Category Archives: 2019

Priests – The Seduction of Kansas

Standard

    Bilderesultat for priests band 2019

Jesus’ son. «I feel just like Jesus» son» syng Lou Reed i den berykta låta Heroin. Og skildrar ein slags euforisk tilstand idet stoffet renn gjennom årene. På nittitalet gav forfattaren Denis Johnson ut ei novellesamling kalla Jesus’ Son. Med historier frå dei skrå breidder, fortalt av ein Fuckhead. «I am Jesus» son, I’m young and dumb and full of cum» syng Katie Alice Greer på Priests sitt andre album The Seduction of Kansas, og går inn i rolla til ein fyr som er temmeleg høg på seg sjølv, utan å ha ein adekvat grunn til det. Kanskje eit nett-troll, kanskje ein drapsmann, kanskje ein kommande amerikansk president. Det er ikkje mykje kanskje over drivet i låta, det er fullspiker rå rock’n roll.

«I’m that bitch, your white witch» syng Daniele Daniele ein annan stad på albumet. I’m Clean heiter låta, og songaren framstille ei iskald kvinne, som distanserer seg frå kjenslene sine, som tvingar valdtektsmenn til å spegle seg, og sjå sin egen perversitet, i is-spegl, før ho drep dei. Låta har eit reint, suggererande groove, og ein tone som både er lokkande og farleg.

«I feel misunderstood like I’m some kind of enemy, when I’m the one in charge of all the things that make you happy» blir det sunge i låta Control Freak. Misforstått eller ikkje, eg har vanskar med å oppfatte hovudpersonen i låta som så mykje anna enn ein manipulerande djevel. I sonisk forfatning brakt til torgs i ei aggressiv form, eit markant insisterande groove og GL Jaguar sin gitar som både kjæler med det melodiøse og skjær støyande igjennom.

På papiret er Priests ein færre enn dei var då dei kom med sitt debutalbum, Nothing Feels Natural, for to år sidan. Bassist Taylor Mulitz har forlete bandet for å satse på eit anna prosjekt. Men dei tre som er att har ikkje laga eit album utan bassgitar. Det er så definitivt ein bassgitar, eller fleire, i spel her. Det er så definitivt eit bra groove i ryggrada til fleirtalet av songane her. Eit bra groove, og songar som i sonisk målestokk ikkje er skore over ein og same lest. Men der ein rock’n roll-energi med slektskap til punk og postpunk er høyrbart til stades i ganske så mange av dei 42 minuttane albumet varer.

Som det vel skulle gå fram av presentasjonen av tre av songane på albumet så er det mykje grums i skallen på skikkelsane som gjer seg til kjenne i i det tekstlege materialet. Utan at eg skal gå til det skrittet og hevde at det er eintydig slik. Det store og heile bildet kan vel seiast å vere både meir vekslande og tvitydig.

Albumtittelen kan vel seiast å vere av det smått pretensiøse slaget. Priests kjem frå Washington DC og har inga tilknyting til Kansas. The Seduction of Kansas er deira omskriving av tittelen på ei bok av Thomas Frank, What’s the Matter With Kansas?. Ei bok, utgitt i 2004, der forfattaren søker finne svar på kvifor folkefleirtalet i Kansas bevega seg frå demokratisk til republikansk side. Og i så måte, slik forfattaren oppfatta det, røysta mot sitt eige beste. Det er spor av både politiske undertonar, og eit og anna rimeleg tydeleg formidla standpunkt, i det Priests har føre seg, men først og fremst er dei eit (både sonisk og tekstleg sett) giftig rockeband.

Jenny Lewis – On The Line

Standard

On The Line - Jenny Lewis Store     Bilderesultat for jenny lewis on the line

Eg har høyrt for lite på Jenny Lewis. Inntil for sånn cirka eit knapt år sidan hadde eg i alle fall høyrt for lite på henne. Eit par Rilo Kiley cd’ar (bandet ho fronta frå slutten av nittitalet og eit lite tiår inn på 2000-talet) blei i si tid handla inn, høyrt på, og for så vidt likt. Spesielt godt likte (og for all del likar) eg den tredje (av fire), More Adventurous. Eit album som må seiast å halde kva tittelen lovar, der det byr på attraktive tonar i eit pop/folk/rock-segment. Låtar som både har tonen og Jenny Lewis sine skarpe formuleringar omkring livets behag og ubehag.

For sånn cirka eit knapt år sidan var eg til stades på ein liten sjarmerande konsert Jenny Lewis heldt på ei litt for stor scene på Øyafestivalen. I tillegg til konsertens eigenverdi, førte det til at eg søkte opp dei tre soloalbuma hennar. Og der var det jammen meg meir liv og røre og fengande musikk enn eg (av ein eller annan uforklarleg grunn) hadde innbilt meg. Musikk som har si gjeld til 70-talet og det som blir kalla vestkystrock, men som også dansar lettbeint med samtida. Her er linjer både til Fleetwood Mac og til Bright Eyes, men først og fremst er det Jenny Lewis og eit bra arsenal med skarpskodde låtar.

