Category Archives: 2003

Okt10

Emmerhoff & The Melancholy Babies – If This Darkness Lingers

Posted on by
Standard

Banden tar eit brutalt tak i country, folk og blues tradisjonen og flytter den over i eit meir gotisk, stormfullt landskap.

cover  Sjølv om Emmerhoff og hans melankolske venner framstår ein tanke meir laidbacke og beherska denne gongen, er det ikkje akkurat ein fredelig søndagstur i blåbærskogen dei inviterer på. Nei, det er nok heller ein tur av den meir ustø og uregjerlige sorten, og som slett ikkje alltid held seg på skinnene. Gjennom ugjestmilde og nakne ørkenområder, langs ujevne vegar, forbi søvnige byar og til bunnlause holer ber det avstad. Vi møter forhutla sjeler, fortapte hjerter, savnet, håpet, forbannelsen og begjæret, og ein gitar berusa på kaktusbrennevin som snor seg lik ein klapperslange frå tone til tone, frå låt til låt, mens den gjer uttrykk for både einsemd, galskap og von.

If This Darkness Lingers er dette Halsnøy/Bergen-bandet sitt tredje CD-framstøt i fullformat. Og dei følger opp den gode vanen dei har lagt seg til på sine to første, og leverer solide saker. Som på dei to forrige albuma, Viva Revenge (1999) og Loosebox (2002), er kjeldene til dette brygget fortsatt å finne hos band som Sixteen Horsepower, Divine Horsemen og Gun Club, for å nevne nokre. Alle band som, i likhet med Emmerhoff & The Melancholy Babies, tar eit brutalt tak i country, folk og blues-tradisjonen og flytter den over i eit meir gotisk og stormfullt landskap.

Den før omtalte gitaren, i hendene på frontfigur Gunnar Emmerhoff, forkynner sitt nærvær umiddelbart. På sitt særeigne vis dreg den i gang Caravanserai, ein country/folk affære, der versa er lett syrebehandla, mens refrenget er meir idylliske tonar om kjærleik og håp. Såleis presenterer dei eit noko meir optimistisk syn på tilværet enn kva vi har blitt vant til frå desse melankolikarane. Utan at dei på nokon måte gjer dette til ein vane, for dei fører oss ganske raskt over i meir feberheite tilfeller. Dark Horse er albumets klaraste Sixteen Horsepower-påverka låt, der banjotonane og tekstfraser som «down, down, down, down below» får hukommelsen til å hente fram scener frå Piknik Med Døden. Fortetta og ikkje så lite skrudd er Backwoods, eit nesten kriminelt lumskt nummer. Hammered Down, albumets Tor-med-hammaren-tilfelle, er unnagjort på to minuttar. Uvær er også under oppbygning i Monsoon, som er ein slags Emmerhoff-vri på Led Zeppelinsk riffrock. Meir spor etter Zeppelin er det dessutan å finne i albumets kanskje finaste stund, den uanstrengt smygande og dynamisk utførte Weightless, som for øvrig også har sine små Pink Floyd hint. Alvorlig ustødig blir det i det psykedeliserte og skranglete, men du verden så deilige tilfellet Shaky Ride. Mens bandet sine mest nedtona sider finn vi i den snedne visa Nowhere Town, den luskande Misty Trail og i countryblues-saken Stuck in the Mud. Albumet tonar så til slutt ut med tittelkuttet, i form av ein langsom melankolsk instrumental.

Dermed har Emmerhoff og bandet hans, som dei erklærte melankolikarane dei tross alt er, gjennomført nok ein musikalsk trip der livets meir tungsindige og desperate sider er blitt omtalt og tonelagt, sjølv om dei altså ikkje er heilt framande for også å uttrykke meir håpefulle syn på livet innimellom.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

Okt10

Joe Ely – Streets of Sin

Posted on by
Standard

Ei røyst med like deler vemodsfulle som offensive eigenskaper, og fleire songar med ein god countrytone i seg.

cover

I’m ridin» through the middle of some god forsaken town
Dark figures from the shadows, they’re tryin» to cut me down

Det er nokre år sidan sist eg høyrde den no, røysta til Joe Ely. Det er nesten så eg hadde gløymt korleis denne mannen si følelseslada stemme kan herse med nakkehåra mine og kitle fram geléfølelsen i mellomgolvet. I alle fall når han trør til med pur levande og virile tonar som i det Butch Hancock-komponerte åpningssporet Fightin» For My Life.

