Monthly Archives: desember 2013

Des4

Amy LaVere – Anchors & Anvils

Posted on by
Standard

Under den eggande overflata skal ein ikkje kjenne seg så altfor trygg.

6

cover

Kontrastar er tiltrekkande. Dei skaper ofte ei kjensle av noko uavklart og motsetnadsfullt. Ja, kanskje til og med urovekkande og beint fram suspekt. Det er i eit slikt bilde at Amy LaVere sitt andre album, Anchors & Anvils, tar steget frå å vere sånn rimelig dugande til å bli ein fengslande liten seanse.

Ho flytta Amerika på tvers gjennom oppveksten. Spelte i punkeband i Detroit, fekk eit namn på Lower Broadway scena i Nashville, før ho kom og busette seg i Memphis ved inngangen til vårt nye årtusen. I ein viss kontrast til dei fleste damer som vil opp og fram, lærte ho seg å spela kontrabass. Noko som etterkvart er blitt hennar hovudinstrument. Ho platedebuterte i 2006 med This World Is Not My Home. Eit drygt år seinare, men først no under distribusjon på våre breiddegrader, kom oppfølgjaralbumet.

Legendariske Jim Dickinson har produsert. Ein mann med klassikarar som Big Stars Sister Lovers, Green On Reds The Killer Inside Me og The Replacements Pleased To Meet Me på cv’en sin. Og sjølv om Anchors & Anvils nok ikkje er av det kalibere har den ei tiltrekningskraft som vil plassere den rimelig høgt på lista over Dickinson-involverte album (og det er ingen lita liste). Ein luftig, rein og nonsensfri produksjon.

Som ei meir sofistikert og countryfiksert Jolie Holland, eller som ei meir gåtefull og utrygg Norah Jones, svingar Amy LaVere seg blant tonar ein ikkje heilt kan unngå å bli forført av. Ho har ei ungjentes røyst, med eit nesten naivt vesen. Samstundes som den også har litt gruff i kantane. Og gruff er det endå meir av både i, under og bakom songtekstane ho serverer.

På coverbildet kan vi sjå dama posere med eit illusjonslaust blikk og ein sølvforgylt pistol. Som om ho har ei rolle i ein hardkokt Bogartfilm, eller i ein roman av Raymond Chandler. Og historia ho fortel i opningssporet Killing Him kunne gjerne vore noko desse herrane hadde hatt fingrane sine bort i. «Killing him didn’t make the love go away» lyde det lakonisk og nådelaust i refrenget. Ho elska han, han lova henne «the sun and the moon». Han heldt ikkje kva han lova, han sveik henne. «Now all she has is this eight-by-eight room». Dei heile fortalt i ein dampande og kriminelt forførande countrysjargong, med jazzige kantar og sigøynersk vemod. Det siste skal Bob Furgo sin sigøynarfiolin få æra for.

No blir aldri Anchors & Anvils betre enn i dette opningssporet. Det hadde vel nesten vore for mykje å forlange. Men sett bort frå eit par nedturar (litt bluesdvaske Washing Machine og den livlause funksaken People Get Mad) er den dryge halvtimen dette pågår vanskelig å seie nei takk til.

Killing Him er ført i penn av Amy sjølv. Av dei ti spora er det berre to til ho har komponert. Litt dumt synst underteikna, for dei viser seg å vere blant albumets beste. Den smakfullt smygande Overcome, der hovudpersonen kjempar for å lausrive seg frå eit tilvære som nær kveler henne. Og den eggande Cupid’s Arrow, om våpenhandtering av (forhåpentlegvis) noko mindre dødbringande art. Begge desse også effektfullt pynta av Bob Furgo sin sigøynarfiolin, som i dei fem kutta den er med gjer Anchors & Anvils ei definitiv teneste.

Frå den meir obskure delen av Memphis si eiga souldronning Carla Thomas sitt repertoar har Amy fanga opp That Beat. Og ekspederer den vidare, ikkje som ei soullåt, men som ein nattleg vandrar med eit lumskt groove; «That beat keeps disturbing my sleep …that weird, weird beat». Medan ho frå Bob Dylan sine mindre opplyste og vedtekne kammer har funne fram I’ll Remember You (Dylan spelte den inn på sin 80-tals ihjelproduserte Empire Burlesque). LaVere sin avmålte versjon tar innersvingen på opphavsmannen sin med sånn cirka eitt sjumilssteg; «When I’m all alone, in the great unknown, I’ll remember you».

Jodå, Anchors & Anvils har så definitivt ei god handfull med sterke grunnar til å legge Amy LaVere på minnet.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Lambchop – OH (ohio)

Posted on by
Standard

Litt færre folk i banden denne gongen. Men Wagner sit om lag like godt planta i stolen som han alltid har gjort. Og bra er det. Veldig bra.

8

cover

Når dei no er her med sitt tiande album innafor eit sonisk univers som sjeldan har stega særlig meir enn ei steglengde utafor sitt eige sentrum, er det kanskje tid for å spørje seg; kor mange fleire album treng vi eigentlig? Treng vi endå ein ny runde med Kurt Wagner sine lakoniske og gåtefulle grubleri? Treng vi bli smurt langs ryggrada og stroken over pulsen av endå fleire grasiøse og saktevandrande tonar, som alle har nære slektningar på Lambchop-album vi allereie har frå før?

Gjer vi det?

Klart vi gjer. For det er berre Lambchop der ute som spelar Lambchop-musikk. Og eit lite påfyll av den slags, med sine små subtile mønsterendringar, sånn cirka annakvart år, har utan unntak blitt helsa velkommen. Eg hadde ikkje vandra mange rundane saman med OH (ohio) før eg skjøna at slik vart det denne gongen også.

Det siste året har låtskrivar, songar og Lambchopper per excellence Kurt Wagner reist rundt og spelt ein del konsertar utan bandet i ryggen. Han hadde då med seg ein CD med berre seg sjølv på, som han selde til publikum. Tidlege råutgåver av sånn cirka halvparten av låtane som til slutt enda opp på OH (ohio) var å finne på denne CDen. Han nytta konsertane til å utvikle dei. Og når han samla bandet for å spele dei inn som Lambchop-songar, drog han, i tillegg til mangeårig produsent Mark Nevers, inn Roger Moutenot (Yo La Tengo, Sleater Kinney). Dei to jobba kvar for seg med produsentoppgåva si, og Wagner haldt fingrane på trygg avstand. Han tok til gjengjeld på seg sensurjobben det var å plukke ut dei beste versjonane for den endelige OH (ohio) (seks frå Moutenot-sesjonane og fem frå Nevers sine).

