Category Archives: Høyr her

Høyr her: Janelle Monáe og Make Me Feel

Standard

Janelle Monáe reteams with Grimes for a celebration of sexuality on 'PYNK'  Dette er funky. Vellystig og fengande. Heitare enn ein mai-dag 2018. Make Me Feel er årets Kiss. Janelle Monáe har grabba til seg det tette funkdrivet til Prince-låta Kiss, og skapt ei låt av det 100% uimotståelege slaget. Om det er nokon som lurer er songen å finne på Monáe sitt fargerike album av året, Dirty Computer. Eit album der dama har mikrofonen i si makt og insisterer på å la «the vagina have a monologue». Og monolog eller ikkje, song eller rap, ho har ting på hjarta. Det handlar om fridom, fridom frå undertrykking, fridom frå moralske vaktarar, fridom til å vere den ein er, fridom til å leve eit «crazy, classic, life». Feminisme og borgarrettar og full fyr.

Høyr her: Josh T. Pearson er tilbake

Standard

The Straight Hits er rett rundt hjørna. Det andre solo-albumet til den eksentriske texanaren Josh T. Pearson.

Han har barbert seg og klipt håret sidan han var her sist, i 2011, med det forsiktig sagt fabelaktige albumet Last of the Country Gentlemen. Han har barbert og kutta ned noko på låtlengdene også. The Straight Hits består av ti songar gjort unna på like over 40 minutt, der alle har ordet Straight i tittelen. Ein fiks idé han fekk. Han laga seg like godt fylgjande reglar før han sette i gang:

  • All songs must have a verse, a chorus and a bridge.
  • The lyrics must run 16 lines or less.
  • They must have the word ‘straight’ in the title.
  • That title must be four words or less.
  • They must submit to song above all else. (“You do as she tells you, whatever the song tells you,” Pearson explains. “You bend to her, and not her to you.”).

Og det er blitt songar som spenner frå det lågmælte til det countrypunkheftige, frå rock’n roll drama til dirrande viser. I kalendaren min er det ein kraftig forventningsfull ring rundt 13. April.
Her er ein liten smakebit:

Høyr her: Protomartyr og A Private Understanding

Standard

Sommaren (som knapt nok var her) er på hell, men platehausten 2017 er jomfrueleg. Det er eitt og hitt å sjå fram til, skulle eg tru. Ganske så nær sin utgjevingsdato har eg blant anna notert meg at Grizzly Bear, EMA og The War On Drugs er å finne. Sistnemnte går for A Deeper Understanding på sitt nye album. Det absolutt sterke Detroit-bandet Protomartyr tar føre seg A Private Understanding på det første sporet dei gjer kjent frå si kommande plate, Relatives In Descent (med annonsert utgjevingsdato 29. september). Det dirrar litt av denne…

Høyr her: Bob Dylan og denne Nobelpristalen

Standard

Dylan har levert talen sin. Nobeltalen som prisen han mottok for eit halvår sidan forplikta han å levere, som det har blitt reist tvil om han kom til å levere. Vel han har nå gjort det, den varer i knappe 27 minutt, og den er inspirert.

Han startar med å fortelje om Buddy Holly, og eit vitalt augeblikk med augekontakt. Han fortel vidare korleis Leadbelly og hans label-kameratar opna ei ny verd for den unge Robert Zimmerman. Han tok snart namnet Bob Dylan og reiste heime i frå.

Mest tid brukar han til å gå djupt inn i korleis tre spesifikke bøker har hatt ei avgjerande betydning for han.

  • Moby Dick (ei vilter bok frå det store havet, om den besette kaptein Ahab, og om korleis «different men react in different ways to the same experience»).
  • Intet Nytt Fra Vestfronten (om krigens redsler, ein «horror-story» full av galskap der «death is everywhere»).
  • Odysseen (det greske eposet om ein mann på veg heim frå krigen, og alle dei usannsynlege hindringane som møter han).

Til dempa jazzige pianotonar framfører Dylan ein tale som Svenska Akademien bør bli nøgd med.

Høyr her: Meir Peter Perrett

Standard

…og der blei ikkje forventningane mine til det kommande Peter Perrett-albumet akkurat mindre. An Epic Story er ein song om kjærleik som har overlevd, som definitivt har fått brynt seg på livet men ikkje bukka under. Det er vel grunn til å tru at den kan handle om 65 år gamle Perrett sitt ekteskap med Zena Kakoulli. Dei har vore gift i 46 år. Det er ein enkel og vakker song. Og catchy også … ja dæven så catchy.

Høyr her: The Dream Syndicate har nytt album på gang

Standard

Jadå, det er framleis liv i The Dream Syndicate. 29 år etter at bandet gav ut sitt fjerde studioalbum (Ghost Stories) er dei på trappene med sitt femte. I september skal det visst skje. Ei absolutt energisk framføring av ein låt som skal vere med på albumet har nyleg dukka opp på nettet. Tittelen er Outta My Head. Kjenneteikn: eit stødig groove og fuzz i gitaren. Berre sjå og høyr her:

Dream Syndicate – Outta My Head

Høyr her: The National rører på seg igjen

Standard

For nokre dagar sidan kom The National med ein lovnad om å gje ut eit nytt album til hausten. Heilt eksakt den 8. september. Tittelen, Sleep Well Beast, kan jo gje ymse assosiasjonar. Inntil vidare skal eg la desse ligge. Men eg lar ikkje den første smaken av albumet ligge. Ein song med tittelen The System Only Dreams in Total Darkness. Noko som vel ikkje kan seiast å vere ein direkte lysteleg tittel. Og det er ikkje songen heller (lysteleg altså). Men bra er den, og går til verket ganske så beinveges gjer den også. Med Bryan Devendorf sitt framoverdrivande og smått intrikate trommespel, Aaron Dessner sine iltre gitarinnspel, og Matt Berninger som syng linjer som «We said we’d only die of lonely secrets». Det går absolutt an å førestille seg at han skildrar ei ikkje spesielt lysteleg samtid. Utan at han adresserer uroa i ein spesiell retning. «An abstract portrait of a weird time we’re in» har han sjølv kalla songen.