Han har vore med ei stund no, den godaste Joe. Det er faktisk over 30 år sidan dei første legendariske Flatlanders innspelingane blei gjort, låtane Ely spelte inn saman med nevnte Hancock og Jimmie Dale Gilmore, men som først blei offisielt gitt ut i 1990. I 1977 debuterte Ely så som soloartist i platesamanheng. Og året etter malte han sitt mesterverk med det utsøkte albumet Honky Tonk Masquerade, ein blendande oppvisning i countryrock, western swing, tex-mex og honky tonk. I løpet av sin Europaturné 79/80 utvikla han eit vennskap med gutta i The Clash, og gjorde fleire spelejobbar saman med dei. Noko som var sterkt medverkande til at mannen nokre år på begynnelsen på 80-talet kanskje var den «riktigaste» av alle countryinfluerte artistar å namedroppe i dei rette samanhengar.

Men viktigast er det uansett at han stadig har dukka opp med album det har vore verdt å lytte til. Nå er han ute med sin 16. soloutgjeving (derav fire live-plater – mannen er ein formidabel opplevelse live), fem år etter sitt forrige studioalbum. Streets of Sin er tittelen, og Ely skuffar ikkje. Med sin vemodsfulle, skarpslepne og ganske så særeigne stemme gjer han 10 eigenkomponerte låtar og to som er ført i pennen av kompis Butch Hancock, der han som vanlig beveger seg i landskapet mellom country, folk, blues, rockabilly og heartland-rock. Eller for å seie det med ein liten lignelse; som hvis Bruce Springsteen hadde rent inni ein trailer fullstappa av Texas-musikk i eit vegkryss like utanfor Austin.

Fine øyeblikk dukkar opp som perler på ei snor, men for å halde litt på Springsteen-allegorien; melodiar som A Flood On Our Hands, All That You Need og Twisty River Bridge er i både sin tematikk – om den hardt prøvde «ordinary guy» – og i sin låtstruktur ikkje ulikt noko den meir kjente New Jersey-fyren kunne gjort i sine aller mest (men dessverre altfor sjeldne) twang-fylte stunder. Raffinert er også det innbitte og vemodige tittelsporet, om ein kar som har «brent fingrane» på storbyens lunefulle muligheter, og som helst kunne tenkt seg heim igjen til sin meir rurale opprinnelse. Mens albumets mest typiske countrylåt er den fine kjærleiks-erklæringen That’s Why I Love You Like I Do. Personlig er eg likevel kanskje aller mest svak for Carnival Bum, som er ein slags jazz-møter-country affære, der Joe snakkesyng til eit luftig og blått akkompagnement i versa, for så å gå over til full twang i refrenget – smart og verknadsfullt.

Så sjølv om det ikkje er nokon ny She Never Spoke Spanish To Me, Honky Tonk Masquerade eller Dallas her, er det meir enn nok å glede seg over for tilhengerar av rocka countrytonar.

6/10

Først publisert i Groove.no (i 2003)

 

Okt10

Matt Elliott – The Mess We Made

Posted on by
Standard

Atmosfærisk og dystert, der kvar komposisjon er som ein liten novelle med fleire intermesso.

cover  Før pleidde Matt Elliott å uttrykke seg musikalsk under signaturen Third Eye Foundation, her gav han oss ravnsvarte og tungt fordøyelige verk som Ghost, men også rett nok dystre men atskilleg meir smakfulle album som Little Lost Soul. Hans medium for å nå ut til verden var computeren, der han skapte sine ambiente komposisjonar ofte krydra med drum’n’bass-element. I 2000 meddelte han at Third Eye Foundation var historie, og han var usikker på når eller om han ville komme tilbake med ny musikk.

Med The Mess We Made har Matt Elliott for første gong valgt å gje ut musikk under sitt eige navn, og det er blitt ei plata som er ganske så forskjellig frå hans tidlegare utgjevingar. Først og fremst ved at organiske instrument som piano, gitar og cello er blitt meir dominerande i lydbildet, i tillegg er drum’n’bass-elementene borte. Samstundes er her meir bruk av vokalinnslag, mest frå Matt sjølv, men han får innimellom hjelp frå ei kvinnestemme (Sabine Chaouch).