Lambchop har på det meste talt nærare tjue medlemmer. På OH (ohio) er det talet krympa ned til under ti. Og kanskje låte det litt tettare enn før? Men noko i nærleiken av ein revolusjon representerer OH (ohio) definitivt ikkje. Det er dei velkjente moderate og stressfrie former, med sine flittige innslag av underfundige detaljar. Sjølv om det rett nok, ved eit par Moutenot-høve, blir dytta litt meir i ryggen enn kva som har vore vanleg. Ja, for er det ikkje eit Lambchop i nesten up-tempo stil vi møter i den kryptisk titulerte National Talk Like a Pirate Day? Og står dei ikkje i den låta fram som litt meir av det altcountryrock-bandet dei vel berre er blitt kalla, men aldri har vore? Og er det ikkje ei snerten pophektande affære med eit tiltalande episk vesen? «This is my song, don’t sing along» syng Wagner. Han skal ikkje stole så altfor mykje på at folk respekterer den instruksen.

Om lag like up-tempo er den ikkje mindre interessant titulerte Sharing a Gibson With Martin Luther King jr. «I have a dream» sa dr. King. Wagner har hatt ein draum han også. Ikkje om å spele firhendig gitar med King, men om å dele ein Gibson cocktail med han. Utan at praten i særlig grad tar dei visjonære retningar. Den sirklar vel heller, i ikkje heilt ukjent Wagner stil, rundt i meir surrealistiske former.

Sist gong Lambchop var her med ei plate kalla dei den Damaged. Den var Wagner si mest personlege. Med tekstar som i stor grad vart fortalt i eg-form, og som omhandla tunge opplevingar mannen hadde vore gjennom. På OH (ohio) har han fjerna seg meir frå seg sjølv att. Om lag like langt unna som han hadde for vane å vere før Damaged. I alle fall er det slik underteikna oppfattar det (trykte tekstar som kunne ha hjelpt ein til å ha eit litt sikrare syn på sakene, har Wagner valt å halde unna oss denne gongen).

«The blackbird sang the sun to bed» lyde den sentrale linja i Slipped Dissolved and Loosed. Ei kvinnerøyst harmonerer. Subtile fløytetonar spelar med. Det er haustvakkert, kveldsstemt, til å lene sjela si mot. Ein Wagnerklassikar. Den er ikkje stort svakare låta som fylgjer i hælane på den, I’m Thinking of a Number (Between 1 and 2). Bandet spelar langsamt, ledug og lysande. «Love is a venerable thing» syng Wagner. Men han står på utsida og syng det. På utsida og spør «will you miss me?». Det er skjørt, nakent og vakkert. Eit anna høgdepunkt verd å nemne er den sombert majestetiske Lambchop-gospelen Please Rise, med sine fiffige ordspel rundt ordet «stand».

Coveret fortel ein kontrastfylt historie. I framgrunnen, i hovudrolla, eit nakent par i hyggelig samkvem, i bakgrunnen, i ei birolle, ser vi ein fyr bli banka opp av politiet. Slik er det vel på eit vis med Lambchop også. Dei skaper eit inntrykk av å vere det varlege, godlynte sofaorkesteret, men i bakgrunnen og under overflata verar vi ei uro og ei slett ikkje alltid like godmodig innstilling. Og nokre gonger nøyer dei seg ikkje med å halde det i bakgrunnen, men lar det komme heilt fram. Som når «sha-la-la-la-la-la» blir til illevarslande skjelvefunk i Popeye.

«This pencil’s got a nice feel to it, it never runs out of led» syng Wagner i det sjølvransakande og sterke kuttet A Hold of You. La oss håpe det. La oss tru det. La oss rekne med det. For så møtest vi att om eit par år, og lar Wagner og gjengen igjen fylle oss med fredelig uro.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Damien Jurado – Caught in the Trees

Posted on by
Standard

Introspektive viser med og utan elektrisitet, og ein hit.

7

cover

«How does it feel to be what you sing about?»

Linja dukkar opp midtvegs i songen Coats of Ice. Ein song om ein songar som har hamna på utsida av sitt trygge tilvære. Han likar seg ikkje der. Publikum masar om songar han aldri plar spele. Han vil helst vere ein annan stad. For «you’ll be happy to know the situation is worse». Eit ekteskap har gått under. Hans ekteskap.

«You look like you’d be better dead».

Denne «you», denne songaren, det er Damien sjølv det. Damien som i over ti år, og på nesten like mange album, har fortalt vemodstunge historier om folk som ikkje heilt får det til å fungere. Det har aldri handla om han sjølv. Det har vore oppdikta. Sjølv har han levd eit godt liv saman med kone og familie. No har kona reist sin veg. No lagar Damien songar om seg sjølv. Caught in the Trees har han titulert sin Blood on the Tracks.

Han har ikkje vore åleine om å lage plata. Det har han ikkje vore før heller. Rosie Thomas har jo vore med å harmonert og duettert rett så ofte. Og Eric Fisher har nesten alltid vore der. Med gitarane sine, og keyboardet, og litt anna. Ved førre korsveg, kalla And Now That I’m in Your Shadow (2006), fekk Fisher ei litt ny rolle. Han vart ein del av bandet Damien Jurado. Ein trio. Damien, Eric og Jenna Conrad. Damien stadfestar at det er slik det er no, i avslutningssporet Predictive Living: «Just when you thought you had me pegged, thinking I’m the same, then I go and change, three become a name».

Ikkje berre er Caught in the Trees ei bandplate. Den høyrest ut som ei bandplate også. Meir enn førre gong, synest eg. Kanskje fordi det er meir elektrisitet i gitarane. Men og fordi lyden dei skaper har eit veldig så samspelt vesen. Som sist utvidar David Broecker (bass) og Casey Foubert (trommer/perkusjon) trioen til å bli ein kvintett. På subtilt og gunstig vis.

No er det på ingen måte ei revolusjonerande endring som har funne stad med Damien. Han er ikkje vanskelig å kjenne att. Røysta er den same varme avmålte. Ei kvinnestemme støttar han ein meter bak, Jenna. Melodiane er henta frå det same området han har plukka før. Men tekstane er kanskje meir diktslekta kjensleskildringar, enn dei tidlegare novelleslekta melankolske kvardagshistoriene.

«Like a noise that you hear on return, it’s easy to land but harder to fall». Han prøver å få greie på kva som er hans Last Rights, medan sjalusien og saknet gneg der det gjer mest vondt. Jenna Conrad sin cello understrekar, Nick Drake er ikkje så langt unna, og eit avsluttande mantra er fullt av sårt håp; «should you ever need me to stick around».

«Lord knows I don’t want to compete, but I still sleep in the very sheets he’s been in». Det er ein uuthaldelig verk her. Er det noko anger der? Svelg i alle fall løgnene! Bandet omfamnar Sheets med meir og meir lyd, men songaren, han finn ikkje roen inni der.

