Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Okt12

The Microphones – The Glow Pt. 2

Posted on by
Standard

Ein smålegendarisk og kontrastfull lo-fi affære vert dobla og gjort tilgjengelig på ny.

cover  Eit mykje sitert avsnitt i læreboka meir enn mumlar noko om at det å gjere det enkelt og tydeleg er langt gunstigare enn å gjere det vanskelig og diffust. Phil Elverum gjer det av og til veldig enkelt. Då sit han der med gitaren i fanget og syng på beste visemaner. Som ein Neil Young i Harvest-lune, som ein Will Oldham med mørkret i synsfeltet. Men Elverum sit aldri lenge slik. Han lar seg stadig bli forstyrra. Forstyrringar som gjer at hovudinntrykket av tonane (og utonane) hans blir at dei har eit heller vanskelig lune. Eg er like fullt veldig usikker på om hans vanskelige framferd kan karakteriserast som ugunstig. Eg finn den snarare ganske så effektfull og givande. I alle fall slik den kjem til uttrykk på hans 7 år gamle hovudverk The Glow pt. 2.

No er det kanskje litt feil å kreditere berre Elverum for det The Glow pt. 2 har å by på. Bakom signaturen The Microphones finn ein nemlig fleire folk. Der mellom andre flittige labelkameratar som Karl Blau, Khaela Maricich (The Blow) og Kyle Field (Little Wings) er å finne i vesentlige roller. Då veit sikkert fleire av dykk at vi snakkar om det kreative miljøet rundt K records og Dub Narcotic studioet i Olympia, Washington.

Del 1 av The Glow er å finne som det sentrale kuttet på albumet It Was Hot We Stayed in the Water, frå året før. Eit album der forvrengte lydar gløda og eksperimentlysta var sterkt gjeldande. Det er ikkje å overdrive å hevde at ein får endå litt meir av slikt på det sterkt psykedeliske, kontrastfulle og episke The Glow pt. 2.

Dei 20 låtane som utgjer albumet kan sjåast på som avsnitt i eit større 66 minuttar langt verk. Eit verk der temperaturen aldri er behagelig, der ei mørklagt stilla stadig blir uroa av desperate lydar, og der ei isande smerte og eit glødande alvor er på leit etter ein slutt som ikkje finst. Av og til kan ein få eit inntrykk av at det er ei slags sjelelig reingjering som står på programmet. Men aller sterkast er inntrykket av at dette er ei skildring av tilstandar der håpet knapt nok har ei statistrolle.

«I faced death with my arms swinging» syng Elverum i tittelkuttet. Før han, i takt med ein tiltakande støy, stadig kjem opp med at «there’s no end». Ein påstand som også dukkar opp i det gnagande og illevarslande nummeret The Mansion, her etterfylgt av eit «there’s no glory, there’s a slow resounding story». Før det vert konkludert nokre minutt seinare med at «there’s no crack of dawn, no morning, just an everlasting warming».

Varmen og kulden er fenomen Elverum stadig kjem tilbake til, men aldri dei meir etterspurde temperaturane imellom. Mørkret er altoppslukande og lyset svir i augo, og blodet straumar i vill fart eller renn så vidt. Det er dei store kontrastane godt ute på kvar si side av det komfortable sentrum som møtest ansikt til ansikt utan eit forsonande strøk til å dempe deira konfronterande åtferd.

Statisk støyande tonar frå elektriske strenger dannar kompaniskap med perkussiv forvirring og går til åtak på rolege stunder. Konvensjonell låtstruktur og velkjente dynamiske strategiar må i stor grad vike for ei improvisatorisk innstilling.

Ved eit par høve får likevel ei vise vere ei vise. Headless Horsemen blir ikkje plaga av ulydar. Den er ein akustisk gitar og Elverum si skjøre og ikkje 100 % reine røyst. Og så har den eit vakkert melodisk vesen. Det same har i endå sterkare grad I Felt My Size. Noko eit smått støyande avslutningsparti ikkje maktar tåkelegg, men snarare understrekar.

