Category Archives: 2004

Okt20

Ed Harcourt – Strangers

Posted on by
Standard

Sjølv med ein flink svenske tungt involvert, blir det ikkje heilt slik ein hadde håpa på denne gongen.

cover  Eg har sett fram mot Ed Harcourt sin tredje full-lengdar med visse forhåpningar. Etter den korte oppvarmingsrunden Maplewood (2000) slo mannen til med den solide Here Be Monsters (2001) i første runde, for så å avlevere den oppsiktsvekkande sterke From Every Sphere (2003) i andre. Utgjevingar som har fått tildelt eit lite, dunkelt, men fint møblert værelse i hjarta mitt. Når så produsent Jari Haapalainen (frå Luleå kultbandet Bear Quartet) og Harcourt for nokre månader sidan snakka om Big Star og Sister Lovers som kanskje den viktigaste innfallsvinkel til Strangers, begynte eg å fabulere omkring mulighetene for store ting.

Så viser det seg altså at Strangers ikkje er heilt det eg har høyrt for meg i fantasien. Vel, egentlig er plata veldig lite nett det. Første jobb blir derfor å viske vekk nokre falske forestillingar, så; bort med Chilton, vannvidd og respektlause påfunn. Men nå har eg slett ikkje vore avhengig av Sister Lovers assosiasjonar for å finne meg perfekt til rette i selskap med mannen tidlegare, så dette kan ikkje være det einaste eg strir med. Nei, kjernen til problema er nok å finne ein anna stad. Den er nok heller å finne i den grunnleggjande låtkvaliteten. For der eg på dei tidlegare albuma følte meg omringa av grøderike låtskattar, er det lengre mellom dei gyldne augeblikkene denne gongen. Ikkje det at det er ei dårlig plate, men etter kva eg er blitt vant med frå Harcourt sin verden, så tilfredsstillar nok ikkje Strangers fullt ut.

Den åpnar fint, med tre strake vinnarar. The Storm Is Coming er ein overbevisande ankomst. Mektig, klangfull og offensiv står den fram som ein energisk sak om å gjere det ein må uansett kor friskt det bles kring ein. Born In the 70’s er ein sjølvbiografisk barndomsskildring bygd opp av laust samansette assosiasjonar. Den hastar fort, men smakfullt og melodisterkt, av gårde. Nærast magien kjem Ed i This One’s For You, ein låt som på samme tid er både sofistikert og utvungent slentrande. Åpenhjertig og naturlig ber hovedpersonen om å få gjengjeldt sine kjensler, meir på trass av enn på grunn av.

Produksjonen på dei to sistnemnte låtane er skore lengre inn til beinet enn kva som i stor grad har vore tilfelle på Harcourt sine to første album. Dette er ein tendens som held seg albumet igjennom. Sannsynlegvis er dette også med på å avdekke endå tydeligare at her finst ein del spor med mangel på melodisk velvære. Tittelkuttet er den første låta som åpenbarer seg frå denne kategorien. Den får imidlertid dessverre fort fylgje av fleire. Ja, først når Loneliness gjev seg til kjenne lengre ute i seansen kjem for alvor lysta til å hanke seg på tilbake igjen. Ein vakker og, i den grad slikt går an, optimistisk ode til einsemda; «loneliness what would I do without you?».

I det heile kviler det ein langt lettare tone over Harcourt denne gongen. Ikkje så rart, kanskje, for der From Every Sphere blei til midt under eit kjærleiksbrot, er Strangers blitt til under ein fersk og blomstrande kjærleiksvår. Men den totale og fordringslause optimismen leverer ikkje Ed, han blandar alltid inn litt tvil og lengsel også. Gode eksempler på nett dette er dei to tilfella seint i showet: Open Book og Black Dress. Desse gyngar også vidare på den fine tonen som kom tilbake med Loneliness. Så Ed kan, sjølv om han ikkje lukkast heile tida denne gongen.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Okt20

Halfway – Farewell to the Fainthearted

Posted on by
Standard

Australsk countryrock av habilt kaliber.

cover  Med halvopne og laust dinglande flanellskjorter, bootskledde føter og tyngde hjerter presenterer den australske septetten Halfway seg ved å seie Farewell to the Fainthearted. Det gjer dei i ei tonelei som aldri vik ein tomme ifrå allereie ferdigregissert countryrock.

Frå einsame, varme og tørre Brisbane på den australske austkysten dyngar dei ut tonelagde skildringar som er veldig i slekt med saker og ting vi har fått frå liknande byar i Amerika. I ei losliten drakt vert det fortalt om trykkande einsemd, såre lengslar, rastlause sinnelag, synd, sveitte og søt anger.

Albumet (deira debut) er ute på den utmerka australske labelen Laughing Outlaws. Ein label som vert driven av sanne musikk-entusiastar. Derfor er det inga overrasking at labelsjef Stuart Coupe (med ei fortid som musikkjournalist) har tatt seg tid til å forfatta eit lite velskreve essay. Avslutningsvis i den teksten nemner han ti artistar ein kan føle ånda frå i Halfway sine tonar. Eg siterer: «You’ll hear the countrified Rolling Stones, you’ll hear Neil Young, Gram Parsons, Big Star, The Byrds, Marty Robbins, Townes Van Zandt, Wilco, Calexico and The Replacements. You’ll hear a million songs from ten thousand years all heard and felt and understood and turned into totally distinctive tales of what the Louvin Brothers called the tragic songs of life.»

