Monthly Archives: desember 2013

Des13

Sharon Van Etten – Tramp

Posted on by
Standard

Med slike songar, med slik ei plate veks Sharon Van Etten fram og blir ei av dei beste stemmene vi har for tida.

8

cover

Eg har nettopp høyrt Tramp for åttande gong, og den er betre enn nokosinne. Eg har nettopp høyrt Joke Or A Lie avslutte seansen, og på spartansk, meditativt, og forførande vis fylle rommet, for så å gå til ro, for åttande gong. Eg er fjetra. Den niande gongen er mindre enn ei armlengd unna.

Sharon Van Etten er lengre unna. Ho er i Brooklyn. Dei førtiseks minuttane som fyller Tramp på slikt eit fjetrande vis blei til der. I ein garasje. Aaron Dessner sin garasje. Aaron Dessner, den eine gitarspelande tvillingbroren i The National. High Violet vart til i den same garasjen. Tramp gjer, som de skjønar, ikkje skam på garasjen sitt rykte.

Sharon Van Etten kom frå sin heimstad i New Jersey til Brooklyn for nokre år sidan. Med kofferten full av songar om eit øydeleggande kjærleiksforhold nede i Tennessee. Eit forhold ho var den eine parten av, og som hadde minimisert trua hennar på at ho kunne bli musikar. Ei røyst og to fortalte henne at det fanst folk i Brooklyn som kunne rette opp i det. Tidleg i 2009 albumdebuterte ho med den spartanske, dystre og høgst personlige plata Because I Was In Love. Hennar smertande erfaringar med kjærleikslivet var også eit framtredande tema på oppfylgjaralbumet epic (med liten e ja). Denne gongen med litt meir volum og styrke på det soniske plan. Tramp, hennar tredje, skriv tittelen sin med stor forbokstav, og er plassert i eit endå litt større lydbilde.

Tramp har eit nærbilde av Sharon Van Etten som si coverframside. Dei to førre platene har hatt ei dus teikning av henne. På Tramp gøymer ho seg ikkje, ho ser deg i augo. Skarpt, tydelig, og i svart/kvitt. Tramp er laga av ei dame som veit ho har ein samling sterke songar å by på.

Tramp heiter visst så fordi Sharon Van Etten i den tida plata vart til ikkje hadde ein fast bustad. Det ho eigde hadde ho i bilen, seng fant ho hos venner. Når ho var i garasjen til Aaron Dessner kom det venner innom til henne, musiserande venner. Med namn som Zach Condon (Beirut), Thomas Bartlett (Doveman), Jenn Wasner (Wye Oak) og Matt Barrick (The Walkmen).

Aaron Dessner var der sjølvsagt heile tida. Det er eit yndig bilde av Sharon og Aaron inne i coveret. Eg likar å tenke at det er tatt utafor garasjen, etter endt innspeling. Dei smiler varmt. Nedst på bildet står det med små skrift «for John Cale». Takkelista er lang, slik er Shannon Van Etten. I tillegg har ho med ei liste ho kallar Recommended Listening, innehaldande 26 namn, frå The National, til Meg Baird og Lower Dens. Sharon Van Etten set pris på nabolaget, og god musikk.

Som lyttar finn ein kanskje ikkje ut med ein gong at Tramp er god musikk, verkelig god musikk. Det tok i alle fall nokre rundar før eg byrja helle mot det synspunktet. Albumet er kledd i ei sonisk kappe som ikkje avslører sin kjerne sånn med ein gong. Til gjengjeld har den ei kjerne som berre skin klarare og klarare når vegen inn til den først ligg open.

Tramp er ingen revolusjon, den er eit steg i Sharon Van Etten sin soniske evolusjon. Så den har songar eg drar kjensel på. Ikkje fordi dei har sine duplikat på tidlegare plater, dei er alle sjølvstendige barn av Sharon Van Etten sitt låtskrivartalent. Dei blir alle sungne av ei krystallklar og sanselig men samstundes nøktern røyst. Ei med eit større register enn sist eg høyrte frå henne. Ho tar gjerne med ein ekstra harmoni av seg sjølv også. Eit kjennemerke. Det melodiske sinnelaget, den pure, svevande, og lett dansande tonen er eit anna kjennemerke. Men den er ikkje berre slik, tonen, då hadde den forsvunne i det blå. Den er sterkt jordbunden òg, med ein feber drivande gjennom seg, og eit mørke som legg igjen fargen sin både utvendig og innvendig.

Slik er det, frå Warsaw sine gitargråtande og skimrande breidder til Joke Or a Lie sitt spartanske og varleg dronegnagande komme. Det er slik når ho rockar til meir enn nokon annan gong i sitt plateliv med Serpents. Og det er slik når Ask veks frå forsiktig gitarklimpring til magisk fylde, og når I’m Wrong tar tak med ein knitrande/brennande el-gitar, og eit manande dronehjerte.

Det handlar om kjensler. Det handlar om menneskelige interaksjonar. Det handlar om folk som elskar. Det handlar om at det er alt anna enn problemfritt. «You enjoy sucking on dreams, so I will fall asleep with someone other than you» snerrar ho i Serpents. Ein Serpents som er like mykje i angrepsposisjon i sine ordlige vendingar som i si soniske åtferd. Linja «It’s bad, it’s bad, it’s bad, to believe in any song you sing» blir gjentatt fleire gonger i I’m Wrong, i ein slik samanheng at vi skjønar det er ord som blir retta mot songaren frå ein annan person. Songen illuderer ein kvilelaus kamp for å få ei skrantande sjølvkjensle ovanpå. Så alt av erfaringar frå tida nede i Tennessee er nok ikkje er eit tilbakelagt stadium. Leonard, på si side, er ein litt annan stad. Den har eit meir sjølvransakande vesen. Hovudpersonen er her eine parten i eit trekantdrama, der hennar fremste utfordring er at ho er «bad at loving you».

Sharon Van Etten er slett ikkje alltid eksakt, ho serverer linjer som kan tolkast i ulike retningar. Songane hennar fløymer heller ikkje på nokon måte over av ord. Det unødvendige er skore bort. Det som står att dirrar, og forårsakar ein bevegelse. Det blir til songar som fortel om kjensler i utvikling.

Ta nemnte Leonard, høyr korleis ho i dei tre versa si siste linje på subtilt vis gjer til kjenne dramaets gang: «He loves you», «He loved you», «I loved you». Eller Joke Or A Lie, «I try» syng ho med eit snev av optimisme i sinnet. Midtvegs. «I tried» lyde konklusjonen.

