Category Archives: 2015

Okt13

Ought – Sun Coming Down

Posted on by
Standard

Postpunkånda sitt urolige sinnelag har tatt ein fruktbar bustad i Ought.                                   8

  Tre og eit halvt minutt inn i låta On the Line touchar Ought Gloria. Patti Smith sin Gloria. Bandet driv inn i den rytmiske oppbyggingsstrukturen til Gloria, og ein intens avslutningsseanse tar form. På sin måte, i sin tone, med eigne ord touchar Ought ein legende, Gloria, og skapar eit eldfullt rock’n roll augeblikk. Samstundes er det jo også slik at det kan hevdast at det er der dei høyrer heime, Montreal-kvartetten Ought. Hos Gloria, i New York, i 1975, og åra som fylgjer. Fram til 80-talet så vidt startar å spire. I selskap med Talking Heads, Television og The Feelies. Ja vel så mykje med desse som selskap som med Gloria. Men likevel der, i ånda og i tonen til det som skjedde på dei kantar på den tida. Og det er sjølvsagt heilt i orden.

Sun Coming Down er Ought sitt andre album, og er ikkje ein heilt annan dans enn debutalbumet. For det var jo der dei var då også. Då dei i fjor kalla plata si More Than Any Other Day og var veldig til stades. Til stades i seg sjølv, i augeblikket, og i dette punktet i musikkhistoria som dirrar tettare, meir kantete, meir nervøst, meir hektisk enn dei aller fleste punkt i musikkhistoria. Postpunk vert det ofte kalla no i ettertid (sjølv om det vel til dels levde ganske så parallelt med punken).

I tilfellet Ought handlar det oftast om få akkordar og stram rytmisk ferdsel. Langt meir over mot det minimalistiske enn mot det maksimalistiske altså. Utan at eg vil kalle dei einsarta. For låtane på plata, åtte i talet, skil seg i grunn veldig så greitt i frå kvarandre. Dei har eit slektskap, men eit eige både ytre og indre vesen.

Sentralt plassert finn vi den nesten åtte minuttar lange Beautiful Blue Sky. Ei ode til det vanlige livet. Og såleis passar det jo at det ikkje er noko ekstraordinært over låta. Den finn groovet sitt raskt, og driv og driv, ein veg, framover. Blir bygd med enkle middel. Gitaren knurrar litt meir nokre stader enn andre stader. Og elles? vel den veks, umerkelig, men den veks. Den er repeterande, men den er i utvikling. Songaren, Tim Darcy (den same Tim som siste heitte Beeler), som også er bandets gitarist, syng og snakkesyng om det vanlige, om flosklane, om det som gjentar seg og gjentar seg, til det kjedsommelige – «beautiful weather today … I feel alright … how’s the family? … how’s the job? … beautiful weather today». Om igjen og om igjen seier slike ting. Som ein tirade. Framoverlena, med ein tiltrekkande energi i diksjonen (litt som David Byrne i Once In A Lifetime). Fram til konklusjonen: «I’m no longer afraid to die, cause that is all that I have left». Og deretter to «yes», to verknadsfulle «yes». To fuktige stønn, eller sukk, av nokre «yes», før Darcy så hevdar at han heller ikkje lenger er redd for å danse, og fylgjer opp med to nye «yes», lystne «yes». Og så går låta sin gang, og slik går livet sin gang, og det funkar, Ought har klart å lage ei sterk låt utav det.

No er det vel også slik at det er nokon fleire musikkhistoriske tangentpunkter i det Ought har å by på enn denne femårs-epoken i New York. Ein kan jo til dømes hoppe nokre år fram, ikkje så mange rett nok, men nokre, og der står Sonic Youth og spelar gitt. Ikkje Men For Miles, for det er det Ought som gjer, no i 2015. Men har ikkje låta ei ilter og opponerande gitaråtferd i god Sonic Youth-ånd? Jo då, og det kler den. Den bevegar seg langs skuggelagte flater, og Darcy snerrar. «Excuse me, would you say there’s a chance of bringing this whole fucker down?» snerrar han, som ein Mark E. Smith, eller beatpoet, med blikket retta mot eit monument, på veg opp til monumentet, med tverre tankar, mot eit forløysande (om enn ikkje spesielt beroligande) refreng: «There were men for miles, There were men for miles, And doesn’t it just bring a tear to your eye».

Fullt ut melodiske kan Ought vere også. Dei er det i Passionate Turn. Ein song utan sonisk tverrskap, der tonane har eit rundare preg. Ein ballade som ikkje er nokon ballade, fordi det rytmiske har eit iherdig vesen. Sannelig om den ikkje minner meg litt om ein song eller fire av The National. For så vidt den minst typiske Ought-låta på plata. Utan at den fell mindre i smak. Ikkje mindre i smak enn den pågåande kranglete (The Fall-slekta) The Combo, eller det syresyrlige nestentittelkuttet Sun’s Coming Down, eller punkfunky og arty Celebration, eller no mercy-infiserte Never Better, eller …

Energi som riv og slit, som koplar på og koplar feil. Mørkesøkande og ikkje heilt ufarlig, men først og fremst livlig påkopla.

Sep28

Destroyer – Poison Season

Posted on by
Standard

Destroyer 4 år etter Kaputt: Dunkle kammertonar, brunstige blåsarar, og giftig og svartsynt poesi.      8

  Blåsarar og strykarar og ei røyst i beherska flyt. Horn frå E Street og kammertonar frå Big Star sin tredje. Men Dream Lover og Bangkok er ikkje to gamle Alex Chilton låtar, ikkje denne gongen. Denne gongen er det to ganske så ferske Dan Bejar låtar. Frå kvar si side av Poison Season. Dream Lover kjem nedover gata som ein andpusten Young Americans. Det er full blås, absolutt full blås. Men songaren prøver å halde det litt meir avmålt. Der han syng om eit par «lovers on the run», blant skilt som seier «This Way», i seine nattetimar, i tidlege morgontimar … «oh shit, here comes the sun». Bangkok kjem frå ein annan stad. I noir og neon sit det ein fyr, heilt i ro, og minnest. Rundt han talar pianoet og fiolinane vemodig i eit jazzig tonebilde. Sunny heiter fyren og han har sett Bangkok, han har levd og han har reist og han har sett langt meir enn Bangkok. Ein trompet kjem inn, og hissar seg etter kvart litt frilyndt opp. Men ikkje før Bejar fleire gonger har gjentatt songens gåtefulle og poetiske klimaks:

So, bring out your dead!
Bring out the light!
Bring out your dark
Birds in flight!
Bring out your red
Roses too!