Med fare for at dette blir ei øving i namnedropping føyer eg likevel til; Beat Farmers, BoDeans og Gear Daddies. Sistnemnte, ein oversett kvartett frå Minneapolis som gav ut to framifrå album på slutten av 80-talet, høyrer eg mykje av i dei beste spora her. Rett nok gjorde Gear Daddies sine saker i eit litt meir popfiksert og luftigare terreng enn Halfway sitt trippelgitar-rumlande og fyldigare landskap, men her er noko i den lengtande og vindborne tonen som bind dei i hop.

Det er utan tvil i albumet sin første halvdel at dei beste stundene er å finne. Den frampå og bitande Patience Back. Den bitre Get Gone. Den håpefulle, akustisk gitar-drivne og melodisk velstelte Compromise For a Country Girl. Og den bedande balladen Miles and Miles. Fire låtar som alle har det tilfelles at dei lever blant tiltalande tonar. No er slett ikkje tonen håplaus blant dei resterande sakene heller, men litt mattare og baktung blir den.

I tillegg til den vanlige gitar – bass – tromme strukturen fyller dei biletet med pedal steel, dobro, mandolin, banjo, orgel og munnspel. Og fyller er nok rette ordet her, for dynamikken og nyanserikdomen er ikkje Halfway si sterkaste side. Det er litt sånn alle-spelar-samstundes opplegg. Dermed svinn litt av interessa for albumet bort etterkvart som gjengen dukkar ned i meir middelmådig toneterreng. Ein liten oppvakning vert det når den seks-minuttar lange balladen C.Q Skyline trenger seg på i ei oppegåande varleg/kraftfull oppbygging. Som bonusspor dukkar så Little Feat-klassikaren Willin» opp. Med vemodig røyst og albumet sitt skånsamaste arrangement gjer dei ein kvalifisert versjon. Samstundes viser denne låta at bandet har nokre steg å ta før dei kan sette seg ned ved sida av dei verkelig store låtskrivarane. Men nå er dei er jo langt ifrå dei einaste som har det.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Okt20

Great Lake Swimmers – Great Lake Swimmers

Posted on by
Standard

Klangrike og triste tonar støttar opp vemodige skildringar, og dei rir langsamt saman i gåtefull harmoni.

cover  Great Lake Swimmers. Sei det ein gong til. Smak litt på orda. Kva ser du for deg?

Eg ser ein skikkelse. Fleire skikkelsar. Alle små og aleine i si ferd på den store sjøen. Eg anar lengsel og vemod. Men eg anar også sinnsro og fred. For i dei langsomme symjetaka på den store sjøen ligg det eit søk etter innsikt. Der uroen som herjar innsida får lov å møte harmonien som er å finne i dei svale bølgjene.

OK, eg skal være ærlig. Eg har nok litt meir enn dei tre orda å forhalde meg til i mitt syn. For i det eg skriv dette, har eg også gjort meg kjent med dei nesten femti minuttane med musikk gjeve ut under signaturen Great Lake Swimmers.

Tony Dekker er hans egentlige navn. Han lever og bur i den canadiske storbyen Toronto, midt innimellom dei, i geografisk skala, verkelige store sjøane. Her har han komponert og spelt inn eit debutalbum av stor nåde. Vakkert er eit ord ein ofte tyr til når ein prøver å omtale små og store musikalske øyeblikk. Og det er slett ingen grunn til å la dette ordet få kvile denne gongen heller. Klangrike og triste tonar støttar opp vemodige skildringar og dei rir langsomt saman i gåtefull harmoni.

Det er i enkelte kretsar vorte ein populær øvelse å sukke og bære seg når ein høyrer ord som einslig mann/dame med akustisk gitar, angst og tungsinn. I ein del tilfeller kan nok slike reaksjonar være på sin plass. Underteikna finn like fullt mange av desse dystre tonetuklarane interessante. Kanskje fordi det av og til gjer godt å gjeste sider av sjela ein ikkje ber utanpå kroppen til daglig. Desse litt mørkare og hemmeligare avkrokane. Der folk av Tony Dekker sitt kaliber finn saker og ting verdt nokre velvalgte ord, og samstundes kler det heile i utsøkt tonedrakt.

«Oh, wake me please when this is over». Slik lyder den aller første linja på albumet. Utan at lyttaren bør finne på å ta det bokstavelig. For då vil ein gå glipp av ei storveges stund i den lutrande melankolien sitt teikn. Ei stund med sine klare preferansar til andre som har helde ein gitar i henda og sunge eigenkomponerte saker. Likevel vil eg hevde at Dekker har funne sin eigen måte å forme tonane på. Den er tålsam og melodisterk, smertelig og intens. Og albumet er ikkje blitt til på ein stad der slikt vanlegvis blir til. Alt saman er nemlig spelt inn i ein forlatt kornsilo ute på den canadiske landsbygda. Ein stad ikkje eingong straumnettet har nådd fram til. Dekker og innspelings-ansvarlig Victor Szabo laut derfor ha med sitt eige vesle straum-aggregat.

På den instrumentelle sida klarte ein seg uansett nesten utan oppkobling mot straumgjevande kjelder. Litt piano, trommer og lap-steel spelt på av eit par innleigte musikantar, men i all hovedsak er det Dekker sin akustiske gitar som dominerer. Og med hjelp av gjenklangen frå siloveggane blir det ein fyldig og flott tone. Om det er ekkoet frå dei same veggane eller pålegg frå Dekker og Szabo si side skal eg ikkje seie for sikkert, men vokalen til Dekker har ofte karakter av både to og tre lag. Effektfull harmonisang blir det i alle fall. I tillegg spelar og korar cirka hundretusen sirissar i bakgrunnen.