Det er atmosfærisk og stemningskapande, og kvar komposisjon er som ein liten novelle med fleire intermesso. I bakgrunnen høyrer vi eit ulmande lydteppe, i front spelar pianoet eller gitaren melodiøst, og innimellom dukkar det opp seige vokalfraseringar. Orda som blir sunge er ikkje lett å oppfatte, men eg trur eg veit kva dette handlar om allikevel:
Historiane er henta frå eit mørkt havnekvartal ein plass i Europa. I fuktige kjellarar, på segneferdige loft, i trange dunkle smug, og i slitne kneiper lever og dør det mennesker. Mennesker som fortsatt trur, mennesker som har gitt opp, og mennesker som er på flukt. På flukt frå livet, på flukt frå døden, og på flukt frå sine private spøkelser. Slik det til dømes blir skildra i den vakre Also Ran. Den startar med at Matt kviskre-syng i samklang med melodiøse pianotonar, vokalen blir stadig meir forvrengt, og plutselig tek stykket ein annan retning ved at det dukkar opp nokre kjappe og hissige beats (kanskje vi skal kalle dei stemningsskakande), før den avslutningsvis igjen glir over i vare pianotonar. Eller som lyden av sur vind, guffent regn og ei knirkande dør i The Sinking Ship Song, ei dyster sjømannsvise som til slutt går under saman med det fortapte skipet. Avslutningsvis skimtar vi imidlertid spor av håp, for Forty Days er vakre akustiske gitartonar i tilsynelatande harmonisk samklang med eit englekor, men det hadde ikkje vore Matt Elliott viss han ikkje hadde forpurra dette håpet med litt forvrengingar heilt til slutt.

I motsetning til mange andre som syslar med ambient musikk (og som ofte endar opp med å lage begivenhetslaus muzak) så maktar Matt Elliott å skape musikk som får ein til å lytte, som stimulerer fantasien, og som dermed skjenker lyttaren ein opplevelse. Vi kallar det ambient-blues, tenkjer eg.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

Okt10

Eels – Shootenanny!

Posted on by
Standard

Ei Eels-plate som trør i kjente spor, men som har eit godt hjerte.

cover  Gjennom fire plater (seks hvis vi og reknar med dei to første under signaturen E) har Eels skapt sin vesle og ganske så lett gjenkjennelige musikalske verden. Den baserer seg på enkle melodiar innan blues, folk og pop/rock tradisjonen, og når det måtte passe seg slik påføres det litt skeive og rare lydar og arrangement. Han har sine åndsfrendar i mellom anna California-bandet Cake og ein viss Beck Hansen, sjølv om sistnevnte nok har vist låtskrivar-egenskaper og ein sprelsk kreativitet som Eels har til gode å legge for dagen.

For dei uinnvidde; eg omtalar Eels i eintal, sidan det er eit prosjekt styrt og iscenesatt av den nå 40 år gamle Mark Oliver Everett (fortsatt populært titulert E). Han debuterte på platefronten i 1992 med albumet A Man Called (E). Medan hans nåværande signatur tralla seg inn på platemarkedet fire år seinare med albumet Beautiful Freaks.

Shootenanny!, mannens nye opus, og sjuende utspel, kjem nok ikkje til å skape så mange tumultar verken i Eels før omtalte vesle verden eller i popverdenen generelt. Den følger i kjente E spor, nyttar seg stort sett av velprøvde triks, og evner på ingen måte å by på overraskelsar.

Likevel, Shootenanny! er slett ikkje tom for dugande sangar. Og i hjertet av albumet (spor 5-8) har eg oppdaga eit firkløver som absolutt har noko for seg. Først gjennom dei såre og innbydande poptonane i Dirty Girl. I neste omgang blir det gjort langt meir brutalt med Agony, ein pinefull blues-affære med desorienterte gitarfigurar, der hovedpersonen nok har møtt veggen; «all I see is age, fear and agony». Så veldig håpefulle synspunkter har han ikkje for seg på Rock Hard Times heller, sjølv om tonefølget er noko meir oppløftande på denne. I den langsomme og nydelige/triste Restraining Order Blues tar E perspektivet til ein patetisk, plagsom og mange vil seie usympatisk skikkelse, som i sin lidenskap til ei dame har gått for langt og pådratt seg eit rettslig påbud om å halde seg vekke.

Det er også ganske lett å finne sympatiske trekk med låta Numbered Days der den dynamisk varierer mellom aktsomhet og styrke. Men så begynner det å bli meir problematisk, bluesbastarden All In A Day’s Work og den grunne Fashion Awards synest eg er lovlig svake. Dei resterande er sånn pluss minus på det jevne. Kanskje med det største plusset til avsluttande Somebody Love You, der E rett så optimistisk syng; «somebody loves you, and you’re gonna make it through».

Og det får vi jo håpe.

