Tag Archives: Monica Heldal

Monica Heldal – The One In the Sun

Standard

Folktonen blir både nennsamt og elektrisk behandla på eit ambisiøst dobbeltalbum.          7

  Med The One In the Sun gjer Monica Heldal klisjeen om det vanskelige andrealbumet ein ny dimensjon. Eg har ingen grunn til å tru at det har vore eit kav for henne å få til denne plata. Min grunn til å kalle plata for vanskelig er at den krev sin lyttar. Så godt som ein time til endes byr den på låtar med mykje innhald. Sonisk innhald. Lange introar, komplekse mønster og uventa vendingar. Groovy og kronglete. Akustisk og elektrisk. Gitar og gitar. Folk, prog og rock’n roll. Etter kvart går det berre klarare og klarare opp for meg at det er tonar verdt å vere blant.

Verdt å vere blant var også det som gjekk føre seg på debutalbumet til Monica Heldal, frå 2013. Der den unge kvinna frå Bergen dukka ned i slikt som hadde oppstått då foreldra var unge. På det tidlege 1970-talet og der omkring. Engelsk folk á la Nick Drake og John Martyn, eller det som meir elektrisk var, som Led Zeppelin og Rory Gallagher. Ho fekk det forsyne meg til å låte som om det ganske så naturlig kom rett utav 2013.

Sjølv om albumets tittel, etter kva Heldal sjølv har fortalt, er henta frå ei obskur soloskive av Lynyrd Skynyrd-gitaristen Steve Gaines er nok referansane mykje dei same som på The One In the Sun som på debuten. I det der engelske folkrock-segmentet. Dei same er også folka som er rundt henne, som spelar saman med henne. Øystein Frantzvåg  og Børge Fjordheim på høvesvis bass og trommer, medan Øyvind Blomstrøm og Cato Salsa spelar på gitarar og sistnemnte også på tangentar. Blomstrøm og Salsa har også produsert plata.

Sentralt i det soniske bildet er Heldal sin akustiske gitar, som ho stort sett fingerplukkar på. Fingrane hennar dansar ikkje ut på dei enklaste av løp, og arrangementa låtane er kledd i er signert med ein ambisiøs vilje. Så vegkartet inn til albumets hjerte er altså ikkje av dei lettaste å tyde. Vanskeligare enn kva som var tilfelle på debuten. Utan at dei fører ut på pretensiøse vidder av noko slag. Det handlar vel meir om kratt, klunger og interessante omvegar.

Det startar ut med ei låt kalla Siren, i stormfulle folkrockformer. Ja groovet som ber låta fram har vel nærast eit Led Zeppelinsk kraft. Det same kan seiast om den hakket luftigare The Riverbank. Eit nummer lagt i ein tone og tilført ein elektrisitet som tiltalar denne lyttaren meir enn det meste på plata. «These times are passing fast while black is the colour of my mind» formidlar songaren, medan vemodet og lengselen dryp frå bringa hennar. Midt i eit kjenslemessig område som fleire av låtane på plata høyrer til.

«Oh I’ve never been here in hell before, and my angel doesn’t seem to care now» lyde opningsstrofa i den akustisk dominerte og vakre songen Lovers & Life & Stars. Men historia den fortel står ikkje heilt fast der, den bevegar seg mot eit visst håp. Såpass at det ikkje virkar malplassert når songaren til slutt syng «shine, shine, shine». Malplassert er heller ikkje sola som skin over tittelsporet. Det nesten ti minuttar lange tittelsporet. Der det startar ut med gitartonar som har soloppgang i seg og så ei stund seinare, sånn ganske mot slutten, slår fast at «she’s there in the night shining bright». Imellom der flyt den rundt i eit ledug groove, nippar lett til noko psykedelisk, spelar ut ein glødande gitarsolo, og har eit godt folkmelodisk vesen. Vi snakkar nok her om albumets høgdepunkt.

Og til slutt seier ho så eit Actual Farewell. Spelar ein song med den tittelen, ein pop-psykedelisk godmelodisk ein, og meiner det nok ikkje som eit farvel til musikken. På ingen måte, vil eg tru, for Monica Heldal viser at ho både har nok låtskrivarteft, ambisjonar og musikalsk fantasi til å kunne bli verande lenge i dette.