Ikkje eit veikt spor. Men første halvdel er kanskje eit mikroskopisk milligram sterkare enn andre. Moving Pictures Silent Films styrer det heile varleg i gang. Gitaren trillar fram fine tonar og eit piano gjer seg såvidt gjeldande frå eit dunkelt hjørne. Dekker syng desperate linjer; «Is this the dream I’ve been saving, where the hearts beats slower, to almost nothing?». Vel, «the truth was unbearable». Etter denne tar han så føre seg The Man With No Skin, tonen er fortsatt sår, og vår mann finn etterkvart ut at «it’s time to grow a second skin to keep the inside safe». Særlig meir optimistisk enn dette blir det ikkje. Likevel fortonar det heile seg langt meir som ei forsiktig messe, og som ein stemningsrapport frå dei mørke krokane, enn ein sytande og sjølvmedlidande seanse. Dermed blir albumet ei rensande og ingen infiserande oppleving. Også når han syng om «things better left unknown» i den Will Oldham-farga Moving, Shaking. Eller når han i tilnærma Jason Molina-stil tar føre seg mistak og død i Merge, A Vessel, A Harbour.

Tempoet blir auka litt og trommene dukkar opp i I Will Never See The Sun, men smerta blir ikkje mindre av den grunn. Trommene er også forsiktig tilstades i det episke og avsluttande tittelsporet. Her sjø og symjing blir metaforar for livet og alle dets harde kampar; «the shore is so far away, the finish line is out of sight, I won’t give up without a fight».

Musikk for timen etter midnatt. Og mange andre timar også.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Okt18

Frimand Kvarter – Nomade

Posted on by
Standard

Tonesetjing av ni Olaf Bull-dikt, alle gjort i ein velbrukt visepop-tradisjon.

cover  Augneblikket kjem, er her, og forsvinn. Kjærleiken kjem, er her, og forsvinn. Livet kjem, er her, og forsvinn. Men orda, orda kan muligens nagle det forgjengelige fast. Dette er noko av essensen i Olaf Bull sin diktargjerning. Frå tidlege dikt som Til Dig, via tvilsam Idyl og til mesterverket Metope

(Dig vil jeg ømt i rytmer nagle fast!
Dig vil jeg dypt og blivende bevare
I digtets evige, unge alabast!)

manar Bull fram vemod, uro og uklare minner, djupt infiltrert av den akk så uunngåelige angsten. Det er blitt hevda at det ikkje er song i Bull sine poetiske linjer. At dei har ein litt kantete stil. Kanskje er det derfor ingen tidlegare har våga å nærme seg dikta hans med det formål å setje tonar til dei. Men nå er det ein gjeng frå Eiker i Buskerud som har våga å prøve. Frimand Kvarter kallar dei seg (før bar dei namnet Sorgenfri). Bak seg har dei frå før ei utgjeving med tonesetjing av Herman Wildenvey sine dikt (Herman, 2003).

Dei nærmar seg Bull med enkle tonar og arrangement, i ein velbrukt visepopstil, der alle låtane (dikta) blir tonemessig nære slektningar. Aldri blir det gjort forsøk på å fuzze til saker og ting, eller å sparke inn dører. For Frimand Kvarter er ein ganske så ærbødig gjeng, og lar Bull sine ord komme klart og tydelig fram. Ein viss intensitet, særlig i vokalist Olav Aas sin tilnærming, er det like fullt å spore. Og dei er også med og markerer – noko vi vel egentlig visste – at det er song i Bull sine dikt.

Ni dikt har fått sine tonar her, og fleire av Bull sine beste er representert, sjølv om dei ikkje har prøvd seg på Metope (det er litt i lengste laget, kanskje). Best ut av det kjem dei i Til En Digter, diktet der Bull samanliknar sine eigne mørke tema opp mot diktarvennen (Wildenvey?) sine lysare anslag. Diktet har fått ein vemodsfull og fin melodi, samt ein el-gitar som glødar varleg i botn. Fin er også den country-aktige tonen I Tugt Og Ære er blitt utstyrt med. I Stenen dukkar det opp forsiktige blåsartonar, og Paa Fanteferd er albumet sitt friskaste tilfelle, tilsatt litt heftig «ba-ba-bar-ra-ra-ba».

Det å setje dikt inn i slike rammer er jo prøvd, med vekslande hell, mange gonger (Anne Grethe Preus/Jens Bjørneboe, Finn Kalvik/Inger Hagerup, Finn Coren/William Blake og Magnus Grønneberg/Herman Wildenvey for å nemne nokre norske eg kjem på i farta). Frimand Kvarter viser, til felles med dei fleste andre som prøver seg på området, ein djup respekt for diktaren og hans ord. Slik bør det kanskje også være, like fullt blir dette også noko av drawbacket med prosjektet. Eg trur nok Nomade hadde vorte ei meir spennande plate om bandet hadde drista seg til å la tonane utfordre Bull sine tekstar i større grad. Men for all del, dei formidlar mykje velfungerande vemod slik dei gjer det her også, sjølv om tonane nok sjeldan får tak i det nakne diktet sin heile og fulle rikdom.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Okt18

The Flatlanders – Wheels of Fortune

Posted on by
Standard

Dei tre velrenommerte veteranane frå Texas leverer sakene nok ein gong.

cover  Dei tre Texas-veteranane Joe Ely, Butch Hancock og Jimmie Dale Gilmore har funne saman i platestudioet igjen, kun to år etter den store «reunion». Resultatet heiter Wheels of Fortune, og er nok ei Flatlanders-plate spekka med frodige countrytonar.