Hey, what’s got into Sunny?…

For tiande gong gjer Dan Bejar ut album under Destroyer signaturen. Sist gong det skjedde var året 2011, og albumet heitte Kaputt. Destroyer sitt kritikarroste og mestselgande album. Det sofistikerte Brian Ferry slash Steely Dan slash Talk Talk popalbumet som gjorde musikartilværet litt annleis for Bejar sitt Destroyer.

Med Poison Season gjer ikkje Bejar det kanskje mange hadde vore freista til å gjere: Å fylgje opp ein suksess med meir av same slaget. Først og fremst så kan det vel ikkje seiast å vere skrekkelig mykje pop over Poison Season. Meir korrekt blir det vel å beskrive albumet som ei ganske så nedpå kammertona og skyggefyll affære, med eit og anna tillaup til blåsarforfylgd rockebrunst innimellom. Det gjer ikkje albumet til eit svakare album enn Kaputt. Snarare tvert imot spør du denne lyttaren.

Ein lyttar som set pris på måten plata er sett saman på. Med det todelte semitittelkuttet Times Square, Poison Season som opnings- og avslutningsspor. Eit spor der ein cello, og berre bitte litt meir, er instrumentelt fylgje når Bejar syng inntrengande men likefullt avslappa om fire individ som har sitt å slite med. Ein av dei er Jesus, og han er «beside himself». Skrifta på veggen seier imidlertid «Jesus saves», eller kanskje gjer den ikkje det likevel, kanskje er den ikkje ein gong «writing at all», nei meir sannsynleg er den «just forces of nature in love with a weather station». Og derifrå, derifrå kan du, om du vil då, fylgje eit rosespor ned til Times Square. Ein skikkelig kryptisk New York-ballade altså. Som ikkje berre er ein ballade, men som kjem som eit sentralt plassert rytmisk og særdeles dansbart spor i tillegg. Då heiter låta berre Times Square, sannsynlegvis fordi den ikkje er like giftig. Sjølv om teksten er eksakt den same er det utruleg kva litt løftande blåsarar og yppige rytmar kan få til. Eg likar begge variantane eg, men om eg skal velje ja då vinn den gretne sida av meg, og eg vender meg mot celloballaden.

Eg vender meg like villig mot The River. Ein vakker pianogrunna låt. Der saker og ting skjer. Men kva? Det er lett å tenke om blåsarane som strøymer langs låta som ein allegori for elvas straum, så eg gjer det. Det er ikkje like lett å oppfatte kva den eigentlig handlar om. Sånn utanom at den frontar ein viss misnøyestemning då, blanda med fridomslengsel (ein utav-byen-«she despises»-lengsel), og dødsangst («I’m over before I begin to go»). Eg vender meg gjerne mot Midnight Meet the Rain også. Ein smått ustyrlig affære, med skingrande horn/gitar-overgangar. Ein ugod sak om eit menneske som ikkje vil delta i livet, som har grimme tankar om verda utafor vindauga, som har «no interest in getting dressed today, to go outside and play a game we know so well…». Og jammen santen vender eg meg mot Hell også. Der eg høyrer fiolinar i dialog med ein trompet, og ein songar som syng om ein fyr som har nådd fram dit vegen er som mørkast, som ser seg sjølv som «scum», som ein som vart født «bright» men no er «dark as a well», … «And it’s hell down here, it’s hell».

Lystelige stemningar grev ikkje Bejar fram i songane på Poison Season. Nei denne gongen har han nok leita i skuggane, eller kanskje endå litt lenger inn, for å finne fram til poesien. Når så arrangementa i tillegg ikkje er av det medhårsstrykande slaget, nei heller ser seg tent med å krangle litt i motvind, så kan nok dette ikkje få karakteristikken lettfordøyelig og fiks ferdige for ein radiokanal nær deg. Slik tilfellet var med Kaputt. Men eit tilfelle er no dette likefullt. Eit skummelt medrivande eit i grunn. Eit av Bejar sine beste, faktisk.

Sep17

Pål Angelskår – The Cellar Door Was Open, I Could Never Stay Away

Posted on by
Standard

Kjellaren og nostalgien, melankolien og den gode poptonen.                                                       7

VOW200LP Voices of Wonder Pål Angelskår The Cellar Door Was Open, I Could...(LP)  Eg sitt og ser på eit bilde av eit kjellarrom, ein teikning. Eg fant den inne i coveret: På golvet ligg eit dusin Lp-plater (frå Free til Lemonheads, frå Neil Young til Sister Rain). På veggen heng det bilde og plakatar (frå Kong Olav til Madonna, frå Karate Kid til Marillion). Her er ei bokhylle, og ein bokstabel i ferd med å velte. Her er eit orgel, ein gitar, ein bandspelar, ei skrivemaskin, ei skuff full av brev, ei flaske vin og ein stabel med ved. Her er forgangne minner, her er levande minner, og døra står open.

The Cellar Door Was Open, I Could Never Stay Away, ein innbydande tittel. Pål Angelskår sitt der, midt i tittelen, og minnest. Gamle minner og ferske minner. Gode minner og vondare minner. Om vennskap og kjærleik.

Tre år etter Follow Me er Angelskår her med plate igjen. Sitt andre soloalbum. Og han er der han har vore, i det der popmelankolske hjørnet sitt. Slik vi kjenner han frå Minor Majority. Med varme i tonefallet syng han sine sindige og smidige songar om ulike grader av fred og ufred mellom to menneske. Melodiske songar. Melodiar som veks seg sterkare og sterkare.

Og aller sterkast denne gongen veks Back When the Summer Felt More Like a Year seg. Ein innbydande tittel. Ein song som drar meg til seg. Ein gripande men også gåtefull historie, som Martin Hagfors har vore med å skrive (ein av fire songar han har vore med å skrive). Forsonlige pianotonar inviterer inn, eit varmblodig groove tar form, melodien tar tak. «Watching you from across the street» syng songaren, og ein historie om innestengd galskap, gamal kjærleik og eit stansa tilvære trer fram. Eit engelsk barnerim («knick knack paddy whack») spelar ei smått magisk rolle der songen for alvor drar seg til, der den tar steget frå notid til fortid, der eit hammondorgel breier sine tonar utover sakene. Det er songar som dette som blir med ein vidare.