TIDAL: MONICA HELDAL – THE ONE IN THE SUN

Musikalsk årsoppgjer 2013

Standard

2013: Det beste eg høyrte i år

Eg har ikkje tenkt å hevde at dei 25 platene eg har laga ei liste av under er dei 25 beste platene frå 2013. Men, av dei platene eg har høyrt frå dette året (og det er jo langt frå alle) trur eg desse 25 må vere dei beste. Om då ikkje John Grant eller The Sadies eller Neko Case eller Ashley Monroe eller Unknown Mortal Orchestra eller Eleanor Friedberger eller Erlend Ropstad eller Kanye West eller Ty Segall eller Houndstooth eller Mona & Maria eller Sudan Dudan eller Samantha Crain sine respektive utgjevingar burde ha fått ein plass her då. Det kan veldig godt vere.

25. Bill Callahan – Dream River
Ein av våre tiders beste songpoetar. Med klar og særeigen røyst tar han nokre steg i ein litt meir optimistisk retning. Og han er vel verdt å fylgje dit også.

24. Mark Kozelek & Desertshore – Mark Kozelek & Desertshore
Detaljerte betraktningar over dagliglivets prosaiske vesen, tilsatt velkjente Kozelek-
tonar (les Sun Kil Moon, les Red House Painter). Gode tonar.

23. Caitlin Rose – The Stand-in
Countrysongar og andre songar som lever sitt liv utafor tidas avgrensa rammer.
Fengande, brennande, swingande, varlege. Registeret er breitt nok, og songane har ein friskleik som vil vare.

22. Atlanter – Vidde
Bandet er nytt, men mannskapet, i alle fall Jens Carelius, har gjort seg bemerka før. Men dette er meir bemerkelsesverdig. Eit fjellpsykedelisk, vidtrekkande, bluesvandrande og groovy stykke norsk verdensmusikk.

21. Kacey Musgraves – Same Trailer Different Park
Countrytonen er konvensjonell, og nesten på permanent basis svingar den seg inn på eit fengande spor. Men den skrur seg ikkje fullstendig opp. Det er noko som held den att, som jordar den. Ein flittig bruk av akustiske instrument. Eit fråvær av glimmer og fjas. Friske tekstar, rammande tekstar, ein varme, eit mot.

20. Monica Heldal – Boy From The North
Ei ung norsk dame har funne fram til den engelske folktonen. Med den akustiske gitaren i fanget fingerplukkar ho seg gjennom låtane. Men ho har også ordna seg med nokre medmusikantar der elektrisiteten har ei rolle. I lag skapar dei eit rastlaust, bluesblått og groovy stykke musikk. Det handlar om inderlig kjærleik, bevegelse og fridom.

19. Houndmouth – From the Hills Below the City
Originalitet får andre ta seg av bjeffar dei, og omfamnar den amerikanske grunntonen med heile sitt glødande hjerte. Alle fire. Gitaren er alltid elektrisk, orgelet duvar og grev, og rytmeduoen er ikkje utprega anonym. Det er southern style, countryrock og rotekte rock. Og syng gjer dei alle. Åleine, og i medrivande harmonisk utfalding.

18. Yo La Tengo – Fade
Tida går ikkje i frå Yo La Tengo. I eit kvart århundre har dei sysla med sitt. Litt av kvart i grunn, men er like fullt alltid til å kjenne att. I år bydde dei på ei ganske så støysvak og homogen plate. Og tradisjonen tru var den rett så flott.

17. The Men – New Moon
The Men er absolutt ikkje eit trongt, einsarta og uniformert band. The Men vil mykje og mang slags. Først og fremst energisk rock’n roll. Gjerne med litt innebygd hengslete melodiøsitet. Men dei går heller ikkje av vegen for litt countryrock, hissig støy eller groovy kraut. Upolert og reinspikka.