The Flatlanders har sin historie heilt tilbake til tidleg på syttitalet, men Wheels of Fortune er likevel berre bandet sin tredje studio-innspeling. Saken er nemlig den at då trioen hadde spelt inn materialet til si debutplate i 1972, endte tapen opp som støvsamlar hos plateselskapet i staden for å få sjansen som støvblåsar hos oppegåande country-entusiastar. I løpet av dei neste åra fekk så både Butch, Joe og etterkvart Jimmie i gang eigne karrierar. Legenden om innspelingane dei hadde gjort saman begynte imidlertid å veksa, og i 1980 kom dei ut under tittelen One More Road. I 1990 tok så Rounder hånd om sakene og gav det ut på CD for første gang. Albumet bar nå den svært så passande tittelen More a Legend Than a Band. Og aller viktigast, det musikalske innhaldet frå desse innspelingane er av den briljante sorten. Så, tolv år etter denne hendinga, og som ei tredve-års markering av den gangen dei gjorde sine første forsøk i eit platestudio, tok dei opp tråden, kom saman, spelte inn albumet Now Again, og viste at det fortsatt var gnist i gamle legender. Og nå har dei tydeligvis fått blod på tann, for her er dei altså alt klar med oppfølgaren.

Wheels of Fortune er laga heilt utan press frå noko som helst hald. Det var berre dei tre karane med litt tid til overs, gnisten etter Flatlanders-turnéen fortsatt i behold, og mange sangar å ta av. Eit veldig godt utgangspunkt for å spele inn musikk, med andre ord. Og dei har på ingen måte skjemt seg ut. Dei fleste låtane er ting som vart komponert på 70-talet, nokre har blitt spelt inn før i ulike solo-samanhengar. Medan andre aldri har blitt presentert i innspelt fasong tidlegare. Dei tre deler på vokalistjobben, men heilt på tvers av kven som har komponert låtane (karane har i alle sine år som soloartistar alltid nytta låtmateriale frå sine Flatlanders-kompisar). Det heile har ein liketil og hjarteleg tone, det er ingen som prøver å overgå kvarandre, men berre tre musikarar på snart 60 år som har det veldig kjekt i hop. Når så låtmaterialet dei har plukka fram held ein rimelig høg standard, kan jo ikkje Wheels of Fortune bli noko særlig anna enn den tredje vellykka av tre mulige frå trioen.

Som vanlig sper dei ut countryen sin med litt blues, litt rock og litt folk, men aldri slik at resultatet blir ei fortynna blanding. Neidå, her snakkar vi snarare vitalt kraft-tilskudd. Åpninga Baby Do You Love Me Still? er ein mid-tempo countryrockar i eit slags Dylan-landskap, med Butch som vokalist. På tittelkuttet er det Jimmie si tenor-stemme som får leia an, i noko som er ein velsmakande ballade. Ei anna oppleving av den tiltalande sorten blir levert når samme mann stemmer i på Hancock komposisjonen Wishin» For You, ei låt med forlokkande Mexico-feeling. Medan den Ely sungne I’m Gonna Strangle You Shorty er eit artig og swingande 50-tals inspirert rocketilfelle. Fart er det også over den friskt accordion-draperte Go to Sleep Alone. Og countryblues-taktene i Whistle Blues er på ingen måte noko ein bør forakte. Det mest skjellsettande tilfellet er likevel Ely sin ballade Neon of Nashville, om sangerinna som går under; «someone said they saw her, years later at the bottom of Main, fifth of whiskey in her hand, codeine in her brain».

Eg har ingenting imot ei fjerde plate heller, eg.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Okt18

The Fiery Furnaces – Blueberry Boat

Posted on by
Standard

Eit nytt musikalsk angrep litt utanom det vanlige frå søskenparet Friedberger.

cover  Det tok nokre rundar før eg begynte å finne fram til skattane på Blueberry Boat. Av den noko flokete årsak at dette er ei musikalsk last fylt til randen (eller kanskje helst over randen) av fargerike, fantasifulle og smått infame påfunn som ein ikkje heilt skjønar poenget med med det samme. For sjølv om The Fiery Furnaces drikk av kjelder også andre har forsynt seg frå, ser det ut som effekten blir noko annleis når dette amerikanske søskenparet får stoffet innabords. Allereie på sitt friske og vindskeive debutalbum Gallowsbird’s Bark (2003), framstod Matthew og Eleanor Friedberger som noko litt for seg sjølv. Men dei to har likevel klart å plassere seg sjølve endå nokre hakk lengre vekk frå normal folkeskikk her på oppfølgjaren.

Matthew har uttalt at aller fremste inspirasjonskjelde til dette albumet er The Who, og då spesielt deires tidlegaste «små» rock-opera tilfeller A Quick One (While He’s Away) og Rael. Og ja, eg skal kjøpe den, spesielt sistnemnte låt (frå The Who Sell Out) surra nok rundt på høgfrekvens i skallen til Matthew når han tenkte ut eindel av innfalla her. Men opplegget deires dreg seg til tider lengre ut i det outrerte og avantgardistiske enn kvar Townshend og kompani (og dei fleste andre) nokon gong har vore. Ja, det blir tilført så rikelig med vitale og krakilske lydangrep at eg som lyttar dei to-tre første rundane føler meg temmelig forvirra (og litt skuffa). Etterkvart oppdagar ein imidlertid ein struktur og dynamikk i villnisset. Og då, då er det at lasta begynner å bli interessant.