Etter at Elverum i det avsluttande avsnittet My Warm Blood har forkynt at det er kaldt og blodet knapt renn, dunkar plata varsamt ut til lyden frå ein femminuttars langsam og monoton puls. Ein puls som har vore der heile tida og bunde verket i saman. Ein puls som har måtta tole mykje både pes og stygge angrep undervegs. Ein puls som like fullt slår heilt til slutt, og endå lenger. For som Elverum syng «there’s no end».

Denne gjenutgjevne utgåva av The Glow pt. 2 har slik det sømer seg ei gjenutgjeving i våre dagar ein bonus-cd med alternative versjonar, samt litt anna å by på. Dei alternative versjonane er vel helst av akademisk interesse. Ingen av dei hadde fortent å byte plass med versjonen som i si tid vart føretrekt. Elles har bonus-discen eit par skjøre og fine viser. Det er no like fullt ikkje på grunn av tilleggslåtane at The Glow pt. 2 er verdt å søke opp. Det er det originale verket og dets kontrastfulle og dystre mønster ein verkelig vil ha att for å nærme seg. Ein vil aldri skjønne fullt ut kva det heile dreiar seg om, ein vil alltid sitte der med lause trådar, ny undring og kanskje ein smule irritasjon over vel eksentriske påfunn og pretensiøse løysingar. Men ein tar neppe skade av det.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Okt12

The Men They Couldn’t Shave – Ragin» Butterflies

Posted on by
Standard

Ein ung gjeng frå Romerike leverer musikk inspirert av golde ørkenlandskap og klassisk amerikansk rock.

cover  Eg tar kanskje ikkje så store sjansen når eg velger å tolke Romerike-bandet The Men They Couldn’t Shave (TMTCS) sin takk til «The Only Boss in the US of A» som retta mot ein viss Bruce Springsteen.

For frå første Promised Land-infiserte munnspeltone i Albuquerque til ferda går mot sin ende i Is Your Journey Over, har albumet sin beholdning med Springsteenske fakter. Når dei så også rettar ein takk til «His Bobness» og deler før nevnte låttittel med Neil Young, har vi i alle fall delvis peila inn korleis bandet lyder. Hvis vi så i tillegg lar tankane gå i retning av New Mexico, som dei takkar for «Inspiration and spiritual guidance», og droppar eit par 80-tals favorittar som Green On Red og True West, så skjønar vel alle at vi har å gjere med eit band som lar det skine gjennom i sin musikalske atferd at dei er meir enn gjennomsnittleg opptatt av amerikanske mytar og kultur. Sine norske musikalske slektningar har dei i så måte i band som Muzzlewhite og Cinnamoon, samt i Henning Kvitnes sine ungdomsprosjekter Young Lords og Saturday Cowboys.

TMTCS oppstod etter at vokalist og låtskrivar Øyvind Mo Larsen vendte tilbake frå eit opphald i nevnte New Mexico, med nokre sangar han hadde laga der. Bandet har gradvis utvida seg igjennom dei tre åra dei har eksistert. Det har blitt to 6-spors EPar, som nå ikkje lenger er tilgjengelige. Men i desse dagar er dei altså ute med sin første full-lengdar (52 minuttar og 12 låtar), som har fått tittelen Ragin» Butterflies. Og det er eit rett så energisk bekjentskap, der dei går på med ein beundringsverdig fandenivoldskhet. Eit knippe gode låtar har dei også. Både Albuquerque og Blow Us Out er heftige og melodisikre vinnarar, medan Crazy Horse’ske Kick The Ragged Man er eit massivt, fritt galopperande opptrinn. Av og til roar dei ned tempoet og serverer oss fine saker som Doesn’t Take Much med smygande ørkenvind og Ry Cooderske Paris/Texas-tonar. Ørkentemaet er for øvrig noko som går igjen i fleire av sangane her, og virkar å være ein del av heile ideen bak bandet.