16. Mikal Cronin – MCII
Det er power i den melodisk velorienterte poptonen til Cronin. Den klassiske beatleske poptonen. Tidvis skyllar fyren ei elektrisk gitarbølgje av nesten tsunamiske dimensjonar innover den. Men han spelar på andre instrument også (så godt som alle ein kan høyre på plata). Og han kan roe støyfaktoren, men det er aldri ei overordna målsetjing.

15. Oblivians – Desperation
Femten år etter at Oblivians var her sist dukkar dei opp att. Utan å ha forbetra seg, og takk for det. Her flyg dei vegg imellom, i full desperasjon, og er alt anna enn slutt. Dei sveittar og rockar som om tida aldri har flydd ifrå dei. Det gjer dei sjølvsagt heilt rett i.

14. Stein Torleif Bjella – Heim For Å Døy
Nei lystelig er det definitivt ikkje, men like fullt ein ny porsjon med ganske så udødelige viser. Meir presist elleve songar om å kjenne seg einsam og neglisjert, og ein om nokre gitarar. Formidla med akkurat så mange ord som trengst. Ikkje overtydelig, men heller ikkje utydelig. Forankra i eit Hallingdalsmiljø, men i grunn ganske så universelt.

13. Savages – Silence Yourself
Det er ikkje nokon grunn til å tvile på Savages. Deira agenda er å gå aggressivt til verks, dei sviktar den aldri. Verken på det soniske eller det tekstlige plan. «This album is to be played loud in the foreground» proklamerar dei. Du skal ikkje la deg forstyrre av andre signal. Du skal ha fokuset retta ein stad, hit, på debutplata til dei fire kvinnene i Savages. Det er i grunn ikkje så vanskelig.

12. Okkervil River – The Silver Gymnasium
Scena er den vesle staden der bandets songar og eminente låtskrivar Will Sheff vaks opp. Han skildrar ein barndom som handla vel så mykje om sjukdom og å bli mobba som om ubekymra leik i skogsholtet. Men det er ingen bitter flyktning som kryssar sine spor. Det er ein mann midt i trettiåra som evnar å vere både oppriktig og ettertenksam. Og som finn fram til poptonen i sitt eige orkester. Ein god tone det.

11. The National – Trouble Will Find Me
I eit moderat og smidig modus lirkar Brooklynkvintetten nok ein gong fram ei plate som vinn i det lengre løp. Der den lakoniske barytonrøysta til Matt Berninger behandlar låt etter låt med skarpskodde tekstlinjer. «I have only two emotions» syng han, «careful fear and dead devotion». Og eg tenker at nett det kanskje er eit aldri så lite manifest. På ei plate som ikkje veldig annleis, frå eit band som framleis er veldig bra.

10. Wooden Wand – Blood Oaths Of the New Blues
Eg opplever lydbildet på Blood Oaths som det luftigaste Wand har presentert i nyare tid. Som det rikaste også, men like fullt spartansk. Wand sine medspelarar skikkar seg, dei går ut og inn av bildet, dei har fått rolla som subtile understrekarar. I novellistiske songar av det heimsøkte og støvete slaget, dyppa i country og blues. Der tristessen og lengten rår, men der Wand også finn det føremålstenlig å minne om at «after the darkness there’s a light».

9. My Bloody Valentine – MBV
Det er då noko alvorlig apokalyptisk over mbv, er det ikkje? Poptonen som dansa som ein kaleidoskopisk draum gjennom store deler av Loveless den høyrer eg ikkje så mykje til her. Her høyrer eg noko dunklare noko. Ein slags klagesong kanskje, eller ein jamrande blues, eller ….. Eller for å seie det slik: Shields og hans kumpanar (som ikkje er særlig fleire enn Bilinda Butcher denne gongen) har endå ein gong skapt eit verk som eg ikkje heilt ut forstår, som sikkert alltid vil vere utydelig, og som eg derfor aldri vil bli ferdig med. Og bra er vel det?

