Monthly Archives: desember 2013

Des3

Fred Eaglesmith – Tinderbox

Posted on by
Standard

Ein veteran innan blue-collar rocken vitjar kyrkja, med lyden av Tom Waits som sonisk ryggmassasje.

6

cover

Det er ikkje for å stemme i eit friksjonsfritt hallelujakor at Fred Eaglesmith stig innafor kyrkjedøra. Han stig inn, plasserer seg lengst bak, og ser rekke på rekke med hardt prøvde menn bøye nakken, og vende seg til Gud med ei bønn om framgang og smertelindring. Men teikn tydar på at guden dei set si lit til er meir opptatt av å straffe deira små feiltrinn enn å sette pris på deira tillit til han. Eaglesmith går inn i tankane til menneska på benkene, og oppdagar teikn på resignasjon, djupfølte kvalar og groande tvil. Der håpet kanskje før låg som eit usynleg teppe over forsamlinga er det no i ferd med å vekse fram ei sky av forvirring. Eller som ein av dei slitne sjelene seier det; «if you want to find heaven, you gotta dig deep».

Kven er djevelen og kven er frelsaren? Kor er håpet og kor er fortapinga? «Somebody’s crying in the very back row». «You better get on your knees» befaler predikanten med bister røyst. Før han i neste omgang køyrer vidare med Satan i passasjersetet til ei ny forsamling av syndarar. For å vaske dei kvite som snø. Akkompagnert av korsong, englars messing, kvinners skrik og Satan sin listefulle dans.

Det er eit litt anna prosjekt Eaglesmith har føre seg her på sitt 17. album enn kva som har vore tilfelle før. Han har, i løpet av dei tretti åra han har vore reisande i song og musikk, stort sett helde seg innafor ein uramerikansk rockestil med ein del countryislett. Tenk John Mellemcamp, Dave Alvin og Steve Earle. Han har aldri fått seg eit stort publikum, men derimot eit trufast eit. Dei kallar seg Fredheads. Underteikna høyrer ikkje med til den gjengen. Til det har eg også høyrt altfor få av albuma hans (Tinderbox er det tredje).

Sjølv om Eaglesmith på fleire av Tinderbox sine 18 spor legg seg nesten skummelt nær Tom Waits sitt post-Swordfishtrombones uttrykk opplever eg dette albumet som kanskje hakket meir særprega enn det eg har høyrt frå mannen tidlegare (les Lipstick, Lies & Gasoline og 50 Odd Dollars). Stemma hans er ikkje like whisky-maltrert som gode gamle Waitsern si, men den har gjennomgått ein alvorleg sandpapiromgang sidan sist eg høyrte frå han. Låtarrangementa på Tinderbox er nok framleis nærare det konvensjonelle enn Waits sitt søplete og vindskeive opplegg, men det er noko med rytmikken, diksjonen og den skrotfunky blueskjensla her som er så umiskjennelig Waits.

Vel så interesseskapande som hans melodiske og soniske framferd er historiene han fortel, og måten han fortel dei på.

Bone-shaker rattle-trap,
I’m living on my own again,
6 quarts of whiskey,
and I keep ’em in a jerry can,
got a couple hounds a 44 bore,
my friends used to come around,
they don’t anymore

Dei kallar han Shoeshine, han har komme på kant med tilværet, og utsiktene er mørkare enn ein regnfull haustkveld. Eit skånsellaust høgdepunkt på albumet.

Folka Eaglesmith syng om på Tinderbox har lite felles med Waits sine bohemar, drankarar og særlingar frå dei urbane strøk. Tinderbox sine skapningar dyrkar jorda. Dyrkar jorda og ventar på regnet. Dyrkar jorda, ventar på regnet, sveittar, ber, elskar, fortvilar og stiller seg på den store steinen, ser mot himmelen, og legg børa si ned. Det er gospel det luktar skitten, tørr og skranten jord av. Det er gospel som handlar om tårer og mismot, meir enn nåde og håp. Det er blues. Blues av få fargar. Blues frå tyngde hjarter, såre kne og trøytte ryggar.

Desperasjonen rår. «The world’s about to end, and everybody knows». Likevel, det er ein vitalitet, ein smittande rytmikk, og ei menneskekjærlig innstilling albumet igjennom som avlar dansetrinn snarare enn den overmannande kjensla av botnlaust elende.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des3

Drive-By Truckers – Brighter Than Creation’s Dark

Posted on by
Standard

I skuggen av lyset fortel dei nitten historier som avgjort tåler dagens lys, men som meir enn gjerne også søker mørkret.

8

cover

Ingen har, dei seinare åra, helde liv i sørstatsrocken og dens meir eller mindre ufjelga slektningar like overtydande som det Drive-By Truckers har gjort. Deira trilogi Southern Rock Opera, Decoration Day og The Dirty South er ein røff, hardbarka og solid søknad om evig plass ved Lynyrd Skynyrd si høgre side.

På sitt førre album, A Blessing and a Curse, lot dei litt av sørstatseimen dunste bort. På dette tidspunktet i karriereløpet sannsynlegvis ingen dum idé. Men det som var dumt, var at mange av låtane hadde eit noko bleikare drag over seg enn kva gjengen hadde skjemt oss bort med. Så litt skuffa vart eg.

Ikkje så lenge etter tikka det inn ei melding om at mannen som hadde laga banden sine kanskje to aller flottaste låtar (Outfit og Danko/Manuel), Jason Isbell, tok farvel med både band og dame (sistnemnte, bassist Shonna Tucker). Så eg putta Decoration Day i spelaren, og tenkte med meg sjølv at så bra blir nok aldri Drive-By Truckers igjen. Eg tok feil.

Med Brighter Than Creation’s Dark viser Patterson Hood, Mike Cooley, ei plutselig låtskrivande Shonna Tucker og deira medsamansvorne at dei har minst like mykje saltsmak i kjeften og rammande tonekraft som det dei nokon gong har hatt. Med på laget har dei også invitert den gamle heidersmannen Spooner Oldham, ein kar som veit meir om korleis ein skal fargelegge med tangentane enn det dei fleste gjer.