Aaron Dessner prøver aldri å vise seg med fikse soniske vendingar. Han har sørgja for ein produksjon som fylgjer songanes tone og plasserer Sharon Van Etten si røyst i den leiande rolla. Dei andre i det store og gode laget som er med her olbogar seg heller aldri fram for å ta over seansen. Men for all del, dei har vore gode å ha. Thomas Bartlett trykke på nokre veldig riktige tangentar her og der, Barrick og Devendorf er trommeslagarar som ei kvar låt nyt godt av å ha i ryggen, og Jenn Wasner, Julianna Barwick og Zach Condon harmonisyng på velsigna vis. Sistnemnte endåtil som duettpartnar i trøystefulle og friske We Are Fine, «Say I’m alright. I’m alright».

Det seier eg også, og vel så det. Og nå, nå trykke eg inn play-knappen igjen.

Først publisert på Groove.no (i 2012)

 

Des13

Bill Fay – Life Is People

Posted on by
Standard

Han vart ignorert då han var her sist. For førti år sidan. Men ein gong ignorert må ikkje være for alltid ignorert.

7

cover

For mange år sidan var Bill Fay ein liten gut. Han kan minnast – fortel han i eit intervju med den amerikanske radiokanalen NPR – sommarferiane med far sin, der dei to satt på små kafear ved sjøsida, og såg folk spasere forbi. «Life Is People», sa faren. Ord som rørte den vesle guten. Tre ord som er blitt tittelen på plata som han gjer ut i desse dagar, nesten 70 år gammal.

Det er inga dagligdags hending at Bill Fay kjem med ny plate. Han gjorde det sist for 41 år sidan. Då 70-talet var ungt. To plater gav han ut, som få fant grunn til å skaffe seg. Plateselskapet viste ingen nåde, dei sa farvel til han, og såg heller ingen grunn til å trykke opp nye eksemplar av platene. Så dei forsvann. Og det same gjorde for så vidt Bill Fay.

I 27 år var det så godt som ingen som kjente til desse platenes eksistens. Først i 1998 vart dei gjort tilgjengelige igjen, på Colin Miles sin See for Miles label. Og yngre artistar byrja å snakke om denne Bill Fay (Jim O’Rourke, Nick Cave), og spele songane hans (Ed Harcourt, Jeff Tweedy). Ein kultartist var i ferd med å bli skapt. Ei tredje plate, Tomorrow, Tomorrow and Tomorrow, som vart spelt inn seint på syttitalet, men slett ikkje utgitt då, såg dagens lys i 2005.

Hadde dei entra verda første gong i 2005, dei to platene hans, frå det tidlege 70-talet, ville dei fått merkelappen frifolk klistra på seg. Og nokon ville sagt dei var gode. Underteikna medrekna. Særskilt den andre, Time Of The Last Persecution, må seiast å vere av det frapperande slaget. Ei reise mellom lys og mørke, Kristus og Djevelen, tru og undergang. I eit dirrande kosmos. I eit sonisk spenningsfelt, mellom rock og jazz, visesong og høgsong.

Og så er det at den unge amerikansk plateprodusent Joshua Henry for det for seg at han ikkje vil la det bli med det. Han kontaktar Fay, og fortel at han har eit inderlig ynskje om å få vere med å lage ei ny plate med han. Det får han også, til slutt, etter å ha gått nokre rundar med den sky og tilårskomne mannen. Songar skortar det ikkje på. Det har Fay laga heile tida, der borte i sitt vesle løyndomsfulle hjørne av London.

Eit lag av gamle kjenningar av Fay, eit gospelkor, ein strykarkvartett, og eit par yngre krefter, finn i hop. Ei plate blir skapt. Og ovasjonane kjem. Frå Mojo, til Pichfork, til langt inn i dei norske musikkspalter. Forståelig nok. For plata er flott den. Varm og godlyndt, mektig og skjør. Nokre tiår med livserfaring og djupfølt vørdnad unna den iherdige og tidvis krakilske kampen som utspant seg på Time Of The Last Persecution.

Bill Fay forfektar ei tru på menneska, og på livet. Slik tittelen ber bod om. Samstundes som han kan uttrykke eit mismot kring gjerningar dei same menneska foretar seg. Og samstundes som han verkar å ha eit ganske så avklart forhold til at livet slik vi kjenner det ein dag tar slutt. Han drar ved fleire høve inn bibelske hendingar og motiv i songane sine. Ja nokre av dei må vel seiast å formidle eit kristent bodskap. Som den sakte flytande og gnagande Big Painter. Der Fay først teiknar eit bilde av menneska si inngrodde evne til å ikkje lære av sine mistak, for så å rette blikket mot ei lita jente med «giggle healing eyes», og vidare derifrå mot han som har skapt desse augo, «the big painter in the sky».

Wilco-låta Jesus Etc. kan vel derimot vanskelig seiast å ha eit eksplisitt kristent innhald. Men det er andakt over Bill Fay sin versjon av den likevel. Han gjer den åleine frå pianokrakken, og, tenker eg, med Jeff Tweedy ærbødig nikkande i døropninga. Når Fay skal gjere This World, popsongen på plata, blir imidlertid Tweedy invitert heilt fram til mikrofonen. Saman syng dei to fengande tonar om den berg- og dalbaneturen livet kan vere, og som ingen stad møter på eit skilt der det står «an easy way out».

I 1971 song han om Omega Day, frå ein fredlaus sin ståstad, i 2012 syng han om The Healing Day frå ein fredfull vinkel, og krydrar det med den pastorale og fine antikrigslinja «every battleground is a place for sheep to graze». Sauer som i There Is A Valley blir gitt evna å kunne snakke med kvarandre, tilliks med trea, og blomane. Og det dei snakkar om er det dei har vore vitne til. Og det dei har vore vitne til er menneskelig brutalitet.

Men, han har trua, på menneska. Trass alt. I den sentrale og ekspanderande hymna Cosmic Concerto slår han det fast. Med eit mektig grep, som samstundes er audmjukt og varleg. Før han til slutt sit att åleine, ved pianoet, og er nær, og syng ein song om døden (The Coast No Man Can Tell), som sitt farvel. For denne gong.

Først publisert på Groove.no (i 2012)

 

Des12

Simone Felice – Simone Felice

Posted on by
Standard

Ein Felice-bror skildrar nokre lagnadar som ikkje vart slik draumen lova.