Mykje er gjort når ein har forsert det glupske hinderet dei har plassert først i løypa. Det ber namnet Quay Cur, er seks akter breidt, ti minuttar langt, og høgare enn dødsforakten. Her får vi servert heile spekteret frå smertefulle piskeslag via «Moby-blues» til naiv ordleik, vandrande på ei ustabil linje frå den totale atonalitet til dei vakraste tonar. Krevande, men har ein først fått følelsen av ein slags kontroll med denne, blir dei resterande 65 minuttane litt lettare å hanskast med.

Langs ruta skal ein gjere seg kjent med talrike og ordrike skildringar. Surrealistiske, vanvittige og nokon det nesten går an å forstå. Dei slår seg fram i ein jungel av innfallsvinklar. Forfulgt av tonar henta frå ulike hjørner av rockehistorien, cabaret-formen, musikalar, spenstig folk og… tja, litt av kvart igrunn.

Idet den tidlegare nemnte brygge-glefsaren er passert ber turen over i Straight Street. Og som tittelen nokså korrekt indikerer er vi nå over i eit meir rettlinja parti. Eit parti som kan minne litt om bandet slik vi lærte å kjenne dei på debuten. Her er det vers-refreng-vers i tilnærma konvensjonell drakt. Låta travar fort avstad og fortel historien om ein lettare forvirra amerikanar som sit på Damascus computer cafe og høyrer på fotballprat; «Arsenal, Inter, Madrid vs. Valencia, I’m over-hearing all their nonsense in extensia». Refrenget kontrar det heile fullstendig og er seigt og bluesy; «So I walked up the length of the street they call straight, cursing myself cause I got there to late». Sterk sak.

Sterk kan og få være namnet på tittelkuttet. Nesten like langt som åpningssporet. Men kanskje litt meir likevektig. Med det meinar eg å seie at dei ulike delane den er satt saman av er i ein nærare melodisk familie med kvarandre. Ein familie det etterkvart er inspirerande å bli kjent med. Temaet er ein båttransport med merkelige og ublide opplevingar. Ved roret står ein viljesterk skipper som ikkje eingong lar seg skremme av piratar. Dermed endar det slik det må; «It’s sad and it’s cold at the bottom of the sea, but at least I got my blueberries with me».

Historiane om Chris Michaels og Chief Inspector Blancheflower høyrer og med til kategorien «nærmar seg ti minuttar og femner sonisk vidt». Førstnemnte varierer mellom å være travel, seig, fortryllande, vimsete og er tekstmessig fyldig men noko uklar (som kjent treng ikkje det være noko minus). Blancheflower-affæren er først historien om ein liten gut som har «dexadrine hyperactivity». Matthew er stemma hans, ei hastig nesten litt dysfunksjonell ei. Guten veks opp og blir politi. Og då kjem også Eleanor på banen. I eit meir melodiøst leie fortel ho, i vekselsang med broren, ein kriminell historie frå grisgrendte strøk (det er her vår unge venn er blitt sjefsinspektør). Tilslutt set Matthew punktum med eit heitt gitarminutt. Slett ikkje umulig å like denne heller.

Dei tre låtane som ligg mellom Michaels og Blancheflower opererer på meir konvensjonelle tomter. Og det er nett det som er litt greit her. Vekselverknad-strategien; tungt-lett-gyldent-mørkt-vondt-godt-trangt-fritt. Dei tre: Paw Paw Tree er ein rimelig enkel poprock-affære med sylskarpt gitarunderlag og noko dystre utsikter. My Dog Was Lost But Now It’s Found er spenstig og melodiøs blues, stundom akustisk, stundom stormande, heile tida storveges. Mason City blandar søtsmak og saltsmak, og er både seig og elegant. Dens leiande instrument er pianoet, noko den har tilfelles med fleire låtar på plata. For Matthew driv også denne gongen vel så mykje med tangent-traktering som gitar-lydering. Han trer fram og syng ein del også, noko han gjorde svært lite av på debuten. Men det er fortsatt søster Eleanor som er den dominerande vokale faktor. Og bra er det, for ho har nok ei betre stemme. Ei karaktersterk og drivande ei. Hennes rytmiske sangstil kan faktisk minne litt om Patti Smith, særlig der ho driv av gårde på sine villaste ferder.

Blant dei siste fem låtane er det kanskje eit og anna smådorskt augeblikk, men ikkje noko å dvele for mykje ved. Vesle Birdie Brain (kun tre minuttar lang) er nå i alle fall heilfin og farefullt vanedannande. Og avsluttande Wolf Notes ein surrealistisk og saktegåande skakkvals eg ikkje har tenkt å klare meg utan.

Slik kjem dei seg til lands, litt skamfarne, litt sjøsjuke, men med ein fangst langt over gjennomsnittet, og kun nokre betydningslause små bølgjeskvulp bak debuten sin. Så derfor mønstrar eg nok snart på igjen, med forventning i blikket og saltsmak i kjeften, vil eg tru.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Okt18

Euroboys – Soft Focus

Posted on by
Standard

Særlig lengre unna turbolyd enn det vi får servert på Soft Focus er det vel knapt mulig å komme.

cover  Lyden av Euroboys anno 2004 er ganske så forskjellig frå den som stod på programmet den gongen på midten av 90-talet då dei kalte seg Kåre & the Cavemen. Den gongen dei var husband av direkte lykke, hovedsakelig spelte instrumentell surf-rock og debuten Jet Age var eit særdeles friskt innslag i den norske platejungelen anno 1997. På den noko meir søkande og hardare rockande Long Day’s Flight Till Tomorrow (1999) og temmelig grumsete Getting Out of Nowhere (2000), begynte dei så smått å innføre vokale innslag. Og nå på sitt fjerde album er ni av dei elleve spora utstyrt med tekstar og sangharmonisk ynde. På eit album der fokuset nok eingong er endra, her er det nemlig dei mjuke og velproporsjonerte sfærer som blir vitja.