Sørstatseimen er vel heller ikkje denne gongen fullt så dominant som på trilogien. Historiane dei fortel, heile nitten i talet, kunne heilt sikkert ha funne stad over heile USA. Ja dei fleste kunne sannsynlegvis også blitt plukka opp i mitt nabolag, eller ditt. Som tittelen lovar vert vi aldri tatt med inn i det mest altoppslukande av mørke. Vi møter ikkje på dei aller mest motlause, forkrøpla eller uforsonlige av individ. Det handlar stort sett om folk vi kjenner att. I oss sjølv, i nabohuset, i det målingavskala huset borte ved kiosken, i familiefaren på andre sida av gata, eller i den rastlause fyren i tredje etasje som stadig er på farten med Buicken sin. Folk midt i livet. Dei har sitt å strid med. Dei har sitt å fryde seg over. Stundom stirer dei nok inn i mørkret, men dei rettar også blikket mot håpet. Og mest av alt prøver dei å gjere det rette. Kva no det måtte vere.

Eller for å seie det med hovudpersonen i den Hood-komponerte og røft pulserande The Righteous Path, ei låta som på eit vis summerer opp mykje av grunntonen på plata:

I got a brand new car that drinks a bunch of gas
I got a house in a neighborhood that’s fading fast
I got a dog and a cat that don’t fight too much
I got a few hundred channels to keep me in touch
I got a beautiful wife and three tow-headed kids
I got a couple of big secrets I’d kill to keep hid
I don’t know God but I fear his wrath
I’m trying to keep focused on the righteous path

Som vanleg er det Patterson Hood som har skrive flest låtar. Han hevdar hardnakka at han hadde femti ferdigskrivne då innspelingane starta. Ni av dei fekk til slutt plass på plata. Sonisk sett dekker dei området frå buldrande uvær til banjoplukkande og folksy tonar. Hood sin næraste våpendragar gjennom desse åra, Mike Cooley, har sjeldan hatt for vane å komme dragande med så veldig mange låtar. Men dei han kjem med plar visstnok alltid komme på plata. Denne gongen hadde han med seg fleire enn nokon gong. Sju stykker. Dei kom sjølvsagt alle med. Det kan eg godt skjønne. For det er Cooley sine bidrag som heilt utan unntak treff dei inste sirklane i sanseapparatet. Nokre gonger boogierockande i riffskarpe former, andre gonger langt meir akustisk, sordinert og twangfiksert. Dei tre siste låtane på albumet er det kvinna i banden, Shonna Tucker, som er opphavet til. Dei har alle ein countryfeeling, men avgjort med ulik grad av elektrisitet i ryggen.

Om du gjennom opplysningane i føregåande avsnitt har fått ei kjensle av at Brighter Than Creation’s Dark er mindre buldrande og rockande og meir folk og country lada enn tidlegare utgjevingar, ja så skal du stole på den kjensla. Fjorårets semi-akustiske The Dirt Underneath-turné har med andre ord sett sine spor. Drive-By Truckers har gira ned eit hakk, og svinga inn i eit litt meir sordinert landskap. Når eg tenker meg om så er det nett inn i eit slikt lende eg hadde håpa Drive-By Truckers ein dag skulle køyre løpet sitt. For det er når dei har dempa pulsen, slått av litt av elektrisiteten og øvd litt mindre press på stemmebanda at deira aller mest minneverdige augeblikk har dukka opp. Det er fleire slike augeblikk på Brighter Than Creation’s Dark. Fleire enn på noko tidlegare Truckersplate tør eg hevde.

Cooley si lakoniske countryvise om Bob, den middelaldrande ungkaren som bur heime hos ho mor, og som har «more dogs than he ever had friends», høyrer med blant desse augeblikka. Det gjer også same mannen sin Lisa’s Birthday. Der vi i klassisk countrytapning får servert historia om den ikkje heilt edruelige Lisa som har sett fyr på mangt eit dansegulv i Texas, som har hatt fleire bursdagar «than there are sad country songs», og som ringer heim til sin trufaste beilar når festen er over og bilen ikkje er å finne der ho parkerte den. Like klassisk country er balladen Daddy Needs a Drink, ein heller tragisk kvardagshistorie, der tidlegare assortert medlem, og no meir eller mindre fast medlem John Neff, understrekar armoda med gråtkvalte steelgitartonar.

Frå eit meir elektrisk og fritert hjørne dukkar Cooley opp med den sprekt gyngande 3 Dimes Down. Ei ordknapp skildring av ein udåd og dens etterdønningar. Frå same hjørne, med eit erobrande melodisk vesen, kjem også Self Destructive Zones. Der Cooley flekker tenner og tar føre seg rock’n roll angst, kynisme, dei døde, dei feite og dei rike.

Patterson Hood er på si side meir opptatt av å bringe dei familiære og nære ting inn i eit kanskje litt større perspektiv. I det folksy opningssporet Two Daughters and a Beautiful Life møter vi ein nyleg avdød familiefar rett utanfor perleporten, derifrå skodar han tilbake på eit godt liv han nødig ville reise frå. I den dorskt slentrande The Opening Act fortel ein reisande i opningsaktørbransjen om eit ikkje altfor glamourøst liv frå stad til stad, og alltid så altfor langt heimanfrå. Medan Irak-krigen får sin kommentar gjennom dei alt anna enn marerittfrie funderingane til ein heimvendt soldat og far i den Ragged Glory dampande That Man I Shot.

I’m Sorry Huston syng Shonna Tucker med ei slepande southern-røyst. Og viser at ho både har ei stemme og låtskrivareigenskapar som gjer ho til eit definitivt aktivum i gjengen. Den sterkaste låta hennar, ja ein av dei aller mest skilsetjande songane på heile plata, er den stillferdig huskande The Purgatory Line. Der det handlar om å prøve å finne balansen midt i ein lengsel så stor; «lovin» you is so easy, but waitin» here just ain’t».

Det er Checkout Time In Vegas for ein av dei heller paranoidiserte individa på albumet. Men det er definitivt ikkje checkout time for Drive-By Truckers. Ti år etter at dei gav ut si første plate, verkar dei å ha meir å by på enn nokon gong. Med Brighter’s Than Creation’s Dark har dei skapt sitt meisterverk. Med Brighter’s Than Creation’s Dark har dei skapt noko som veldig vel kan vise seg å vere noko av det beste som har årstalet 2008 trykt på seg.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des3

Jason Collett – Here’s to Being Here

Posted on by
Standard

Umoderne, lettbeint og fint i eit luftig poprockmelodisk landskap.

