Monthly Archives: september 2015

Destroyer – Poison Season

Standard

Destroyer 4 år etter Kaputt: Dunkle kammertonar, brunstige blåsarar, og giftig og svartsynt poesi.      8

  Blåsarar og strykarar og ei røyst i beherska flyt. Horn frå E Street og kammertonar frå Big Star sin tredje. Men Dream Lover og Bangkok er ikkje to gamle Alex Chilton låtar, ikkje denne gongen. Denne gongen er det to ganske så ferske Dan Bejar låtar. Frå kvar si side av Poison Season. Dream Lover kjem nedover gata som ein andpusten Young Americans. Det er full blås, absolutt full blås. Men songaren prøver å halde det litt meir avmålt. Der han syng om eit par «lovers on the run», blant skilt som seier «This Way», i seine nattetimar, i tidlege morgontimar … «oh shit, here comes the sun». Bangkok kjem frå ein annan stad. I noir og neon sit det ein fyr, heilt i ro, og minnest. Rundt han talar pianoet og fiolinane vemodig i eit jazzig tonebilde. Sunny heiter fyren og han har sett Bangkok, han har levd og han har reist og han har sett langt meir enn Bangkok. Ein trompet kjem inn, og hissar seg etter kvart litt frilyndt opp. Men ikkje før Bejar fleire gonger har gjentatt songens gåtefulle og poetiske klimaks:

So, bring out your dead!
Bring out the light!
Bring out your dark
Birds in flight!
Bring out your red
Roses too!

Hey, what’s got into Sunny?…

For tiande gong gjer Dan Bejar ut album under Destroyer signaturen. Sist gong det skjedde var året 2011, og albumet heitte Kaputt. Destroyer sitt kritikarroste og mestselgande album. Det sofistikerte Brian Ferry slash Steely Dan slash Talk Talk popalbumet som gjorde musikartilværet litt annleis for Bejar sitt Destroyer.

Med Poison Season gjer ikkje Bejar det kanskje mange hadde vore freista til å gjere: Å fylgje opp ein suksess med meir av same slaget. Først og fremst så kan det vel ikkje seiast å vere skrekkelig mykje pop over Poison Season. Meir korrekt blir det vel å beskrive albumet som ei ganske så nedpå kammertona og skyggefyll affære, med eit og anna tillaup til blåsarforfylgd rockebrunst innimellom. Det gjer ikkje albumet til eit svakare album enn Kaputt. Snarare tvert imot spør du denne lyttaren.

Ein lyttar som set pris på måten plata er sett saman på. Med det todelte semitittelkuttet Times Square, Poison Season som opnings- og avslutningsspor. Eit spor der ein cello, og berre bitte litt meir, er instrumentelt fylgje når Bejar syng inntrengande men likefullt avslappa om fire individ som har sitt å slite med. Ein av dei er Jesus, og han er «beside himself». Skrifta på veggen seier imidlertid «Jesus saves», eller kanskje gjer den ikkje det likevel, kanskje er den ikkje ein gong «writing at all», nei meir sannsynleg er den «just forces of nature in love with a weather station». Og derifrå, derifrå kan du, om du vil då, fylgje eit rosespor ned til Times Square. Ein skikkelig kryptisk New York-ballade altså. Som ikkje berre er ein ballade, men som kjem som eit sentralt plassert rytmisk og særdeles dansbart spor i tillegg. Då heiter låta berre Times Square, sannsynlegvis fordi den ikkje er like giftig. Sjølv om teksten er eksakt den same er det utruleg kva litt løftande blåsarar og yppige rytmar kan få til. Eg likar begge variantane eg, men om eg skal velje ja då vinn den gretne sida av meg, og eg vender meg mot celloballaden.

Eg vender meg like villig mot The River. Ein vakker pianogrunna låt. Der saker og ting skjer. Men kva? Det er lett å tenke om blåsarane som strøymer langs låta som ein allegori for elvas straum, så eg gjer det. Det er ikkje like lett å oppfatte kva den eigentlig handlar om. Sånn utanom at den frontar ein viss misnøyestemning då, blanda med fridomslengsel (ein utav-byen-«she despises»-lengsel), og dødsangst («I’m over before I begin to go»). Eg vender meg gjerne mot Midnight Meet the Rain også. Ein smått ustyrlig affære, med skingrande horn/gitar-overgangar. Ein ugod sak om eit menneske som ikkje vil delta i livet, som har grimme tankar om verda utafor vindauga, som har «no interest in getting dressed today, to go outside and play a game we know so well…». Og jammen santen vender eg meg mot Hell også. Der eg høyrer fiolinar i dialog med ein trompet, og ein songar som syng om ein fyr som har nådd fram dit vegen er som mørkast, som ser seg sjølv som «scum», som ein som vart født «bright» men no er «dark as a well», … «And it’s hell down here, it’s hell».