Plata er spelt inn i eit av bandmedlemmenes eige studio (Botten Studio) i Ytre Rælingen. Og reint produksjonsmessig er dette litt så som så. Lyden blir noko tynn på deler av innspelinga. Kanskje hadde det også gjort seg med ei litt strammare redigering, ein del av låtane kunne med hell blitt avslutta eit halvminutt før.

Uansett, dette er ting som blir delvis utlikna av bandets oppriktighet og store entusiasme. Ambisjonar om å nå ut i den store verden har dei nok også, sidan all formidlinga blir ført i engelsk språkdrakt. Alt bortsett frå navnet på plateselskapet, som har den morsomme etiketten Rundbrenner records (kan det være ei fornorsking av Roadrunner tru?).

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

Okt12

Tom McRae – Just Like Blood

Posted on by
Standard

Anonyme stemningsbilder, ikkje akkurat som blod.

cover  Tom McRae debuterte med sitt sjølvtitulerte album i 2001. Eit album som gav han fleire nominasjonar til store prisar i heimlandet England. Sjølv om underteikna ikkje deltok i det store hyldningskoret, er eg av den oppfatning at albumet vitner om at her finst kapasitet til å gjere større ting. Nå er oppfølgaren her, men den klarar dessverre ikkje å påkalle den store begeistringa. Just Like Blood glir avstad, og det nesten utan at ein legg merke til kva den har å tilby. Albumet har ti spor, men kor er melodiane? Det heile er i stor grad bygd opp rundt stemningsbilder som ikkje klarar å vekke ein frå likegyldighete

Enkelte samanliknar han med Nick Drake, i mine øyrer blir dette heilt feil. For alt det Nick Drake hadde av melodisk teft, originalitet og nerve, er bortimot fråværande hos Tom McRae. Skal ein samanlikna han med nokon er det langt meir nærliggande å trekke fram David Gray eller Coldplay, då føler eg at han er plassert i rett selskap både stilmessig og kvalitetsmessig.

OK, rett skal være rett, heilt håplaust er ikkje dette. På spor som You Only Disappear og Karaoke Soul viser mannen at han kan lage gode låtar.

Albumets store beholdning er imidlertid songen Ghost of a Shark, ein nydelig melodi med eit forsiktig og smakfullt arrangement. Den har ei vemodig nerve som resten av materialet manglar. Når han evner å trylle fram eit slikt lite mesterverk som denne sangen faktisk er, beviser den godeste Tom at kanskje ein gong vil det dukke opp ei plate frå den kanten som tilfredstiller i større grad enn kva dette albumet gjer.

3/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt12

Jason McNiff – Nobody’s Son

Posted on by
Standard

Her er ingen forsøk på fikse løysingar eller moderne maskeringar, berre 11 songar som står fram rakt og usminka.

cover  Grått og Brunt. Grått som mismotet, som lengselen, som ein regntung oktoberkveld. Brunt som trøystens lindrande dråpar, som einsemda, som haustens ugjenkallelige entré.

Wasted years, wasted tears
And you’ll find the autumn here again…

Blant dette store brune skjuler dei seg; alle nyansane og alle fargane, i blant gjer dei seg til kjenne i form av sviket, uroen, håpet, lyset og lidenskapen.

Slik kan ein summere opp dei evige temaer som dominerer Jason McNiff sitt andre framstøt på platefronten. Tittelen er Nobody’s Son, og kan i dette tilfellet føre til så mange assosiasjonar. Først og fremst er den ganske dekkande for albumets grunnleggande innhald. Kor vidt den også har noko med McNiff sin bakgrunn å gjere har eg ingen kjennskap til. Det eg imidlertid har litt føresetnad for å uttale meg om, er McNiff sitt musikalske slektskap. For om han ikkje er ein direkte etterkommar av nokon, så kryr det i alle fall av onklar der ute; Woody Guthrie, Bob Dylan, Bert Jansch, Townes van Zandt, John Prine, Guy Clark for å nevne nokre. Lista over brødre i ånden er og lang, men då dette ikkje skal være ein kongress i namedropping nøyer eg meg med to; Kevin Welch og Ryan Adams.