8. Kurt Vile – Wakin On A Pretty Daze
Dei drar seg ut i respektable lengder fleire av spora på plata. Såpass at dette endar
opp som eit godt gammaldags dobbeltalbum. Der gitaren, og då spesielt den akustiske varianten, har ei viktig rolle. Gitaristen Kurt Vile har aldri vore noko å kimse av. Men denne gongen gjer han seg sjølv større arbeidsrom, og skapar meir meditativ godlyd, enn nokon gong.
I songar der Vile fører ein slags dialog med seg sjølv. Om eg då ikkje skal kalle det for monologar til ein person som ikkje er til stades. Eller refleksjonar over livet, musikken, kjærleiken, lengselen, og det å vere mann og far.

7. Laura Marling – Once I Was An Eagle
Utan unntak, femten songar til ende, handlar Once I Was An Eagle om kjærleiken. Det startar i eit stummande mørke. «You should be gone beast» lyde opningslinja. Det lysnar litt undervegs. Til slutt adresserar songaren ei oppriktig takkseiing til naiviteten «for failing me again».
Stemma og den akustiske gitaren har hovudrolla. Men utan produsent Ethan Johns si tilføring av rytmisk svir hadde ikkje dette blitt den plata det har blitt. Med handslegne trommer og perkussiv virilitet skaper han eit organisk groove som stikk innom og vitjar dei fleste låtane.
Det har blitt ei plate som er den openbare motsetninga til det fragmenterte. Den krev at ein har tid, at ein tek seg tid, den er verdt kvart eit minutt.

6. Jason Isbell – Southeastern
Ei plate full av countrysoul. 12 sterke melodiar som provar at Jason Isbell har eit grep om det melodiske slik gode låtskrivarar oftast harhar. Det er likevel hans grep om det tekstlige som verkelig imponerer. Han sirklar ikkje rundt med ord som fordampar, han går direkte til verket med ord som brenn seg fast. Han bruker ikkje fleire ord enn nødvendig, han økonomiserer, han er presis, som ein Carver. Han har noko å formidle. Og det han formidlar skildrar også det som ikkje blir uttalt. Eller det kan handle om noko eg først ikkje oppdaga det handla om. Det kan ha ei dobbeltyding. Isbell er ikkje eindimensjonal.
Jason Isbell har endelig laga plata eg ein gong trudde han var i stand til å lage, men som eg hadde byrja tvile på at han ville lage.

5. Vampire Weekend – Modern Vampires of the City
Det finst fleire grunnar til å tvile enn til å tru. Gud er i trøbbel. Sola går minst like ofte ned som den står opp. Visdom er ikkje synonymt med ungdom. Døden er uunngåelig, men heller seinare enn før. «There’s a lifetime right in front of you».
Med betraktningar av dette slaget tar Vampire Weekend oss med på ein liten tur inn i sinnet og sjela til Modern Vampires of the City. På ei plate som er like nådelaus som den er medgjerlig, like absurd som den er lettfattelig, like eksentrisk som den er fengande.
Vokalist Ezra Koenig fer til verket med reinspakka glød og tvillaust nærvær som fremste kjennemerke. Rundt han føregår det saker og ting. Multiinstrumentalist og produsent Rostam Batmanglij er ein mann rik på idear. Han skikkar inn det eine instrumentet etter det andre. Men lite samtidig. Det er godt med rom her. Eit rom som blir nytta til å gje kvar enkelt låt sitt preg, sitt stempel, sitt groove.

4. Ezra Furman – Day Of The Dog
Når Ezra Furman 13 sekund inn i opningsnummeret startar å synge så er det frå djupast nede i magen og utover det heile. Det er fullt åtak, og ein aggresjon mot det han ser der ute og det han kjenner der inne. «All the world is rising up like vomit, filling up my ugly little mouth, there’s a sickness deep inside my eyeball, got to find that tool to cut it out». At refrenget då blir «I wanna destroy something, I wanna destroy myself» er vel bortimot heilt naturlig.
Punk eller ikkje punk, det er for så vidt ikkje spørsmålet. Men svaret er ja, og nei. Dette er punk men langt meir enn som så. Dette er Bo Diddley-beat og femtitalet som tar seg via Dylan og Velvet Underground til punkens gullalder, derifrå går den i klinsj med Violent Femmes, sparrar med Bright Eyes, og sveittar opp ein dose gospel, for så å bli friskt og tydelig signert med Ezra Furman sitt eige handlag.
Ein kan vanskelig hevde at tematikken plata igjennom er av det lystelige slaget. Det handlar mykje om å vere i ein tilstand nokre sjelelige kilometer unna der ein helst kunne tenkt seg å vere. Men det handlar også om å prøve å komme seg ut av tilstanden, og å søke og finne fram til ein som svir mindre. Det handlar i liten grad om å lukkast med det.
Men du verden som Ezra Furman har lukkast med denne si femte plate.