Angelskår er på ingen måte åleine her, han har eit bra lag med medhjelparar med seg. Opp mot åtte-ni stykk av dei kan finne på å delta på ein og same song, gjerne som traktørar av meir enn eitt instrument også (i alle fall når det gjeld produsent Roar Nilsen). Det blir for så vidt eit fyldig lydbilde av slikt, men det har ikkje blitt eit overdådig eit, på ingen måte, her er godt med luft. I songar som har eit nært slektskap til kvarandre, men som òg vel kan seiast å ha sitt eige vesen. Her er den semiakustiske This One Song Should Be Within Range (ein song om å skrive ein song som blir til ein song om velværet saman med ei kvinne). Her er det jazzige og minimalistiske, men koringsfyldige, nummeret Meeting You Unexpectedly Here. Her er den nydelige og smått uhyggelige countrystreifande Sleeping In the Light of a Friend, med subtil men særdeles effektfull koring frå Hilde Marie Kjersem (ho korar forresten på dei fleste låtane på plata). Her er i grunn ikkje ein einaste skikkelig svak låt i sikte.

To av låtane har ikkje Angelskår skrive sjølv. Lifeline er ført i penn av engelske Gus MacGregor, og er ein dugande nok popsong. Local Karaoke Queen har han plukka frå ei plate av norske Muzzelwhite. Ein tragisk historie om ein forsømt gut, der låtskrivaren (Tore Aurstad) klarer å få eit glimt av humor inn i det heilsvarte. Angelskår gjer ei nennsam og vakker tolking.

Det blir med andre ord vanskelig å bebreide Angelskår for at han ikkje kunne la vere å smyge seg på innsida av den der opne kjellardøra. For som de skjønar kan det virke som det har komme mykje bra utav det. I alle fall ei heil plate. Denne her.

TIDAL: The Cellar Door Was Open, I Could Never Stay Away

Sep8

Daniel Romano – If I’ve Only One Time Askin»

Posted on by
Standard

Country på gamle måten anno 2015: Trist og friskt.                                                                          8

  Ganske så håplaust, det er vel i grunn det det er. Dette som Daniel Romano har føre seg på denne plata si. Country frå forne dagar, og kjærleik som bukkar under i låt etter låt. Lindrande omstende er vanskelig å finne. If I’ve Only One Time Askin’ er tittelen, og angeren som osar av det utsagne kan vel seiast å vere ganske så karakteristisk. Bitre kjensler florerar og nåden har dratt sin kos. Men, forunderlig nok, dei står oppreist desse songane, jaggu gjer dei det.

Det er ikkje aller første gong at canadiske Daniel Romano gjer ut plate. Det er vel noko sånt som fjerde gongen, under eige namn. Før det, før han tok sitt eige namn i bruk på denne måten, sysla han litt rundt med andre ting. Han spelte nokre år punk i eit band kalla Attack In Black. Countryvegen svinga han inn på i 2009 som ein tredjedel av den obskure og kortlevde trioen Daniel, Fred & Julie. Året etter satt han så heime i sitt eige private studio og laga si første plate under eige namn. Han hadde pådratt seg ein del kjipe erfaringar frå musikkindustrien, og i god ironisk ånd kalla han plata for Workin’ For the Music Man. Den blei ingen hit. Det kan ein vel ikkje seie at platene som har fylgt i åra etter har blitt heller. Men eit visst rykte, eit visst renommé, har han klart å skape seg. Forståelig nok.

Det kan tyde på at Romano framleis er av den oppfatning at sjølvgjort er mest velgjort. For det er i heimestudioet at denne fjerde plata er blitt til også, og det aller meste av lyd ein kan høyre er det Romano sjølv som står for. Men nokre andre har han då slept til. Eg kan høyre ein steelgitar her, eit trekkspel der, litt fele, nokre pianotonar, og så litt vokal korings-assistanse. Ikkje heilt ukjente Caitlin Rose er ein av dei vokale bidragsytarane.

Eg høyrer Caitlin Rose i Strange Faces. Men kanskje like viktig: eg høyrer eit medfølande trekkspel. I ein melodisk smidig og raffinert countrylåt. Kanskje den beste på plata. Med ein mildt sagt desillusjonert fyr i hovudrolla, ein som ser for seg at han vil trø feil sama kor han skulle finne på å trø. Likevel ber han fram ein liten draum:

If I had a way to feel the things that sit just out of reach
I would touch the strangest faces ‘til they’re not so strange to me

Eg høyrer plata starte med smektande strykarar. Men der høyrer eg nok feil. For det er berre Romaro som har kreert lyden av ei handfull strykarar på synthesizeren sin (den luringen). Like fullt: opningssporet, I’m Gonna Teach You, er av det slaget som sender tankane tilbake til den gongen på sekstitalet då country miksa seg med pop for første gongen. Namn som George Jones og Glen Campbell spring i hu. Førstnemnte er forresten ein aktuell mann når det kjem til platas einaste coverlåt. Learning To Do Without Me var eit dugande avslutningsspor på ei ganske så middelmåtig åttitalsplate av Jones. Romaro syng den med inderlig omhu og plasserer den i langt betre omgjevnader her.

Som ein overgang mellom kvar låt har Romaro lagt inn små mellomspel. Klimprande, halvskeive, heilskeive, skrudde og effektfulle mellomspel. Det skapar ein førestilling av at dette er saker som høyrer i hop. 11 songar som fortel om mellommenneskelig punkteringar. Eller Eleven Kinds of Loneliness som Richard Yates så vakkert kalla noko liknande i ei gripande novellesamling.

Det beste mellomspelet kjem i enden av balladen The One That Got Away (Came Back Today). Eit funky eit, med ein Romaro (og ei kvinne) som fleire gonger gjentek ordet «mosey». Mystisk? Vel, på facebook-sida til Romano blir det hevda at han «delivers mosey croonin’», og, i eit halvhjerta forsøk på å komme unna countrymerkelappen, har han titulert seg som «The King of Mosey». Har eg forstått han riktig er dette eit slags forsøk på å distansere seg frå den glatte Nashville-countryen som blir sett på som country i dag, for heller å omfamne den klassiske countryen, frå 50- og 60-talet.