6

cover

Det kan virke som om Jason Collett får brukt nok av sine vanskeligaste og mest utfordrande sider når han kamperer saman med Kevin Drew og resten av gjengen i Broken Social Scene. For under eige namn er det songar framført på eit langt meir ukomplisert og lettbeint vis han byr på. Songar i eit poprock landskap der ein også kan få auge på karar som Nick Lowe, John Hiatt, Josh Rouse og den meir lettfattelige utgåva av Jeff Tweedy. Collett er ikkje den som stikk seg fram som den største originalen i flokken, men han har nok av velfunderte saker på programmet til at eg gjerne ynskjer han velkomen i stova sånn av og til. Spesielt når han har med seg stoff av det kalibere han har fullt opp sitt nyaste album med. Sitt fjerde.

Tittelen har han stole frå eit dikt av den ikkje heilt konvensjonelle poeten Paul Haines. Ein særdeles likefram tittel. Ein tittel som salutterer augeblikket og dets flyktige men også veldig livsfriske vesen. Og eg tenker at det ofte er nett der Collett er på Here’s To Being Here. Utan at han plasserer hælane trygt planta i grunnen under seg og blir ståande der, han er nok helst oppe på tærne og dansar mot neste augeblikk. Til å hjelpe seg dit får han god hjelp av sine subtilt og dynamisk handlande medhjelparar (som hovudsaklig er hans turneband Paso Mino, samt ein og annan frå Broken Social Scene). I tillegg bør det vel også nemnast at Howie Beck sin leduge, luftige og organiske produksjon er alt anna enn skadelig for det endelige resultatet.

Frigjort frå kva som måtte vere musikalske motar eller dagsaktuelle trendar syng han desse songane sine. Dei kunne vore laga i 1970, i 1990 og sikkert også i 2050. Dei er med andre ord av den sorten det alltid vil vere nokon som lagar. Enten dei kjem i kraftpop format, kallar seg Papercut Hearts, og handlar om «the stab of love» og kva det måtte føre til av kloke eller særdeles lite kloke gjerningar, eller dei kjem i dvelande balladeform, kallar seg Somehow, og handlar om indre smerter og djupfølt anger.

Det er altså kjærleiken og dens uransakelige og ikkje alltid like føremålstenlige vegar det ofte handlar om hos Collett også. Men ikkje dei aller mest krokete vegane, og i alle fall ikkje dei som fører lukt i den svartaste fordervinga. For det er skinande strimer av håp og optimisme både i og mellom linjene hans. Og denne dualismen mellom håpet og motløysa turnerer han i stor grad med velformulerte, og alltid sentimentalfrie, vendingar. Det same kan vel seiast om det eg opplever som den andre nokså framtredande tematikken på albumet; det moderne versus det umoderne.

Og eg har ein sterk mistanke om at det er det umoderne som lever nærast Collett sitt hjerte. Som når han, i det lettbeint slentrande opningssporet Roll On Oblivion, på nær Dylansk vis snerrar at «The new wine rolling down Main street, while I’m in the alley being hard to find». Før han eit par spor seinare mellom snertne «oh oh-oh oh», subtile gitarspark og haustlege regndopar hevdar å vere Out Of Time.

I den røykfylte pianoballaden Henry’s Song presenterer han oss for ein fyr som er «hopeless and romantic drunk on the blood of love» og «possessed with vision» men eclipsed by lust». At han i tillegg får karakteristikken «the happiest man on earth» må ein vel kanskje føre på kontoen «ein forbigåande tilstand».

Litt twangy stoff har Collett også på programmet. I den harmonistetta og banjo og munnspel drivne, og ikkje så lite tiltalande, No Redemption Song. Og i den lune og litt underfundige Nothing To Lose; «I got nothing to lose when I got nothing to do with you».

Men spør du meg bør du kanskje vurdere å ha eit og anna å gjere med den siste plata til Jason Collett. Det kan til og med hende at du ikkje kjem til å angre på det.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des3

Eric Chenaux – Sloppy Ground

Posted on by
Standard

Ein jazzgitarist med duse psykedeliske folkgener prøver seg for andre gong under eige namn. Det set vi pris på.

6

cover

«I’d lost all these tunes that were swimmin» all around,» syng canadiske Eric Chenaux i tittelkuttet på sitt andre album under eige namn. Og sant nok, målt mot debuten Dull Lights frå 2006 så sym tonane på Sloppy Ground rundt i meir ordna og tilnærma konvensjonelle formasjonar.

Dull Lights var eit improvisasjonslystent, ikkje alltid like retningssikkert, men stort sett heile tida interesseskapande album. På Sloppy Ground vert improvisasjonslysta helde litt meir i taumane, og dei soniske variablane er færre. Chenaux har på eit vis samla seg om eit tydeligare meir einsarta folkprega uttrykk. Tru likevel ikkje at Chenaux har sett ein grå strek over signaturen sin, og blitt til ein anonym klatt i den store folkmelankolske mengda.

For sjølv om Sloppy Gound ligg noko nærare hovudgata enn Dull Lights gjorde oppheld vi oss framleis i kvartalet der hevdvunne reglar vert utfordra. Til venstre skimtar vi eit par blå buler der jazztonane har fleire former, men sjeldan av det slaget som truar med å blåse hol i veggene. Til høgre sit nokre uflidde trubadurar og stiller forsiktige spørsmål som «am I lovely?», «have I lost my eyes?» eller «are you dreaming of flowers or stars?». Lengst nede i gata dansar dei ein sober psykedelisk regndans, men vender ein blikket i motsatt retning kan ein helse på månen, og den byr opp til ein annan dans, ein dans som prisar morgondagen. Om lag slik er bildet her.

Du skjønar då sikkert at musiseringa på Sloppy Ground har bra med kontrastar i seg. Men ikkje kontrastar som skrik frå kvar sin stad, det er kontrastar som har samla seg, smelta i hop, og slik skaper eit rett så kongruent og dynamisk uttrykk.

Chenaux lar som oftast fingrane dansa på nylonstrengene, men han kan også produsere tonar av meir brennande karakter frå sin elektriske gitar, og innimellom legg han ein lap steel i fanget og hentar fram lyden av lengsel. Han har med seg sju medmusikantar. Ein som driv fram gnagande droner frå fiolinen sin. Ein strør varleg synth-pynt. Eit par stykker spelar nøkterne banjoakkordar, både av det akustiske og elektriske slaget. Og ein han dunkar nærast diskré på trommer. Dei har ein tålsam måte å spele på, er langt unna å støye, men har ein underliggande energi i det meste dei gjer.