3. Phosphorescent – Muchacho
Sånn mot slutten av plata, i nest siste song, høyrer eg Matthew Houck synge «oh, you’ll spin your heartache into gold». Eg tar like godt og stel den linja eg, for så i neste omgang å rette den mot opphavsmannen sjølv. «You’ll spin heartache into gold, Matthew Houck». Noko du har gjort, for så vidt, i alle fall tidvis, på plate etter plate dei siste ti åra, men denne gongen sannelig meir fullkome enn nokon gong.
Houck seglar framleis, slik han har gjort alle desse ti åra, under fana Phosphorescent. Om enn ikkje, slik det ein gong var, ganske så åleine. Eit visst mannskap har han med seg. Ikkje eit så reint lite eit heller denne gongen. Cirka 10 i talet trur eg det må vere. Det er nå likevel aldri nokon tvil om kven som har grepet om spakane. Houck har, vanen tru, produsert, arrangert, miksa, og skrive låtane. På det mest mangfaldig utforma Phosphorescent-albumet til dags dato.
Houck tek her i bruk elektroniske lydkjelder på ein måte han ikkje har gjort før, og han vitjar fengande poprefreng og tar eit par skikkelig groovy tak. Sonisk sett er albumet kanskje fyrens lettast tilgjengelige. Utan at det har gått utover tonane sin levedyktigheit, eller Houck si evne og interesse for å skildre kjelkete mellommenneskelige tilhøve.

2. Parquet Courts – Light Up Gold
Eg høyrer på Stoned and Starving, og songar frå tidlegare tider kryssar sporet. Det har noko med groovet å gjere, tenker eg. Først og fremst groovet. Det enkle groovet. Sjølve ur-groovet. Eit slikt eit som finn sitt tempo, og som så går, og går, og går, medan tonar av ulik karakter kravlar, kjælar eller piskar kring det.
– Eg spaserte gjennom Ridgewood Queens, innleiar Andrew Savage. Og groovet går, Det groovet. Der har Pablo Picasso spasert ein gong også, tenker eg. Og jentene kunne ikkje motstå blikket hans, og han blei aldri «called an asshole». I fylgje Jonathan Richman, tenker eg. Og groovet går, Det groovet. Ein gong var Lou Reed der også, tenker eg, og formidla morbide og syndige scener, og eit stadig gjentakande «she’s busy sucking on my ding-dong». Gitarane var primitive, orgelet brutalt, og Moe Tucker slo. Det var Det groovet. «I was so stoned and starving» syng Andrew Savage, og fortel om då han stod der med tåkete syn og funderte over om han skulle velje geléfiskar, rista peanøtter eller ei pakke lakris. Veslebror Max Savage administrerar takten, og ein krakilsk gitarsolo krøllar seg rundt den. Som ein svolten orm på jakt etter godsaker. Det er Det groovet.
Og saman med groovet, Dette groovet, går dei heim, utan napp, for så vidt, både Savage og Richman og Reed, både Parquet Courts, Modern Lovers og Velvet Underground. Og naglar kvar sin meisterlige rock’n roll song fast i det tidlause. Sister Ray, Pablo Picasso og Stoned and Starving. 1968, 1976, 2013, whatever, tenker eg.
Årets låt, tenker eg.
Med sine fem minuttars varigheit, og sine gitarsoloar er ikkje Stoned and Starving den typiske låta på plata. Den typiske låta varer ifrå eitt til drygt to minutt, har ikkje utprega god tid, gjer det den har intensjonar om å gjere, og slepp så neste til. Rå, energisk og primitiv punk, postpunk og rock’n roll. Det har sett seg i blodomlaupet til den unge kvartetten. Debutalbumet kokar over av det.