I kor stor grad det Romaro har føre seg er 2015 og ikkje 1965 skal eg ikkje foreta ei seriøs vekting av. Eg føler det som særdeles lite avgjerande for korleis mi oppleving av albumet blir. Det avgjerande er nærværet og tonen. Heilt sikker kan ein jo aldri vere, men eg trur det er der, akkurat der, i nærværet og tonen, at årsaka til at Romaro og eg hamnar på same frekvens må ligge.

Ein frekvens der eit bitande tittelkutt om ei prostituert kvinne som føler seg djupt fornærma av ein innbilsk kunde tar sin plass. Der songen om at byrdefullt blir det like forbanna dette livet, enten utgangspunktet er rikdom eller fattigdom, There’s a Hardship, høyrer heime. Saman med den John Prine-aktige songen om Two Word Joe. Ein kar som brenn seg så kraftig på kjærleiken at han nesten mister taleevna. Og ein og annan song til. Ja sånn om lag alle, for å seie det enkelt. For vi snakkar jo i grunn om å vere på frekvens frå første til siste tone.

Aug31

Litt om Jason Isbell, Wilco, Dr. Dre

Posted on by
Standard

 

Sommaren 2015 har ikkje berre handla om regn og gråvær, den har sjølvsagt også handla litt om musikk. Innimellom rundar med Stone Roses, Father John Misty, Love, Parliament, Kendrick Lamar og Violent Femmes har det i tillegg blitt tid til  nyleg arrivert musikk. I første rekke dei nye platene til Ezra Furman og Tame Impala. Begge omtalt i rosande ordelag på denne bloggen dei siste vekene.

I tillegg har eg tatt meg tid til å høyre på dei ferske platene til Jason Isbell, Wilco og Dr. Dre. Naturleg nok. Eg hadde jo forventningar. Men, tenker eg no, er dei i grunn så bra som dei burde ha vore?

  Something More Than Free har Jason Isbell titulert si plate. Omslaget er i svart/kvitt, akkurat som Southeastern var. Med eit portrett av Isbell sjølv, akkurat som på Southeastern. Med tonar produsert av Dave Cobb, akkurat som på Southeastern. Med songar om folk med ei fortid, akkurat som på Southeastern. Konsise gode skildringar av menneskeskjebner, akkurat som på Southeastern. Akkurat som Jason Isbell har gjort til sitt kjennemerke sidan han dukka opp med legendariske Outfit for tolv år sidan.

Southeastern var ei særdeles god plate. Jason Isbell si beste plate. Den var eit oppgjer med ei fortid der alkoholen og usympatisk åtferd hadde vore sentrale faktorar. Med minneverdige songar som Cover Me og Elephant i sin midte. Something More Than Free handlar om det tittelen lovar. At det finst noko ein må plusse på fridomen med for at livet skal kjennast bra. Og det ein plussar på med – «a reason» – tar noko vekk frå fridomen. Og så blir livet levd, i strev og glede, og Isbell spør seg: «Are you living the life you chose» eller «Are you living the life that chose you»?

Tonane er som dratt like utav Southeastern. Det er countryrock, folkrock, blue-collar, akustisk med litt elektrisk strø. Det er ei plate eg får ei kjensle av at det står nr II på. Den har sitt å gje, men den gjer meg ikkje like mykje som Southeastern, absolutt ikkje. 6.

  Star Wars har Wilco, av ukjente grunnar, kalla sitt plateframstøyt av året. Og plata kom som skote utav ei E-11 Blaster Rifle. Over natta, midt i juli, blei den lagt ut til fri nedlasting, heilt utan føreannonsering. Eit prisverdig tiltak det for så vidt. For bra er den jo også, om enn noko ujamn.

Nels Cline og Jeff Tweedy har kvesst gitarane sine noko alvorlig. Kvesst dei og så fuzza dei til. Rytmikken er blitt rista i ein boks det står The Feelies anno 1980 på. Og 100% ferdiggjering kan ikkje ha vore eit mantra under innspelinga. Alt dette er jo lovande. Det som ikkje er like lovande er den indre kvalitet i kvar einskilt låt. Det finst meir enn ein låt, ja ein dryg halvpart vil eg hevde, som nok ikkje har det heilt store melodiske vesen eller djupfølte schwung over seg. Litt sånn lettvektarkaliber med andre ord.

Og så finst det ein låt eg aldri skal gløyme. Manande, fuzzande, groande, vidunderlige You Satellite. Kombinasjonen av eit shoegaze-møter-krautrock-driv og ein mild melodisk tone er av det uimotståelige slaget, og linja «you can’t sing what you can’t give away» høyrest temmelig så riktig ut.

You Satellite er den einaste songen på plate som varer over fem minutt, ja den er den einaste som varer over fire minutt også. Plata tippar så vidt halvtimen og songane er av +/- 3 minuttar sorten. Random Name Generator og Cold Slope er to fuzzpoplåtar som kitlar i magen, og The Joke Explained er frisk og fengande countryrock. Sånn elles? … vel vel. 6.

  Compton er tittelen på Dr. Dre sitt ferske album. Hans tredje soloalbum, og det første på denne sida av årtusenskiftet. Dei seksten åra som har gått sidan førre album har han jobba med eit hyperambisiøst prosjekt kalla The Detox. For eit år sidan konkluderte han med at det var og blei skrale saker og skrinla heile greia. Compton tok så form. Som ein slags gjenvisitt til det legendariske NWA-albumet Straight Outta Compton (som no også er tittelen på ein film om Dre og hans kompisar).

På Compton ser Dre tilbake, men like mykje, nei meir, ser han inn i dagens situasjon. Til Los Angeles forstaden Compton, med sin kriminalitet og sine høge drapstal, mot USA elles og den høgaktuelle afroamerikanar vs politi situasjonen, og så snakkar han sjølvsagt om seg sjølv. Legg ikkje skjul på at han er styrtrik («still got Eminem checks I ain’t opened yet»), og gjer det klinkande klart at hans «influence run deep like the ocean» så «don’t get it fucked up».

I sonisk forstand er Compton eit mildt sagt innhaldsrikt album. Her skjer det, og skjer det og skjer det. Soniske utskeiingar fylgjer i hælane på kvarandre. Kvile må ein gjere ein anna stad. Dette er action, og lyd, lyd, lyd. Men ikkje vindskeiv og ute-av-kontroll-lyd. Dre har grepet på alt som skjer. Han og hans studiomusikantar har laga eit velsmurt album. For velsmurt? For utsøkt? For mykje?

