Monthly Archives: februar 2018

Car Seat Headrest – Twin Fantasy (Face to Face)

Standard

Ein mann og hans band gjer eit glødande besøk tilbake til eiga fortid.

Bilderesultat for car seat headrest twin fantasy  «God, give me Frank Ocean’s voice» syng Will Toledo. Vel, det ynskje kjem han nok aldri til å få oppfylt. Men den slentrande, og tidvis eksplosive, songstilen hans er då heilt grei den. Ja meir enn god nok i grunn. «…and James Brown’s stage presence» legg han til, når han nå først er i gang. Vel, med sin lange kropp, sitt slentrande ganglag, og hang til å spele gitarsoloar med ryggen mot publikum, er han nok temmeleg langt unna nett det. Kanskje var han litt nærare ynskjer som kunne bli oppfylt sist gong han spelte inn songen (Cute Thing) der desse setningane blir ytra. «God, give me Dan Bejar’s voice» song han den gongen, i 2011. Tja, tenker eg, heilt unødvendig, mumlar eg. «…and John Entwistle’s stage presence» la han til, i 2011. Det skulle tatt seg ut, tenker eg, verdens stiligaste bass-spelande statue du. Om ikkje anna ber bønene bod om at Will Toledo har visse anlegg for sjølvironi og humoristiske replikkar. Det er ikkje karaktereigenskapar som akkurat pregar Twin Fantasy. For her snakkar vi tenåringsangst, kvalar og kjærleikstrøbbel av visse dimensjonar.

 Will Toledo har gått til det skritt å spele inn på nytt eit heilt album han har gitt ut før. Twin Fantasy er eit av dei elleve heimelaga albuma som han, under Car Seat Headrest signaturen, gav ut på internettstaden Bandcamp i perioden 2010-2014. I 2015 fekk Car Seat Headrest platekontrakt med Matador Records. Ein av premissane Will Toledo fekk inn i den kontrakten var at han skulle få spele inn Twin Fantasy på ny. I eit studio, med det Car Seat Headrest som nå var blitt eit band, og ikkje lenger berre eit solotiltak. Med det Car Seat Headrest han spelte inn 2016’s beste album, det glødande rock’n roll-opplegget Teens of Denial. I stil og kraft og forseggjort råskap liknar 2018 utgåva av Twin Fantasy meir på det albumet enn på den vinglete og upolerte lo-fi affæra frå 2011.

Det finst garantert hardbarka fans av Twin Fantasy anno 2011 som vil meine dette aldri skulle vore gjort. Og som i alle fall hardnakka vil hevde at den meir polerte 2018-utgjevinga ikkje er det ekte Twin Fantasy-albumet. Underteikna vil like hardnakka hevde at 2018-utgåva er den beste. Den har eit trøkk, ein medrivande låtbyggingsdynamikk og ein songar som verkeleg gjer seg til kjenne, eit godt stykke lengre framme i lydbildet. Den er avgjort meir polert, men det er på ingen måte ei polering som tar bort råskapen. Snarare er det ei polering som understrekar råskapen. Skapt av ein Toledo som heilt presist har fått fram lyden av det han har høyrt for seg, og ikkje ein Toledo som i 2011 snubla rundt og laga både skeive klassikarar som Beach Life-In- Death og skurrande halvskrantne spor som Cute Thing. For det sporet har i sanning verkeleg vakse. Nå er Cute Thing eit powerpopnummer høg på power og med ein vinnande popnonsjalanse. Og med ein tekst som ikkje berre er finurleg, men som først og fremst er eit skrik etter kjærleik. Det går for så vidt an å seie om fleirtalet av songane på plata.