Lystelige stemningar grev ikkje Bejar fram i songane på Poison Season. Nei denne gongen har han nok leita i skuggane, eller kanskje endå litt lenger inn, for å finne fram til poesien. Når så arrangementa i tillegg ikkje er av det medhårsstrykande slaget, nei heller ser seg tent med å krangle litt i motvind, så kan nok dette ikkje få karakteristikken lettfordøyelig og fiks ferdige for ein radiokanal nær deg. Slik tilfellet var med Kaputt. Men eit tilfelle er no dette likefullt. Eit skummelt medrivande eit i grunn. Eit av Bejar sine beste, faktisk.

Høyr her (høyr Father John Misty)

Standard

 

Mykje aktivitet frå popkrokenfavoritt Father John Misty dei siste 7-8 dagane. Sist fredag lanserte han video til låta The Night Josh Tillman Came To Our Apartment.

På tysdag denne veka, som ein finurleg (muligens litt småbeisk) kommentar til Ryan Adams si siste plate med coverversjonar av Taylor Swift låtar, la Misty ut to Swift-coverversjonar han også, på Soundcloud. I sterkt Velvet Underground inspirert stil. Dagen etter tok han dei bort. Som ein følgje av at Lou Reed hadde vist seg for han i ein draum og bedd han om å gjere det. (Men dei finst på YouTube framleis).

I går, fredag, la han så ut på nettet ein heilt ny eigenskriven låt, The Memo. Om musikk-kulturen, plateindustrien, forståsegpåarar, Narcissus-legenda, og slikt. Ein riktig godbit.

I’m gonna steal some bedsheets
From an amputee
I’m gonna mount em on a canvas
In the middle of the gallery
I’m gonna tell everybody it was painted by a chimpanzee
But just between you me
Here at the cultural low water mark
If it’s fraud or art
They’ll pay you to believe

I’m gonna take five young dudes
From white families
Gonna mount em on a billboard
In the middle of the country
I’m gonna tell everybody they sing like angels with whiter teeth
But just between you and me
They’re just like the ones before
With their standards lower
Every concert goer will pay you to believe

Caffeine in the morning, alcohol at night
Cameras to record you and mirrors to recognize
And as the world is getting smaller
Small things take up all your time
Narcissus would have had a field day if he could have got online
And friends it’s not self-love that kills you
It’s when those who hate you are allowed
To sell you that you’re a glorious shit the entire world revolves around
And that you’re the eater, and not the eaten
But that your hunger will only cease
If you come binge on radiant blandness at the disposable feast

Just quickly how would you rate yourself
In terms of sex appeal and cultural significance
Do you usually listen to music like this
We can recommend some similar artists
Are you feeling depressed?
But your feedback’s important
To us

Gonna buy myself a sports team
And put em in a pit
Gonna wage the old crusade
Against consciousness
All I need is a couple winners to get every loser to fight in it
You keep the golden calf
I just need the bullshit
They won’t just sell themselves into slavery
They’ll get on their knees and pay you to believe

 

Pål Angelskår – The Cellar Door Was Open, I Could Never Stay Away

Standard

Kjellaren og nostalgien, melankolien og den gode poptonen.                                                       7

VOW200LP Voices of Wonder Pål Angelskår The Cellar Door Was Open, I Could...(LP)  Eg sitt og ser på eit bilde av eit kjellarrom, ein teikning. Eg fant den inne i coveret: På golvet ligg eit dusin Lp-plater (frå Free til Lemonheads, frå Neil Young til Sister Rain). På veggen heng det bilde og plakatar (frå Kong Olav til Madonna, frå Karate Kid til Marillion). Her er ei bokhylle, og ein bokstabel i ferd med å velte. Her er eit orgel, ein gitar, ein bandspelar, ei skrivemaskin, ei skuff full av brev, ei flaske vin og ein stabel med ved. Her er forgangne minner, her er levande minner, og døra står open.