Han er fanga i eit mareritt, men han vil ikkje vere der. På eit eller anna tidspunkt må dette livet gå vidare. Så «put you’re best dress on, I’m tired of fighting, let’s take it out on the town, do some old style dancing».

Der det hos Jurado før ofte har vore skildringar av folk fanga i eit tilvære, ein situasjon med få uttalte håp om at lenkene vil bli låst opp, snakkar tekstane denne gongen om ei von, om å kjempe seg laus frå det lammande, og fram i lyset att. Han gjer det utan å bli sjenerande personlig.

Før Damien for alvor byrjar snakke om det personlige, aller fremst i løypa, presenterer han ein song med eit særdeles hektande vesen. Ein merkelig tittel, Gillian Was a Horse. Ein tekst som eg ikkje heilt finn utav. Den fortel om visna kjærleik, om rykter og løgner, om ein konfrontasjon, om ein som dør i krigen og blir ein helt, og om hovudpersonen («the town’s hopeless romantic») som blir funne død på ein parkeringspark nær det lokale biblioteket, utan at det skapar særlig til blest i byen. Det er sannsynlegvis ikkje slikt stoff ein hit veks fram av. Men heime i stova mi er den i alle fall nett det. Ein hit. Trillande barroom piano og smittande countryfargar i eit poprockande bilde. Wilco har gjort liknande saker. Damien er velkommen til å gjere det han også.

Ja, heile Caught in the Trees er i grunn velkommen. Det kan kanskje gjere litt vondt. Men det er bra. Veldig bra.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des3

Jamey Johnson – That Lonesome Song

Posted on by
Standard

Ei nesten heilt ny stemme frå nabolaget til Hank Williams tar ein sylskarp innersving på det aller meste av dei siste åras countrymusikk.

9

cover

Ei dryg veke inn i det nye året fekk eg ein liten uannonsert skatt i fanget. Eit countryalbum som no har okkupert stereoen min ei heil veke i strekk. Eit countryalbum som er det beste eg har høyrt av det slaget på fleire år. Ja, fanden om det ikkje også viser seg å vere blant dei aller aller største musikkopplevingane med årstalet 2008 stempla på seg.

Dei tre orda som er tittelen, That Lonesome Song, kan nok seiast å vere ein countryklisjé større enn dei fleste. Men andrealbumet til Jamey Johnson kunne knapt heitt noko anna. Der den klorar seg fram som ein 14 bitar, og nesten timen, lang songsyklus om å finne fram til seg sjølv att. Etter å ha dansa ut døra, nedover gata og inn på pubar og klubbar mot ein fridom som snart viste seg å vere vegen til eit fengsel «so much colder than that one I was locked up in yesterday».

Med andre ord, enno ei plate som er blitt til på ruinane av eit havarert ekteskap/forhold. Du kjennar slektningane; Blood on the Tracks, Hearbreaker, Shoot Out the Lights, Here, My Dear. Eg ser ingen grunn til ikkje å trekke fram That Lonesome Song neste gong eit slikt prosjekt skal vurderast. For han gjer det bra Jamey, veldig så bra. Han blir aldri patetisk eller pinlig sjølvutleverande i sitt sjølvransakande opplegg. Nei han balanserer i grunnen stoffet sitt ganske så storveges. Han plasserer som oftast andre karakterar enn seg sjølv i hovudrolla. Og kransar inn kjenslene deira, som spring utav hans eige sjeleliv, på ein direkte og nonsensfri måte. For så å la dei komme til uttrykk i litt forskjellige former. Frå trykkande tristesse til snev av skjemt. Frå nostalgiske augeblikk til hardkokt realisme. Frå varleg balladering til grimmare gnissel.

Alt gjort i Nashville, Tennessee. Men det høyrest avgjort ikkje heilt slik ut.

Jamey Johnson kom til Nashville like etter tusenårsskiftet. Frå den vesle Alabama-byen Montgomery (ja, det var der Hank Williams kom frå også). Han hadde då fleire år bak seg som soldat. Men kjente seg ferdig med det akkurat tidsnok til å sleppe unna Irak-vanviddet. Han verkar på fleire vis å vere ein vandrande kontradiksjon. Han studerte grunnleggande musikkteori allereie på high-schoolnivå. Men synest å ha eit lausleg forhold til fastgrodde reglar innafor feltet. Med sitt rufsete biker-skjegg og mørke blikk ser han ut som ein trøbbelmakar med Metallica på frukostmenyen. Men han skal etter seiande ha eit poetisk hjerte. Det er både eitt og hitt med songane hans som kan tyde på at nett det er veldig riktig.

Det var ikkje uhemma suksess på musikkfronten som prega dei første åra hans i Nashville. Innimellom hardt arbeid med «hammers and nails» var han imidlertid innom Music Row (countryindustriens hovudkvartal) og fekk napp på ein og annan song han hadde skrive. Og i 2005 gav han ut eit debutalbum, på stort selskap, som både ser ut som og høyrest ut som endå ei plate som prøver å komme seg opp og fram der ute mellom Garth Brooks og Toby Keith ein stad. Albumet gjorde verken Johnson eller det store selskapet noko særlig rikare på gods, gull og ære. Så selskapet gav han like godt sparken.

Han byrja imidlertid etterkvart å hanke inn dugande med grunkar på andre sine versjonar av låtar han lagde. Det syntest Johnson var stas. Så stas at turane på byen med heile pakka av sex og drugs og slikt stadig oftare vart ein del av livet hans. Ekteskapet ditto ein mindre del. Men ein dag vakna han opp. Kløen var ikkje lenger så god. Temperaturen var nær frysepunktet. Hovudet verka meir enn ei heil pakke med Paracet kunne reparere. Og angeren byrja klore seg kraftig fast i sjela hans.

Det var då han fant fram ei Waylon Jennings-plate frå det året han vart fødd, sette korken på flaska, og tok seg grundig med tid til å sitte og tenke på «all the things I had, and threw away». Dette vart det songar av. Sterke songar. Desperate songar. Verkelige songar. Slike som selskapa rundt om langs Music Row helst ikkje vil ha noko med å gjere. Så han gav dei ut på sin høgst private label Humphead i staden.

Så skulle det likevel vise seg at sjefen for Mercury records (som visstnok er identisk med sjefen for Lost Highway) oppdaga stoffet, og loste det til ei større hamn. Han såg sannsynlegvis det same som underteikna. At That Lonesome Song er laga av noko heilt anna enn debuten. Av slikt noko som verkelig får karar som Brooks, Keith og dess like til å virke som dei identitetslause og stereotype farkostane dei jo er.