1. Jonathan Wilson – Fanfare
Å du heilage psykedelia! Her er det ambisjonar, her er det musikalitet, her er det ein kosmisk overflod av medrivande tonar.
Med Fanfare utvidar Jonathan Wilson sitt soniske univers. Han lar låtane få lov til å bli større. Gjev dei ein ikkje ueffen nyanserikdom, og sveivar tidvis opp ein energi som ikkje var der på den førre plata, Gentle Spirit. Fanfare er på mange vis eit konglomerat av soniske innfall, men du verden det er eit saumlaust konglomerat. Det hakkar ikkje undervegs. Dansen mellom dei djupaste søkk og dei høgaste tindar høyrest fullkommen naturlig ut.
Over 78 minuttar og gjennom 13 songar, i skiftande tempo, i mangslags fargar, og med vekslande krefter, har Fanfare grepe eit stadig sterkare tak i meg. Varmen har si tvillause skuld i det. Varmen som Wilson har inkorporert i kvar einaste spelte tone. Og så det melodiske då, det er heller ikkje skuldlaust. Det har sin divergerande personlegdom frå låt til låt, men presenterer seg alltid i ei form eg vil kalle smidig, og slik evnar det å smyge innunder huda, og inn til det inste.
Plata har flust av referansar til musikk som blei gitt ut i tidsrommet 1967 – 1977. Men den står aldri fast i noko som ein gong var. Eigentlig står den ikkje fast i det heile. Eigentlig flyg den som ei fri sjel mellom det den fangar og det den skapar, og har like mykje 2013 i seg som all anna musikk som har komme rekandes min veg i år. Men den har garantert meir framtid i seg enn det meste av den. For ikkje å seie all.

Monica Heldal – Boy From the North

Standard

Ei ung norsk dame har funne den engelske folktonen, og saman med nokre medsamansvorne gitt den ei rastlaus, bluesblå og groovy behandling.

7

cover

Det tidlege syttitalet, og omkringliggande år, har vore eit stadig tilbakevendande sonisk tema her i stova denne hausten. Det kan det nok vere fleire årsaker til. Først og fremst, tenker eg, fordi det finst eit umåtelig forråd av god musikk frå den tida. Men eg skal vel heller ikkje legge skjul på at Jonathan Wilson sin stadig like fantastiske Fanfare nok har hatt ei iverksettande rolle. Midt oppe i all denne trivelige mimreaktiviteten har det dukka opp ei heilt fersk plate til som har lagt beslag på meir og meir av tida mi. Den har den same tidsepoken innabords. Om enn andre soniske variantar av den enn dei Wilson har grepe fatt i. Det gjer ingenting, for det er gode variantar. I sentrum står ei kvinne. Ei ung ei. Monica Heldal, frå sjølvaste Bergen. Men det er lite av Bergen i tonane på det som er hennar debutalbum.

Klangen i tonane har i stor grad sine røter på den andre sida av Nordsjøen. I den engelske folktradisjonen. Og då kanskje helst slik den fortona seg på Led Zeppelin si III-plate, eller slik det lydde då Robert Plant song duett med Sandy Denny, eller når same dame song med Fairport Convention, eller når Nick Drake sine fingrar jaga over strengane og det berre var fem lauv att.

På ni av ti songar spelar Monica Heldal på akustisk gitar. I ein fingerplukkande stil. Tonane ho frambringe har eit kvilelaust preg. Dei dansar og buktar seg. Dei vil fram. Dei har vore ute både dagar og netter. Dei søker ein fridom, men dei søker også ein heim. Dei er aldri åleine.

I bandet finn ein ikkje heilt ukjente Cato Salsa, han spelar på både elektrisk gitar og diverse tangentinstrument. Elektrisk gitar spelar også Øyvind Blomstrøm (frå El Cuero), medan Børge Fjordheim (frå Cloroform og diverse Rogalandsakter) spelar trommer. Plata blei i hovudsak spelt inn i eit studio i Sør-England med Chris Bond (frå bandet til den engelske folkrockfyren Ben Howard) som produsent. Bond spelar i tillegg bassgitar. Om ikkje ærverdige Danny Thompson står der med kontrabassen sin då, og sluttar ringen (han gjorde jo slikt i legendariske Pentangle, og har i tillegg spelt med både Nick Drake, Richard Thompson og John Martyn).

