Monthly Archives: april 2019

Priests – The Seduction of Kansas

Standard

    Bilderesultat for priests band 2019

Jesus’ son. «I feel just like Jesus» son» syng Lou Reed i den berykta låta Heroin. Og skildrar ein slags euforisk tilstand idet stoffet renn gjennom årene. På nittitalet gav forfattaren Denis Johnson ut ei novellesamling kalla Jesus’ Son. Med historier frå dei skrå breidder, fortalt av ein Fuckhead. «I am Jesus» son, I’m young and dumb and full of cum» syng Katie Alice Greer på Priests sitt andre album The Seduction of Kansas, og går inn i rolla til ein fyr som er temmeleg høg på seg sjølv, utan å ha ein adekvat grunn til det. Kanskje eit nett-troll, kanskje ein drapsmann, kanskje ein kommande amerikansk president. Det er ikkje mykje kanskje over drivet i låta, det er fullspiker rå rock’n roll.

«I’m that bitch, your white witch» syng Daniele Daniele ein annan stad på albumet. I’m Clean heiter låta, og songaren framstille ei iskald kvinne, som distanserer seg frå kjenslene sine, som tvingar valdtektsmenn til å spegle seg, og sjå sin egen perversitet, i is-spegl, før ho drep dei. Låta har eit reint, suggererande groove, og ein tone som både er lokkande og farleg.

«I feel misunderstood like I’m some kind of enemy, when I’m the one in charge of all the things that make you happy» blir det sunge i låta Control Freak. Misforstått eller ikkje, eg har vanskar med å oppfatte hovudpersonen i låta som så mykje anna enn ein manipulerande djevel. I sonisk forfatning brakt til torgs i ei aggressiv form, eit markant insisterande groove og GL Jaguar sin gitar som både kjæler med det melodiøse og skjær støyande igjennom.

På papiret er Priests ein færre enn dei var då dei kom med sitt debutalbum, Nothing Feels Natural, for to år sidan. Bassist Taylor Mulitz har forlete bandet for å satse på eit anna prosjekt. Men dei tre som er att har ikkje laga eit album utan bassgitar. Det er så definitivt ein bassgitar, eller fleire, i spel her. Det er så definitivt eit bra groove i ryggrada til fleirtalet av songane her. Eit bra groove, og songar som i sonisk målestokk ikkje er skore over ein og same lest. Men der ein rock’n roll-energi med slektskap til punk og postpunk er høyrbart til stades i ganske så mange av dei 42 minuttane albumet varer.

Som det vel skulle gå fram av presentasjonen av tre av songane på albumet så er det mykje grums i skallen på skikkelsane som gjer seg til kjenne i i det tekstlege materialet. Utan at eg skal gå til det skrittet og hevde at det er eintydig slik. Det store og heile bildet kan vel seiast å vere både meir vekslande og tvitydig.

Albumtittelen kan vel seiast å vere av det smått pretensiøse slaget. Priests kjem frå Washington DC og har inga tilknyting til Kansas. The Seduction of Kansas er deira omskriving av tittelen på ei bok av Thomas Frank, What’s the Matter With Kansas?. Ei bok, utgitt i 2004, der forfattaren søker finne svar på kvifor folkefleirtalet i Kansas bevega seg frå demokratisk til republikansk side. Og i så måte, slik forfattaren oppfatta det, røysta mot sitt eige beste. Det er spor av både politiske undertonar, og eit og anna rimeleg tydeleg formidla standpunkt, i det Priests har føre seg, men først og fremst er dei eit (både sonisk og tekstleg sett) giftig rockeband.