5/10

Først publisert på Groove.no

 

Okt10

East River Pipe – Garbageheads on Endless Stun

Posted on by
Standard

Einmannsbandet East River Pipe serverer nye historiar frå vrangsida av den amerikanske draumen.

cover  East River Pipe er F.M. Cornog, ein kar som ved hjelp av sitt Tascam 388 ministudio har spelt inn sitt femte album: Garbageheads On Endless Stun. Litt hjelp har han fått frå sin kjære Barbara Powers, her titulert «organizer of chaos». Det er ei oppgave ho har lykkast med, for så veldig kaotisk lyder ikkje dette. Dei elleve sangane på albumet har derimot det til felles at dei i større eller mindre grad blir vevd inn i eit teppe av lyd og tonar frå keyboards, samt forsynt med rytmer frå ei trommemaskin, og så suppleres det innimellom med litt gitar. Ut av dette lurer det seg fram fleire tiltalande sangar i eit slags krysningspunkt mellom indierock og country/folk. Skal eg gjere eit forsøk på å være meir konkret, så tenk deg ein hybrid mellom Smog og Leonard Cohen (men med ei lysare røyst) krydra med ein handfull Flaming Lips (Yoshmini Battles-era) og ein dæsj Magnetic Fields.

F.M. Cornog hadde ein heller vanskelig oppvekst i Summit, New Jersey. I ungdomsalderen fekk han store alkoholproblem og eit påfølgande psykisk samanbrot, og endte etterkvart opp som uteliggar. Møtet med før nevnte Barbara Powers brakte mannen smått om senn inn på den musikalske reisa han fortsatt er ute på. Ei reise han heile tida har gjort som einmannsbandet East River Pipe, med moralsk og produksjonsmessig støtte frå Barbara. Med den bakgrunnen han har, er det ikkje så unaturleg at sangane i stor grad handlar om individ som lever sitt liv eit godt stykke unna den sagnomsuste amerikanske draumen. Og frå ein slik ståstad er det vel også ganske adekvat å stille spørsmålet Where Does All the Money Go?, slik F.M. Cornog gjer i åpningssporet her. Ei problemstilling som blir ytterligare fulgt opp i den ironiske liketille countryfiserte sing-a-long saken Millionaires of Doubt.

Som sagt, sangane er befolka av ulike skikkelsar med ryggen mot veggen, og med lite meir å tape. Som psykoen i I Bought a Gun In Irvington, som etter å ha fortalt korleis han har «sent ’em both to Kingdom Come», supplerer med eit kortfatta men særdeles uttrykksfullt «oh yeah». Monumental Freaks velger eg å tolke som ein sang til og om alle som har opplevd ein ufortjent vanskelig barndom, der Cornog avsluttar med å stille følgande motlause spørsmål: «How long can a dog chase a fly? How long can a girl wave goodbye? How long can the drugs keep you high?». Temmelig tragisk er også historien om den prostituerte Streetwalkin» Jean: «Only 19, blow job supreme, my sweet machine, no self-esteem, but eyes that still gleam» – så er det kanskje eit ørlite håp tross alt, då.

Groteske historiar, tragiske skjebner, og mørke bilder som i stor grad blir teikna altså. Tonane som fargelegg derimot, er ikkje like tunge, for sjølv om dei har sine melankolske tendensar, ber dei også i seg mykje av popens livsglede og forhåpningar. Dermed skaper Cornog ein slags dualisme som gjer sitt til at albumet blir den givande opplevelsen det er.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt10

Steve Earle – Just an American Boy (Live)

Posted on by
Standard

100 minuttar går som ein draum på ein Earle-konsert, men for dette live-albumet blir det litt i lengste laget.

cover  For tredje gang i sin karriere gir Steve Earle ut eit livealbum. 100 minuttar med opptak frå konsertar helde sommaren 2003 ulike stadar i Nord-Amerika, muligens for det meste i Canada. Og Just An American Boy som den heiter, med undertittelen The Audio Documentary, har absolutt sine stunder. Likevel, som heilhet har den samme problem som livealbum flest, nemlig å bringe med seg nærværet, entusiasmen, energien og svetten frå konserten over i dette meir limiterte formatet. Det er sjølvsagt i meste laget å forlange nett det, men då ser eg det også som legitimt å la følgjande spørsmål henge i lufta; kva er det egentlig ein vil med ei slik utgjeving?