Jamey Johnson opererer i ein hevdvunnen tradisjon. Han legg aldri skjul på det. Snarare tvert om, han er stolt av det. I den lett skjemtande og ikkje så lite sjølvironiske avslutningslåta plasserer han seg «somewhere between Jennings and Jones». Og då er det ikkje først og fremst si alfabetiske plassering i platesjappa han tenker på. Det er nok meir lyden han lagar og livsstilen han har ført han prøver å beskrive (meir då Jennings enn Jones vil underteikna skunde seg med å skyte inn). Men frå denne staden mellom desse to, og for så vidt fleire andre countrylegender, gjer Jamey Johnson sakene på sitt eige vis.

Albumet startar med at Jamey slepp utav fengselet. Ikkje eit reelt eitt med betongmurar og piggtrådsperringar, vel eg å tru. Det er vel heller fengselet nytta som metafor for det tilværet mannen vakna opp til etter at festen var over, han har i tankane.

Lyden frå fleire gitarar byrjar så å virvle rundt. Stilnar. Ein gyngande bass/tromme-rytme smyg fram og får rommet åleine nokre sekund. Før denne slentrande tørre barytonrøysta gjer seg til kjenne. Überdynamiske og sterkt skilsetjande High Cost Of Living er i gang. «Freedom’s just another word for nothing left to lose» song Kris Kristoffersen. Ei erkjenning vi er mange som kan skrive under på, vil eg tru. «The high cost of living ain’t nothing like the cost of living high» syng Johnson i si sterkt slekta, men ikkje mindre minneverdige tekstlinje.

Dreamin» My Dreams har gått sine rundar, korken er stadig på flaska, og sjølvransakinga når sine første høgder. «I had a job and a piece of land and my sweet wife was my best friend, but I traded that for cocaine and a whore». Det er bittert, og orgelet virvlar, og Johnson og banden viser at dei ikkje berre er countrymenn, men at dei også har snappa opp litt sørstatsrock på vegen, og dei likte det dei høyrte.

Like naturleg som at orgelet svirlar og vrinskar, like naturleg blir det gitt plass til lyden frå steel-gitaren. I den brennande balladen Angel feller steel-gitaren sine tårer i kapp med at det store skilsmisseoppgjeret går inn i ein tiltakande krakilsk fase. Songaren vår kan ikkje skjøne at den illsinte stemma på telefonen er henne han nyleg hadde livet i lag med. Men «these lawyers has poisoned the well, and as our love is dying, they’re making a killing on heartaches and furniture sales». Sjølv lurer han på i sitt kaotiske sinn om det er ein demon som er etter hans sjel han prøver å filleriste, eller om han er i ferd med å sende «an angel to hell».

På sitt mest hemngjerrige er nok likevel songaren når han til swampblues takter (à la Tony Joe White eller John Campbell), i Mowin» Down the Roses, fresar over rosebuskane hennar med ein John Deere, riv ned bileta, fyller 15 søppelsekker fulle med klede, og fortel at han «smoked ’em with your potpourri on a burn pile in the back».

Han tar seg også den fridomen å kjemme kvinner flest over same kam i det noko harselerande nummeret Women. «women» snerrar han med utropsteikn bakom, og eit piskande trommeslag som ekstra støtte for å gje teiknet feit nok skrift.

«I’ve made a sad one laugh
And I’ve made a good one cry
I’ve made one scream my name to the good lord by and by
I’ve made ‘em go insane and I’ve made ‘em go away
Just can’t ever seem to make one stay»

Så når det kjem til stykket, er det nok vel så mykje seg sjølv som alle desse av motsatt kjønn han harselerer over.

Han har skrive det meste sjølv, ein del i kompaniskap med andre, men frå den der Jennings plata han spelte dagleg på denne tida, då dette vart til, har han også henta fram to songar. Det fløyelsmjuke og lett håpefulle tittelkuttet Dreaming My Dreams, og The Door Is Always Open. Der songaren ikkje heilt klarer å finne ut om han skal vere audmjuk eller uforskamma (på ein «eg trur nok eg var betre i senga enn han der nye typen din» måte).

I ånda og til ære for den same Jennings har an laga The Last Cowboy. Der han ikkje heilt kan sjå kvifor alt skal endre seg og ta nyare (og glattare) former. «Ever since Waylon, I can’t find no one to buy into sad country songs» syng han i tributerande ordelag til den gamle meister. Før han lar fylgjande konklusjon henge i lufta; «Does everything good have to change til the last cowboy’s gone?». Når han gjer dette er han sikkert også litt farga av at Jennings sjølv var inne på noko av det same i sine Are You Sure Hank Done It This Way og Let’s All Help the Cowboys (Sing the Blues) frå nett Dreamin» My Dreams albumet.

In Color, som er albumets første singel (den burde ikkje vere utan hit-potensiale), er ein annan av eit par-tre avstikkarar frå den gjennomgåande tematikken. Her møter vi den gamle mannen som med eit fotoalbum og eit barnebarn på fanget fortel via bilder i svart/kvitt om tider som var. Om harde tider; Depresjonstida og andre verdskrig («If it looks like we were scared to death like a couple of kids just trying to save each other, you should’ve seen it in color». Og om betre dagar; då han gifta seg («You can’t tell it here but it was hot that June»).

That Lonesome Song er heile tida helde i eit organisk og ledug lydbilde. Der dei fleste låtane startar ut i ei sonisk ufokusert form før dei samlar seg og slår ein vital knute om sitt eige melodiske vesen. I avslutningsfasen glir dei så gjerne tilbake til det ufokuserte utgangspunktet. Og over i neste spor utan pause.

Albumets mest intrikate og melodisk utfordrande spor er tittelkuttet. Det bygger frå spartanske former til det beint fram swingande, og har til tider eit smått jazzig preg. Og det er tøft og det er røft. «What the hell did i do last night. That’s the story of my life…». Og det vert klynka fram ei bøn om å få hjelp til å komme seg ut av den store einsemdskjensla. «…trying to remember words to a song nobody wrote. And it’s sad and it’s long, and can’t nobody sing along?».

Ein betre arving til å føre tradisjonane frå den lovlause countrymusikken vidare enn det Jamey Johnson viser seg å vere kunne eg knapt klart å drøymt opp. Akkurat no er hans nyaste album det beste eg kan tenke meg. Men sjølv når den dagen kjem – snart – då That Lonesome Song lyt vike plassen for andre songar, så vil den ikkje gå inn i historia som støvsamlar. Til det er den grunnlagt på for store dosar av rastlaust krut.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

 

Des3

Jake Ziah – Lights and Wires

Posted on by
Standard

Med dramatiske fakter, filmatiske evner og eit ikkje altfor lettfattelig melodimønster grip Jake Ziah etterkvart tak i deg.

6

cover

Eit godt stykke på sida av dei beine og straumlinjeforma tonar er det at Jake Ziah kjem sigande i eit ikkje altfor oppløftande tempo. Dei har vore her før, med eit debutalbum, som overtydde i alle fall denne lyttaren om at sidesporet dei hadde pensa inn på var av det slaget eg meir enn gjerne kunne fylgje nokre mil. Dei er stadig på det same sidesporet, dei er stadig verdt å fylgje.