Dre har sjølvsagt med seg ein god gjeng av rapparar og songarar (velkjente og totalt ukjente). Frå NWA-kompis Ice Cube via Snoop Dogg til Eminem. Men det er Kendrick Lamar som stel showet. Gjennom tre vers frå tre ulike spor etterlet han seg ikkje fnugg av tvil. Han set fyr på sakene. På Genocide, på Darkside/Gone og på Deep Water. Men den aller beste låta er sannsynlegvis Animals. Der ein ung Los Angeles fyr med ei soul-fylt røyst og det noko merkelige namnet Anderson.Paak (han gjer seg forresten gjeldande på fleire spor her) går i eggande klinsj med Dre. I ein song om å bli stempla, om korleis ei heil gruppe («niggas») blir kategorisert utifrå gjerningane til nokre få.

Dre har laga, spelt inn, produsert, og vore med på ein god bunke plater som er betre enn Compton. Men inni her. I denne dryge, veldige timen, finst det saker som får varmen til å breie seg, eller hjarta til å banke, eller beina til å vandre, så noko mindre enn ei bra plate er det jo ikkje. 7.

 

Aug20

Tame Impala – Currents

Posted on by
Standard

Tame Impala har funne funken og åttitalet men ikkje mista psykedeliaen.                              8

  Det er makt i den psykedeliske tone. Ei makt til å frakte ein lyttar avstad. Innover, utover, oppover, vestover. Ei makt Tame Impala har utøvd på overtydande vis på sine to første album, Innerspeaker (frå 2010) og Lonerism (frå 2012). Det psykedeliske grepet er så avgjort der på Currents også, men omgjevnadane, dei soniske omgjevnadane har endra seg sidan starten. Så Currents er eit heilt anna album enn Innerspeaker.

«Yes I’m changing, yes I’m gone, yes I’m older, yes I’m moving on» syng Kevin Parker. Og det er ein statusrapport god som nokon om kva som har skjedd på Tame Impala-fronten sidan sist. Frå Innerspeaker si gitarfyldige åtferd via begynnande synthesizerbruk på Lonerism er Currents ein straum av åttitalets synthlyd miksa med funk og disco. Men endringa er altså ikkje så total at det seine sekstitalets psykedelia-tone er blitt kasta over bord. For den er der, og den er god, steikande god.

Tame Impala har aldri vore meir til band enn at studiodelen av det som blir gjort under namnet er det ein mann, Kevin Parker, som i hovudsak har tatt seg av. Denne gongen har han tatt seg av det i endå grundigare former enn tidlegare. Alt har han gjort sjølv, absolutt alt. Spelt, mekka, fiksa, sunge, forbetra, forkasta og foredla. Han har komme i mål utan å ta livet av noko som helst. Currents er pop-perfekt på den groovy måte.

«Yes I’m changing, yes I’m gone, yes I’m older, yes I’m moving on» syng Kevin Parker. Og det handlar ikkje berre om at han har flytta seg sonisk sidan sist, det handlar vel minst like mykje om eksistensielle transformasjonar. Eit brot i eit kjærleiksforhold spelar, nær sagt sjølvsagt, ei rolle i denne prosessen. Men det handlar om meir enn det. Det handlar om modning, det handlar om å vere søkande, det handlar om å rette blikket mot seg sjølv. Det handlar om å Let It Happen.

Den nesten åtte minuttar lange førstesingelen og opningslåta Let It Happen er ei sentral og stor stund. Ei låt i stadig endring. Den er både rettlinja og skakk, veldig tilstades og nesten heilt borte, utfordrande og fengande. Den handlar om å ta sjansen, om å la virvelvinden løfte ein inn i noko anna. Inn i The Moment kanskje, låta The Moment i det minste. For der å vere i augeblikket, og bli gitt sjansen til å danse til eit knipsy groove, og å bli minna på i mantraform om at «it’s getting closer». Nærmare transformasjonen. For det er etter The Moment at erkjenninga Yes I’m Changing kjem. Til eit seigt groove, som også er eit lett groove, og der det melodiske flyt med straumen og ein er tilbøyelig til å tru at ein er på rett veg.

Ein veg som ikkje svingar rundt i same romklangen som har funne stad på dei føregåande platane. Lydbildet er reinare på Currents, og Parker si stemme er lengre framme i miksen. Ei lys tenorstemme, ikkje så lik på John Lennon som den har vore før. Men ikkje heilt Bee Gees heller, sjølv om Parker hevdar at det er ei velkjent Bee Gees-låt som skal ha ein god del av skulda for at Currents er blitt som den er blitt. Ein gong Parker ikkje var i sin straightaste og mest sobre tilstand openberra discoklassikaren Staying Alive seg for han, som eit gripande psykedelisk nummer med eit heilt overveldande beat. Så – med fare for å gjenta meg sjølv – han let det skje. Parker knipsa med fingrane og fant sin indre funk. Ein funk, eit groove, som på ulikt vis ber fram den eine psychpop-raffinerte danselåta etter den andre.

Eg vil nemne The Less I Know the Better – melodisk fyndig, og ein tanke smussig. Eg vil nemne Eventually – sjølve kjærleiksbrotlåta her, sett frå perspektivet til den som tar initiativ til brotet («I know that I’ll be happier, and I know you will too»). Men mest av alt vil eg nemne ‘Cause I’m a Man. Med eit herlig dovent og distingvert groove og eit melodisk sigersmil rundt tonane søker den medlemskap blant dei udødelige. Og får det. Ikkje minst på grunn av refrenget, der Parker gjer seg sjølv og sitt kjønn det glatte lag: «’Cause I’m a man, woman, don’t always think before I do».

Transformasjonen som Parker har gitt seg ut på må til slutt nødvendigvis komme til ein slags ende. For plata kan jo ikkje vare evig. Og enden kjem, der den nok mest naturleg høyrer til, i siste låt. Tittelen seier vel, om ikkje det meste, så i alle fall sitt: New Person, Same Old Mistakes. Det er som kjent noko med den der nissen, han har ein tendens til å bli med på lasset. Det er som kjent noko med den der psykedeliaen, når den først har krope inn i eit hovud skal det meir til enn synth-straumingar og yppig rytmikk for å få den ut att. Og takk for det.