Det er eit definitivt spenn i det soniske registeret på plata. Her blir ein presentert for Silly Willy, ei semiakustisk vise med harmonisert vokal. I ei ganske så anna drakt tar Conman Coming seg fram. Ein elektrisk og svartkledd blues, med eit ekspanderande og totalt overmannande groove, der meir enn ein av mennene syng med. Groovet har forresten ei essensiell rolle i fleire av låtane. Ikkje minst i den bryskt rockande I Don’t Mind, som går over målstreken i eit mildt sagt frenetisk tempo. Det er fleire måtar å ta seg over den streken på, In Flight gjer det med ein lengre friskt oppfuzza gitarsolo, etter å ha starta ut som ei varleg vise. Andre låtar blir helde i dette meir varlege heile vegen. Follow You Anywhere er ein slik ein. Den kanskje varmaste og venaste av dei alle. Som ein fønvind av lengt og filantropi manøvrerar her songaren si røyst seg langs tonar det er lett å føle for. I tillegg til den engelske folktonen, og bluesen, og det groovy rockande kan eg også dra kjensel på noko countryslekta. I songar som Tape 03 og Die For You kan eg det. Sistnemnte har i tillegg friske tonar frå ei hardingfele (traktert av Erik Sollid), slik får ein touch av heimlandets tradisjonar også vere med.

Eg har snakka om Monica Heldal sine evner som formidlar av gitartonar. Eg burde kanskje seie noko om røysta hennar også. Eg nemnte noko i retning av at den kunne vere mild. Det står eg for. Den kan også ha eit vemodig drag. Samstundes som den rommar to motsatsar som naivitet og autoritet. Men mest av alt virkar den å vere inderlig naturlig.

Songane ho syng er fullt og heilt hennar eigne. Dei handlar om å vere i bevegelse. Om kjærleiksforhold som vanskeleg kan lukkast, men òg om forhold som kan ha ei framtid. Ein ikkje alltid like pålitelig vandrar har ei rolle i fleire av songane. Innleiingsvis heiter han, i tråd med tittelen, Boy From the North. Han dukkar opp som ein skada person, med skortande evner til å tilpasse seg. Ei kvinne forelskar seg i han og forbarmar seg over han. Men uroa i han kan ikkje lækjast. Han dreg. Eit liknande motiv møter vi att i Follow You Anywhere. Ein trøbbelmakar prøver å bryte banda til kvinna si, for hennar eige beste. Ho er ikkje villig til å sleppe taket. I eit oppofrande kjærleiksmodus gjentek ho i staden sitt mantra «I’d follow you anywhere, anywhere, if I only knew where you go». Blant desse vandrarane og på ulikt vis trøblete skikkelsane er vel den minst sympatiske psykopaten vi blir presentert for i Conman Coming, medan desertøren i Fightin» Son blir den ein vinn mest sympati for.

I In Flight møter vi så ei kvinne (den same?) som har gjort seg nokre fleire erfaringar. Denne omstreifaren var kanskje ikkje synonymt med den fagre draumen likevel. «Whether he’s northern or a traveler from the south, promises are only words from his mouth» lyde konklusjonen i siste vers. Så no er ho «in flight, oh in flight» bort frå falske forhåpningar og traurige løgner. På veg heimatt? Til slutt kjem det i alle fall ein song om å lengte heimatt. Om The Road Not Taken. Til lågmælt gnagande tonar frå fleire elektriske gitarar gjer songaren i denne uttrykk for at ho framleis ber på eit «hope of how happiness can be». Og eg tenker at platas forteljing (om ein då skal velje å sjå songane som eit tematisk fellesskap) har ein viss analogi til bibelens historie om den bortkomne sonen.

På eit av dei mest substansielle og medrivande debutalbuma som har komme min veg i år.

Først publisert på Groove.no (i 2013)