Dei vart slett ikkje profetar i eige kongerike med det dvelande og skittengrå debutalbumet sitt These Days Do You No Justice. Ei viss rettferd vart dei likevel til del, då det smått om senn byrja dukke opp små fanskarar i utlandet. I Amerika, i Japan og i Frankrike. Ja særlig i Frankrike. Derfor kanskje ikkje så underlig at dei fekk spele under MIDEM 2008 i Cannes, som einaste norske rockeband.

Jake Ziah sine to dominerande skikkelsar er, som det alltid har vore, Syvert Feed og Arnar Vågen. Dei deler på låtskrivinga, dei har begge ei rusten røyst som ber songane langs eit spor av blødande, primitive og tidvis slitne strenger, forbi truande feedback og fyrige orgeltonar, ofte med eit ikkje altfor gangbart rytmemønster i ryggen. Det siste er det trommis Kristian Husby som skal få mykje av æra for. Når albumet no ser dagens lys er han visstnok ikkje lenger ein Jake Ziah, han har dratt heim til garden sin. Dei siste månadane har bandet i staden hatt med seg trommeveteranen Paolo Vinaccia når dei har spelt live. Det fjerde (men no altså tredje) faste medlem i banden heiter Daniel Henriksen. Kva han gjer er noko uklart. Men han har sikkert gjort sitt til at Lights and Wires har blitt ein verdig oppfylgjar til det tre år gamle debutalbumet.

Ånda som driv dei er stadig den same. Det er ei ånd som kjem blåsande frå Americanasteppene sør for bibelbeltet. Men ikkje strake vegen. Eg har den også mistenkt for å ha vore innom eit par slaviske kneiper og kanskje eit medtatt sirkus i ei Parisisk bakgate før den slo ned som eit lettare forstyrra lyn i sofaen til dei unge herrane. Frå dette ulmande opphavet tyner så Jake Ziah fram tonar som aldri finn snarvegen til lyttarens hjerte.

Med marginal melodiøsitet og ein hang til å flørte med både monotoni og mørkleggjande tonegods og tankegods ber dei ikkje akkurat om å bli omfamna og sendt til topps på hitlister og slikt. Jake Ziah er nok snarare av den sorten som kjem krypande. Sakte, litt lumskt og utan ei fargesprakande drakt gjer dei sine framstøyt. Når ein har latt dei få lov til å gjere dette nokre gonger byrjar det inne i det grålege mylderet å vekse fram noko som kan minne om meir forgylte saker.

Aller først til å melde seg er Leave No Stone, i ein countryrockande og Walkabouts-gyngande valsetakt, med kraftfullt lengtande orgelsus, og med eit uttalt ynskje om å «leave nothing undone, no stone unthrown». Med bibelske referansar til djevelen i epletreet festar dei etterkvart eit kjellarklamt bluesgrep i Long Gone (the assassin). Grepet dei festar i This Time er på si side av det lausare og meir avstemte slaget, der dei i eit slepande, strengeraffinert og tidvis jazzstemt mønster slepp ein bakgatevandrar til med lovnader om at «this time my love, this time I’ll make it across». Utan at ein heilt klarer å tru på han.

Den mest intense og kanskje største stunda på plata er det seks minuttar lange kapittelet The Hammering. Ein skingrande saktedans der innbydande tonalitet sloss mot ramnsvart atonalitet i eit tiltakande kaos med religiøse undertonar og alt anna enn skuldfrie overtonar. Noko mindre givande synst eg at den lange klagande og monotone instrumentalutgangen på niminuttars opplegget The Kingdom er. Dei innleiande minuttane i same låt derimot, er akkurat så truande mørke og gnagande gode som det Jake Ziah kan vere. Og som dei ofte er på Lights and Wires.

I alle fall ofte nok til at plata fort kan snuse på tittelen årets norske, når året ein gong er omme.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des3

Malcolm Holcombe – Gamblin» House

Posted on by
Standard

Det er rust på stemmebandet, men langt mindre av det i maskineriet som driv dei dugande countryfolktonane.

5

cover

Ganske så godt gøymt inne i skuggen av rampelyset har Malcolm Holcombe, i meir enn ti år, sunge sine songar, og gitt ut sine plater. Alle forma i eit country/folk mønster, med varierande grad av blues i ord og tone. Not Forgotten titulerte han, for eit par-tre år sidan, sitt femte album av dette slaget. Ikkje så lenge etter vart han ønska velkommen til labelen Echo Mountain, den anerkjente Ray Kennedy (Steve Earle, Lucinda Williams, Ron Sexsmith) sette seg i produksjonsstolen, og Gamblin» House vart til.

Det første karakteristiske trekket ein merkar seg, sånn cirka etter tre sekund, er røysta til Malcolm. Den er av dette, mildt sagt, grovskorne og rustne slaget. Fostra på rullings og vaska i whiskey. Eit par snøvlete stønn til venstre for pianokrakken til Tom Waits.

Det neste ein legg merke til er at songane hans høyrest ut til å vere av bra stoff. Dei fleste i alle fall. Deretter merkar eg meg at det heile er meisla i hop i eit semi-akustisk bilde der luft og liv har fått større prioritet enn elegante strøk og soloutspel. Langt større. Og så har eg merka meg at det heile er fort over. 12 songar på ein dryg halvtime.

Det er på ingen måte dei høgtflygande eller ambisiøse tankar som ligg bakom desse songane. Det er kvardagstankar, kvardagshendingar og kvardagstonar. Enkelt skildra, enkelt forma, og på ingen måte gjort vanskeligare, eller prøvt overdøyvd, av den vesle gjengen som spelar med bakom Holcombe.

Pinsler og uttålelige smerter grev han seg ikkje ned i. Men eit vemod kan ein meir enn ane. Når han presenterer oss for dei nokså desillusjonerte grubleria til ein gammal sliten mann i den John Prine-slekta visa You Don’t Come See Me Anymore. Når han i tittelkuttet, i sugande folkblues-former, lar ein hutrig fyr slenge problema sine på bordet. Eller når ei rotlause og forfylla sjel Goin» Downtown, i Waits skapnad, med tomme lommer, og ein brennande blues i mellomgolvet.