On The Line er Jenny Lewis sitt fjerde soloalbum. Det står ikkje tilbake for det ho har levert før. Kanskje kan ein seie at det er hakket mjukare, kanskje kan ein kalle det soft rock, og kanskje kan ein kalle det hennar mest personlege. Eit lengre kjærasteforhold til musikaren Jonathan Rice tok slutt rundt den tida ho starta arbeidet med albumet, og mor hennar døydde medan innspelingane gjekk føre seg. Mor hennar som ho ikkje hadde hatt særleg til kontakt med på mange år. Mor hennar som heilt sidan Jenny Lewis var ei lita jente hadde slitt med eit narkotikamisbruk. Medan vesle Jenny allereie frå tre-årsalderen stod for ein god del av familien si inntekt, som skodespelar/barnestjerne i reklamefilmar og tv-seriar. Eit liv ho reiste frå då ho nærma seg tjue-årsalderen. Eit liv som dukkar opp i songen Wasted Youth. Ein grasiøs popsong der refrenget går slik: «I wasted my youth on a poppy, Doo-doo, doo-doo, doo, just for fun». Det funky nummeret Little White Dove blei i fylgje Jenny Lewis til i perioden ho besøkte si døyande mor på sjukehuset. «In the middle of love, I’m the little white dove, I’m the heroin» lyde refrenget her. Beck har vore djupt involvert i denne. Ryan Adams var involvert i første del av innspelingane. Då det byrja dukka opp metoo-varsler om han var han fort ute.

Veteranar som Jim Keltner, Don Was og Benmont Tench utgjer stamma i bandet Jenny Lewis har hatt med seg under innspelinga, men det er så definitivt dama sjølv som skin sterkast, og skarpast, dette er hennar plate. Og aller best er ho i opningssporet Heads Gonna Roll. Ein song som til dels handlar om åtskiljing («you think you’re going to heaven, and that I am going to hell»), om kjærleik som har tatt slutt, men som, når alt kjem til alt, ikkje har vore bortkasta. Men det er noko meir der også. I denne songane. Der den så reint uimotståeleg smyg seg frå den eine linja til den andre. Midt inni der dukkar det opp ein pussig liten historie:

Took a little trip up North
In a borrowed convertible red Porsche
With a narcoleptic poet from Duluth
And we disagreed about everything
From Elliott Smith to Grenadine
He fell asleep and I put up the roof

Og plutseleg er dei to (sjåføren og poeten) hamna på ein gravlund, og angsten melder seg, og lidenskapen rår, og eg tenker at Jenny Lewis er ein glimrande låtskrivar, og at Heads Gonna Roll er ein av hennar aller beste låtar. På eit album eg har vanskeleg for å seie at det finst svake spor…for det gjer det jo ikkje.

Erlend Ropstad – Brenn siste brevet

Standard

  Bilderesultat for erlend ropstad

Om eg skal vere litt edrueleg (og det kan jo, i alle fall tidvis, lønne seg) då vil eg ikkje gå til det skritt å kalle det sjuande albumet til Erlend Ropstad eit meisterverk på linje med det aller største som har skjedd av rock’n roll. Men at det er eit forbanna bra album, går ikkje an å komme vekk frå. For så vidt ikkje overraskande. Det er jo det han har gjort til ein vane. Å komme med forbanna bra album. I alle fall sidan han starta å nytte sørlandsmålet sitt tre album inn i ein karriere som starta i vaksen alder.

Den gongen, då eg oppdaga han, med det tredje albumet, satt han i vindaugskarmen med ein akustisk gitar i fanget, skoda opp ein bratt bakke, og song viser om sjelelivet, for ikkje å seie kjærleikslivet. Det gjer han for så vidt framleis, men viser kan ein vel knapt kalle det nå.

Gitaren er elektrisk, energien er upåklageleg, og det soniske bildet er mektig. Om enn ikkje ni songar til ende. Ropstad avsluttar dei to LP-sidene i rolege former. Med ein nennsam pianoballade («Du hang med ei stund») og ei skjør vise («Stein i dine sko») akkompagnert av ein gitar utan straum. Han kan noko om dynamikk denne Ropstad. Ikkje så reint lite i grunn. «Vi er de siste» proklamerer han i eit heseblesande nummer. Men sjølv der, medan det skrik rundt øyro hans, finst det ein opning eller to, der luft og lys slepp inn.

Lys og skugge. Tonar som ulmar og andre som slår ut i full fyr. «Alt har ordna seg» heiter ein av desse. Ein Ropstad-klassikar. Groovet skapar ei mektig ramme, strykarar grev i eit melankolsk jordsmonn, og songaren syng om å vente. Det kan skade, det kan hele. Refrenget: «Du vet at jeg kan vente, at jeg kan vente aha, til alt har ordna seg», og refrenget blir spakare, sig mot sin slutt, men Ropstad har i all stillheit noko å legge til. Ein ettertanke: «Alt det som har tårna seg, opp, har ordna seg». Og songen heng å dirrar, utan ein lyd. Det er så vakkert.