Ein ung mann vandrar rundt i Londons brulagde og tåkekledde gater, mens han fabulerer om eit stort land på den andre sida av Atlanterhavet. Derifrå, frå det djupt elska og inderlig hata USA, er det Jason hentar mykje av sin inspirasjon. Alle musikarane som deltek på plata er like fullt engelske, og inkluderer mellom andre Andy Hank Dog (frå familiebedrifta Hank Dogs) og så godt som eit samla Grand Drive. Jason har saman med desse sett saman eit melankolsk, men avgjort stimulerande stykkje country- og folk-musikk. Der songane står fram rakt og usminka, og det ikkje blir gjort forsøk på fikse løysingar eller moderne maskeringar. Samstundes som dette aldri tek av i retning viltert og uhemma, så er eit begrep som likegyldighet heilt fjernt når Jason McNiff gyv laus på ein song, han er nemlig dyktig til å skape både dynamikk og temperatur innanfor ramma av sitt plukkande gitarspel og sordinerte komp.

Avlegs vil nokon hevde, og sant nok, er ein ute etter musikk som skal matche det siste i moderne interiør, eller fungere som soundtrack til behovet for å være hip og aktuell, bør ein halde seg vekke frå Jason McNiff sin musikalske verden. Finn ein derimot meining i å tilbringe litt tid saman med ein bunke songar som like gjerne hentar sine bilder frå eldre tider, kan dette albumet bli ein god venn. Apropos pre-mobiltelefon-alderen, hadde denne plata komme ut for 30 år sida, ville den fremste karakteristikken kanskje vore; «den nye Dylan». For av alle som gjennom tidene er blitt skjenka denne forbannelsen, har det neppe eksistert nokon med ei stemme så lik mr. Zimmermann si særeigne røyst, à la den unge McNiff er innehavar av.

Jason har, som mange låtskrivarar før han, tatt seg den frihet å låne litt frå ulike kjelder. Slik dukkar her iblant opp melodilinjer ein drar kjensel på, som til dømes i trekantdramaet Don’t Dance With Me, der vi kan kjenne igjen strofer frå «With God On Our Side», utan at det gjer noko som helst. Jason tilfører nemlig alt sitt eige preg, enten det er dramatisk folk som i Blow Up the Bridges, velsmakande country som i Outta Here eller ei dyster vise som Half Drunk.

Den enkle melodi blei oppfunnen for mange tusen år sida, og Jason McNiff gjer ingenting revolusjonerande i forhold til den, han serverer oss berre 11 songar som viser seg å være eit utbytterikt selskap, og kvifor skal ein då egentlig kreve meir?

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt12

Delbert McClinton – Live

Posted on by
Standard

Ein hardtarbeidande og god songar byr på eit litt for langt dokument frå ein sveitt kveld i Bergen.

cover  Blues. Den kanskje viktigaste stamfaren til det meste av dagens oppegåande rockemusikk. Men nytta i sin mest skjematiske og rigide form, og i henda på andre enn dei mest visjonære innan sjangeren (Robert Johnson, Howlin Wolf, Muddy Waters og nokre titals til) har den i innspelt tilstand ofte ein lei tendens til å bli ganske så kjedelig. Live derimot kan sjølv dei mest ordinære av utøvarane få bluesen til å virke, og til å gje publikum i alle fall illusjonen av å ha opplevd brukbar musikalsk agering.

Sjølv om han kanskje ikkje høyrer til blant sjangerens aller ypperste utøverar, så er definitivt ikkje Delbert McClinton dusinvare heller. Mannen har igjennom ein lang karriere vist seg som ein inspirert sangar og låtskrivar. Han krydrar sin blues med både countrytonar og ikkje minst hentar mange element frå soulmusikken, samstundes som han og har røter direkte tilbake til rock’n’rollen sin fødsel på 50-talet.