7

cover

Han sit på eit armlene i ei skitten og avdanka togvogn, bøygd over gitaren sin. Han dreg nokre bluesakkordar utav den, kikkar mot eit vindauge det knapt er mulig å sjå igjennom, og syng: «Eddie Blackbird, Eddie Blackbird, that’s the indian’s name».

Eg er på YouTube. Eg har funne fram til ein song frå Simone Felice sitt ferske soloalbum. New York Times heiter den, og er ei dirrande vise om døden og galskapen som kvar dag vert avteikna i nyhendebildet. Om indianske pilotar på jakt langs Tigris sine breidder, om ein pervers massemordar i Jersey, skikkelsar som hoppar frå vaklande tårn, the King of Pop sin tragiske endelykt, og om nasjonalidretten baseball som på ingen måte er aksla til å redde situasjonen. Til slutt kapitulerer songaren, i eit sukk, og formidlar ei bøn om å ikkje hamne der sjølv. «On the covers of the New York Times».

Ein banebrytande song vil eg aldri finne på å kalle den. Det finst fleire songar der ute i eit sterkt slektande segment. Den har like fullt ein kvalitet i seg som slett ikkje alle desse innehar. Den er enkel og tander, samstundes stridig og skånsellaus. Den har kantar, den kryp innafor hud og ryggrad, og eg merkar godt at den er der.

Når eg nokre dagar seinare har albumet i hende, og avspelinga når fram til spor nummer tre søkk det litt i meg. Her er New York Times ein pianoballade. Ein mjukare og meir avrunda pianoballade. Eg må gå nokre nye rundar med den før kjensla frå YouTube-seansen sig attende. Før songen igjen dirrar.

Det viser seg at den slett ikkje er den einaste songen på albumet med slike dirrande eigenskapar. Sjølvsagt ikkje. Simone Felice har då vist mang ein gong at han er kapabel til å skape augeblikk av dette slaget. På plater med brør og venner i The Felice Brothers, og på to utgjevingar med The Duke & The King.

Eg noterer meg at denne plata har eit meir avmålt og stillferdig sonisk vesen enn platene han har delteke på før. Sjølv om han absolutt ikkje er åleine på alle songane. Inne i coveret ramsar han opp dusinet fullt av medspelarar. Frå brør, via The Duke & The King fiolinist/songar Simi Sernaker, til folk frå Mumford & Son.

Og etterkvart som rundane går noterer eg meg fleire og fleire songar det absolutt er noko med. Courtney Love, ei skjør og kjenslevar vise om ei kvinne som ikkje smiler lenger, som «got a bad way to love». Stormy-Eyed Sarah, eit blikk tilbake til den grønne ungdomstid, som plutselig ikkje var så grønn lenger den dagen Sarah fortalte ein løyndom. Om prestefaren som slo henne, og misbrukte henne. Og orgelet jamrar, og groovet tiltek, og «there’s no goodbyes, there’s no goodbyes». Splendor In the Grass er eit anna tilbakeblikk. Ei kvinne vaknar i ei motellseng. Ting har skjedd, ting vil skje. «One step away from her, is a small death in the universe». Songaren minnest då ho og han var unge, ute på ei eng der graset kitla ryggrada, og han kjente seg «close to something fine». Ei enkel vise, som slett ikkje fortel alt, men nok.

Simone Felice fortel historier. Om Bobby Ray som kom skeivt ut allereie frå sin fødselsdag (den 4. juli), og neppe maktar rette det opp att nokon gong. Om den psykotiske drømmaren og hans Mary Jane, og den farsen tilværet deira har utvikla seg til («what a charade»). Og om Dawn Brady’s Son, som vaks opp i eit ustabilt klima av patriotisme og alkoholisme, som levde livet sitt i skuggen. Før han ein dag prøver å skyte seg ut derifrå. Men går det an å skyte seg utav skuggen?

Saman med Mumford & Son folka prøver han å plante noko høgstemt og jublande med gospelsoulsongen You & I Belong. Men den representerer vel i grunn unntaket. For dette er sosialrealisme, kjærleikshunger, snubling og armod. Dette er ei vandring i fotspora til Bukowski, Dickens og Raymond Carver. Frå ein Simone Felice som sjølv har fuska i forfattarfaget, og gjeve ut eit par novellesamlingar og romanen Black Jesus (ein kjærleikshistorie mellom ein blinda soldat og ein dansar, i skuggen av den amerikanske draumen). Syng gjer han med ei inderlig røyst (som ein halvt kviskrande Conor Oberst), og byr på eit nærvær det er vanskelig å neglisjere.

Først publisert på Groove.no (i 2012)

 

Des12

First Aid Kit – The Lion’s Roar

Posted on by
Standard

Dei unge svenske harmonisyngande søstrene serverer ei plate det smakar alvorlig gjennombrot av.

8

cover

Eg burde sannsynlegvis vere noko varsam i mi omfamning av First Aid Kit. Eg burde sannsynlegvis seie noko slikt som at søstrene Söderberg byr på country- og folktonar som varmar ein kulsen januarkveld, og for den saks skuld alle andre kveldar. Eg burde absolutt seie noko om den overmåte dynamiske og naturlige harmonisongen deira. Og eg burde nemne at The Lion’s Roar har vore sterkare til stades i livet mitt enn nokon annan plate dei siste par vekene. Og så kanskje la det bli med det.

For eg burde sannsynlegvis ta omsyn til at dei neste gong, og gongen deretter, og så atter igjen, kjem til å by på endå sterkare saker. Når eg høyrer på The Lion’s Roar tenker eg at nett det skal ikkje bli lett, nett det skal eg ikkje forvente. Likevel, noko seier meg at så vil skje. Noko seier meg at 19 år gamle Klara Söderberg og 21 år gamle Johanna Söderberg er her for å bli, lenge. Noko seier meg at dei kjem til å skape musikk som vil leve endå lenger. Noko seier meg at dei kanskje alt har gjort det. Så eg knipsar varsemda bort i søppelbøtta i hjørnet (der den legg seg tilrette oppå den nye Springsteen-singelen), og går The Lion’s Roar i møte med stjerner i augo.

Frå søstrene første gong (i 2008) sjarmerte meg (og ein million til) på Youtube med sin versjon at Fleet Foxes-låta Tiger Mountain Peasant Song har eg vel i grunn skjønt det. Desse to er det noko spesielt med. Ein ep og eit debutalbum forskusla ikkje det inntrykket. Med stor hug og like stor musikalitet, men ein kanskje ikkje like tydelig signatur, serverte dei akustiske og semiakustiske folksongar som dei hadde laga sjølve. Songar som, naturlig nok, ikkje alltid kunne få stempelet storarta, men som samla sett bar på eit bod, og vel så det.