Går ein songane til Eric Chenaux tett på klingen vil ein høyre at fyren ikkje ser så altfor mørkt på livet. Han syng jo trass alt strofer som «I’m lucky to watch the waves get moved by the moon, next to you» og «you could dream my dreams for me, like I’ve told you everything». Utan at han skal bli mistenkt for å fremje fryd og gammen og evig lykke av den grunn. Han snakkar vel heller om livet slik veldig mange av oss opplever det, som ein jamn og mild straum av gode dagar, der eit og anna mindre velkomme skaper kultne og mindre handterlige bølgjer innimellom.

Folktonen på plata har ofte eit skotsk preg over seg. Som i plata sitt friskaste nummer Old Peculiar, og i den forsiktig stampande marsjen Boon Harp. I Have I Lost My Eyes leikar strengene sekkepipeleiken, men også sitarleiken, og Incredible String Band-leiken, og loser på det viset låta inn dit dei funklande psykedeliske folktonar held til.

Med Love Don’t Change derimot, lener Chenaux og gjengen seg bakover og spelar doven folkfunk. Dei legg armane kring nokre særdeles saktegåande og vakre tonar i Arms, Legs And Moonlight. Før tittelkuttet litt seinare avsluttar seansen på vindskeivt og nydelig feledronedrive og countrypsykedelisk vis.

Det vil forundre meg om det ikkje finst ei og anna sjel der ute som vil finne hugnad i ein tur innom Sloppy Ground.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des3

Hayes Carll – Trouble In Mind

Posted on by
Standard

Carll bringer texastrøbbelet til torgs ved hjelp av ei skarp formuleringsevne og solid melodisk innsikt.

7

cover

Kanskje var eg litt vel overivrig og sjenerøs då eg for nokre år sidan premierte texanaren Hayes Carll sitt debutalbum med seks groovepoeng og gav det statusen beste debutalbum i countryklassen sidan Guitar Town. Men eit friskt album var det, Flowers & Liqour, og det bar på ein lovnad om at Carll hadde i seg låtskrivarevner som på sitt beste nær kunne touche det store Texastrubadurar som Townes Van Zandt, Guy Clark og Lyle Lovett hadde gjort før han. Så å kalle han ein av dei mest løfterike nykomarane i denne etter kvart så mannsterke og kvinnesterke tradisjonen skulle i alle fall ikkje vere å ta munnen for full.

Oppfylgjaralbumet Little Rock (frå 2005) stod absolutt ikkje tilbake for det han gjorde på debuten. Det gjer heller ikkje på noko vis Trouble In Mind, hans tredje fullengder. Eit album som kjem ut med ein tyngre label i ryggen, Lost Highway, enn kva som var tilfelle med dei to første. Eit album som strir og svingar seg gjennom ulike variantar av velkjent texastrøbbel. Men som gjer det med nok personlegdom i både ganglag og ordval til at det kjem i mål med ei solid leiing til dusinvarefeltet.

Med fiolin og el-gitar i funksjonelt samspel vert standarden sett med frivole Drunken’s Poet Dream. Eit kutt Carll har skrive i kompaniskap med texaskameraten Ray Wylie Hubbard. Og draumen han syng om har form av ei respektlaus kvinne som utan blygsel kan slenge fram forslag som «you be the sinner honey and I’ll be the sin». Femti minuttar seinare presenterer Carll oss for ei kvinne med eit litt anna syn på tilværet. She Left Me For Jesus freser den forsmådde hovudpersonen. Ja det er ikkje til å leve med, for ho hevdar at denne Jesus er heilt perfekt, og kven kan leve opp til det? Ho har kutta ut whiskey å byrja drikke vin, og sist gong dei elska, vel, «she even called out his name». Så no har vår mann berre ein tanke i hovudet; «if I ever find Jesus, he’s gonna wish he were dead».

Innimellom desse ikkje akkurat alvorstunge tilfella serverer Hayes Carll også sin vesle dose av tårekrydra dråpar, men den er avgjort mykje mindre enn hos dei fleste andre av hans musikalske slektningar. Carll søker å ha litt distanse til dei mest hjerteknusande og problemfokuserande tilstandar. Carll er nok litt tøffare i trynet, litt røffare i sjela, litt kvassare i fråsparka og litt meir hardtslåande enn den etterkvart så velkjente melankoliovermanna og sterkt lidande trubadur.

I Girl Downtown fortel han ein sjarmerande kvardagshistorie om eit møte mellom to unnselige sjeler. Den ikkje altfor attraktive Katie, med frekner på nasa og ketchup på kleda, og den sjenerte Billy. Men kven veit, «maybe we could be the one». Då er nok utsiktene atskillig dårligare for dei to nestenelskarane i It’s A Shame. For som mannen seier det, «it’s too late, another path has come and gone again, I’m at the back door with a broken window view, thinkin'». Det er ei nyinnspeling av ei låt som også var med på debuten. Ikkje fordi det var ein dårlig versjon, mest fordi det rett og slett er ei steikande god låt, skulle eg tru.

Lengst nede i whiskyglaset er mannen i den angerfulle balladen Don’t Let Me Fall, og i nydelige Willing To Love Again, der han undrar seg over kvinna si som tydeligvis er villig til å tilgje det meste; «I broke your heart a thousand times, with wasted nights and ramblin» rhymes … I spend my life on this broken crutch, and you believe I could fly».

No trur eg absolutt ikkje det er seg sjølv Carll har oppe til debatt i dei fleste songane på albumet, men eit par av dei mistenker eg bygger på minner om ting som har skjedd han. Svingande Faulkner Street fortel om viltre og festfulle ungdomsdagar der dei tre orda i albumtittelen leiar an i refrenget. Medan den fyndige countryrockaren I Got A Gig tar for seg tider då spelejobbane kom tett, men det var langt mellom tilhøyrarar som brydde seg like mykje om det som skjedde på scena som det dei kunne få til å skje i krokane.