Låttekstane har ikkje gjennomgått dei store endringane. Det er mest på det subtile plan (som f.eks at mantraet «I have loved» i slutten av Cute Thing nå er blitt til «I am love»). Famous Prophets er vel den låta som har blitt utsett for den største renoveringa i så måte. Undertittelen er endra frå Minds til Stars, låtlengda har vokse frå 10 til 16 minutt, og 2018-teksten ber preg av å ha blitt forfatta av ein (naturleg nok) modnare Toledo. Ein fyr med litt meir avstand til stoffet. Ein fyr som finurleg drar fram ein referanse til Bowie-svanesongen Blackstar, og plasserer den ved sida av Painstar (tittelen på ein obskur Car Seat Headrest instrumental). Låta endrar ansikt fleire gonger undervegs, men har ein upåklageleg dynamikk som både spelar på monotoni og ekspansjon. Den driv ikkje inn i dødparti, berre rolegare parti. Og så har den sine desperate parti då, med glødande spørsmål som «did they tell you what happens when you touch it?», og sine bibelske referansar som til slutt kulminerer i ein lengre monolog beståande av fleire vers frå 1. Korintarbrev. Men før det, sentralt i songen, mantraet: «The ocean washed over your grave, The ocean washed open your grave». Som vel kan vere ein allegori for kjensler som blir blottstilt … eller kanskje noko heilt anna. Uansett, same mantra har tidlegare på albumet dukka opp i det andre lange nummeret, Beach Life-in-Death. Ein song av absolutt episk karakter. I tre deler. Deler som sonisk sett er ulike. Den første kjem i eit rastlaust tempo, og blir sunge til ein eks-kjærast: «I spent a week in Ocean City, and came back to find you were gone, I spent a week in Illinois, and came back to find you were still gone». Og røyndom og draum og dødsmotiv smeltar i hop. Tempoet blir moderert i dei neste delane, men intensiteten lever, og desperasjonen likeså. Og mantraet: «The ocean washed over your grave, The ocean washed open your grave». Nesten 30 minutt er den samla speletida på dei to låtane. Ein kan kalle dei sentrale av den grunn. Men meir er dei sentrale i kraft av at Car Seat Headrest har gitt dei evna å halde fast i meg (lyttaren) i samfulle 30 minuttar.

Car Seat Headrest lever og spelar naturleg nok på ingen måte frigjort frå musikk som har vore og er her, midt blant oss. Ein kan dra parallellar til New York legendene Television, til David Bowie, til Okkervil River. Eit bilde eg har fått for meg er at bandet er ein slags mikstur av Pixies og Pink Floyd. Eg høyrer energien og dynamikken til førstnemnte, eg høyrer dei progressive linjene til sistnemnte. Og i nesten-balladen High to Death høyrer eg spor av The National, medan energiklumpen Nervous Young Inhumans har noko Spoon-aktig med seg. Bodys er på si side ein rå rakkar eg ikkje skal plassere inn til andre enn Car Seat Headrest sjølve, der songaren tyr til følgande metakommunikasjon: «Is it the chorus yet? No, It’s just a building of the verse, so when the chorus does come, it’ll be more rewarding». Og når refrenget så kjem lever opp til lovnaden.

I det avsluttande tittelsporet, ein epilog som flyt vakkert mot målet, stirar songaren mot sola. Og det smertar. Og røyndomen smertar. Men er dette røyndom? Og er dette slutten? «This ain’t the end» prøver songaren seg med. Før han sluttar å synge, og byrjar snakke. Legg inn ein liten monolog der han presiserer at dette berre er slutten på songen, ja at dette berre er ein song. «It’s a version of me and you that can exist outside of everything else, and if it is just a fantasy, then anything can happen from here». Og der ligg det vel eit håp? Så då går det an å synge, forsiktig, heilt til slutt: When I come back you’ll still be here, When you come back I’ll still be here». På eit glødande og gåtefullt album som på ingen måte er løyst og ferdigspelt.

8/10

TIDAL: CAR SEAT HEADREST – TWIN FANTASY

Ezra Furman – Transangelic Exodus

Standard

Desperate songar for desperate tider.

Bilderesultat for ezra furman transangelic exodus  Det startar med ein redningsaksjon. Forteljaren sitt ved rattet i sin raude Camaro, og ut gjennom sjukehusvindauga kjem hans elskar. Ein engel. Eit menneske som har byrja å gro venger. Ein fare for menneskeheita, meiner mange. «To them you know we’ll always be freaks» erklærar forteljaren. Og gjer gass. For han har ingen intensjonar om å sitte her og kope medan dei «suck the blood from my wound». Og det er energi, og det er rock’n roll, og det er amerika, og det er to på flukt med vind i håret. Men med ein annan desperasjon, ein annan «runaway american dream», rennande gjennom blodårene enn den Springsteenske Born To Run-desperasjonen. Tonen er meir krakilsk her, meir grunnleggande desperat. Det er noko anna som står på spel. «Oh, someday girl, I don’t know when, we’re gonna get to that place, where we really want to go and we’ll walk in the sun» syng Springsteen. «The future’s breathing down the neck of the past, and the sun throws a shit-eating shine on the moon» syng Ezra Furman. Sjåføren og hans engel rasar framover i opent landskap, men lufta er tett og framtida heng og dinglar i eit frynsete tau.