The Cellar Door Was Open, I Could Never Stay Away, ein innbydande tittel. Pål Angelskår sitt der, midt i tittelen, og minnest. Gamle minner og ferske minner. Gode minner og vondare minner. Om vennskap og kjærleik.

Tre år etter Follow Me er Angelskår her med plate igjen. Sitt andre soloalbum. Og han er der han har vore, i det der popmelankolske hjørnet sitt. Slik vi kjenner han frå Minor Majority. Med varme i tonefallet syng han sine sindige og smidige songar om ulike grader av fred og ufred mellom to menneske. Melodiske songar. Melodiar som veks seg sterkare og sterkare.

Og aller sterkast denne gongen veks Back When the Summer Felt More Like a Year seg. Ein innbydande tittel. Ein song som drar meg til seg. Ein gripande men også gåtefull historie, som Martin Hagfors har vore med å skrive (ein av fire songar han har vore med å skrive). Forsonlige pianotonar inviterer inn, eit varmblodig groove tar form, melodien tar tak. «Watching you from across the street» syng songaren, og ein historie om innestengd galskap, gamal kjærleik og eit stansa tilvære trer fram. Eit engelsk barnerim («knick knack paddy whack») spelar ei smått magisk rolle der songen for alvor drar seg til, der den tar steget frå notid til fortid, der eit hammondorgel breier sine tonar utover sakene. Det er songar som dette som blir med ein vidare.

Angelskår er på ingen måte åleine her, han har eit bra lag med medhjelparar med seg. Opp mot åtte-ni stykk av dei kan finne på å delta på ein og same song, gjerne som traktørar av meir enn eitt instrument også (i alle fall når det gjeld produsent Roar Nilsen). Det blir for så vidt eit fyldig lydbilde av slikt, men det har ikkje blitt eit overdådig eit, på ingen måte, her er godt med luft. I songar som har eit nært slektskap til kvarandre, men som òg vel kan seiast å ha sitt eige vesen. Her er den semiakustiske This One Song Should Be Within Range (ein song om å skrive ein song som blir til ein song om velværet saman med ei kvinne). Her er det jazzige og minimalistiske, men koringsfyldige, nummeret Meeting You Unexpectedly Here. Her er den nydelige og smått uhyggelige countrystreifande Sleeping In the Light of a Friend, med subtil men særdeles effektfull koring frå Hilde Marie Kjersem (ho korar forresten på dei fleste låtane på plata). Her er i grunn ikkje ein einaste skikkelig svak låt i sikte.

To av låtane har ikkje Angelskår skrive sjølv. Lifeline er ført i penn av engelske Gus MacGregor, og er ein dugande nok popsong. Local Karaoke Queen har han plukka frå ei plate av norske Muzzelwhite. Ein tragisk historie om ein forsømt gut, der låtskrivaren (Tore Aurstad) klarer å få eit glimt av humor inn i det heilsvarte. Angelskår gjer ei nennsam og vakker tolking.

Det blir med andre ord vanskelig å bebreide Angelskår for at han ikkje kunne la vere å smyge seg på innsida av den der opne kjellardøra. For som de skjønar kan det virke som det har komme mykje bra utav det. I alle fall ei heil plate. Denne her.

TIDAL: The Cellar Door Was Open, I Could Never Stay Away

Daniel Romano – If I’ve Only One Time Askin»

Standard

Country på gamle måten anno 2015: Trist og friskt.                                                                          8

  Ganske så håplaust, det er vel i grunn det det er. Dette som Daniel Romano har føre seg på denne plata si. Country frå forne dagar, og kjærleik som bukkar under i låt etter låt. Lindrande omstende er vanskelig å finne. If I’ve Only One Time Askin’ er tittelen, og angeren som osar av det utsagne kan vel seiast å vere ganske så karakteristisk. Bitre kjensler florerar og nåden har dratt sin kos. Men, forunderlig nok, dei står oppreist desse songane, jaggu gjer dei det.