Etter den tid har dei spelt inn ein single med Jack White som produsent. Eg har sett dei (på Youtube) gjere ein rørande versjon av Patti Smith sin Dancing Barefoot (berre spør komponisten, ho satt i salen). Og eg har sett dei (også på Youtube) synge Lua saman med Bright Eyes. Hadde det ikkje vore for at dei som sagt kjem til å gjere drøssevis av fabelaktige songar i tida som kjem, kunne eg kanskje brukt uttrykket «og dermed er ringen slutta» om sistnemnte seanse. For det var jo nettopp ei intens interesse for Bright Eyes-albumet I’m Wide Awake It’s Morning som i si tid førte søstrene inn på country/folk-sporet. Derfor kan det knapt heller kallast ein sensasjon at det er den mangeårige Conor Oberst-kollaboratøren Mike Mogis som er hyra inn som produsent for The Lion’s Roar.

Han har, som de har skjønt, på ingen måte klussa det til. Han har vore med på å gje songane til søstrene meir klang, meir lyd, ført dei inn i eit modnare bilde. Alt utan å røre ved friskleiken. Den er der, minst like klar og uimotståelig som sist. Den er der saman med betre songar. Sterke songar. 10 i talet, og ikkje ein einaste uinteressant så langt høyrsla mi rekk. Og den rekk langt.

Kledd i psykedelisk farga kaftan, og med 1969 mindre enn eit andedrag unna, den engelske folktradisjonen i bakhovudet, den amerikanske country/folk-tradisjonen i hjerta, Stockholm sine snødekte gater i synsranda, og ei kosmisk livskraft strøymande utav seg, gjer First Aid Kit denne gongen det tradisjonsbundne sin eigen tydelige signatur.

Eit strøk av melankoli har det alltid vore i folkuttrykket deira. Melankoli kopla med det oppstemte og det uskyldige. Melankoli som har skrapa i overflata. Dei går djupare no, og vidare.

«Now the pale morning sings of forgotten things» lyde første strofe. Og sjølv om det ikkje er skånsellause Edgar Allan Poe-sfærar dei entrar er det definitivt eit distrikt prega av skyggar og vemod dei opnar døra mot.

Det dansar ein uro tvers gjennom tittellåta. Ein uro som minner noko om den som kan høyrast i Hank Williams klassikaren Alone And Forsaken. Den har den einsame klangen frå ein som kjenner seg svikta. Men den har ikkje klangen av undergang. Den eksponerer ein skikkelse eg skjønar vil klare seg. Ein skikkelse som kan snerre: «I’m a goddamn coward, but then again so are you».

Det er langs den linja First Aid Kit balanserer plata igjennom. På den eine sida, det skjøre, det nedstemte, på den andre sida evna til å rette ryggen og kaste seg om halsen på vegen vidare. Livsmottoet deira må ganske enkelt vere «Syng!». For det er det dei gjer, meir enn dei fleste. Syng, så naturlig, så fritt, så lausrive frå alle formaningar om kva som er riktig og gale. Og då blir det sjølvsagt 100% riktig. Klara, den yngste, er i hovudsak forsongaren, men dei er utan tvil to om det. To som blir til ein utvungen og samanvevd klang som sannsynlegvis berre søstrer kan skape.

Med den forførande countrylåta Emmylou hyllar dei harmonisongens stimulerande sinnelag, og nokre av dei som med denne som middel har inspirert søstrene dit dei er i dag: «I’ll be your Emmylou and I’ll be your June, If you’ll be my Gram and my Johnny too». Joni Mitchell har også vore ein inspirasjon. At dei har døypt ei låt her for Blue er kanskje eit lite hint om det. Sjølv om det er andre låtar på plata som har tydeligare Mitchell-spor enn nett den. Den er ein spretten folkpop-sak om ei kvinne dei prøver mane tilbake til eit liv som stansa då tragedien ramma.

Det handlar om det evige temaet. Kjenslene som driv rundt i mennesket, som driv mennesket, som bind mennesket, som er mennesket, som vandrar mellom menneske.
I den nennsamt arrangerte To A Poet og dens nakkehårpirrande refreng: «Now I miss you more than I can take and I will surely break». I den heimsøkte, mystiske og ordspråkoppbygde Dance To Another Tune: «With each secret revealed, there’s another to be told». Og i den feiande fengande flotte King Of The World, der Conor Oberst stikk innom og syng med, og fylgjande kongerefreng rår grunnen: «I’m nobody’s baby, I’m everybody’s girl, I’m the queen of nothing, I’m the king of the world».

Det er ingen grunn til å stusse.

Først publisert på Groove.no (i 2012)

Des12

John Fullbright – From The Ground Up

Posted on by
Standard

Ein ung mann frå Oklahoma, med ei røyst som merkast, og songar som virkar.

7

cover

Det finst måtar å presentere seg på. Sjølvsagt gjer det det. John Fullbright gjer det med å gje ordet til Gud. Gawd Above, og ikkje noko mindre. Det blir tre og eit halvt minutt der buskar brenn, rocken rullar og herren rår. Tre og eit halvt minutt der Gud innrømmer at skaparverket fort kom noko utav hans kontroll. Like fullt trår han til, og med glimt i augo og ein kjeft større enn Muhammed Ali og Petter Northug til saman, hevdar han hardnakka at til slutt, når dagen mørknast, når syndene svir som verst, og restane etter den store bomba hiv etter pusten, er han den einaste det nyttar å vende seg til. For ein ting kan ikkje menneskeslekta ta kontroll over, døden.

Røysta til John Fullbright tar herredøme over kvar einaste song den involverar seg i. I alle fall dei songane eg har høyrt den involvere seg i. Dei tolv songane på From The Ground Up. Den unge mannen frå Oklahoma sitt, på sett og vis, debutalbum. På sett og vis fordi han har gitt ut ei plate tidlegare. Eit livealbum, titulert Live at the Blue Door. Eg har høyrt det albumet også, sånn at det er sagt. Det fekk meg ikkje til å revurdere denne påstanden om ei røyst med herredøme over songane.