«This record is an exercise in empathy» skriv Furman i ein av fleire meldingar på LP’ens innleggsark. Eg er villig til å gje han rett i det. Samstundes er det eit album der paranoiaen har meir enn berre eit visst grep. Om enn ikkje eit lammande eit, for forteljaren er viltert til stades og lar seg ikkje utan vidare kue. «It’s a protest record, dreamed in the dark corners of the heart of a queer grandchild of Holocaust survivors» skriv også Furman, og presenterer med det samstundes seg sjølv. Noko han for så vidt har gjort tidlegare. Spesielt sterkt på sine to føregåande album. Det tvers gjennom desperate punkrock’nrollgospel-albumet Day Of the Dog (2013), og det for så vidt like desperate gjennombrotsalbumet Perpetual Motion People (2015). På begge desse albuma har han hatt med seg ein kvartett med namnet The Boy-Friends. I år, på Transangelic Exodus, heiter kvartetten han har i ryggen The Visions. Men gløttar ein bakom namnet så er det forsyne meg dei same fire som utgjorde The Boy-Friends. Lyden av dei er likevel ikkje heilt den same. Synthesizeren har blitt gitt eit større spelerom, den elektriske gitaren eit litt mindre, og saksofonen til produsent Tom Sandusky kjem sjeldnare inn i bildet. Plata er nok i større grad bygd og lappa i hop enn dei to førre. Utan at lyden av den er blitt for stor. Absolutt ikkje. Det er dei tettsittande og energiske tonar som regjerer grunnen. Plassert i eit skarpt og opent lydbilde som minner meg litt om Vampire Weekend-albumet Modern Vampires of the City.

Ezra Furman insisterer på at Transangelic Exodus ikkje er eit såkalla konsept-album. Men ein raud tråd er det då her. Frå tittelens englemotiv, til alle låtane der denne engelen dukkar opp. Denne elskaren til eg-personen. Og det at dei er på denne flukta, frå styresmakter og slike som ikkje vil dei vel. Ein «transangelic exodus on four wheels», som det blir ytra i Psalm 151. Ei setning som vel kan brytast opp om lag slik, bak frå: Det klassisk amerikanske (bilen), det gamle testamentet (Exodus er den latinske tittelen på den andre boka der, og handlar mykje om jødane si flukt frå Egypt), det transseksuelle og outsider-elementet.

Men viktigast er nå lidenskapen. Den er på sedvanleg Furman-vis like solid på plass som på hans to førre album. Han syng som om han meiner det. For eit understatement! Han tar sjølvsagt full eigedom over kvart forbanna ord … og syng med ei kraft og ein dynamikk det glødar av. Enten songen er ein rastlaus rakkar eller ein meir dvelande ballade. Driving Down To L.A. høyrer til sistnemnte kategori. I nennsame vers og eksplosive refreng tematiserer den dødsflørt og inderleg kjærleik, og er eit høgdepunkt. Endå litt sterkare er God Lifts Up The Lowly. Ein ballade der Furman grip tak i det bibelske bodskap om at i Guds auger er den mest forkomne og ubetydelege skapning ikkje eit hakk mindre verdt enn den robuste og mektige. Han gjer det i eit attraktivt knokkelarrangement, med ein bassist som har funne fram celloen, og alt blir berre komplett vakkert. Cello i ei sentral rolle finn ein også i Love You So Bad. Ein cello med dans i seg, plassert i ei poplåt som både har det melodiske og det forfriskande luftige på si side. Med ein liten touch av Pulp sin Common People, og det er jo ikkje ein skadeleg touch å ha. Og heller er det ikkje skadeleg at Furman syng linjer som «I still remember so bad, the nights mom got drunker than dad did, She told me never hang out with the bad kids. Well what can you say to that? I always knew I was bad».

Kor mykje dette handlar om Furman sjølv, eller er historier av det fiksjonelle slaget, er sjølvsagt umogeleg å seie noko sikkert om. Ikkje er det det minste interessant heller i grunn. Men eg legg merke til at han lar hovudpersonen handle sin første kjole i det lausslopne nummeret Maraschino Red Dress $8.99 At Goodwill. Ei klesdrakt Ezra Furman som kjent rett så ofte kan finne på å kle seg i. At han ein eller gong kan ha mista uskulda si til ein gut er det vel også ting som tyder på, men at denne heiter Vincent stemmer sikkert ikkje. Ein fin poptrudelutt er den nå uansett, songen I Lost My Innocence («to a boy named Vincent, and in a single instant I was set free»). Og eit lyst og lystig avslutningsnummer som står noko i kontrast til dei tolv låtane som ligg før i løypa. På ei plate Furman har tileigna the immigrant, the refugee, the closeted, the out, the vulnerable, the homeless, the searching. Og som fleire enn det antakeleg vil ha utbytte av å ta innover seg.

8/10

TIDAL: EZRA FURMAN – TRANSANGELIC EXODUS

No Age – Snares Like A Haircut

Standard

Høyr der du…No Age leverer fargerik energi, og bra bråk.