Men det kan vere velstand også. I My Ol» Radio. Der han til trivelige countrytonar minnest tida då musikkinteressa vart forma. Hos den gitarspelande naboen (og hans døtrer), og i selskap med dei rette stasjonane på den gamle radioen. Til sin kjære syng han Baby Likes A Love Song. Ei vise fundert på enkel kvardagsfilosofi og ekte kjærleik. Det siste møter vi også att i tributten Cynthia Margaret, «an angel of mine». Men den aller flottaste kjærleikserklæringa, sjølv om bakteppet har sine feiltrakka og vaklande spor, tenker eg From Lovin» You er (John Prine-slekta den også);

Ev’ry lie that I told
Ev’ry lie that I heard
… …
Ev’ry slammin» of the door
Ev’ry slammin» word I cried
Can’t stop me from lovin» you

I tolvte og siste låt vert han så litt sosialpolitisk, og gjev ordet til ein svikta og trengande. Sånn går refrenget;

I chainsmoke and complain, goin» broke inside
your silly smile on TV stinks a country mile
I’d rather have a home i can believe in

Ein song han fylgjer opp med å dedisere albumet til «the victims of incompetent leadership».

Ein likandes kar denne Malcolm Holcombe. Med mykje likandes på programmet. Om enn ikkje av det slaget som set sine aller djupaste spor.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

Des3

Fleet Foxes – Fleet Foxes

Posted on by
Standard

Eit ruralt pop-under tufta på gamle tonar, like naturleg og friskt framstilt som lerkesong ein grønnkledd vårdag.

8

cover

Put on your colors and run come see
Everybody’s sayin» that music’s for free
Take off your clothes and lie in the sun
Everybody’s sayin» that music’s for fun

Slik lyde det i alle fall i David Crosby sin smekre tributt til musikken, Music Is Love. Vi er fleire som meir enn gjerne stemmer i med han der. Kvar einaste tone på Fleet Foxes sitt debutalbum tyder på at det er også noko dei gjer. Og så elskar dei heilt sikkert det aller aller meste som David Crosby har vore med på, av musikalsk art då. Og dei elskar Brian Wilson, og The Zombies, og Simon & Garfunkel, og Fairport Convention, og Fleetwood Mac, og Love, og…, sånn cirka tolv dusin til med 60- og 70-tals akter som prøvde å putte folk i pop, eller pop i folk, som song harmoniar av full hals, og som kanskje ikkje var heilt framande for å utfordre med små psykedeliske brot på ordinær melodiskikk.

Du må likevel ikkje tru at Fleet Foxes er endå eit retroband med vag personlegdom og høg middelmåtigheitsfaktor. Tru meg heller når eg seier at Fleet Foxes formar dei gamle tonane dei har plukka opp til eit uttrykk som er deira, og ingen andre sitt. Ikkje berre er uttrykket deira, men det er også eit særdeles sympatisk uttrykk med ei tiltrekkingskraft sterkare enn tørsten og avkjølingstrongen på ein gloheit sommardag.

På grunn av at vokalist Robin Pecknold si tindrande røyst har klare likskapstrekk med den til Jim James i My Morning Jacket og den til Ben Bridwell i Band Of Horses har desse banda vore flittig nytta referansepunkt. Etter mitt syn stansar det meste av likskapen med den røysta. Fleet Foxes, slik dei lyde på dette debutalbumet sitt, og på den like så flotte EPen Sun Giant, er ikkje så mykje av eit rockeband. Dei opptrer på eit meir nennsamt og mildt vis.

Fleet Foxes fekk sitt namn i 2006, då barndomsvennene Robin Pecknold og Skye Skjelseth tok til å ane at deira fleireårige låtskrivarsysling og klimpring på gitarane i meir løynde omgjevnader hadde byrja å bli til noko som kunne delast med langt fleire. Frå heimbyen Seattle si musikkscene fekk dei med seg keyboardisten Casey Westcott (Seldom), trommisen Nick Peterson (Pedro the Lion) og bassisten Craig Curran (Dolour).

Og alle saman syng dei. Slik høyrest det i alle fall ut i vokalharmoniane som dekorerer dei fleste låtane her på slikt eit erobrande vis.

Den vokaldominerte lyden av Fleet Foxes har mykje sakralt og intimt med seg, men den har samstundes noko monumentalt og høgstemt over seg. Og det er ein eller annan stad midt inne i denne syntesen at deira eigenart vert skapt. Ei eigenart farga av både lovprising, surrealisme og varleg melankoli.

Fleet Foxes er ikkje lyden av storbyen sitt travle og støyande vesen. Fleet Foxes tar oss med langt bort frå der eksosen flyt, asfalten kokar og betongen veks. Dei tar oss med ut i naturen, der fuglesongen er nær og sinnsroa kan få komme til. Der kan eg sjå dei for meg dansande gjennom ei blomsterkledd våreng. Eg kan sjå dei i skumringslyset i eit haustfarga skogholt. Eg kan sjå dei lett hutrande jogge i kapp med ein luftig fjellbris nedover Blue Ridge Mountain. Eller eg kan sjå dei prise soloppgangen «dangling there, golden and fair, in the sky».

Fleet Foxes har eit tydeleg og kongruent uttrykk, samstundes som dei på eit veldig naturleg og elegant vis skaper variasjon og elastisitet. Dei tyr ikkje til dei mest nytta vers-refreng-vers løysingane. Dei har songar utan refreng, dei har songar som tar uventa men elegante vendingar, og dei har ein song heilt utan ord. Heard Them Stirring heiter den, og er tre minuttar med harmonifulle og elegiske «ooh, ooh, ooh». Så veldig mange ord har heller ikkje Quiet Houses, men manglar av den grunn ingenting på å bli ei praktfull poppsykedelisk bøn om å ikkje bli svikta.

Sjølv om det er songar her med få ord, og tekstane ikkje er trykt inni coveret, meiner eg å høyre at Robin Pecknold (som er låtskrivaren i kvintetten) har poetiske evner, og at orda ikkje berre står att som ei klangriktig vare i den perfekte harmonisong si teneste. Slik han sjølv vel har hinta frampå om, i all beskjedenheit.

Det tre gonger gjentekne verset som er pophymna White Winter Hymnal har i alle fall, såvel lyrisk som sonisk, klangen av noko magisk over seg:

I was following the pack
all swallowed in their coats
with scarves of red tied around their throats
to keep their little heads
from fallin» in the snow
And I turned around and there you go And, Michael, you would fall
and turn the white snow red as strawberries in the summertime

På den eine sida er det ein linn og yndig song, på den andre sida formar dei den, ved hjelp av dynamisk styrkande orkestrering og lange velturnerte songlinjer, om til også å vere noko storslagent. Eit storslagent bilde av ein venneflokk der ein av dei tar ein annan veg, ein veg han må gå aleine. Det er litt trist, og det er umåtelig vakkert.

Naturen og dei skiftande årstidene dannar bakgrunnsteppet for det som hender albumet igjennom. Men det Pecknold eigentleg syng om verkar å vere nokså nære og personlege saker. Hans bror Sean spelar ei viktig rolle i den strengeklangfulle Blue Ridge Mountain. I den rytmisk vitale Ragged Wood møter vi ein mann som håpar at våren skal bringe hans kjære ned frå fjellet og bort til bålet han har tent. Medan Pecknold i den tamburin og pianodrivne og ikkje så lite popflotte He Doesn’t Know Why syng om møtet med ein kamerat som livet ikkje har smilt til dei siste åra, og songaren lyt motlaust erkjenne at «there’s nothing I can do».