Aug6

Ezra Furman – Perpetual Motion People

Posted on by
Standard

Hei hei du likeframme rastlause angstfulle fridomssøkande og fengande rock’n roll.             9

  «Ooh-la-ooh, she-leg-a-ooh-la-ooh-la-oohoo». Kom igjen, ta deg ein Doo-wop og bli med. «Ooh-la-ooh, she-leg-a-ooh-la-ooh-la-oohoo». Sånn ja, det er heilt ufarlig. I alle fall nesten, trur eg. Så hiv innpå litt til og ta deg ein tur. Slå opp teltet midt i musikken. Sving deg rundt og la hemningane ramla. Knips med fingrane og la rytmen ta deg. Tork støvet ut av augo og syng med:

Restless year
It was another restless year
It was a restless year
For a while we had no fear

Ezra Furman er her med sitt sjette album. Han kallar det ganske så perfekt for Perpetual Motion People, og gjer inntrykk av at bremsepedalen er ei oppskrytt oppfinning. Det er grunn til å feire. Så eg feirar. Spelar plata til døde og tilbake igjen, og feirar. Tenker at faren snart er over no, plata kjem ikkje til å slutte å virke. Den smalt så alarmerande lett på plass i første runde. Song etter song storma den over meg. Energisk i si framferd, melodisk i sitt vesen. Full på fridom og sing-a-long. Ein skikkelig ukomplisert og uimotståelig rakkar viste den seg å vere. Viser den seg framleis å vere. Eg byrjar å få ein mistanke om at den kan ha evig liv.

Ezra Furman vart fødd midt på åttitalet i Chicago. I slutten av tenåra reiste han til Boston for å studere. Korleis det gjekk med studiane veit eg ingenting om, men eg har høyrt eit rykte om at han skreiv drøssevis av songar. Og plutselig hadde han ei sentral rolle i eit rockeband, kvartetten Ezra Furman & The Harpoons. I åra som fylgde spelte dei inn tre album fulle av ungdommelig angst, vridde perspektiv og generell dødsforakt. Heilt utan at verken Amerika eller verden brydde seg nemneverdig med det. Meg sjølv inkludert, eg skulle i endå nokre år vere heilt og fullstendig uvitande om Ezra Furman sin eksistens.

The Harpoons la ned instrumenta i 2011, men Ezra fant ikkje roen. Han flakka vidare på eiga hand. Byrja utvida garderoben sin med kjolar og ymse feminine klesplagg. Kledde seg gjerne i plagga når han entra scena, og slo eit slag for det kjønnsoverskridande. Slik ein og anna rockeartist har gjort før han. David Bowie og Lou Reed for eksempel. To artistar som Ezra Furman nok står ein del i gjeld til. Glamrockaren Bowie og outsideren Reed. Furman har spelt Velvet Underground-klassikaren Heroin med Reed sjølv som tilhøyrar, og lyt vel innsjå at meir enn ein av songane hans er plaga av ein viss velvetsk turbulens. Slik Jonathan Richman i si Modern Lovers-tid også måtte gjere. Og akkurat der er vi komme fram til det punktet i historia der det heilt kort skal slåast fast at Jonathan Richman er ein fyr som nok også har gjort eit solid inntrykk på unge Furman.

Apropos ung, eg er eigentlig for gammal til dette her. Altfor gammal. I 1983 hadde eg den rette alderen. Det året eg gjekk bananas i debutalbumet til Violent Femmes. Løyste bortimot daglig inn psykologtimar hos Gordon Gano, og spelte Blister In the Sun, Kiss Off og Add It Up langt forbi det tilrådelige. Eg ser det ikkje som heilt utenkelig at Ezra Furman kan ha gjort noko liknande. For når vi først snakkar om at han står i gjeld til nokon så er kanskje den gjelda aller størst til Violent Femmes sine tonar og tema.

Making the rounds in my five dollar dress
I can’t go home, though I’m not homeless
I’m just another savage in the wilderness
And if you can’t calm down you can listen to this:

Death! – Is my former employer
Death! –Is my own Tom Sawyer
Death! – Waits for me to destroy her
I never wanna die and I’ll never grow older

Songaren er i frontlinja, har frivillig inntatt uriasposten, kjenslene dansar i sikksakk, han gjer ingenting for å dekke dei til. Snarare tvert imot. Som ein Gordon Gano med blikket desperat retta mot det endelige nederlaget vik han ikkje eit sekund unna. Her skal det gåast til verket.

To minutt og tjuefem sekund er den eksakte lengda på opningssporet. Det er alt som trengst. At det handlar om eit Restless Year finst ikkje fnugg av tvil om. At songaren opplever rotløyse og bevegelse som langt meir attråverdig enn fast eigedom kjem rimelig tydelig fram. Eit klesplagg og to og ein Dostojevski-roman er vel stort sett det som trengst av eignelutar. Noko eg sjølvsagt er altfor gammal og satt til å skrive under på. Men psst … eg elskar denne låta. Frå det innleiande doo-wop-refrenget til den brenn ut, elskar eg den. For all den punkglødande rock’n roll-ekstasen den er full på elskar eg den. Og så er det berre første sporet. Gløden svinn ikkje hen utover på plata. På ingen måte. I låtar som ikkje beveger seg langt frå rockens strikte vesen – med vers, refreng og ei og anna bru – tar Furman og hans medsamansvorne eit lidenskapeleg, men like fullt lausleg, grep om sakene. Verdt å notere seg kan vere at platas produsent Tim Sandusky bles like friskt i saksofonen som han har gjort på dei to føregåande Furman-platene.  Medan Furman syng som om det verkelig gjeld, som om det er noko heilt avgjerande som står på spel. Og slik er det kanskje også. Han skildrar einsemd og utanforskap på besettande vis, og han prisar fridomen som om den er det viktigaste av alt.

«Never classify me: don’t try» åtvarar han til swingande tonar i Wobbly. «My body was made this particular way, there’s really nothing any old patrician can say» slår han fast til sprelske tonar i Body Was Made. Det handlar om å krysse grensene mellom det feminine og maskuline slik ein måtte føle for å gjere det. Ja gjerne viske dei bort. Det handlar om å få aksept frå omverda, men det handlar også om å finne aksepten for det i seg sjølv.