Det finst rett nok dei som har klart å overføre magien til dette formatet også: Johnny Cash, Warren Zevon, Bob Dylan og ein håndfull andre. For Just An American Boy sin del blir det nok berre med kortare sekvensar. Så kvifor gjere den dobbel? Har det noko med at ei liveplate liksom skal være minst dobbel, den? Earle og fleire med han burde istaden kanskje tatt lærdom av nevnte Zevon, som gav hunden den delen han ikkje likte.

19 låtar (derav eit studio-opptak med sonen Justin i hovedrolla; Time You Waste), samt ein del låt-introduksjonar/monologar av politisk karakter frå ein uredd og absolutt reflektert og våken Steve Earle. Låtutvalget varierer frå gitardominerte utblåsingar, via bluegrass-tonar i Hometown Blues og The Mountain, til nedtona affærer som anti-dødsstraff sangane Over Yonder (Jonathan’s Song) og Billy Austin. Ei sak han for øvrig har vore med å fronte i heimlandet.

Naturleg nok er det mannens siste studio-epos Jerusalem det blir plukka ivrigast frå, seks låtar er henta herfrå. Eit album som representerer nok ei solid utgjeving i Earle sin etterkvart rikhaldige katalog av musikk i grenselandet mellom rock, folk og country. Live-versjonane skiller seg kun marginalt frå studio-versjonane, men har litt meir brutal gitarlyd, og er litt mindre nyanserte.

Dei før nevnte monologane bør absolutt få karakteren politisk opplysningsarbeid vel verdt å få med seg. Som skildringa av det TV-overførte dramaet frå verkeligheten, der ni gruvearbeidarar frå Pennsylvania satt innesperra bak masse stein, det heile fekk som mange kanskje hugsar ein lykkelig utgang, men; «it’s really important to know that CNN had fucking nothing to do with it». Og dermed er det på sin plass å dra i gang ein mandolindreven, opprocka og inspirert utgave av Harlan Man. Inspirert er også den 10 minuttar lange seansen Christmas In Washington. Han innledar med å gjere klart at «this song ain’t about Christmas, and it damn sure ain’t about Washington, what it’s about is heroes», før han så fortel om nokre heltar som ikkje er med i sangen; blant andre Joan Baez og guvernør George Ryan. Sjølve sangen er på si side ei bønn til Woody Guthrie om å komme tilbake og hjelpe til; «Tear your eyes from paradise and rise again somehow, If you run into Jesus maybe he can help you out», før Earle tilslutt rettar den samme bønna mot dei fleste døde amerikanske frihetskjemparane.

Glansnummeret Copperhead Road om heimebrenning, smugling og dyrking av illegale planter, er som alltid livleg og fandenivoldsk. Mens versjonen av min personlige Earle-favoritt, Guitar Town, nok ikkje rekk heilt opp mot studioutgava som i si tid introduserte mannen ein gang midt på 80-talet. Nydelig er imidlertid medleyen Rex’s Blues/Ft. Worth Blues, gjort til ære for mannen Earle betraktar som den aller største låtskrivaren, Townes van Zandt. Og som avslutning drar han i gang ein frådande versjon av Nick Lowe sin popklassikar What’s So Funny «Bout Peace Love and Understanding. Og akkurat den tittelen er vel i grunnen ganske så beskrivande for Steve Earle sitt syn på korleis ein del maktmennesker oppfører seg.

5/10

Først publisert på Groove.no (i  2003)

 

Okt10

Drive-By Truckers – Decoration Day

Posted on by
Standard

Sørstatsbanden har mykje på hjertet, og svingar seg frå countrytonar til brutal bluesrock.

cover  Då Allman Brothers Band frå Georgia inntok podiet på tampen av 60-talet med sin mixtur av tung bluesrock, jazz, country og eit frodig, men stødig groove, blei dei også opphavet til det som seinare skulle få namnet sørstatsrock. Blant banda som fulgte i deira fotspor er det først og fremst Lynyrd Skynyrd som er verdt å hugse. Den dyktige sangaren og låtskrivaren Ronnie Van Zandt og banden hans spelte i ein fire-års periode midt på 70-talet inn fleire sterke album, der vi får servert klassiske låtar som Free Bird, Gimme Three Steps og Sweet Home Alabama. Og her er det Alabama/Georgia kvintetten Drive-By Truckers kjem inn i bildet. Denne gjengens forrige utgjeving kalt Southern Rock Opera var nemlig ein tributt til sørstatsrocken, og især Lynyrd Skynyrd. Ein både storslått og rufsete song-syklus som sjølvsagt endar i ein tragisk flystyrt.