Apropos vakkert. Eller slikt eg også kan finne på å kalle melodiske høgtidsstunder. Albumet har rikt av det. «Lenge lenge lenge» har vers som smyg seg inn frå kulden og eit refreng som spreier varme: «Og hvor lenge gikk hun rundt med mitt hjerte i sin lomme utan å engang vite om det» spør songaren, svaret er tolv forløysande «det var lenge». Eit høgdepunkt. Ein merkelapp eg utan å tvile også vil sette på tittelsongen. Ein song som vender seg til både dei som har lukkast og dei som har mislukkast, både dei det er grunn til å elske og dei det er grunn til å hate, både ledestjerner og bedragarar. Og så har Guds son ei viss rolle her («kast siste steinen, knus det siste vinduet, nå kjæme’an snart»).

Ropstad er god med ord. Han er god til å komme opp med linjer som fortener karakteristikken poetiske. Og så er han så forbanna god til å synge dei. Med sin mjuke dialekt og si rufsete røys syng han inderleg på ein veldig upretensiøs måte. Syng og snakkesyng og gjer orda og songen eit liv. Som når han turnerer lengt og håp i det mektige nummeret «Natta som er over nå». Eller som når han sjanglar rundt i djupaste mørke  saman med Guds son i «Menneske, kjære menneske».

I skjæringspunktet mellom melankoli og livsgnist, Thåström og Winnerbäck, konvensjonelle tonar og desperate steg har Ropstad nok ein gong skapt eit album som dirrar av menneskelegheit. Og som ingen andre enn nett han kunne ha gjort.

TIDAL: Erlend Ropstad – Brenn siste brevet

Sharon Van Etten – Remind Me Tomorrow

Standard

Photo by Katherine Dieckmann     Bilderesultat for sharon van etten

For tjue år sidan var Sharon Van Etten sytten år gamal. I låta Seventeen på sitt ferske album Remind Me Tomorrow tar ho ein liten kikk i den retninga. Til det eg, utan å tvile det minste, går til det skritt å kalle både fengande og attraktive tonar, syng ho om/til ungdommar ho ser i byen ho bur i, New York City. Sjølvsikre og usikre. «Follow my shadow round your corner, I used to be seventeen, now you’re just like me» konstaterer ho, og leverer ein ettertenksam men slett ikkje altfor alvorstyngd pop-ode til det å vere ung.

Det er fleire gode songar på Sharon Van Etten sitt femte album. Slik det jo plar vere på albuma hennar. Frå ho starta stillferdig ut i 2009 med Because I Was In Love og fram til ho med litt meir lydfølgje formulerte spørsmålet Are We There i 2014. Det at ho ikkje har gitt ut eit album på dei åra som er gått sidan då betyr ikkje at ho har lent seg tilbake og slappa av, eller lidd av skrivesperre, eller liknande saker. Neidå, dama har hatt fleire jern i elden enn det dei fleste kan vise til. Ho er blitt mor, ho har prøvd seg som skodespelar i Netflix-serien The OA, komponert filmmusikk til filmen Strange Weather, og ho har starta på psykologistudie. Så det.

Gitaren har vore Sharon Van Etten sin næraste medsamansvorne når ho har komponert låtar, og framført dei. Denne gongen er det annleis. Songane er, visstnok utan unntak, komponert på tangentbaserte instrument. Når ho så skulle til å spele dei inn kontakta ho John Congleton. Ein produsent som frå før har aktverdige album frå folk som St. Vincent, John Grant og Angel Olsen på CV’en sin. No kan han utan skam føre opp Remind Me Tomorrow der.

Van Etten har fortalt at då ho møtte Congleton drog ho fram Portishead, Suicide og Nick Cave sitt Skeleton Tree-album som referansepunkt til korleis ho høyrde for seg at albumet skulle låte. Eg skal ikkje her og nå hevde at plata høyrest ut som ein eksakt miks av desse, men om eg skulle sirkle meg inn mot ei skildring av det endelege soniske uttrykket er desse referansane like så gode som andre eg måtte finne på å komme dragande med. Her er ein ganske så radikal bruk av ymse synthesizerar og tangentinstrument, lyd frå gitar er det knapt råd å høyre. Slik at albumet nok skil seg ein god del frå uttrykket Van Etten gradvis utvikla på sine fire første album. Men røysta hennar er både lett å høyre og lett attkjenneleg. Der den med både kraft og ynde syng songar eg meiner å høyre ytrar ei større tru på kjærleiken enn kva ho tidlegare har formidla (utan at eg skal hevde at ho har vore utan slik tru før). Samstundes er det songar som også skildrar ein uro, ein noko skamfert tryggleik omkring kva framtida kan ha å by på. Frå ei mor, og ein moden artist i stadig utvikling.

Tre personlege favorittlåtar: No One’s Easy To Love, Comeback Kid og framfor alt då Seventeen.

TIDAL: Sharon Van Etten – Remind Me Tomorrow