«From two a.m. to four I live these secret lives, identities that all die off». Songen heiter Haunted Head, og er ei dampande affære i eit krysningspunkt mellom Memphis-soul og Bowie anno Station to Station. Ein dag i ein ung manns liv, Ezra Furman sitt liv formodar eg. Frå han står opp klokka seks og lagar seg speilegg til han kveiler seg rundt toalettskola den påfølgande natta, og «learning what it means to really pray».

Midtvegs inn i plata startar han ein song med å hevde at han er «sick of this record already». Det er den rastlause Furman som talar. Han som vil vere i bevegelse, som vil at nye ting skal skje, som forfektar at «you gotta keep it new to keep it true». Ein septemberdag i Boston var det ikkje slik, då mista han lysta på å leve, han var sjuk av sitt «ordinary life». Men han heldt fast i det likevel. Den gongen, og når han seinare har opplevd det same, har han også helde fast i det. Slik blir songen Ordinary Life til ei feiring av livet – «ditty bop sha lang lang, ditty lang».

Målt mot den førre plata til Furman, Day of the Dog, er det eit meir håpefullt drag over Perpetual Motion People. Håpefullt og smått kostelig. Slagferdig har han alltid vore, og er det ikkje i noko mindre grad denne gongen. «I’ve got a bright future in music as long as I never find true happiness» erklærer han i den smygande balladen Watch You Go By. Men eg høyrer at han smiler litt lurt når han syng det. «Hop to the melody and quit your job, out of the misery and in to the darkness» høyrer eg han, med eit vagt glis om munnen, føreslå i popkjappe Hark! To the Music.

Verre er det derimot når han ber om selskap i ei mørk mørk stund (i den smertefulle balladen Hour of Deepest Need), når han forkynnar at han ikkje vil vere «the bad guy» (i frenetiske Lousy Connection), eller når han ber om å få tilbringe ei natt «on your mind» (i det fortvilt heite nummeret Can I Sleep On Your Mind?).

Ezra Furman er av jødisk avstamming. Og han kan sin Tora. På tidlegare plater har det dukka opp fleire referansar til den gamle boka. Denne gongen er det ikkje så mange av dei. Men han avsluttar med ei akustisk gospelerklæring om at han ein dag ikkje skal synde noko meir – One Day I Will Sin No More, men «’til the day it all comes crashing in, I ask forgiveness for my sins». Stort meir kan ein vel ikkje forlange av ein heilt vanleg jordboar med ei rastlaus og fridomssøkande sjel.

Jul21

The Switch – We’re Fooling No One

Posted on by
Standard

Pop og psykedelia til ære for sommaren, sola og dråpane som høyrer med.                                7

Ein tur, ei utflukt, ein tripp. Ja eg trur eg kallar det ein tripp. Ein tjue minuttars tripp. Ein bra tripp, bør kanskje leggast til. Slett ikkje ein som går dit angsten og beven rår. Nei dette er ein solskinstripp det. Med beina sånn passelig vagt nedpå jorda, og ansiktet vendt mot sola. «Into the sun sun sun sun» syng songaren i eit av dei tre partia han syng. For det meste syng han ikkje. For det meste dansar godlynte synth-klangbølgjer, doggfriske gitartonar og eit stimulerande groove tvers gjennom trippen. Og forårsakar bevegelse.  Det kan sikkert kallast space rock, det kan definitivt kallast psykedelisk. Komposisjonen eg snakkar om er ikkje eit ekko av Pink Floyds Echoes, men det er likevel litt meir enn at den varer i over tjue minutt som får meg til å kople den opp mot den gamle klassikaren. Kva? For så vidt uforklarleg, men mon tru om det kan ha noko med atmosfæren å gjere? Eller det kosmiske element? Eller kanskje ikkje? Uansett, The Switch presents: The Astrologers heiter opplegget. Ingenting mindre. Og det er spor nummer fire på denne utgjevinga, til det produktive Oslo-bandet The Switch.

Det er berre eit halvår sidan sist eg satt her og høyrde på ei fersk utgjeving av bandet, albumet B for the Beast. No er det sommar, no er tonen litt annleis. Men den lange space-trippen eg nettopp har fortalt om er ikkje typisk for plata. Dei fire andre låtane er vel på eit vis meir typiske. Meir slik plata elles er. Tittellåta kjem først, og gjer som tittelen proklamerer, den lurer ingen. Eit popnummer av feelgood-kaliber, med fengande harmonisong, ein liten inderlig gitarsolo, og den klokkeklare vedkjenninga «I only want you, I only want you». Mjukast av låtane er The King Goes On, eit popmelankolsk nummer der harmonisongen har smeltande evner. Den røffaste rakkaren heiter Every Other Week, der den gjer seg til kjenne med boogiepiano og heftige tilslag. Våtast er Drip Drip, ein song boren fram av ein akustisk gitar, men der nokre varlege lydbyer sig på innimellom.

Gjennom tre plater på eit drygt år har The Switch vist seg som eit band med meir enn ein måte å angripe den ærverdige poptonen på. Måtte dei berre fortsette med det. Kanskje allereie før året er omme?

Jul17

Wolf Alice – My Love Is Cool

Posted on by
Standard

Wolf Alice albumdebuterer med pop i tonane og blod i sikte.                                                         7

 Motsetningar driftar i hop. Det pure og reine blir utsett for noko grumsete. Eit uskyldig smil står ansikt til ansikt med eit skyldig glefs. Rødhette møter Ulven. Skjønnheten flyttar saman med Udyret. Det er Wolf Alice det. Ei novelle av Angela Carter. Eit rockeband frå London. Sistnemnte er her med debutalbumet sitt. Det har såpass med friskleik over seg at eg fekk hug til å seie noko om det.

I novella til Angela Carter veks Alice opp blant ulvar, men hamnar etter kvart blant menneske. Det går ikkje i hop, så ho flyttar inn hos byens skrekk, varulven The Duke, og blodet flyt.

I rockebandet frå London har Ellie Rowsell den sentrale rolla som songar/gitarist/låtskrivar. Til høgre og venstre og bak seg har ho menn, tre menn. Dei fire går salig bra i hop, i songar som stort sett ikkje står i ro, songar som kjem frå litt ulikt hald, og som både heller mot det pop-pure og det rock-grumsete. Eg har registrert at bandet sjølv har kalla det rocky pop.