Carll gjer også eit par coverversjonar. Den friterte boogierockande Bad Liver And A Broken Heart komponert av ein kamerat av han, Scott Nolan, og ikkje av Tom Waits, høyrer til i kategorien dugande. Waits er på si side mannen bak I Don’t Wanna Grow Up. I Hayes Carll tapning er den sjølvsagt meir country enn kva Waits presterte i sine Bone Machine-dagar. Men eg trur ikkje eg kan seie den er svakare. Svakt er i grunn eit ord som aldri dukkar opp i tankane den tida Trouble In Mind fyller rommet, og lagar bølgjer både i whiskyglaset og countrygenet.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des3

Brendan Canning – Something For All of Us…

Posted on by
Standard

Ein sympatisk og groove-god bassmann, men ingen frontmann.

4

cover

Eg skal gje Brendan Canning rett i at det er Something på denne plata hans. Kor vidt det er Something For All of Us kjem vel meir an på korleis mannen definerer Us. Vidt eller indie-smalt. For eg trur neppe stoffet hans er av det slaget som vil få innpass hos den store hop av menneskeslekta. Og kanskje ikkje hos så altfor mange i eit smalare segment heller? Når det er sagt, dette er ikkje særlig smalare enn det bandet hans, Broken Social Scene, har presentert for oss gjennom ei handfull utgjevingar. Men det er langt unna å vere like interesseskapande.

Det var Brendan Canning som saman med Kevin Drew stifta Broken Social Scene for 6-7 år sidan. Men der Drew har stått fram i rolla som låtskrivar, vokalist og kreativt midtpunkt, har Canning helst helde seg nokre skritt bak og grove fram pumpande og effektfulle groove frå bassgitaren sin.

Det har vore fleire deltakarar med på Broken Social Scene innspelingar enn kva denne lyttar har planar om å finne ut av. Mange av dei har også gitt ut plater, enten som soloartistar eller i andre bandsamansetningar. For eitt år sidan kom Kevin Drew med sitt første soloalbum, Spirit of… Det var det første i ein, sannsynlegvis lausleg påtenkt, serie kalla Broken Social Scene Presents. Det var eit innhaldsrikt og vitalt album, med ei sonisk utforming som gjorde at det greitt kunne fått tildelt rolla som oppfylgjaralbum til moderkollektivet sitt sjølvtitulerte frå 2005.

Something For All of Us er plate nummer to i BSS Presents-serien. Det er mykje innhald her også, berre litt mindre enn hos Drew. Men det langt unna å vere eit like vitalt stykke musikk. Det soniske landskapet Canning beveger seg i er også lenger unna BSS enn det Drew var. Utan at eg har tenkt å gje han noko minus for nett det.

Minus får han for at fleire av låtane har eit grunnleggande uinteressant vesen. Vidare gjer eg han trekk for ei songstemme som vel må kallast temmelig veik og karakterlaus. Og det kan nok heller ikkje definerast som positivt at det er eit nokså matt og stasjonært preg over store deler av albumet.

Canning har på ingen måte gjort dette åleine. Til saman tjue musikarar har vore innom og gitt lyd frå seg under innspelinga. Folk frå både BSS, vennekrins og nabolag. Dei har gitt godt med lyd frå seg også. Det er nemlig eit lydgrandiost preg over store deler av plata. Ein til tider nesten ugjennomtrengelig vegg av lyd, der den elektriske gitaren har ei dominerande rolle. Då kan det minne litt om både Sonic Youth og diverse shoegaze-akter. Best utført i tittelsporet og i den rytmisk yppale Hit the Wall. Men elementa av kvit støy vert også dyssa ned i enkelte samanhengar, og det atmosfæriske blir hengande der som eit skånsamare, men ikkje altfor innhaldsrikt, monumentalt bilete. Eit lite pluss til sorgtunge Been At It So Long, som sym seg mot natt med langsame tak i eit vakkert svirlande modus. Eit anna pluss, frå eit meir pågåande sonisk hjørne, skal også bli gitt til melodisk oppegåande og bassdrivande Churches Under the Stairs.

Something er det her altså, men langt frå nok til at eg synest Canning eigentlig hadde trengt å ta seg bryet med å spele inn denne plata.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des3

Bergen Mandolinband – Lang Veg Til Tysvær

Posted on by
Standard

Med gamle tonar og eit friskt sinn lar dei mandolinane regjere og pretensjonane fallere.

6

cover

På sitt sjette album gjer Bergen Mandolinband det for første gong med norske tekstar. Noko som vel neppe kan karakteriserast som særlig mindre enn ein god idé. Friskt, vemodig og oppriktig syng dei om livet slik det ofte kan utarte seg, her vest. Og sannsynlegvis veldig mange andre stader også.

Dei prøver aldri å vere moderne eller korrekte. Dei er aldri i nærleiken av å vere vanskelige. For dette er enkle tonar. Enkle tonar henta frå eldre tider. Frå tida før Hank Williams gav uttrykk for si tvil om å komme seg utav denne verda i live (og fekk så altfor rett). Pre-country, eller old-time som det vel og vert kalla. Ein symbiose av folkemusikken som kom til Amerika. Også frå nordiske skogar og bygder. Det er heilakustisk, det er melodiøst, og trustappa av kjensler og sveitte tokter.

Bandnamnet skulle tyde på at dei held til i den vestlandske hovudstad. Det gjorde dei også den gongen dei starta opp. Sidan har fire av fem bandmedlemmer flytta til Oslo. Men sine barnesko trødde dei i bygder rundt Haugesund. Og skal vi driste oss til å lese noko utav platetittelen, Lang Veg Til Tysvær, ja så er det kanskje eit snev av heimlengsel å spore her.

Lengsel er det i alle fall mange, både vage og tydelege, spor av på plata. Lengsel etter dama ein aldri fekk. Humoristisk og lettleg fortalt i det feiande opningssporet Bakaren Amanda. Framført i vemodstung valsetakt i den ikkje så reint lite vakre Grønn Står Syrinen. Eller i up-tempo og dugande sentimentalt forma vendingar i Søvnlaus & Full; «Ein veg går til elva og ein veg til byn, men vegen til deg er borte vekk».

Alt medan mandolinane klynkar og beinflyr på ledug vis. Kompet går, fela stryk kvasst, trekkspelet er finstemt og eit trøorgel lurer seg med. Fleire av mandolinbandens medlemmer trør til i malmfull harmonisang, og får, ved dei fleste høve, yndefullt fylgje av to innhyra kvinner (Anne Lise Frøkedal (Harrys Gym) og Helga Gunnes (Trio Søt)).