Utskiftingane i mannskapet har vore stort i løpet av desse åra. Tilbake frå originalbesetningen finn vi i 2004 berre gitarist og fremste våpendragar Knut Schreiner. Ein kar som dei fleste sikkert også kjenner som gitartraktør i ikkje heilt ukjente Turboneger. Og nettopp gjenforeninga og all viraken som har blitt dette bandet til del dei siste par åra, har nok vore hovedårsaken til at det har tatt såpass med tid før eit nytt Euroboys-album har fått prioritet.

Særlig lengre unna turbolyd enn det vi får servert på Soft Focus er det vel knapt mulig å komme. For her er det dei harmoniske bølgeslagene, det varme og livgjevande sollyset, og lengselen mot sinnsro og hugnad som får det meste av merksemda. Slik dei så perfekt slår det fast med utsøkt melodiøst skarpsyn allereie i den Teenage Fanclub-aktige åpninga Break Away; «I wanna drive across these hills, and get to the ocean, and break away».

Schreiner og hans kompanjongar har funne ei kjelde som det ikkje har blitt drukke så altfor ivrig av dei siste tiåra. Ei kjelde med ein velordna og harmonisk smak. Soft Rock yndar mange å kalle det. Eagles, Fleetwood Mac og Bread er nokre av dei som har operert innafor feltet. Nå legg imidlertid Euroboys seg slett ikkje tett opp til nokon av dei nemnte banda, men finn sin eigen vesle oase, som også byr på fleire smakar enn berre denne soft-is varianten. For her finn ein elementer både i psykedeliske retningar, og som i det før nemnte åpningssporet Break Away, samt i singelvalget One-Way Street, innslag av meir skarplada popimpulsar. Tittelen på den siste hentar jo og fram minner om ei viss live-plate kalt Four Way Street av og med det ofte omtalte firkløveret Crosby, Stills, Nash & Young. Fire herrar som Euroboys nok også har latt seg inspirere av, både i denne konstellasjon og andre alliansar dei har spelt viktige roller i.

Og fint er det. Slik som den saktegåande og mjuke psykedeliske vellyden dei skaper i Sleep «Til Tomorrow. Der hovedpersonen har landa i senga og ser fram imot ein lang søvn sånn i etterkant av eindel høgtflygande eskapader. Og vellyden held seg stort sett trygt på den rette sida av spenningsfull og tiltrekkande heilt til siste tone forlet fokus i den dorske og smygande Crystal Pipeline.

På Getting Out of Nowhere fekk Mads Engen, yngre bror av tidlegare medlem (no i Turboneger) Christer Engen, så vidt debutere saman med gjengen. Den gongen som bassist på eit kutt. På Soft Focus er han truleg ein like sentral mann for den endelige avlinga som det Knut Schreiner er. Som låtskrivar er han, enten åleine eller saman med Schreiner og/eller gitarist-nykommar Trond Mjøen, ansvarleg for eit fleirtal av låtane. Og han har ei stemme som ber songane vel så godt som Schreiner si. Ei stemme som trer fram i låtar med eit noko større vemod over seg enn kva tilfellet er der Schreiner leiar an. Som på den Mellotron-draperte Fears Be Gone og den smått fatalistiske Good Enough For Now.

Og det er nett kva denne plata er. Good enough for now, altså. Ja faktisk for heile sommaren og vel så det, tenkjer eg vi seier.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Okt18

Chris Eckman – The Black Field

Posted on by
Standard

Songar frå einsame landskap, der tonane får puste, og det moderate står i sentrum.

cover  Ser vi bort ifrå eit par samleplater, har det vore lite med lyd frå Seattle-bandet The Walkabouts sidan Ended Up a Stranger frå 2001. Vi har heller ikkje fått fleire Chris & Carla album eller nye soloutspel frå låtskrivar og åndelig leiar Chris Eckman. Men nå er det visst for alvor ting på gang, Carla jobbar med si første soloplate, og The Walkabouts har planar om å spele inn ny musikk til hausten. Men aller først får vi servert Chris Eckman sitt andre soloalbum. Han har kalt det The Black Field, og sjølv om det nok har eit mindre og stillare lydbilde enn nokon Walkabouts-utgjeving kan skilte med, er det likevel umiskjennelige Eckmanske toner vi får servert.

Chris Eckman sin musikk har av ein eller annan grunn funne fleire tilhengerar på det europeiske kontinent enn heime i Amerika. Den tyske labelen Glitterhouse har då også stått som utgjevar av det meste han har gjort sidan 1993 (Walkabouts, Chris & Carla etc.). Medan mannen sjølv dei siste åra har levd mesteparten av tida si i Slovenia, der kona hans Anda kjem ifrå. Det er også i dette landet, nærare bestemt i hovedstaden Ljubljana, at musikken på The Black Field er blitt til.

Kimen til albumet fekk Chris gjennom maleriene til den slovenske kunstnaren Nikolaj Beer (som også er Eckman sin svigerfar). Det er derfor ganske naturlig at Beer sine fyldige penselstrøk av mørke landskaper får pryde coveret på plata. Songane spelte Chris inn live i studio saman med to lokale musikantar. I etterkant spredde han så demoane rundt til ulike musikalske venner, og lot desse få fylle ut bildet med eigne innfall.

