico, til Japan, eller vandrande rundt i New York (særlig då til stamkafeen sin på hjørnet). Innimellom vitjar ho, i tankane, tida ho hadde med ektemannen sin Fred Smith (fram til han brått døydde i 1994). Ho deltar på ein konferanse om polarforsking, vitjar Frida Kahlo museet, ser på engelsk krim på eit Londonhotell, men ikkje minst fortel ho om litteratur ho er glad i. Og det er i dei passasjane eg kanskje synk djupast inn i boka. Når ho fortel om sin kjærleik til bøker av Jean Genet, Sylvia Plath, Michail Bulgakov, W.G. Sebald, Haruki Murakami, Roberto Bolaño, og så vidare.
Side etter side driv så makelig og godt forbi, heilt naturleg, assosiativt og sympatisk.

Jonathan Franzen – Renhet
Ikkje Franzen si beste bok (Den tittelen kjempar framleis Korrigeringer og Frihet om), men på sitt vis ei absolutt fengslande nok bok. Skitnare enn tittelen tyder på. Fortalt frå perspektivet til fleire av bokas karakterar, men med den unge kvinna Pip som hovudaktør. Eit namn som bringe tankane i retning Dickens-klassikaren Store Forventninger. Og noko Dickens er det vel kanskje over måten fleire av karakterane blir skildra på. Boka går fram og tilbake i tid. Femner mellom anna ein historie frå det delte Berlin, og tar føre seg internettets overvakings- og publiseringsmogelegheiter. Franzen har sannsynlegvis ein politisk intensjon med desse perspektiva. Personleg synst eg at han er betre, ja drivande god, når han teiknar opp sine romanfigurar på godt og vondt, og skriv fram strålande dialogar.

Og ikkje heilt ny av året, men gjenutgitt som trilogi i år, Jon Fosse sine tre eineståande kortromanar Andvake/Olavs draumar/Kveldsvævd:
Utanfor tid og rom, i eit suggererande gjentakande språk fortel Fosse historia om to (Alida og Asle) som elskar kvarandre. Ei vakker kjærleikshistorie. Samstundes: ei uhyggelig historie, ei historie som også inneheld død, sakn og bitter fortviling. Den er ikkje festa fast i slikt som logisk sett nødvendigvis kan skje akkurat slik det her skjer, den har noko bibelsk og legendeprega over seg, men gjer likevel frå seg ei kjensle av å vere rå røyndom, ei dirrande kjensle av at dette handlar om ekte levande menneske. Slike som elskar og frys og kjempar og gjer handlingar som ikkje kan rettast opp att.
Det er vakkert, det er trist, og det set evigvarande spor.

Jan27

Dig Deeper – How You Spend Your Days

Posted on by
Standard

Eit norsk rockeband som lever opp til namnet sitt, og finn skatten.                                          8

   Kva som skjedde den tredje mai står ikkje klart for meg. Kva som skjedde den tredje mai står kanskje heller ikkje klart for Einar Kaupang. Men morgonlyset han får i augo i det han vaknar denne dagen (den tredje mai, eller dagen etter, eller kanskje ein heilt annan dag) er klart, altfor klart. No kan det vere at det ikkje er Einar Kaupang som vaknar denne dagen og sitt der og gnir seg i augo, det kan godt vere ein heilt annan fyr. Ein eller anna som Einar Kaupang har fått for seg at han skal synge om, lage ein song om, og så kalle songen for May 3rd. Ein fyr som no, eit drygt minutt inn i songen, fortel kva han ser, kva han såg, denne dagen, då han vakna med morgonlyset i augo. Han såg bort på bordet, og der såg han restane «from the night before». «Oh» stønnar han, «well I guess thats just so wrong» sukkar han, og tonane dansar så barmhjertig i lag med han, og dei kunne kanskje ha komme frå The War On Drugs, men dei kjem frå Dig Deeper. «Last week I took to wheel and drove off» syng Einar Kaupang litt seinare, «out of town with a friend, he put Son Volt on, the wind blew hard on the bare hills, gone were the days of 2013». Eit salig vemod skyl over dei barmhjertige tonane. Glovarme tonar frå ein gitar driv inn i sentrum og fører låta vidare, og vidare, heilt til den er tilbake der den starta, seks minutt etter at den starta. Og eg tenker at eigentlig kunne den berre ha drive vidare og vidare og vidare. Eg hadde blitt med.