Kvifor det er slik? Vel, Gud veit, kanskje. Han har jo trass alt fått låne denne røysta. I tre og eit halvt minutt. Eg trur ikkje eg tek mykje feil om kjensla han satt att med etterpå var noko slikt som «der fekk eg jaggu uttrykt meg du». Men Gud kan ti stille også. Han gjer vel i grunn det på resten av plata. Om han ikkje har eit og anna han skulle ha sagt til vedkomande som stelle i stand syndige saker borte på hjørnet av Satan og St. Paul då. Eg ser ikkje bort frå det. Han helde seg imidlertid ganske så tagal i songen som kjem før den historia. Men det gjer ikkje songaren. Han går ned i kneståande. Ved ein pianokrakk. Og det er audmjuke ord som kjem frå hans munn. I Only Pray At Night syng han. Ikkje om dagen, for då flyg han høgt, då er han sterk, då prøver han verkelig, men når natta er der og verda forsvinn ser han frykta på veggen, og ber. Songen, den vesle åndfulle balladen, seier ingenting om kor vidt han blir bønhøyrt. Men den fortel mykje om korleis røysta til den unge mannen evnar å kringsette ein tilstand.

John Fullbright er songar og låtskrivar, pianist og gitarist, ein artist i emning. Han er født i den same vesle byen som Woody Guthrie ein gong også vart født i, Okemah. Men serverer tonar frå eit langt breiare spekter av den amerikanske musikkarva enn det den ærverdige folklegenda gjorde. Frå det heitt elektriske til det knuskande akustiske og tilbake igjen og ut ein annan veg.

Fullbright dyppar countrytonar i ei gryte av gospel og soul og syng om å rive ned murar og gje sjela pusterom i mektige Jericho. Han tar ein sveiptur innom tonar som Kurt Weill ein gong sysla med i antikapitalisme-låta Fat Man. Eller han serverer gitarrock med friske munnspeltonar i Moving, og prøver samstundes å slå eit slag for å sjå lyst på livet, trass alt.

Det er noko på gang her, tenker eg, kvar gong eg lyttar på John Fullbright. Eg har ikkje gjort det lenge, berre eit par veker, men til gjengjeld ganske flittig desse vekene. Ikkje berre på gang forresten. Eg tenker også at han allereie viser at han har Det. Dette Det som eg slit med å beskrive nærmare, men som eg meir enn anar piplar utav tonane han serverer. Når han syng om ein ung Daydreamer, og versa ulmar, refrenget tar fyr, og helten prøver å gjere dagdraumen til eit liv. Eller når han frå pianokrakken leitar opp nokre tonar med vagt slektskap til eit Fairytale i New York, og syng, skånsamt, «nighttime falls on plans I’ve made, now they’re Nowhere To Be Found». Då er det få andre tankar enn «dette er berre Så vakkert» som sviv rundt i skallen min.

Og det beste, kanskje, eg trur vi kan vente oss endå sterkare stoff frå fyren i tida som kjem, i åra som kjem. Det er noko med den 24 år gamle røysta som seier meg det.

Først publisert på Groove.no (i 2013)

Des12

Darren Hayman – The Violence

Posted on by
Standard

Ein engelsk hedersmann fører sin humane folkpop inn i sentrum av valdelig britisk historie.

7

cover

Grevskapet Essex er å finne like aust for London. Dei siste tre tiåra har det blitt stempla som eit slags Harryland. Tilliks med alle slike stempel treff heller ikkje dette sanninga midt i blinken. Essexfødte Darren Hayman kan ha hatt eit behov for å røske litt opp i omstenda. Han har i alle fall nytta mykje av tida dei siste åra til å lage ein albumtriologi om Essex. Først med plata Pram Town, om liv og levnad i byar som blei bygd opp like i utkanten av London etter andre verdskrig. Deretter med Essex Arms, der heiene og dei meir rurale områda av grevskapet vært omsunge. I år tar han lyttarane med seg tilbake til midten av sekstenhundretalet, ei tid då frykt, mistru og hersketrong dreiv folk og statsmenn til horrible handlingar (ei tid som med andre ord kan minne om ein del andre tider).

På nittitalet var Darren Hayman den bærande krafta i folkpop-bandet Hefner. Ei handfull plater vart det utav det også. Fine plater, dei eg har høyrt. Seinare har han stort sett gjort sine musikalske krumspring under eige namn. Folktonar med ei viss popkjensle har vore gjennomgangsmelodien (ispedd litt elektonica-fakter og instrumentalplater av meir meditativ art). The Violence meislar sitt soniske bilde med for så vidt velkjente Haymanske tonar, milde tonar. Men det er lite som kan seiast å være mildt over det tekstlige innhaldet på plata.

Kongen, Charles I, var under press. Parlamentet rokka ved makta hans. The Long Parliament. Det kom til væpna trefningar. Det braut ut borgarkrig i landet. Folk var oppskaka. Dei svakaste fekk lid, dei som var annleis og ikkje heilt til å forstå. Einsame kvinner, og enker til dømes. Over eit par års tid vart 300 kvinner i Essex og nærliggande område avretta for å drive med hekseri.

Darren Hayman gjer det ikkje til ein resymerande historietime. Han lar aldri fokuset på det historiske faktum legge seg som ein skugge over menneska. På den andre sida lausrive han seg heller ikkje frå dei historiske hendingane. Skildringane er så absolutt henta frå 1645 og der omkring. Enkeltskjebnar, som han har lese seg fram til. Korte skjebnesvangre augeblikk i eit menneskeliv. Han gjer det grufulle synleg.

Hayman ser forbi bøddelen og gjengjer tankane som kan ha jaga gjennom hovudet til den einbeinte Elisabeth Clarke i det løkka blei lagt om halsen hennar. » Who’s going to dig my grave? Who’s going to wash the dirt away? Who’s going to feed my dog? I’ve got no king, I’ve got no wedding ring, I’ve got no hope, I’ve got no beautiful little baby of my own». I ein annan song, som han bygger opp som ei blanding av ei kjærleikserklæring og eit klagemål grunnar han over kva som skjedde med Rebecca West. Ei kvinne som rykta fortel laug og forråda for å redde sitt eige skinn. Ei mystisk kvinne som smaug «through the gap in the historybook». Ei fortapt kvinne, ei elska kvinne. Andre kan være vanskeligare å elske. Hayman lar også slike komme til orde. Heksejegerane for eksempel. «We are not evil» er deira mantra, «we can hear the harpies sleeping with the demons» er deira rettferdiggjering. Og låta har eit monotont buktande groove, som for å understreke dei lumske tankane bakom utsegna.

Men tonane sitt overordna vesen er altså av det humane slaget. Ja innimellom er låtane endåtil det ein vel kan driste seg til å kalle fengande. Som popsongen Impossible Times, der Hayman tar for seg det ikkje spesielt oppløftande temaet at folk til ei kvar tid kan ha ein tendens til å sjå på si eiga tid som sjølve undergangstida. Eit iøyrefallande vesen har også tributten til den modige spionen Parliament Joan. Songen om avrettinga av kongen, Kill the King, kjem på si side som ein saktmodig vals med trekkspel og håp om harmoni. Medan tittellåta høyrer til blant viser som er på randen av eit lite samanbrot.