Det er ikkje aller første gong at canadiske Daniel Romano gjer ut plate. Det er vel noko sånt som fjerde gongen, under eige namn. Før det, før han tok sitt eige namn i bruk på denne måten, sysla han litt rundt med andre ting. Han spelte nokre år punk i eit band kalla Attack In Black. Countryvegen svinga han inn på i 2009 som ein tredjedel av den obskure og kortlevde trioen Daniel, Fred & Julie. Året etter satt han så heime i sitt eige private studio og laga si første plate under eige namn. Han hadde pådratt seg ein del kjipe erfaringar frå musikkindustrien, og i god ironisk ånd kalla han plata for Workin’ For the Music Man. Den blei ingen hit. Det kan ein vel ikkje seie at platene som har fylgt i åra etter har blitt heller. Men eit visst rykte, eit visst renommé, har han klart å skape seg. Forståelig nok.

Det kan tyde på at Romano framleis er av den oppfatning at sjølvgjort er mest velgjort. For det er i heimestudioet at denne fjerde plata er blitt til også, og det aller meste av lyd ein kan høyre er det Romano sjølv som står for. Men nokre andre har han då slept til. Eg kan høyre ein steelgitar her, eit trekkspel der, litt fele, nokre pianotonar, og så litt vokal korings-assistanse. Ikkje heilt ukjente Caitlin Rose er ein av dei vokale bidragsytarane.

Eg høyrer Caitlin Rose i Strange Faces. Men kanskje like viktig: eg høyrer eit medfølande trekkspel. I ein melodisk smidig og raffinert countrylåt. Kanskje den beste på plata. Med ein mildt sagt desillusjonert fyr i hovudrolla, ein som ser for seg at han vil trø feil sama kor han skulle finne på å trø. Likevel ber han fram ein liten draum:

If I had a way to feel the things that sit just out of reach
I would touch the strangest faces ‘til they’re not so strange to me

Eg høyrer plata starte med smektande strykarar. Men der høyrer eg nok feil. For det er berre Romaro som har kreert lyden av ei handfull strykarar på synthesizeren sin (den luringen). Like fullt: opningssporet, I’m Gonna Teach You, er av det slaget som sender tankane tilbake til den gongen på sekstitalet då country miksa seg med pop for første gongen. Namn som George Jones og Glen Campbell spring i hu. Førstnemnte er forresten ein aktuell mann når det kjem til platas einaste coverlåt. Learning To Do Without Me var eit dugande avslutningsspor på ei ganske så middelmåtig åttitalsplate av Jones. Romaro syng den med inderlig omhu og plasserer den i langt betre omgjevnader her.

Som ein overgang mellom kvar låt har Romaro lagt inn små mellomspel. Klimprande, halvskeive, heilskeive, skrudde og effektfulle mellomspel. Det skapar ein førestilling av at dette er saker som høyrer i hop. 11 songar som fortel om mellommenneskelig punkteringar. Eller Eleven Kinds of Loneliness som Richard Yates så vakkert kalla noko liknande i ei gripande novellesamling.

Det beste mellomspelet kjem i enden av balladen The One That Got Away (Came Back Today). Eit funky eit, med ein Romaro (og ei kvinne) som fleire gonger gjentek ordet «mosey». Mystisk? Vel, på facebook-sida til Romano blir det hevda at han «delivers mosey croonin’», og, i eit halvhjerta forsøk på å komme unna countrymerkelappen, har han titulert seg som «The King of Mosey». Har eg forstått han riktig er dette eit slags forsøk på å distansere seg frå den glatte Nashville-countryen som blir sett på som country i dag, for heller å omfamne den klassiske countryen, frå 50- og 60-talet.

I kor stor grad det Romaro har føre seg er 2015 og ikkje 1965 skal eg ikkje foreta ei seriøs vekting av. Eg føler det som særdeles lite avgjerande for korleis mi oppleving av albumet blir. Det avgjerande er nærværet og tonen. Heilt sikker kan ein jo aldri vere, men eg trur det er der, akkurat der, i nærværet og tonen, at årsaka til at Romaro og eg hamnar på same frekvens må ligge.

Ein frekvens der eit bitande tittelkutt om ei prostituert kvinne som føler seg djupt fornærma av ein innbilsk kunde tar sin plass. Der songen om at byrdefullt blir det like forbanna dette livet, enten utgangspunktet er rikdom eller fattigdom, There’s a Hardship, høyrer heime. Saman med den John Prine-aktige songen om Two Word Joe. Ein kar som brenn seg så kraftig på kjærleiken at han nesten mister taleevna. Og ein og annan song til. Ja sånn om lag alle, for å seie det enkelt. For vi snakkar jo i grunn om å vere på frekvens frå første til siste tone.