Resultatet er blitt ei samling songar der det moderate får stå i sentrum. Her blir aldri lyden frå ei kjelde prøvd overgått av ei anna. Her får tonane puste, og det blir gitt rom får både stillheita og det usminka. Det menneskelige, det ærlige og det ufullkomne trer fram, og plasserer det perfekte, det skråsikre og det sterile ute på kanten.

Blant vennene som har bidratt på plata finn vi også ein nordmann. Al deLoner frå Midnight Choir skaper mykje dunkel atmosfære på det intense tittelkuttet. Både ved hjelp av piano, melodica og ein eldre analog synthesizer. Men spesielt er det spøkelsestonane frå gitaren hans som er med og driv fram bilder av lumske landskap og suspekte opptrinn, og mot ein konklusjon av det ublide slaget; «I felt much better when I was wrong, there are some things it ain’t safe to be right about».

Endå ein porsjon tåkefulle Twin Peaks-stemningar blir servert når Paul Austin (Willard Grant Conspiracy, Transmission Six) dreg fram baritongitaren sin for å krydre Healing Waters of the Flood. Den engelske fiolinisten Matt Howden draperer smidige Crystalline. Medan dobrotonar frå Terry Lee Hale sine hender er med å understreker uroen i Restless. Kona Anda og koret hennes Carnice Vocal Group bidrar med sakral sang på Low Country, og ikkje minst på Eckman sin versjon av den seksuelt lada og glødande Buzzcocks-låta Why Can’t I Touch It?

Eit par av spora høyrer kanskje til i sekken for litt anonyme tilfeller. Det er likevel langt ifrå det overordna inntrykket, som nok heller ligg nærmare båsen for vemodig og saliggjerande tonekunst.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Okt18

Donovan – Beat Cafe

Posted on by
Standard

Ein hurdy gurdy mann rettar blikket mot Kerouac og frendar. Jazzig, røykfullt og dugande.

cover  Sjølv om det går lengre tid mellom utgjevingane no for tida (8 år sidan sist), er Donovan, 40 år etter at han debuterte på dei britiske hit listene med Catch the Wind, stadig aktiv på platefronten. Denne frittflygande folkartisten som på 60-talet også hadde hits med låtar som The Hurdy Gurdy Man, Sunshine Superman og Mellow Yellow. Hitlistene har han sjeldan vore innom sidan den gongen, og gjer det vel neppe med sin nye utgjeving heller. Til det er nok dette prosjektet i smalaste laget.

Donovan har teke på seg sine gamle solbriller, og inviterer lyttaren med inn på Beat Cafe. Her prøver han, frå sin ståstad ein eller annan stad mellom den harde jordoverflata og stjernene, å presentere oss for tankar og idear som ligg til grunn for motkulturar generelt og beat-generasjonen spesielt. Jack Kerouac, Allen Ginsberg, William Burroughs, dei rastlause legendene som gjennom kunstnarlege uttrykksformer og bohem livsstil utfordra hykleriet, grådigheita og samfunnet sine absurde tendensar. Farga av sitt sedvanlige håpefulle grunnsyn syng Donovan om kjærleik, lys, solskin, søte fantasiar, ekstase, fredfulle elvar, elskarar, barfota kjærestar med malte tær og blomar i håret, og om kafeen der «the music is cool and the chicks are slow». Og sjølv om her finst vakre metaforar og vendingar, finst her også ei kjensle av å delta på noko litt flyktig, høgtravande og filosofisk svevande; «you yin my yang, I’ll yang your yin». Ikkje at det treng være noko gale i nett det, men i høve til Donovan sine uttalte ambisjonar held det kanskje ikkje heilt.

I groove-sterke og folkjazzy saker som Love Floats og The Question, der han både kan minne om Joe Henry samt byr på kviskrande trip hoppin» à la Massive Attack, er det like fullt veldig lett å like mannen. God er han også når han intenst tilstades resiterer eigne linjer i Two Lovers og poeten Dylan Thomas sine i Do Not Go Gentle. Intenst tilstades både på desse og store deler av plata er også den kontrabass-spelande Danny Thompson (John Martyn, Nick Drake, Richard Thompson) og den mykje nytta trommisen Jim Keltner (blant andre Bob Dylan og Ry Cooder). Komplettert med produsent og tangent-traktør John Chelew, blir dette ein kvartett som avgjort kunne vore verdt eit kafebesøk (utanfor Høybråten sine direktivsfærer, vel å merke). Særlig trur eg det sprelske og jazzige tittelsporet ville fått både temperaturen og appetitten til å stige nokre syndige hakk. Jazz kjensla er forresten sterkt tilstades i det meste på Beat Cafe, aller mest markant i bassgangane til Danny Thompson.

Som den skotten han er forsøker Donovan seg sjølvsagt også på litt scottish-soul, ikkje av den voldsomt svaiande sorten, men tankane mine flyg i retning hans landsmann Jackie Leven på både Lover O Lover og i første del av Yin My Yang. Utan at han på noko som helst vis gjer den gamle Doll By Doll-sjefen rangen stridig på dette feltet.

Seansen har ein liten håndfull låtar som nok er utstyrt med eit litt for melodifattig og traurig utgangspunkt til at det heile vært ei udelt fengslande oppleving. Men slett ikkje verre enn at hovedinntrykket dei etterlet seg er eit bilde av fire menn med gode hensikter, dugande innstilling og fleire aktverdige saker på programmet.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Okt18

Diverse Artister – We Walk the Line: Inside a Norwegian Prison

Posted on by
Standard

Fleire av Norge sin beste stemmer bidrar til ein Cash-tribute av det meiningsfulle slaget.

cover  Å framføra sangar den gamle hedersmannen Johnny Cash har hatt på repertoaret er ingen lettvint veg til heder og ære. Ein skal nemlig gjere ein ualminnelig sterk innsats for ikkje å få slengt i seg «hmmm, men det er no ikkje heilt som Cash, då», eller noko slikt. Utan at alle nok lukkast 100% klarar imidlertid dei norske sangarane som var samla til konsert i Oslo kretsfengsel ein desemberdag i 2003 seg overraskande bra i sin tilnærming til sine utvalgte låtar frå Cash sitt repertoar.