«Legg dokker ned, og drøm om vind og vêr, i nattas kler, morgondagens lydar skal kle av oss» lyde det i harmonifull skapnad i Mandolinane Er Trygge, den finaste godnatt songen på denne sida av So Ro Lillemann. Minst like fint, og like harmonisterkt, er det avsluttande oppbrotssporet Starten På Noe Nytt; «Å kjør meg langt vekk frå denna byen der eg blei født».

Innimellom desse historiene om folk som ikkje heilt har fått til dette med kjærleiken, dukkar det også opp arbeidsmenn og røvarar. Førstnemnte i den tradisjonelle bluegrass-gospelen om industrialismens inntog, Sand & Stein. Medan tjuvradden i Flukt kjem køyrande ned frå Haukelifjell og lurer seg innom døra til ei kvinne før den usikre ferda går vidare.

La meg seie det slik: Det er beint fram ikkje kvar dag at melankolien og sentimentaliteten kjem drivande i like friske former som når Bergen Mandolinband strammar strengene og sender det meste som minner om pretensjonar åt pises.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des3

The Baseball Project – Vol. 1: Frozen Ropes and Dying Quails

Posted on by
Standard

Balleik og andre sportslege aktivitetar har aldri vore eit særlig smart utgangspunkt for ein bra song.

6

cover

Det eg visste om baseball når eg fekk denne plata i henda kan vel knapt fylle tre tekstlinjer. Slåball kalla vi noko som likna i min barndom, vi synst det var for femi, og sparka fotball i staden. Sånn elles: Eg har sett eit par home run på TV, og høyrt tale om Joe DiMaggio og Willie Mays.

Det eg veit om baseball etter å ha høyrt Scott McCaughey og Steve Wynn i rett så attraktive former spreie bodskapen gjennom sitt Baseball Project, kan nok verken skrivast bøker eller ordrike artiklar om. Er likevel freista å seie som Bruce Springsteen; «I’ve learned more from a three minute record than I ever learned in Sportsrevyen».

Etter at Scott McCaughey oppløyste bandet Young Fresh Fellows på midten av nittitalet, er det slett ikkje hans innsats som andregitarist i eit stadig dovnare REM ein skal minnast. Han burde derimot få seg ein aldri så liten bauta for alle sine framstøyt under signaturen Minus 5. Der han har gjort det til ein vane å invitere med seg kjente og ukjente til små feststunder i den sprudlande popen si teneste.

Steve Wynn hadde sine aller beste stunder i dei tidlege Dream Syndicate-dagane. Etter at den gjengen vart oppløyst har han stort sett figurert under eige namn. Med vekslande resultater, men stort sett på den gunstige sida av kvalitetsskalaen.

McCaughey og Wynn møttest for første gong tidleg på nittitalet, og oppdaga raskt kvarandre si utstrakte interesse for baseball. Wynn hadde då allereie flagga dette litt forsiktig gjennom å namnedroppe eit par baseballstjerner (Mickey Mantle og Stan Musial) på solodebuten sin Kerosene Man.

Dei to herrane byrja så smått å leike med tanken på eit musikalsk baseballprosjekt. Men først i fjor byrja tanken å materialisere seg i form av låtar. Når låtane så tok til å likne på noko ein kunne gjere plate av kontakta Wynn trommeslagaren i bandet sitt (Miracle 3), Linda Pitmon. McCaughey pikka førstegitarist og Minus 5-kollaboratør Peter Buck på skuldra. Og vips var dei ein kvartett.

Eg kan ikkje garantere at du vil elske dette sjølv om du skulle ha eit lidenskapsfullt forhold til baseball. Har du derimot eit godt forhold til Minus 5 og Wynn sine sololøp kan eg ikkje skjønne anna enn at The Baseball Project vil bli omfamna med eit smil om munnen, sjølv om dine baseballkunnskapar er lik null.

Wynn og McCaughey har delt låtskrivaroppgåva jamt mellom seg. Standarden vert spikra på veggen med det popsmittande McCaughey-opuset Past Time, om hine tider vs. nye tider, utan at det vert tatt stilling til kva tider som er dei beste tider. Deretter fylgjer tolv portrett av vinnarar og taparar, føregangsmenn og juksemakarar, svarte og kvite.

Vi får servert ein saftig Wynn-rockar om skrytepaven Ted Fucking Williams. Dei tar ein Wynnfronta Byrds-sving når Jackie Robinson, den første svarte som fekk spele i Major League, får uttale seg i Jackie’s Lament. Medan McCaughey i kraftpopaffæra The Yankee Flipper fortel om Black Jack McDowell som var ein våt tur på byen saman med songaren, Dennis Diken og Mike Mills altfor nær opp til ein kamp. Han missa, vart pepen ut, viste fingeren til 50 000 fans og «filled every front page of the morning editions» dagen etterpå.

Til «ooh»-harmoniar og i countryslekta former fortel Wynn historia om Harvey Haddix, som spelte den perfekte kampen heilt til det avgjerande augeblikket, då missa han, og laget tapte. Dei gjer seg om til Los Lobos når dei på spansk fortel om Fernando Valenzuela. Medan Traveling Wilburys lurer i bakgrunnen når historia om eit fall frå stjernestatus til å bli audmjuka som dopjuksar vert fortalt i Broken Man.

Ei låt svever like fullt på ei florlett psykedelisk sky litt over alt anna her. McCaughey sin vakre popdraum Sometimes I Dream of Willie Mays. 11 år gamle Scott var der, saman med faren, på ein legendarisk kamp. Som han skriv i innleiinga «seemed like the best day ever at the time. Seems even better now».

Dette er stoff gjort med kjærleik, med glød, og med ei intens lyst til å formidle. Det er ikkje fritt for at ein blir reven litt med gitt.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des3

Portishead – Third

Posted on by
Standard

Trip-Hop er for Portishead noko som var. I 2008 utfordrar dei oss med andre tonar, og er minst like interessante.