Eg synst kontrastane gjer seg eg. Kontrastane mellom det dystre og det milde. Eg synst Darren Hayman finn balansepunktet. Og så synst eg han har laga songar som både er 1645 og 2012, og fleire andre tider. Slik pålitelige låtsmedar oftast gjer det.

Først publisert på Groove.no (i 2012)

 

Des12

Highasakite – All That Floats Will Rain

Posted on by
Standard

Eit debutalbum som tar hovudvegen mot høgder der den oppvakte poptonen rår.

7

cover

Raffinert popmusikk er ikkje det dummaste eg veit om. Sånn du veit med dynamiske temposkift, vital rytmikk og fengande melodiske vendingar. Om du vil prøve å få det til så kall gjerne låta for Son Of A Bitch, avslutt verset med ei underfundig strofe av typen «take the highway to the ceiling», legg inn nokre luftige «la-la-la», og kast deg så uti eit frydefullt energisk refreng. Då skal du ha ein sikker vinnar for hand. Highasakite har fleire.

Highasakite, ein trio av folk som har vore her før i andre konstellasjonar. I band som på ulikt vis har hatt ein tilknyting til jazzlinja på Musikkonservatoriet i Trondheim. Med namn som Your Headlights Are On, Pelbo og Sacred Harp. Band som har søkt rockemusikken med ein jazzfot og eit avantgardistisk hjerte. Highasakite er ei litt anna greie.

Highasakite lagar musikk som dansar med lettare steg i eit luftigare lag. Trommis Trond Bersu er ein spelande og idérik rytmefyr. Øystein Skar skaper både rein og urein lyd med sine ulike tangentinstrument. Og eit par innhyra strengetraktørar frå same miljøet gjer sitt. Like fullt, utan Ingrid Helene Håvik hadde dette ikkje blitt noko (eller i alle fall blitt noko heilt anna). Ho har laga låtane (saman med Bersu), og ho syng dei. Ho er eigar av ei markant røyst. Ei med både autoritet og nøkterne drag, ei som både held kjølig distanse og gjer frå seg varme. I tillegg spelar ho på harpeleik og autoharpe, og bidrar med det til å gje sakene eit snev av folkloristisk verdsklang.

Det er bramfritt og det er intrikat. Det er pop med ein skygge av postpunk. Ein viss melankoli seglar av garde på bølgjer fødd av pasjon og draumar. Her er ting som treff i første forsøk, her er ting som treng lengre tid. Dei spelar ut det forrykande kortet Son Of A Bitch med det same. Det skal vise seg at det ikkje er ein taktisk bom. Stoffet som fylgjer etter har ikkje antiklimaks malt over seg. Det består i høg grad av låtar som på litt forskjelligarta vis grip tak.

«I broke my bones, I broke some hearts, I broke some promises» erkjenner songaren til forførande poptonar i Winner’s Don’t Come Easy. «There are women that came thru your door», kva nå det måtte tyde på, vert det fleirstemt proklamert i Whatever That Means. Indian Summer dansar lettbeint over hustak og ut i sjøen, med mektige fredsrop i ryggen. Medan When You Have Gone lener seg mot nokre countryliknande tonar, ser haust og vinter komme, medan den fortel om ein som går sin veg: «when you have gone, all that floats will rain». Vemodstemt.

Bandet opptrer i si mest sakteflytande og balladeorienterte form i God Is A Banquet. Der dei med ein bra dose austerlandske tildragingar skaper eit bilde av ein gud i ferd med å visne hen. Heilt til stades i denne verda er ikkje hovudpersonen i vakre Everybody Sank In You heller. Stort sett i si eiga verd verkar det som, naken, ustanselig mumlande om indianarar.

På eit debutalbum som ustanselig treff den gode poptonen.

Først publisert på Groove.no (i 2012)

Des12

Simon Joyner- Ghosts

Posted on by
Standard

Ein dobbeldose grundig svartmalande og støyplaga countryrock.

8

cover

Det finst ein fyr i Omaha som ikkje har selt allverden av plater. For all del, det finst mange fyrar i Omaha som ikkje har selt ei einaste plate, men til forskjell frå dei har den fyren eg har i tankane faktisk laga ein god del plater, som så altså ikkje har selt noko særlig. Slikt kan by på utfordringar. Det blei til dømes noko vanskelig å finne midlar til å få spelt inn den der dobbel-lp’en han hadde sett seg i hovudet at han ville lage. Særlig sidan han helst ikkje vil belasta det uavhengige plateselskapet med påfunnet sitt.

Han fant ei løysing.

Simon Joyner søkte den nettbaserte finansieringsplattforma Kickstarter om hjelp. Han fortalte at han var i gang med eit ambisiøst, uryddig dobbeltalbum, med songar om kjærleik, død, og det meste imellom, som han tenkte berre skulle ut på vinyl. Han fekk napp. Han fekk presentere prosjektet sitt på nettstaden. Men fanst det nå verkelig folk der ute som ville yte ein skjerv, eller tre? lurte han sikkert på. Han måtte definere eit mål. Han sette det til 6000 dollar. Meldte det seg nok interessentar, slik at summen blei nådd innan 19. februar 2012, var dollarane hans. Visst ikkje blei det ingenting av det. Då fristen gjekk ut låg det nesten 12 000 dollar og venta på han. Så det er altså ikkje berre meg. Det finst nokre til som synst det høyrest freistande ut med eit dobbeltalbum frå Simon Joyner.

Eg har albumet liggande ved sida av meg no. Det er i gatefold-format, slik eg kan minnast dei kom iblant, for ein mannsalder sidan. Coveret er ein collage av 150 små fotografi av menneske, som smiler, stort sett. På innsida står tekstane å lese, dei smiler ikkje. I to kvite posar finn eg dei svarte vinylplatene. Eg høyrer på dei, vender dei, og høyrer på dei. Igjen og igjen. Men like forbanna svarte blir dei.

Då Simon Joyner spelte inn si første plate, i 1992, song han linjer som «In the dark you can picture me any way you want to» og «All of your bright ideas are now suffering in the dark». Ute i dette dunkle lendet har han i all hovudsak tusla rundt sidan. Nokre gonger som spartansk visesongar, andre gonger med usikra elektrisitet i ryggen. Men heile tida med skreppa velfylt av songar som det ikkje var plass til i herberget, som aldri fant vegen til krybba der dei oppbyggelige tonar vert servert, som inga funklande stjerne har vist vegen fram til.