Bilderesultat for no age snares like a haircut  Cruise Control heiter den første låta på plata. Men tru ikkje at Los Angeles-duoen No Age har sett på cruisekontroll når dei har spelt inn sitt femte album. Nesten fem år etter sitt førre album (An Object) brenn låtane dei presenterer minst like energisk som dei nokon gong har gjort.

For drygt ti år sidan kom No Age ut av LA-indie-klubben The Smell med ein miks av bråk og pop og avantgarde og hardcore og ambient som var i stand til å regjere øyregangar. Energi var eit tvillaust stikkord. Og den var spikra frilyndt og viltert fast på album-trekløveret Weirdo Rippers, Nouns og Everything In Between (som alle kom i løpet av ein dryg treårsperiode).

Etter ein treårig albumpause viste så No Age fram til ei noko meir sakteflytande side av seg på An Object. Ikkje på ein slik måte at eg vil hevde at dei der nytta seg av den før nemnte cruisekontrollen, men heller slik at det ambiente som alltid hadde vore ein bit av heilskapen nå utgjorde ein større bit. På Snares Like A Haircut er det gitarar og trommer og bråk, og nokre av dei mest catchy og melodiske låtane bandet har komme opp med til dags dato, som dominerer bildet.

Begge karane, syngande trommeslagar Dean Spunt og gitarist Randy Randall, har i løpet av dei fem åra som er gått sidan førre album gifta seg og blitt fedre. Ein skal ikkje sjå bort frå at det har gjort dei godt. Også i musikalsk målestokk. I alle fall: leiken og vitaliteten ligg ikkje att heime på stovegolvet. Den har blitt med i studio. Eg høyrer gitartonar og droner som det gnistrar av. Eg høyrer eit offensivt groove. Eg høyrer at vokalen er lenger framme i bildet enn den har vore før. Saman med den kjem også det melodiske lenger fram. Sjølv om ein vel må melde at Spunt ikkje har ei stor stemme. Men god nok, god nok.

Orda og tekstane som kjem fram til overflata er ikkje tydelege meldingar. Dei høyrer vel meir til den surrealistiske retning. Eller noko slikt som: korte glimt, blinkande observasjonar, forminska kjensleuttrykk, plassert i ein røyndom, ei nåtid, som ikkje er heilt til å stole på. «Where’s the good things, I don’t know» syng Spunt i det nemnte opningskuttet. I selskap med ein strålande kaskade av lyd. I eit melodisk hjørne som får meg til å tenke på ein annan syngande trommeslagar, avdøde Grant Hart, som i mange år gjorde teneste i det legendariske bråkebandet Hüsker Dü. Eit band som nok står ganske nær toppen av lista når No Age skal gje til kjenne sine inspiratorar.

Ramones er nok eit anna band som står på den lista. Noko det melodiske i det fosskokande sporet Stuck In the Changer ber visse teikn på. Og då kan ein vel i same andedrag nemne punk-kjappisen Drippy. Men skal eg nemne mitt absolutte favorittspor på plata (og det skal eg jo) så heiter det Tidal. Eg trur ikkje songen har noko forbindelse med ei viss straumeteneste, men eg meir enn trur at No Age hadde kraftig forbindelse med straumnettet då dei spelte den inn. Frå ein litt nedtona start kastar duoen låta ut i eit punkeventyr av ei overstyrt powerpop-affære. Full av energi, og melodi, og catchy linjer som både handlar om smerta «on the way down» og freden «on the brighter side». Låta som på albumet fylgjer i hælane på denne, Soft Collar Fad, er forresten nær på av same kaliber. «Maybe this is progress, maybe it’s not, but it’s not for you to say» snerrar Spunt i eit to og eit halvt minutt nummer glødande av offensiv punkkraft.

Så finst det også låtar der tempoet og bråkefaktoren blir tona noko ned. Eit par instrumentalar. Tittelkuttet som held kva tittelen forkynner. Skarptrommer høyrest ut som ei saks gjennom ein hårmanke. Send Me (som dei har laga ein fiffig video til) har sine skimrande gitartonar i eit kontrollert tempo. Men endå betre i den kategorien er Squashed. Eit atmosfærisk nummer med visse anthem-disposisjonar, fullt av fargar, rikt på psykedeliske fakter, og suggererande, merkbart suggererande.

Så…når alt kjem til alt, og popfesten og bråkefesten kjem til sin ende…og energien tonar ut…slik det jo må gå til slutt…så er eg villig til å hevde at No Age i det herrens år 2018 har komme med ei rockeplate av det særskilt vitale slaget…deira beste.

8/10

Bandcamp: No Age – Snares Like A Haircut