Jenny Lewis – On The Line

Standard

On The Line - Jenny Lewis Store     Bilderesultat for jenny lewis on the line

Eg har høyrt for lite på Jenny Lewis. Inntil for sånn cirka eit knapt år sidan hadde eg i alle fall høyrt for lite på henne. Eit par Rilo Kiley cd’ar (bandet ho fronta frå slutten av nittitalet og eit lite tiår inn på 2000-talet) blei i si tid handla inn, høyrt på, og for så vidt likt. Spesielt godt likte (og for all del likar) eg den tredje (av fire), More Adventurous. Eit album som må seiast å halde kva tittelen lovar, der det byr på attraktive tonar i eit pop/folk/rock-segment. Låtar som både har tonen og Jenny Lewis sine skarpe formuleringar omkring livets behag og ubehag.

For sånn cirka eit knapt år sidan var eg til stades på ein liten sjarmerande konsert Jenny Lewis heldt på ei litt for stor scene på Øyafestivalen. I tillegg til konsertens eigenverdi, førte det til at eg søkte opp dei tre soloalbuma hennar. Og der var det jammen meg meir liv og røre og fengande musikk enn eg (av ein eller annan uforklarleg grunn) hadde innbilt meg. Musikk som har si gjeld til 70-talet og det som blir kalla vestkystrock, men som også dansar lettbeint med samtida. Her er linjer både til Fleetwood Mac og til Bright Eyes, men først og fremst er det Jenny Lewis og eit bra arsenal med skarpskodde låtar.

On The Line er Jenny Lewis sitt fjerde soloalbum. Det står ikkje tilbake for det ho har levert før. Kanskje kan ein seie at det er hakket mjukare, kanskje kan ein kalle det soft rock, og kanskje kan ein kalle det hennar mest personlege. Eit lengre kjærasteforhold til musikaren Jonathan Rice tok slutt rundt den tida ho starta arbeidet med albumet, og mor hennar døydde medan innspelingane gjekk føre seg. Mor hennar som ho ikkje hadde hatt særleg til kontakt med på mange år. Mor hennar som heilt sidan Jenny Lewis var ei lita jente hadde slitt med eit narkotikamisbruk. Medan vesle Jenny allereie frå tre-årsalderen stod for ein god del av familien si inntekt, som skodespelar/barnestjerne i reklamefilmar og tv-seriar. Eit liv ho reiste frå då ho nærma seg tjue-årsalderen. Eit liv som dukkar opp i songen Wasted Youth. Ein grasiøs popsong der refrenget går slik: «I wasted my youth on a poppy, Doo-doo, doo-doo, doo, just for fun». Det funky nummeret Little White Dove blei i fylgje Jenny Lewis til i perioden ho besøkte si døyande mor på sjukehuset. «In the middle of love, I’m the little white dove, I’m the heroin» lyde refrenget her. Beck har vore djupt involvert i denne. Ryan Adams var involvert i første del av innspelingane. Då det byrja dukka opp metoo-varsler om han var han fort ute.

Veteranar som Jim Keltner, Don Was og Benmont Tench utgjer stamma i bandet Jenny Lewis har hatt med seg under innspelinga, men det er så definitivt dama sjølv som skin sterkast, og skarpast, dette er hennar plate. Og aller best er ho i opningssporet Heads Gonna Roll. Ein song som til dels handlar om åtskiljing («you think you’re going to heaven, and that I am going to hell»), om kjærleik som har tatt slutt, men som, når alt kjem til alt, ikkje har vore bortkasta. Men det er noko meir der også. I denne songane. Der den så reint uimotståeleg smyg seg frå den eine linja til den andre. Midt inni der dukkar det opp ein pussig liten historie:

Took a little trip up North
In a borrowed convertible red Porsche
With a narcoleptic poet from Duluth
And we disagreed about everything
From Elliott Smith to Grenadine
He fell asleep and I put up the roof

Og plutseleg er dei to (sjåføren og poeten) hamna på ein gravlund, og angsten melder seg, og lidenskapen rår, og eg tenker at Jenny Lewis er ein glimrande låtskrivar, og at Heads Gonna Roll er ein av hennar aller beste låtar. På eit album eg har vanskeleg for å seie at det finst svake spor…for det gjer det jo ikkje.