Han gjer på ingen måte eit unntak frå denne tradisjonen på Ghosts. Han stiller seg ute i gjørma og klorar mot himmelen. Midt i eit dissonantisk utland. Han hevar si krokete røyst og hevdar at «a good man is hard to find, a bad one’s even harder to get rid of». Det er stygt. Det er rått. Det er fredlaust. Eit avkledd piano klunkar hult, songaren ser ned på eit par skjelvande hender og syng, nervøst: «In the absence of truth, I abstain, In the presence of a lie, I cup my hands and pray for rain». Det er dystert. Det er dvelande. Det gneg.

Melodiane til Joyner har vel aldri kunna karakteriserast som komplekse musikkstykke. Heller ikkje dei 17 på Ghosts. På sitt vis er dei countrysongar. Unnfanga av ein seig ørkenvind, født bak ein vridd blues, pint under Velvet Underground. Han syng dei ikkje med historias mest treffsikre røyst, men han leverer dei med reinspikka overtydnad. Og dissonansen og gnisselet har fått friare spelerom enn på noko Joyner-plate sidan den smått legendariske 1994-utgjevinga The Cowardly Traveller Pays His Toll.

LP’en kan, litt lausleg, opplevast som ein songsyklus der side 1 startar i dirrande uro, dei to neste sidene grev seg ned mot den ultimate botn, før siste side kryp opp av gjørmeholet og skimtar noko bak ei sky av tvilsam lykke som kanskje kan slekte på håp. Så nei, den er ikkje aksla for eit kvart høve. Så ja, dens 90 minuttar kan definitivt kjennast som nok. Meir enn nok. Likevel har det hendt, at eg etter å ha putta plate 2 tilbake i posen, i neste vending har lagt plate 1 på tallerken att. Og Vertigo har endå ein gong tatt kontroll over rommet. Vertigo, eit frenetisk stykke rock’n roll, med svimle gitarar, og ånda frå Dream Syndicate pustande i nakken. Ein rapport frå ein syndas pøl, der folk heller vil «be caught dead than alone on a Saturday».

Resten av side 1 står i countryrockens teikn. Last Will And Testament, som i melodisk gemyttlige former fortel historia om ein fyr og hans ambivalente kjensler for dama som drog sin veg. Blodig vakre Red Bandana Blues som skildrar ein manns indre dialog kring temaet «I’m leaving, I’m staying». Og saktmodige Sing A Little Lullaby. Om døden, og denne verda som er så full av kjærleik, men som på langt nær har nok.

Det går i grunnen ikkje an å yte Simon Joyner sine tekstar rettferd i ein omtale som dette. Dei dveler som de skjønar ved tema som er blitt behandla i mang ein song. Slik er dei på ingen måte originale. Men så er dei det likevel, på sett og vis. Fordi dei utan tvil er Joyner sine historier. Fortalt slik han fortel dei. Skarpt og rasjonelt formulerte noveller, med eit Joynerpoetisk tilsnitt.

Cotes du Rhone, Cotes du Rhone
I’ve been squeezed by the grape and it’s darkened my tongue
You always swore you’d dish and then run
But the truth is a bitch so I guess I’m drowning some
Drowning some in cheap Cotes du Rhone

Simon Joyner har også laga ein song om korleis han saknar Vic Chesnutt. Om korleis bodskapen om bortgangen lamslo han. Om å prøve å drukne sanninga i billig raudvin. Men den blir like forbanna sann for det. Etterpå syng han songen om å akseptere det. If It’s Allright With You (It’s All Right With Me). I to deler. Ein skrikande og ustabil blues om det å forsone seg med at venner vel å ta vegen utav livet.

Der, akkurat der er plata på sitt svartaste. Men Answering Machine Blues gjer absolutt ingenting for å løfte stemninga. Her har hovudpersonen jaga både eigen og andres skugge gjennom natta. No sit han i bakrusens einsemd, med gårsdagens meldingar på telefonsvararen gåande på repeat. Det verste har skjedd. Eller? Joyner avsluttar side 3 med å raljere ein smule over temaet. I god gammaldags skranglete countryrockform serverer han den kostelige (sic) When the Worst Doesn’t Happen. Og refrenget går sånn her:

When the worst doesn’t happen, thats good luck
When it does, you best not complain
Because I’ve spent some time at rock bottom, you see
And there’s always room to get even lower, my friends

Dit tek han ikkje vegen. I staden dempar han støyen, reduserer dissonansen, og lar tonen lysna. Men sit like fullt i skumringa. Drar ein hengslete og twangy Hard Luck Heart. Grunnar, sonisk fordragelig, over temaet If I Left Tomorrow. Og proklamerar: «nothing was wasted here, nothing was sold, we just traded freedom for something even harder to hold».

Dei fleste går sikkert forbi Joyner denne gongen også. Sånn er det visst berre. Men eg kjem no tilbake til han. Gang etter gang. Til Ghosts også. Sånn er det berre.

Først publisert på Groove.no (i 2012)

Des12

Damien Jurado – Maraqopa

Posted on by
Standard

Trubaduren tar eit nytt steg inn i eit romsligare og meir rørsleprega landskap.

7

cover

Nothing Is The News er ingen sensasjonell song. Den kjem drivande inn frå eit ørkenlandskap eg har høyrt songar komme frå før. Den ulmar og er lumsk, har eit insisterande groove og psykedeliske vibber. Den er ein heimsøkt og flytande blues med eit apokalyptisk tema. «There’s no where to live, when all that’s been living is gone» syng songaren, og så spelar nokon ein fragmentert og klagande gitarsolo. Nei sensasjonelt er det ikkje, men avgjort verknadsfullt, og ein måte å formidle tonar på eg ikkje forbind så veldig sterkt med Damien Jurado. Elektrisk, rockande. Etterpå, i dei ni songane som fylgjer, kjem han nærare sitt gamle eg, men ikkje heilt dit. Han slepp songane sine meir fri på Maraqopa.

Det byrja på Saint Bartlett, hans førre plate. Det byrja i eit tett kompaniskap med Richard Swift. Ein popfyr som med eit idérikt og Brian Wilsonsk hovud tidlegare har skrudd saman eit par eigne popplater, der han med utgangspunkt i eit nostalgisk tonesyn har skapt noko som har virka stimulerande, og absolutt på sin plass også i våre dagar. Ein ekskursjon ein vel kan seie han no har invitert Damien Jurado med på. Eg kan ikkje sjå, eller rettare sagt høyre, at det på noko vis har gjort skade på den gode trubadur frå Seattle.