I fleire av låtane til Fleet Foxes er det vel så mykje spor av den engelske folktonen som det er av heimlandet deira. Den fløytedraperte og energiske Your Protector er ein slik. Det same også med Tiger Mountain Peasant Song, spesielt høyrer eg det i det avsluttande fortvila utbrotet «I don’t know what I have done, I’m turning myself to a demon». Dette er forresten ein av to songar der Pecknold opptrer aleine, berre assistert av sin eigen akustiske Martin-gitar. Den andre er den avsluttande og hjerteskjerande vakre Oliver James. Her Pecknold tidvis syng a capella, tidvis berre dunkar lett på treverket til gitaren, og tidvis lar strengane låte. Han syng så nakkehåra reiser seg om noko eg tolkar å vere ei drukningsulykke; «Oliver James washed in the rain, no longer».

Eit av årets definitive kjøp må vere å handle dette albumet inn på vinyl, der det også har fått selskap av femspors-EPen Sun Giant, som på mange vis må reknast å vere ein del av det heile. Det mildt sagt fantastiske heile.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des3

William Fitzsimmons – The Sparrow and the Crow

Posted on by
Standard

Ein psykoterapeut prøver å finne att tråden i denne floken som eit havarert ekteskap har skapt.

5

cover

Sist gong William Fitzsimmons var her med ei plate handla det om hans kjensler og tankar kring foreldra si skilsmisse. Etter det har det same skjedd han, så no er det hans eigen skilsmisse som er tema. Er ein terapeut, så er ein terapeut.

For det er terapeut han er. Eller var, før han for alvor tok opp gitaren og byrja laga songar. Det er ikkje så mange år sidan. Den første plata hans kom i 2005. The Sparrow and the Crow er hans tredje.

Han hadde ein barndom noko annleis enn dei fleste born. Det har seg nemlig slik at desse foreldra hans som skilte lag for nokre år sidan begge er blinde. Derfor vaks unge William opp i eit hus der lydkjelder spelte ei langt større rolle enn dei visuelle inntrykka. Først og fremst musikk. Talrike instrumenter, farens klassiske plater, og moras folk-plater. Tonane til William kan tyde på at det er det siste som har inspirert han sterkast.

For det er visesongar han er. Med kraftig skjegg, fingrar som plukkar akustiske gitarstrenger, og ei stemme som kviskresyng melankolske linjer. Eit «Iron & Wine light»-tilfelle var min første tanke. Eg har ikkje droppa den tanken heilt. Slett ikkje.

Når det er sagt. Eg meiner å ha oppdaga William Fitzsimmons der bakom dei stillferdige tonane også. Ein mann som ikkje prøver vere snedig, fiks eller uforskamma. Ein mann som ikkje tyr til metaforar eller intrikate bilde. Ein mann som seier tinga sine ganske så enkelt og likefram. Og det er vel like greitt.

Kjenslene han legg fram til skode har han ikkje føretatt dei store terapeutiske krumspringa for å finne fram til. Dei er dei same som vel nesten alltid tar plass i fremste rekke i slike samanhengar. Sakn, anger, maktesløyse, og slikt noko.

Dette enkle, dette allmenngyldige. Det kunne fort blitt veldig banalt. Fitzsimmons blir i grunn ikkje det. Det er noko oppriktig og ettertenksamt ved hans ordhandtering som held smaken av emmen banalitet på god nok avstand.

«I still love you» lyde den aller første linja. Det endelige punktumet er det vanskeligaste punktumet å sette. «Good morning, you will find love» er det siste vi høyrer, før albumet andar ut. Den hutrande vinternatta er forbi, og sola sender nokre håpefulle stråler inn gjennom eit smussig vindauge. Orda er til henne. Orda er til han. I enden av ein seanse via langt meir det sjølvransakande enn det sjølvmedlidande. Han er då terapeut.

Omlag like enkle og likeframme som orda er tonane hans. Tonar med ord, som blir til viser. Nokre få med trommer i ryggen. Nokre med spartansk perkusjon. Alle med akustisk gitar, og nennsame tangentar. Songar ein tar til seg sittande. Songar som sikkert har spelt ei terapeutisk rolle for songaren. Sjå ikkje bort frå at dei kan ha ei liknande rolle for lyttaren også. Sånn i all enkelheit.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

 

Des3

The Explorers Club – Freedom Wind

Posted on by
Standard

Eit debutalbum full på sommar, strandliv, surfing og alt slikt som eit velkjent 60-talsorkester også var så kjent for.

5

cover

Knutsen & Ludvigsen song ein gong i tida om den «gamle gule plata med Beach Boys», den som var både velbrukt og skakk. Den plata, og alle dei andre platene til Beach Boys, er eg sikker på at The Explorers Club har utforska nesten meir enn kva sunt er. På det gulna coveret på debutalbumet sitt poserer dei derfor i kjent Beach Boys-stil, og tonane dei presenterer ligg tettare opp til slikt Wilson og hans menn dreiv på med enn det nesten er etisk forsvarlig å ligge.

At dei seks unge mennene i The Explorers Club stort sett må ta til takke med å leite etter ei bølgje eller to i heimbyen Charleston, i Sør-Carolina, ganske så mange mil unna Malibu Beach verkar ikkje å hemme dei i si lovprising av sol, sommar, ung kjærleik og uskuldsreine kyss. Noko dei gjer, slik det sjølvsagt passar seg, med falsettsong og harmonifull velklang som særdeles viktige element.

No er det som kjent ikkje eit ukjent fenomen at unge musiserande menn i våre dagar har latt seg inspirere av Beach Boys, så slik er ikkje The Explorers Club aleine. Men dei er aleine om å kopiere strukturen så utførlig at ordet plagiat er nærliggande å kaste fram. Om dei skal sleppe unna med det er det vel strengt tatt Brian Wilson som bør få svare på, men spør du meg, ja så synst eg dei skal det. Dette er nemlig så mykje meir ei frydefull feiring frå ein alt anna enn talentlaus gjeng, enn det er hjelpelaus etterplapring frå nokon som ikkje kan betre.

No finst det sikkert eit tosifra tal med Beach Boys-plater ein bør skaffe seg før ein vurderer å sleppe denne laus på stereoen. Men skulle ein falle for freistinga å opne døra for Freedom Wind, ja så kan det godt vere at ein stiller seg alt anna enn likegyldig til The Explorers Club si fortreffelige oppfordring om å Don’t Forget the Sun, eller deira livfulle krav på å få svar på det essensielle spørsmålet Do You Love Me?.