Southern Rock Opera blei første gang utgitt i 2001 på eit lite, uavhengig selskap, men oppmerksomheten albumet fekk gjorde sitt til at Universal-underbruket Lost Highway viste sin interesse, noko som førte til at plata kom ut på denne etiketten året etter. Men når så Drive-By Truckers dukka opp på Lost Highway sine kontorer med sine neste innspelingar, falt desse ikkje heilt i smak. Bandet tok då ein «Wilco» og kjøpte opptakene. New West (med bl.a. Chuck Prophet, Mark Eitzel og Vic Chestnut i stallen) tok imot bandet, og var ikkje seine om å skikka Decoration Day ut til folket.

Myten om sørstatane er spekka med intense bilder og heftig dualisme. Heit lidenskap, stor kjærleik, elskelige skikkelsar, strenge familiebånd, kompromisslaus bibeltru, stolthet, synd, incest, sjølvmord, drap, hat, rasisme, vondskap. Kjensler og førestellingar som sjølvsagt er å finne over alt, men historiane, litteraturen, filmane og sangane frå Mississippi sine sørlige bredder gjev oss eit inntrykk av at det har eit endå sterkare fotfeste nett der. Dei 15 låtane på Decoration Day er nok også farga av dette, ein raud tråd kan for øvrig være; valgets kval, – nokon velger lurt, andre velger dumt, mens enkelte ikkje har noko valg. Alt er komponert av bandets tre gitartraktørar og vokalistar. Av desse er det Patterson Hood som står fram som ein slags frontfigur, han er ansvarleg for ni av låtane, og er også innehavar av den røslegaste stemma, ein stad i lende Don Henley møter ein ung Rod Stewart. Mannen som starta bandet saman med Hood, Mike Cooley, bidrar med fire spor, og nykommar Jason Isbell står som komponist av to.

Albumet åpnar med tre strake Hood-bravader. Deeper In bygger på ein sann historie om dei to einaste amerikanske statsborgarane som for tida sonar ein dom for bror/søster-incest. Ein naken saktegåande country-vals, bore fram av kraftfulle trommeslag og Patterson Hood sin djupfølte sanginnsats. Frå denne går turen rett over i den mørke bluesrock-saken Sink Hole, ein slik ein som Steve Earle kan gjere i sine mest brutale stunder: Om bonden som er komme i klørne på nådelause pengemenn og ser garden sin gå til pises. På Hell No, I Ain’t Happy er dei over i eit ulendt Crazy Horse-landskap, ja hadde mr. Hood overlatt mikrofonen til Neil Young kunne denne sklidd rett inn på Ragged Glory som ein solid Young-komposisjon. Av dei øvrige opusa frå Hood si side utmerkar både den hardkokte countryrock-affæren Heathens og det seige og giftige bluesrock-åtaket Your Daddy Hates Me seg. Men aller best er den frådande Do It Yourself, eit skånsellaust angrep på ein venn som tilslutt valgte sjølvmord som ei løysing; «Living too hard just couldn’t kill you, in the end you had to do it yourself». Faktisk har Mike Cooley også ein sang om den samme sjølvmordaren, When the Pin Hits the Shell. Men hans versjon er langt mindre frådande og meir forsonlig, like fullt er denne nesten like sterk. Og er saman med den Rolling Stoneske riffrockaren Marry Me Cooley sine beste bidrag. Den sistnevnte er for øvrig utstyrt med platas beste tekstlinje; «Rock’n’roll means well, but it can’t help telling young boys lies».

Litt oppsiktsvekkande er imidlertid det faktum at unge Jason Isbell sine to bidrag, Outfit samt tittelsporet, viser seg å være albumets kanskje sterkaste låtar. Den første er sørstatsrock i kraftfull valsetakt, som tekstmessig er ein dose faderlige og sikkert velmeinte råd; «Have fun but stay clear of the needle, call home on your sister’s birthday, don’t tell them you’re bigger than Jesus, don’t give it away». Mens tittelsporet på sin side er eit dundrande og inspirert folkrocknummer, med glødande gitartonar, om ein familiefeide ute av kontroll.

David Barbe (Sugar, Son Volt) har produsert, og kanskje har Drive-By Truckers vel så mykje til felles med nyare band som The Replacements, Son Volt og The Bottle Rockets som med 70-talets sørstatsrock-grunnleggarar. Eit inderlig og drivande godt fem-mannslag med gode historiar innpakka i sterke melodiar er dei i alle fall.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt10

Dressy Bessy – Little Music

Posted on by
Standard

Fuzzy solskinn, og slikt som omfamnar det enkle, det naive og det sorglause.

cover  Bortsett frå at byen reint geografisk er plassert ganske så midt i USA, og langt frå solfylte strender, forbind eg ikkje stort meir med Denver, Colorado enn Sixteen Horsepower og Warren Zevon sin kostelige Things to Do In Denver When You’re Dead. Her frå denne byen er det bandet Dressy Bessy har sin opprinnelse. Men utfrå musikken bandet spelar er det langt lettare å sjå dei for seg dansande langs Californias sandstrender.