9

cover

Det hausta vel ikkje akkurat stormande jubel i stova då eg for ei stund sidan snappa opp ryktet om at eit nytt album frå Portishead var i tjømda. Det var vel meir eit likegyldig trekk på skuldrene etterfylgt av eit litt oppgitt «ikkje dei også»-sukk som fant stad. For erfaringa viser som kjent at slike forsøk på å komme tilbake etter fleire år i opplag sjeldan fører så altfor mykje godt med seg. Intensjonane bakom verkar veldig ofte å vere langt meir styrt av økonomiske tilhøve enn lysta og viljen til å skape noko vitalt og interessant. Forventningane var derfor ikkje av den skyhøge sorten då lyden av Third for første gong skulle absorberast. Redselen for at bandet som serverte meg nittitalets kanskje beste debutalbum (og ein dunklare og tyngre fordøyelig men meir enn solid oppfylgjar) skulle rote det til for seg var nok større.

Etter nokre rundar i selskap med albumet skamma eg meg. Skamma meg over at eg kunne tvile på integriteten og verkelysta til trioen. Skamma meg over at eg kunne tvile på Portishead si evne til å vere interesseskapande i 2008. Så eg daska meg sjølv tre gonger over lanken, sette meg tilbake, og vart fullt av ei grenselaus beundring. Beundring over eit band som på den eine sida hadde klart å omskape sitt eige uttrykk, og på den andre sida gjere det så livskraftig og ektefølt at den sitrande kjensla som berre vert dei største musikkopplevingar tildel hadde byrja overmanna meg.

Mot slutten av 1998 var det ikkje lenger særlig levelig i Portisheadleiren. Sjukdom, personlege vanskar og ein groande trøttleik i forhold til det dei hadde blitt, overskygga lysta til å halde fram. Så, utan å proklamere bandet for oppløyst, gjekk dei tre kvar til sitt og byrja sysla med andre ting.

I løpet av dei fire åra som då hadde gått sidan Dummy kom listande ut på platemarknaden hadde bandet så definitivt fått sin dose med merksemd. Ei merksemd dei nok sikkert ikkje venta seg då dei, inspirert av hip-hop, dub og sekstitalets spionfilmar, satt og klipte og limte, sampla og skratsja i hop det som til slutt skulle bli Dummy. Men kombinasjonen av fantasirike lydkollasjar i eit dovent tempo og Beth Gibbons si både plaga og eteriske røyst skulle vise seg å gå sin seiersgang frå musikkritikarane sitt skrivebord og ut til eit etterkvart rett så stort publikum. Og til liks med sine Bristol-bysbarn i Massive Attack og Tricky skulle dei ganske så snart få merkelappen trip-hop klistra ved seg.

Nokre år på midten av nittitalet var trip-hop det coolaste ein kunne like. Og i dei meir møblerte og designforma heimar var det lite som var meir korrekt å putte i stereoanlegget under middagsselskapet enn Dummy. Portisheads initiativtakar Geoff Barrow såg ikkje berre med blide auger på korleis musikken deira vart lytta til (eller snarare ikkje lytta til, kan ein kanskje heller seie). «They turned our songs into a fondue set» har han snerra ved eit par høve. Noko som var ganske så fjernt frå det han hadde sett føre seg då tonane vart skapt.

At Dummy er eit stilfullt album kan vel alle som har falt for det einast om. Men i motsetnad til det aller meste som trippa fram i etterkant av trip-hop bølgja har albumet også slitestyrke og substans. Eg tvilar derimot sterkt på at eit Portishead anno 2008 i trip-hophumør ville surfa den bylgja noko særlig meir overtydande enn andre. Det har dei sikkert tvilt på sjølv også. Eller snarare sett som ein totalt meiningslaus måte å komme tilbake på. Derfor er ikkje Portishead 2008 trip-hop, og heller ikkje leverandørar av bakgrunnsmusikk til middagsselskapet. Portishead anno 2008 har gått motsatt veg av det dei fleste band gjer 15 år etter at dei starta opp. Dei er blitt ei bistrare, farlegare og langt meir pågåande greie. Dei sender sushien i vrangstrupen og sjampanjen ut vindauga. Dei inngår ingen kompromissar.

Third er ingen lettfordøyelig og enkel plate. Third er eit komplekst og mangesidig stykke musikk som veks seg stadig meir interessant. Third er detaljrikdom, men også ei sonisk presis og rasjonelt arrangert affære. Third har ikkje eit lydbilde like nyskapande som Dummy. Men Third har det klart mest varierte lydbildet noko Portisheadplate kan skilte med.

Portishead har eit eksperimentelt og utforskande vesen, men ikkje eit improvisatorisk vesen. Av alle detaljane på Third trur eg særdeles få er der som følgje av ein tilfeldigheit. Dei er der fordi Geoff Barrow har ein tanke om at dei vil gjere låta ei teneste. Han kunne sjølvsagt ha fare feil av stad (mange perfeksjonistar gjer det, og rotar seg rett som det er inn i ein sterilitet som blir lite fruktbar), men han gjer det ikkje. Han og hans medsamansvorne bygger ein mosaikk som i ferdig form glinsar og gnistrar i ein psykedelisk månedans, ganske så langt borte i frå dei lykkelige poplåtane og trivielle stemningane.

Det var hip-hop som var den store inspirasjonskjelda då dei starta ut, denne gongen er det andre tonar som har figurert som incitament. Då Portishead fekk tildelt kuratorrolla til All Tomorrows Parties-festivalen før jul i fjor, vart festivalen gitt undertittelen Nightmare Before Christmas og doom-artistar som Sunn O))), Boris og Om stod på plakaten side ved side av gode gamle electronica akter som Silver Apples og dei hengslelause balkanistane i A Hawk & The Hawkshaw. Portishead hevdar at den plakaten gjenspeiler kva dei har høyrt på, og latt seg inspirere av, den seinare tida.

Dei går altså ikkje oppatt gamle stiar. Klipping og liming og sampling og skratsjing er eit tilbakelagt stadium. Det er ikkje det same som at dei ikkje er til å kjenne att. Først og fremst er dei å kjenne att igjennom røysta til Beth Gibbons. Den har ikkje endra seg nemneverdig i løpet av desse åra. Ho opptrer på Beth Gibbonsk vis same kva som kjem i hennar veg. Og det er ikkje så lite.

Albumet startar med at ei mannsrøyst resiterer eit vers på portugisisk. Dei neste par minuttane er Silence alt anna enn stille. Den dansar fram i eit hektisk driv medan skingrande gitartonar, ein manande cello og programmerte lydprosjektil skaper ein groovy psykedelisk atmosfære. Sånn cirka midtvegs stilnar det meste av og Beth startar synge. Skjørt, sombert og vakkert; «Tempted in our minds, tormented in silence», før ho litt seinare fangar essensen i låta med eit par sentrale spørsmål; «Did you know what I lost? Do you know what I wanted?».