Opningssekvensen av Forever er henta direkte frå Be My Baby, slik Phil Spector produserte den med The Ronettes for 45 år sidan. Og nettopp Phil Spector sin romslege vegg til vegg lyd kan ein høyre mykje igjen av i Matt Goldman og sjefs-explorer Jason Brewer sin produksjon av denne plata. Ein lyd som jo heller ikkje var heilt framand for Wilson å utforske på Beach Boys sine beste album.

Ok då, eg skal sleppe dei litt laus frå Beach Boys-klisteret. 3 av dei 12 spora har noko litt anna over seg. Honey, I Don’t Know Why har med sin kombinasjon av brunstig vokal og spretten «ah-oh-bop-baby»-koring eit litt meir udefinert 60-talspreg over seg. Summer Air er ein sval og mjuk instrumental. Medan det orgeltjukke og malmfulle tittelsporet nok har meir av Procol Harum enn av Beach Boys.

Men sånn elles: Så Beach Boys som dette her har vel knapt nok ein gong Beach Boys sjølve vore sidan Surf’s Up grytidleg på syttitalet.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des3

Kathleen Edwards – Asking For Flowers

Posted on by
Standard

Den ordkløktige og countryfolk-rockande dama frå Ottawa viser for tredje gong at ho er verdt å opne døra for.

7

cover

Det som i første rekke skil Kathleen Edwards frå det store fleirtalet av sine samtidige (her hadde eg tenkt å skrive «kvinnelige», men så kom eg i hug Susanne Sundfør sine formanande ord) låtskrivarar er hennes rikhaldige forråd av sitatfreistande tekstlinjer. Frå ho på debuten ganske så kjekt slengte på bordet ein song med tittelen One More Song the Radio Won’t Like, til ho her på sitt tredje album kjem opp med langt fleire minneverdige tekstlinjer enn kva ein stakkar skribent finn plass til å kunne krydre omtalen sin med. Utan at eg på noko som helst vis kan klandre henne for det (det er vel helst slikt som Arne Scheie ville kalle eit luksusproblem).

Så sjølv om tonefylgjet ho gjer desse linjene sine er langt unna å kunne gjere krav på karakteristikkar som originalt eller spektakulært, står ho definitivt fram som noko av det aller fremste 2000-talet har fått tilført i det folkerike Joni Mitchell møter Lucinda Williams segmentet. Med Asking For Flowers gjer ho det kanskje endå litt meir overtydande enn på sine to førre framstøyt.

Asking For Flowers er hennes mest varierte album til no. Her går spennet frå det varlege og smertelige i Alicia Ross til det beint fram fornøyelige i den drivande I Make the Dough, You Get the Glory. Utan at det verkar forstyrrande for opplevinga, snarare styrkande. Nokon vil kanskje stå opp og hevde at litt av friskleiken frå Failer og Back to Me er blitt borte. Mogeleg det, men den er i tilfelle blitt erstatta av eit meir modent og ettertenksamt uttrykk, som absolutt ikkje treng definerast med eit minusteikn framfor seg.

Som medprodusent på Asking For Flowers har Edwards fått med seg Jim Scott. Ein mann ho hevdar å hatt lyst å arbeide med sidan ho såg namnet hans på coveret til Whiskeytown sin Stranger’s Almanac. Dei to har, saman med eit skarpt lag av medmusikantar (Greg Leisz, Benmont Tench, Don Heffington, Bob Glaub og ektemann Colin Cripps, med fleire) kreert eit luftig og innbydande lydbilde, der det subtile og underspelte stort sett vinn over det komplekse og utfoldande. Heldigvis, spør du meg.

Etter det litt fargelause opningssporet Buffalo, sender Edwards albumet inn på vinnarsporet med det catchy nummeret Cheapest Key. Der ho ved hjelp av det velbrukte alfabettrikset gjer eit mannebein ein ikkje altfor vennlegsinna omtale («B is for bullshit and you fed me some»), og med eit glimt i auga understrekar kva hennar favorittbokstav er («F is my favorite letter as you know»). Eit eller fleire glimt i augo har ho også i den like så catchy I Make the Dough, You Get the Glory. Slik går refrenget her:

You’re cool and cred like Fogerty
I’m Elvis Presley in the 70’s
You’re Chateauneuf, I’m Yellow Label
You’re the buffet, I’m just the table
I’m a Ford Temple, You’re a Maserati
You’re The Great One, I’m Marty McSorley
You’re the Concord, I’m economy
I make the dough, but you get the glory.

(For dei som ikkje har same kjennskap til canadisk ishockey som det Kathleen Edwards tydeligvis innehar; Marty McSorley var mannen som gjekk i krigen og tok mang ein støyt for Wayne Gretzky.)

Kathleen Edwards tar seg også den fridomen å titulere ei låt Oh Canada (den canadiske nasjonalhymna heiter som kjent O Canada), og så gje den eit innhald som slett ikkje plasserer hennar fedreland i eit fordelaktig lys. Med elektriske gitarar som eit drønnande bakteppe behandlar ho både drap, rasisme, dop og klimaproblematikken, før ho snerrar fram eit «It’s not the lack of sense, it’s called ambivalence». Den andre låta her med eit politisk tilsnitt er Oil Man’s War, der ho fortel om eit ungt par som reiser frå storebrorstaten i sør og over til Canada fordi mannen «won’t fight in an oil man’s war». Det er vel ikkje første gong nett det temaet blir brakt på banen i ein song, men Kathleen gjer det utan å nytte seg av overtydeleg no-skal-eg-ta-deg-USA retorikk. Det blir meir ei fin lita kvardagsforteljing, der det politiske ligg mellom linjene.

Frå eit personleg perspektiv syng ho, berre akkompagnert av sin akustiske gitar, den varlege hymna Sure As Shit til sin kjære; «oh the denim king, I sure as shit do love you, and I cuss because I mean it». Elska ein mann har også kvinna i tittelkuttet gjort, men ho er no komme dit hen at ho undrar seg på om det heile var forgjeves; «all that’s left of me now is a cigarette burning bright, and a fading memory of all the things I tried to get right». Og gitarane ulmar i bakgrunnen, og visa er berre vakker.

Sterkast inntrykk gjer nok likevel den stillferdige visa om Alicia Ross. Her tar Edwards utgangspunkt i ei verkeleg hending. Om ei ung kvinne som vart drept av naboen. Edwards syng songen frå den avlidne sitt perspektiv. Det er trist, det er verdig, det er fengslande, og historia er ramma inn av dei to minneverdige linjene «I am a girl with a forgettable face» og «now I’m a girl whose face they’ll never forget».

Ho er ikkje så lett å gløyme denne tredje plata til Kathleen Edwards heller.

Først publisert på Groove.no (i 2008)