Det er vel ikkje til å komme i frå at det er ein god del nittital over opplegget til bandet. Frå The Breeders til Grunge til Elastica og tilbake igjen. Men det er meir her. Om ikkje heile pophistoria revisited, så absolutt ein god del av den. Ei ganske så beundringsverdig spennvidd i grunn, og med den nyttige evna å gje det heile sin eigen signatur.

Bak seg har bandet to ep’ar som har påkalla visse forventningar. Albumet har eit meir gjennomarbeida preg enn ep’ane, og eit større lydbilde, utan at gnisten på noko vis har blitt svakare.

One! two! three! four! five! six! seven!
You ain’t going to Heaven
Cause I’m draggin» you down to Hell

Jodå dei kan sin Pixies også. Rimar seven med heaven, og køyrer ein lågt/høgt dynamikk som luftar sjela. Sitatet er henta frå den kanskje fremste grunge-representanten på plata, den rått åtaksorienterte låta You’re A Germ. Fluffy, med sitt tema om å komme seg ut av ein «dead-out» småby, er ein annan låt med solid åtak i seg. Ein tredje, og riktig så brutal ein, er Giant Peach. Med sin kombinasjon av Black Sabbath-riffing og Neu-motorikk tar den raskt eigedom over det meste som måtte vere i nærleiken.

Over i meir poplei har vi Bros. Ein song om barndommens vennskapsband, med eit grasiøst melodisk vesen, både der den er catchy, der den er draumande, og der gitaren finn fram til eit Sloop John B slekta tema. I same poplei høyrer også Silk til. Ein ekspanderande og dramadriven låt, med eit særdeles medrivande refreng. Soapy Water er ein tredje i dette popsegmentet. Ein låt med eit mystisismens preg, sugande beat, og nokre skikkelige eksistensielle statement.

It’s hard to live when you’re scared to die
…
If life is easy then what is this?

Eksistensielle spørsmål driv i grunn som ein flisete tråd tvers gjennom plata. Og verken Gud eller kjærleiken står att med eit sigersmil om munnen:

Just looking for a protector
God never reached out in time
There’s love, that is a savior
But that ain’t no love of mine

Til slutt kjem det mest komplekse nummeret, The Wondewhy. Både ei bøn og eit åtak. Både eit rop om kva som vil skje etterpå, etter døden, og funderingar omkring kva det kan ha å seie for utfallet at «I find thrill in sin and desire, and warm my toes on Hell’s fire».

Eg får seie som han sa, ærverdige Warren Zevon: «Ah-hooo, werewolves of London».

Jul9

CADDY – The Better End

Posted on by
Standard

Popmusikk som møter sommaren med gode avtrykk frå fleire popmeistrar.                                 7

  Gerard Love likar CADDY. I alle fall er han sitert med nokre ord i følgeskrivet til denne utgjevinga som vanskelig kan tolkast på annan måte. Og ein treng ikkje gå The Better End spesielt nære etter i saumane for å få visse idear om kvifor den ærverdige herremannen frå Teenage Fanclub  synst godt om dette. Ja hadde eg ikkje visst betre kunne eg nok ha gjort meg tankar om at The Better End er den nye plata til Teenage Fanclub. Den varsla oppfylgjaren til Shadows frå 2010. For det er så definitivt i det soniske landskapet CADDY opererer. Og jammen blir det operert på tiltalande vis du.

CADDY er så godt som berre Tomas Dahl. Ein fyr som har musisert i ulike samanhengar sidan nittitalet (bl.a som trommeslagar og bassist i The Yum Yums, og som trommis i dei seinare åras utgåve av Turboneger). Under signaturen CADDY har han operert sidan 2004 (om vi skal tru Facebook-sida hans – og det skal vi vel?). Kva nummer i rekka av utgjevingar The Better End er kan eg ikkje seie meg sikker på, til det har eg ikkje fylgt godt nok med i den timen. Men det er minst album nummer to. For eg har funne fram til eitt anna album, Electric Hour (2010), fullt av gitarelektrisk powerpop der Cheap Trick fell nærare å tenke på enn Teenage Fanclub.

I den grad The Better End kan kallast powerpop så er det powerpop med eit mjukare handlag. Og då er det kanskje ikkje powerpop lenger? Kanskje får eg nøye meg med å ganske enkelt kalle det for pop, med ein sommarleg bris i seg lyt då leggast til. Multiinstrumentalisten Dahl drar inn både eitt og hitt av instrumenter, men handterer det på eit ytst edruelig vis, og skapar eit lettbølga og varmt album.

Vestkyst records heiter labelen som gjer ut plata, og i den grad songane ikkje har ei Teenage Fanclub-feeling, så er det vel der dei har sitt opphav. Ikkje langs den norske vestkysten, men den som møter Stillehavet der borte i California.

Om Brian Wilson likar CADDY vil vi sannsynlegvis aldri få svar på, men Tomas Dahl likar Brian Wilson. Tydeligast fortel han det i tittelkuttet. Ei popmelankolsk godstund om å vandre mot ein betre slutt med eit og anna spøkelse på skuldra. Konturar av Wilson er det også i Flangbenny. Falsettharmonering er ein bit av den, kunsten å vere intrikat og catchy i same andedrag ein annan.

Mest strålande av dei Fanclub-infiserte spora er Something About Carina. Der gitarane svellar, refrenget er uimotståelig, og kvinna det handlar om er utilnærmelig. Platas kanskje mest umiddelbare sak er Wherever You Go, der eit neonfarga åttital lurer i kulissane, subtilt understreka av nokre saksofontonar frå Bendik Brænne. Brænne, den eine av to som er innom og yte ein liten musisk skjerv til Dahl sitt einmannsshow. Den andre er Janne Hea. Ho syng duett med Dahl på det som er blitt til mitt favorittspor på plata. Bring It Back, som har vemodet, som har lengselen, som skin i nåtid og spreier popvarme av det særdeles godgjerande slaget. Med ein tematikk som dreier seg kring «the long lost summer days» og ei forelsking som verken han eller ho er framande for å få ein reprise av.

Eg kunne også sagt noko bra om det luskande og harmonifine opningssporet Here It Comes Again, eller om songen som refererer til ein stad på Den franske riviera, eller kanskje noko om popballaden som kjem heilt til slutt og seier farvel til sommaren. Ja det kunne eg, for den er i grunn ganske så fri for skip-materiale denne plata. Sånn skal det vere.