Det er ikkje mykje lys og optimisme som slepp til der Beth Gibbons syng sine tonar. «I stand on the edge of a broken sky, and I’m looking down, don’t know why» lyde det ein stad, «I can’t deny what I’ve become, I’m just emotionally undone» ein annan stad. Det kan vere bittert, lengtande eller sårt. Eller det kan vere sjølvransakande som i den gnagande og rytmisk marginale Nylon Smile; «I don’t know what I’ve done to deserve you, and I don’t know what I’ll do, without you».

Songtonen til Beth har ein blåfarga og folksy skapnad. Det har ikkje åtferda som programmerar, keyboardist og synthtraktør Barrow legg for dagen. Og heller ikkje i særlig grad tonane som kjem frå gitarane til Adrian Utley. Når han ikkje sitt med den akustiske i fanget då, og akkompagnerer Beth i dei stillare parti, før stormen, regnet eller toreveret tar tak. Den umåtelig flotte The Rip er eit eksempel på nett det. To minuttar med Utley og Gibbons i viseslag før eit myndig og skånsellaust synthtema dukkar opp og dreg låta med seg inn i eit meir truande landskap. Det verkeleg outrerte tilfellet i så måte er Small, som etter at Gibbons i varlege former konkluderer med at «you’re just a man, hoping to score just like me» skaper seg om til noko heilt anna; eit feitare enn feitt keyboardsdriv på strake taumar inn i eit progressivt terreng.

Langt meir einsarta i si form er We Carry On. Utan at den blir lagt mindre merke til av den grunn. Rytmisk spenning og ei jumpande synthdrone går som ein konstant glødetråd tvers gjennom dei seks minuttane låta varer. «The taste of life I can’t describe, it’s chocking on my mind» syng Beth, og når så Utley kjem på banen med eit gitartema så sjukeleg frenetisk at han kan bli mistenkt for å ha vore på gravrøveri i katakombane til Joy Division, ja då når låta sitt mest nervedirrande stadium. Og eg tenker, medan prikkinga i ryggraden går amok, at ei betre låt enn dette kan det fort gå fleire år før dukkar opp på mine breiddegrader att.

Det er ikkje lett å komme seg vidare etter We Carry On. Portishead løyser det på ein smått genial måte ved å legge inn ei kort lita vise, Deep Water, der det einaste akkompagnementet til Beth er ein ukulele. Når den er ferdig har ein fått litt orden på systemet. Machine Gun gjer sitt beste for å skurre det til att, med eit abnormt gnissande synthtema som fortel det meste om kvifor låta heiter det den heiter. Magic Door er på si side det næraste Portishead har vore ei konvensjonell rockelåt, om ein trekker frå den viltre saksofonen som tar ein snarvisitt innom og gjer litt sonisk ugagn då. Medan dei i avslutningsnummeret Threads syr i hop Twin Peaks-stemningar med tunge doom-riff. Beth konkluderar med eit opent «where do I go?», før Barrows får det siste ordet med ei kongruent rekke av kraftfulle synthsukk.

Når det var på dette viset dei skulle vende tilbake, ja då får ein vel kanskje håpe at det ikkje var deira siste sukk.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des3

Omar Østli – Ingens Mann

Posted on by
Standard

Ein trubadur frå Halden med americana i blodet. Har vi høyrt det før?

4

cover

«Jeg er opptatt av å skrive tekster uten heltedåder,» uttalar countryvisepop-songaren Omar Østli i presseskrivet til sin solodebut.

Vel, kven er no eigentlig ikkje det, er den første tanken min. Frå Hank Williams via Townes Van Zandt til Ryan Adams. Det har vel ikkje akkurat vore skildringar av heltedådar som har stått sterkast i fokus. Med andre ord, han glir inn i ein tradisjon mange har forsøkt seg i før, med vekslande hell. Innhaldet på Ingens Mann tyder på at Omar Østli neppe er eit namn for dei øvste divisjonane i denne leiken.

Som ein god del andre med eit liknande ærend kjem han frå det sydaustre hjørnet av vårt land. Nærare lokalisert, Halden. Her har han spelt, og spelar, i fleire av dei lokale norskamerikanske tiltaka. Der countrygospel-banden Onkel Tuka vel må reknast som det mest kjente. Ja, også har han sjølvsagt spelt saman med, og høyrt mykje på, Henning Kvitnes. Det har ikkje gått upåverka forbi.

Plata er spelt inn utan fiksfakseri, og ganske så live, i det lokale Athletic Sound studioet. Og han har ikkje reist langt utafor bygrensene i jakta på medspelarar. Av desse er det nok Freddy Holm (Corazón) og hans friske strengearbeid (frå såvel dobro og banjo som steel-gitar) som gjer mest utav seg.

Eg har nemnt Kvitnes som ein referanse, ein annan kan vere Magnus Grønneberg, og ein tredje labelkamerat Roy Lønhøiden. Spesielt i forhold til sistnemnte viser nok Omar Østli seg å vere ein lettvektar. Den melodiske substansen i låtane hans er svakare. I motsetnad til kva karen frå Finnskogen presterer, føler eg heller ikkje at Østli kjem innunder huda på folka han skildrar, eller at han klarer å plassere dei i situasjonar som fører til så veldig mykje meir enn eit skuldertrekk.

Det er dei rotlause, rastlause, heimlause og hjelpelause Omar syng om. Fridomsøkarar som har fått erfare sanninga i Kris Kristoffersen sine berømte ord; «freedom’s just another word for nothing left to lose». Ein sjølvdestruktiv alkoholikar i den nennsame piano-balladen Svanesang, den angrande syndaren på City Central Pensjonat, «en rådvill beiler» på Ville Veier, eller ein sjølvmotseiande Gangster.

Strengedrivet er på sitt friskaste i tittelkuttet. Eit trekkspel gjer positive ting for Gatelangs. Og eit lite steg utafor si valte rute tar Østli når han miksar litt tangostemning og nokre tonar frå deLillos sin Hjernen er Alene inn i Langt Hjemmefra. Men helst går han langs trygge og oppgåtte stiar, og der set han i grunn ingen særprega spor etter seg.

Først publisert på Groove.no (i 2007)