Overraska vart også Cash si datter Rosanne Cash, i alle fall viss vi skal tru hennes essay i bookleten på denne utgjevinga. Der beskriv ho korleis ho litt motstrebande og tvilande entra tilskuarplass, for så å bli rørt til tårer. Og konkluderer med at dette var ein av hennes finaste opplevingar i selskap med faren sin musikk. Og ja, det er stunder på dette opptaket der eg skjønar dama sine deklarasjonar veldig godt. For med We Walk the Line: Inside a Norwegian Prison maktar nokon av landet sine mest markante stemmer innanfor rock og country sjangeren å komme opp med den klart beste Johnny Cash-tribute plata underteikna har høyrt.

Med Johnny Cash sine legendariske Folsom Prison og San Quentin innspelingar i tankane er det sjølvsagt ein glimrande idé å gjere ei slik plate som eit konsertopptak frå eit fengsel. Glimrande er og idéen å la overskuddet frå prosjektet gå til inntekt for SOS-barnebyar. Både fordi det er i Cash si ånd (han var the Man In Black som talte dei svake og utstøytte si sak, og var sjølv bidragsytar i forhold til SOS barnebyar), og fordi det er ei sak som fortjener merksemd og støtte uansett.

Nå blir aldri stemningen på Botsen like fortetta som den var i Folsom Prison og San Quentin. Men det inspirerte femmannsbandet og dei 13 sangarane gjer dette til ei fengslande stund likevel. Trass i det, og som nemnt tidlegare, er likevel ikkje alle forsøka like kvalifiserte. Trond Asker (vokalist i Haldenbandet The Squareheads) sin versjon av Folsom Prison Blues er stødig nok, men og litt fargelaus. Steinar Albrigtsen er som vanlig habil, men gjer ikkje så altfor mykje utav verken Don’t Take Your Guns to Town eller Long Black Veil. Øystein Greni åleine med sin akustisk-gitar i Solitary Man er grei nok, men når ikkje dei store høgder. Og Paal Flaata si fløyelstemme kjem nok litt til kort på Kris Kristoffersen sitt ultimate evangelium over bakrus, anger og einsemd, Sunday Morning Coming Down. Ein sang så til dei grader udødeliggjort av prosjektet sin avdøde hovedperson. Den godeste Flaata tar imidlertid ein praktfull revansj med sin versjon av Ewan McColl-låta The First Time I Saw Your Face (ein låt både Elvis Presley, Roberta Flack og sjølvsagt Cash har gjort sine tolkingar av ved tidlegare anledningar).

Rita Eriksen og Hilde Heltberg er ofte i elden som kordamer albumet igjennom. Når dei kjem i sentrum for hendingane trør dei til med ein fin versjon av Wayfaring Stranger. Rita åleine nærmar seg Maria McKee-sfærer (anno Lone Justice) i sin tolkning av I Guess Things Happen That Way. Rett så innsmigrande korutøving foretek damene seg på Sondre Bratland si friske utgåve av It Was Jesus, -ein av Cash sine religiøse hymner. Besatt av heilt andre følelsar er fyren på den håplause men intense kjærleiksjakta i Big River, ei låt Sivert Høyem tek eit særdeles overbevisande tak i. Fyrig er også samme mann sin duett med Karen Jo Fields i If I Were a Carpenter. Fields på si side har ingen problemer i sin saftige omgang med Tennessee Flat-Top Box. Med hjelp av solid korinnsats frå Høyem og Asker gjev Vidar Busk gode gamle Get Rhythm ein modernisert blues-medfart. Medan Thomas Dybdahl tar eit ypperlig countrysoul tak i I Still Miss Someone.

Så var det bergenserane då. I si framføring av den tristaste av sangar Give My Love to Rose treff Sgt. Petter hovednerva. Gamle Cash gjorde det mange ganger, men det er slett ikkje kvar dag ein syngande nordbuar evner det. Utan fakter, utan pretensionar kallar den unge bergensar fram klumpen i halsen og våte augekrokar (ikkje sant, Rosanne?). Neste bergensar i sentrum er jammen ikkje dårligare. To forsøk får han, og skyt blink i begge. Magnet. Sitt artistnavn verdig dreg han låtane inn i sin eigen vesle verden, og leverer dei attende i heilt ny drakt. Stemma hans, lap-steelen og eit forsiktig komp krøllar seg sakte rundt den feberheite kjærleikserklæringa I Walk the Line. Dristig å plassere ein av Cash sine signaturlåtar i eit slikt lydbilde, men både smart og effektfullt utført. Mykje av den samme behandlinga blir også Lucky Old Sun (Just Rolls Around Heaven All Day) tildelt. Standardlåta Cash vant ein sangkonkurranse med i ungdommen, men som han først spelte inn på plate på sin tredje American utgjeving. Magnet gjer den til sin, akkurat som Cash gjorde. Vart, vakkert og vemodig.

Skal du berre ha ei Johnny Cash tribute-plate, så ikkje speid mot Amerika, og i alle fall ikkje mot Nashville, det er nemlig We Walk the Line: Inside a Norwegian Prison du skal ha.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)