For underteikna er Dressy Bessy eit heilt nytt bekjentskap. Ikkje desto mindre har dei eksistert som band sidan 1997, og har iløpet av den tida gitt ut to full-lengds CDar. Little Music er imidlertid eit slags oppsamlingsheat for sangar som ikkje er med på desse to utgjevingane. Her er 18 låtar henta frå singlar, EPar, og diverse samlingar.

Låtskrivar, vokalist og gitarist Tammy Ealom er Dressy Bessy sin soleklare frontfigur. Med seg har ho kjæresten John Hill på gitar. Ein mann som for øvrig også har traktert det samme instrumentet på fleire Apples In Stereo plater. Darren Albert og Rob Greene gjer så bandet komplett på henholdsvis trommer og bass. Det klassiske oppsettet, med andre ord.

Det er heller ingenting ultra-originalt med musikken Dressy Bessy serverer. Gitarane er hissige (nokon gonger ganske oppfuzza), vokalen i beste 60-tall «girl group» tradisjon, og rytmeseksjonen drivande, og iblant til og med litt fantasifull.

Dette er ord og tonar som omfavnar det enkle, det naive og det sorglause. Og har kanskje ikkje så mykje meir å bidra med enn øyeblikkets gleder. Men ein skal vel ikkje berre kimse av det? Det kan jo være rett ut helsebringande å ta Tammy på ordet når ho syng «Shake it, shake it» i den spreke og småfunky Live to Tell All, eller foreta småteite bevegelsar til den deilige og rytmesterke Gloria Days. Eg innrømmer også utan blygsel at det eggande drivet i Instead og All the Right Reasons gjer meg yr og glad. Medan Tammy og bandet i låtar som California og den spenstige Hangout Wonderful serverer oss lyden av solskinn.

I albumets midtre del, som omfattar bandet sin tidlegaste periode er det litt lenger mellom dei store gledene, i mine øyrer er det vel egentlig kun det sjarmerande rabalderet Fuzzy som utstrålar livfull energi. Derfor blir albumet kanskje ein litt ujevn opplevelse. Men på sitt beste sprudlar Dressy Bessy som nyservert champagne.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt10

Johnny Dowd – More Songs From the Wrong Side of Memphis

Posted on by
Standard

Med Wire Flowers gjer Johnny Dowd tilgjengelig resten av innspelingane han gjorde før platedebuten.

cover  I 1998 dukka for første gang Johnny Dowd opp i platesammenheng. Verket han hadde med seg bar tittelen Wrong Side of Memphis, og er eit album full av historiar, ikkje berre frå feil side av Memphis, men også frå livets vrangside. Til tonane av mørk, dunkel og piggtråd-skarp folk-blues formidlar Johnny beretningar om forhold som har gått dukken, om sjalusi, paranoia og mord – ikkje særlig lystige temaer, altså. Alt sammen spelt inn på ein privat 4-spors opptakar.

Det var ingen ung jypling som platedebuterte, for Johnny runda 50 år omtrent samtidig med at Wrong Side Of Memphis kom ut. Etter mange år i rockeband, utan at dei dreiv det lenger enn til uregelmessige live-jobbar, tok han til å spele inn materialet sitt etter at bandsamarbeidet hadde teke slutt. Kassettkopiar med deler av innspelingane vart formidla rundt til venner og kjente, dermed begynte den berømte snøballen å rulle, og vips så hadde han ein CD på markedet.

Sidan kom det i rask rekkefølge tre øvrige plater der han har utvikla sitt særegne sound, men nå i samhandling med andre musikarar. Av desse er spesielt Pictures From Life’s Other Side ein gnistrande studie i barsk rock og skeiv blues, og med tekstar henta frå livets sidelinje.