Den andre plata til Dig Deeper har fått tittelen sin frå opningssporet, frå parentesdelen av opningssporet. Kanskje kunne den like gjerne fått det frå hovuddelen, April Haze? Eg stiller ikkje spørsmålet berre fordi det hadde stått litt i stil med debutalbumets tittel, August Afternoon. Det hadde også sagt noko om plata, korleis den høyrest ut. Korleis den på energisk og grøderikt vis seglar framover i eit tynt slør, eit tynt psykedelisk slør. Når så er sagt, tittelen How You Spend Your Days seier sannsynlegvis vel så mykje om plata. Om kva songane på plata handlar om, og kva som blir grave fram av menneskelige (og kanskje også nokre meir umenneskelige) opplevingar plata igjennom. For det er ei slik plate. Ei plate der vi møter folk med ei fortid. Og den kunne ha vore betre, denne fortida, men det er no eingong den dei har. Så, på beddinga av ein ny dag, i det friske lyset, søker blikket å finne feste i ei anna tid, ei ukjent tid, tida som enno ikkje har gått sin veg, den som no skal gåast. Kor mykje av fortida blir med på den turen tru?

Amerika er med. Bandets medlemmer kjem frå Oslo og dei kjem frå Bergen, men tonar frå Amerika er inderlig til stades i det dei gjer. Eg nemnte The War On Drugs. Det blir det gjort i presseskrivet også, saman med Crazy Horse. Den siste referansen opplever eg kanskje ikkje like tydelig her. Meir nærliggande opplever eg det heller då er å komme drassande med eit og anna Paisley Underground band.

Men det er noko norsk her også, er det ikkje? Litt meir enn at det er visse tangeringspunkter til tidleg Madrugada?

Aust for Paisley Underground møter ein etterkvart på ein ørken. Mellom Bergen og Oslo er det fjell. Og meir enn ørken er det fjell og vidder ein kan høyre ekko av i det massive men samstundes vidopne lydbildet bandet har lagt seg til på denne plata. Som er noko annleis enn korleis stoda var på debutplata. Ei for all del solid plate det også, der countryrock med trykk på rock kom i form av medrivande låtar som til dømes tittelsporet og Memphis. Men det kan virke som at dei verkelig har tatt bandnamnet sitt på ordet sidan då, og grave djupare.

Inn til draumane blant anna. Dreaming With Einar er den ganske så fabelaktige tittelen på eit av spora. Ei psykedelisk ferd i utkanten av røyndomen, der både draumar blir drøymt i einsemd og i tosemd («I was talking to a friend, yeah dreaming through him»). I April Haze høyrer vi om ein som driftar av garde utan heilt å finne feste. Men gjer det i grunn så mykje? «Just break your bones, break your heart, it doesn’t matter how you spend your days» lyde det noko desillusjonert i refrenget. Det siste minuttet drive låta inn i ein reint fantastisk psykedelisk suggesjon, som sjølvsagt burde helde på og helde på mykje lenger enn den gjer.

Frå den noko meir konsise og kjappe sida til bandet kjem Tracks og Let Me Ride. Den første ein drivande og fengande rockelåt som det er lett å kaste seg i famnen på. Der pianoet si rolle er like sentral som gitaren. Den andre er platas mest grumsete og hardtrockande nummer.

Røft går det føre seg i Cast No Light også. Her er skinger og blues, og Dream Syndicate luskar i nabolaget. Ei forhutla sjel prøver å finne fram, men skuggane er sterkare enn lyset. «The shadows don’t cast no light, just chase you where you go». Eit høgdepunkt blant lite anna enn høgdepunkt. Slik som Time Trials til dømes. Avslutningssporet. Ein slags ballade, som ikkje heilt finn roen, som slett ikkje finn roen. Om ein mann og hans fabuleringar kring ei kvinne, kjensler som går i fleire retningar, og ein desperat konklusjon: «Could it be that I’m losing, or that I already lost».

Midt i eit uttrykk, som om vi ser rockehistorisk på det ikkje akkurat er skrint befolka, viser Dig Deeper seg som alt anna enn bortkomne. Dei serverer stor musikk på meir enn eitt vis.