Sidan han platedebuterte tilbake på nittitalet har eg opplevd Damien Jurado som ein singer/songwriter eg stort sett har kunna stole på. Med ei røyst i krysningspunktet mellom ein Bonnie Prince Billy og ein Elliott Smith har han gjennom åra levert sin skjerv av gode og tungsindige viser. Då Saint Bartlett kom i 2010 var lydkjeldene fleire, spekteret breiare, og Jurado meir variert. Utan at det virka forsert på noko vis. Snarare høyrdest det ut som eit landskap skapt for Jurado. Eit organisk og varmt temperert sonisk landskap.

Der er Jurado og Swift på Maraqopa også. Ikkje milevidt unna den folktonen Jurado har gjort oss kjent med gjennom åra, men unna. Lengst unna, ved sida av opningskuttet, er han i den smått funky og psykedelisk popduvande Reel To Reel. Nærast opplever eg han er i den mjuke og omtenksame countrysongen Mountains Still Asleep.

I mellomrommet mellom desse blir det servert sikre Jurado-vinnarar som Working Titles og So On, Nevada. Den første er eit oppgjer med ein songar. Lagt i munnen på ei kvinne som står han nær, men som har fått nok. Songaren er kanskje Jurado sjølv. Eller kanskje ikkje. I alle fall, det er ein songar som i fylgje kvinna «mess up my life in a poem» og «have me divorced by the time of the chorus». Eit par handlar det om i So On, Nevada også. Og tilstanden mellom dei to kan neppe seiast å vere ekstatisk her heller. Snarare kan den vel karakteriserast å vere omlag like ferdig som eit bjørkelauv ein novemberdag. Så songaren kuttar like godt banda han, reiser, og gjev ein ytst vag lovnad om å ringe ein gong. Men, legg han til, «don’t call my friends, they won’t answer the phone».

Det er ikkje slik tvers gjennom heile plata. Det blir sunge mykje om eit lys her også, og om ein fridom. I kompaniskap med eit lite barnekor i Life Away From the Garden («all of us light, all of us free»). Åleine blant regntunge tonar i tittelkuttet («it’s where the light can come in … we are free, we are free»). Eller i folkpsykedeliske Neil Young-former i Everyone A Star («free is all we are»). Inne i dette snakket om lyset, eller fråværet av det, og om fridomen, eller det ikkje alltid så lett handterlige med den, anar eg at Jurado slår eit vagt lite slag for ein himmel, og ei tru på ein gud.

Eg nøyer meg med å tru på Maraqopa. Ikkje ei sensasjonell plate, men ei riktig så god Damien Jurado-plate.

Først publisert på Groove.no (i 2012)

 

Des12

Hanne Kolstø – FlashBlack

Posted on by
Standard

Plate nummer to med melodisk og kontrastfull popmusikk frå driftige Hanne Kolstø.

7

cover

Popmusikk skal være melodisk og fengande. Det er inga lov, men det er ein stor fordel.
På det viset svingar den seg inn i lyttarens øyregangar, og skapar jubel, eller irritasjon. Mykje av den svingar seg rett nok like fort utatt, men noko blir. Kva som skal til for at det siste skal skje eig eg ikkje fasitsvaret på. Men eg veit at kontrastar kan hjelpe.

Hos Hanne Kolstø er det kontrastar. I rikt monn.

La meg starte med coverbilda. På Riot Break (hennar førre plate) og på Flashblack. Dei er begge mala av Erik Pirolt. Dei er begge portrett av ei kvinne. Hanne Kolstø. På det første ser vi henne med eit blått auge, sårbar, samstundes som blikket utstrålar vilje og mot. På Flashblack er det ein horribel kontrast mellom bildets øvre og nedre del. Dekkar eg til den nedre delen, ser eg ei ung kvinne som sitt lett framoverbøygd, konsentrert, og les ei bok. Men nei, ho les inga bok. Ho sagar målretta av seg sin venstre underarm. Det er eit bilde som får uroa i gang.

La meg fortsette med tonane. Dei er melodiske, men dei blir ikkje strokne medhårs. Det er friksjon i arrangementa. Det hender saker her. Det hender likevel aldri for mykje, det blir aldri affektert. Synthesizerane beveger seg frå frysepunktet og over i det varmt strøymande. Heilt naturlig. Groovet kan både slå heftige saltoar, lene seg tungt mot ein grå vegg, eller forsvinne. Høgst levande. Det dukkar opp eit lite pling, eit kling, eller det sprakar litt. Alldeles riktig. Korte subtile innspel frå strykarar og blåsarar bit i frå seg, og stikk.

Det er intuitiv musikalitet i praksis.

Eg høyrer eit mørke, men ikkje eit stummande eit. Eg høyrer ein ambivalens. Eg høyrer vaklande tankar. Eg høyrer eit begjær. Eg høyrer songaren synge «at home in the dark with you it feels right». Eg høyrer henne ytre «I hope you see me in the dark». Eg høyrer henne sveve oppover og oppover og skrike frå sitt inste «we’re living a lie, and I like it, like it, love». Eg høyrer ho erklære «you know that we can stay alive, if we want to stay alive».

Stundom høyrer eg henne berre i selskap med ein akustisk gitar. I mangestemte Far Ahead. Og i duettspann med Paal Flaata i saktmodige Not Looking For Us. Ho er nå likevel på sitt beste i songar der ho og hennar soniske medspelar og produsent Øyvind Røsrud Gundersen utfoldar seg i vidare former. Og serverer offensive vinnarar som tittelsporet og Carousel, eller popelegante La-La-La-La Lovesong (som kan hende er det motsette av ein kjærleikssong). Frå eit rytmisk seigare segment kjem dystre Pretty Veil og den sfæriske Elevator. Medan Sizzly er ein sydande popsymfoni som både opnar champagneflasker og feirar eit par muligheiter, om du vil.

Hanne Kolstø har dei siste åra laga og presentert fleire songar enn kva dei fleste vil kunne vise til. Først i ulike bandkonstellasjonar, her særlig verdt å nemne trip-hop/elektronika duoen Thelma & Clyde. I fjor gav ho så ut Riot Break, si første plate under eige namn. Flashblack er nummer to i det som rykta påstår til neste år vil bli ein fullbrakt triologi. Det synst eg liknar umåtelig godt på ein god idé.

Først publisert på Groove.no (i 2012)