Nå er vi framme med den femte utgjevinga på like mange år, men dette er ikkje ei ny plate i ordets rette forstand. For med Wire Flower: More Songs From the Wrong Side of Memphis gjer Johnny Dowd tilgjengelig resten av innspelingane han gjorde før platedebuten. Nok ein gang får vi oppleve mr. Dowd i fri utfolding, der han gjer sin versjon av den evige blues- og folk-tradisjonen slik legender som Robert Johnson, Son House og Leadbelly gjorde for mange år sidan. Låtmaterialet kan nok måle seg mot debuten (nesten, i alle fall), men overraskelsesmomentet er ikkje tilstades denne gangen, og det har dukka opp endå betre innspelingar av dei beste låtane (Monkey Run, Judgment Day, Just Because, Woody Guthrie Blues) på andre plater. Derfor blir heilhetsinntrykket at dette er meir ein middels interessant dokumentasjon enn ei verkelig solid plate. Men ikkje for det, hans litt Tom Waits / Cpt. Beefheart liknande grep om rocken og bluesen er jo alltid ein liten begivenhet å oppleve, og her finst sangar som definitivt gjer sitt til å forsvare utgjevinga.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt10

Dolorean – Not Exotic

Posted on by
Standard

Med enkle midler og i eit varleg, sørgmodig og litt einstonig leie dukkar også Dolorean ned i melankolien sine kjellarlokaler.

cover  Som albumtittelen så korrekt indikerer; vi er ikkje inne på eksotiske marker. Oregon-bandet Dolorean frekventerer nemlig områder mange har vitja tidlegare. Her presenterer dei ni sangar om forliste forhold og andre triste hendingar. Med enkle midler og i eit varleg, sørgmodig og litt einstonig leie dukkar dei ned i denne ofte omsungne og mørke materien. Og det viser seg ganske fort at låtskrivar og frontfigur Al James er blant dei betre i klassen når det gjeld å skape truverdige og gode tekstar frå feltet. Langt meir på det jamne er imidlertid mannen i sin melodibygging.

Not Exotic er Dolorean sin debut i albumformat. Ein debut med stunder av gripande og stimulerande format. Men og ein debut med noko meir grå og anonyme sider. Her kan vi få oppleve sterke saker som The Light Behind My Head, med sine svale mandolin-linjer, funklande pianopartier og små, fine sangharmoniske innslag. Medan melodibildet dessverre er meir fargelaust i tilfeller som Sleeperhold og i Al James sine noko reserverte refleksjonar over temaet So You Want To Be A Rock’n Roll Star, kalt So You’re a Touring Band Now.

Dolorean virkar først og fremst å være nemnte Al James sitt prosjekt, men han har med seg fire viktige samarbeidspartnarar på innspelingane. Jay Clarke (The Standand) er ansvarleg for all lyd som dukkar opp frå piano og orgel, og det er ein god del. Ben Nugent kostar meir enn han slår på trommeskinnene. I tillegg til å ta seg av produksjonen bidrar Jeff Saltzmann med basstonar samt litt gitar og mandolin spel. Medan Skip Von Kuske stryk fram fine cello-tonar ved ymse høve. Klarast og tristast dei første tretti sekundane av albumet. Morningwatch er nemlig velsigna med ein cello-intro som set vemodige spor etter seg. Og saman med sin etterfylgjar Traded For Fire utgjer den ein utmerka åpningsduo. Morningwatch med sine lavmælte forbannelsar omkring temaet søvnvanskar. Medan Traded For Fire på si side driv av gårde med fyndige pianoanslag i ein duvande stil. Og stort meir fortvila og sjølvdestruktiv enn hovedpersonen på denne er det vel knapt mulig å verta; «and father forgive me because I knew what I was doing, I set a snare for myself and fell headlong into ruin…»

Personleg kunne eg nok ønskt at Al og hans menn hadde tydd til litt meir snuskete tonar innimellom. Lydbildet blir i lengden litt for velordna, og står såleis i ein slags kontrast til dei uordna skjebnene som blir omtalt her. Kor som er, intensiteten i framføringa blir stort sett halde i hevd. Særlig gjeld dette på albumet sitt episke høgdepunkt Hannibal, Mo. Ein dyster affære med eit visst slektskap både tekstmessig og i melodiføring til Springsteen sin Nebraska-periode. Om den unge mannen som ikkje klarer å godta at hans elskede skal reise frå småbyen og søke utdanning, og tar henne med på ein symjetur der han forlet henne i hjelpelaus tilstand. Han blir satt inn for drap, og utanfor murane ventar jenta sin far med lovnad om hemn.

Not Exotic blir gitt få sjanser til å komme opp å puste inn optimismen sine friskare dufter. Men i si ferd gjennom dei mørke gangane utrettar den såpass til fengslande saker at ein sikkert kan gjere lurt i å merke seg dens opphavsmenn.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)