Ein sein aprildag i 2003, entra 62-åringen frå Lubbock, Texas, scenen i Teatergarasjen i Bergen. NRK var tilstades og foreviga det heile. Delbert og hans menn var så fornøyd med dette opptaket at dei no velger å gje det ut som offisiell Live-plate på New West Records.

Det var heilt sikkert ein svett og fin kveld i Bergen. Det frammøtte publikum gjekk nok heim med våte T-skjorter og eit fornøyd glis om munnen. Men så er det dette med å forvandle slikt over på eit audio-dokument som i neste omgang skal tilfredsstille innanfor huset sine ikkje fullt så mottakelige vegger, då. Det maktar nok ikkje dette opptaket til fulle heller. For sjølv om, som før nemnt, bluesen i denne forma først og fremst er live-musikk, taper den seg på ei slik forvandling.

Nå er likevel ikkje gode gamle McClinton den som er verst ute å kjøre, for det 90 minuttar lange opptaket har fleire øyeblikk som klarer å få fram gode følelsar også i godstolen framfor stova si lydmaskin. Spesielt gjeld dette sangane som er litt annleis enn Delbert sine tempo-blues affærer.

For å ta det siste først. Godt over halvparten av låtane er nemlig bygd rundt meir eller mindre den samme lest. Gitardriv, energiske blåsarar, boogie-woogie piano og eit tett og pågåande groove. Så sjølv om fleire av tilfella i seg sjølv absolutt er heftige nok, kan det bli noko trøttande og einsarta i lengden, spesielt saksofonen til Don Wise. Då blir det nærmast som ein liten oase når Delbert sitt 7-mannslag set ned tempoet og rykker inn med meir moderate takter. Som i den sjelfulle utgåva av Otis Redding balladen I’ve Got Dreams To Remember. Eller når han i countrylåta When Rita Leaves reint musikalsk besøker grensetraktende mot Mexico. Aller best likar eg meg imidlertid i selskap med albumet sine to lengste kutt, dei nesten ni minuttar lange I Want To Love You og B-Movie Boxcar Blues. Her blir det gitt meir plass til luft og leik enn kva som ellers er tilfelle. Særlig sistnevnte, ein av Delbert sine eldste låtar, er eit inspirert og dynamisk tiltak, som jumpar frå det heilt neddempa til det langt meir uryddige, og med heftige soloar både frå trompetist Terry Townson og frå Delbert sitt munnspel. Låta blei for øvrig i si tid brukt av McClinton-fan John Belushi i Blues Brothers-samanheng. Det kunne også godt vore tilfelle med Delbert sitt kanskje mest kjente og beste nummer, den funky og særs forlokkande soulpop-låta Givin» It Up For Your Love.

Så om ikkje Delbert høyrer til blant dei store innovatørar, er han i alle fall ein hardt arbeidande og fin sangar det absolutt går an å kjøpe plater av. Men dette konsertopptaket ville eg kanskje ha venta med til eg hadde sikra meg at plater som Second Wind frå 1978 og The Jealous Kind frå 1980 først var komme i hus.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

Okt12

Luna – Romantica

Posted on by
Standard

Sjølv om Wareham ved enkelte høve også beskriv minussida på trivselsbarometeret, så oppheld Luna seg oftare på den hyggelige sida denne gangen.

cover  Luna, som i sin tid blei starta etter at Dean Wareham hadde oppløyst slowcore bandet Galaxie 500, er ute med sitt sjette studioalbum, og på Romantica er det beskrivelsen av det bekvemme liv som står i sentrum. For sjølv om Dean ved enkelte høve også beskriv minussida på trivselsbarometeret, så oppheld Luna seg oftare på den hyggelige sida denne gangen. Tittelen skulle vel også seie sitt om årsaka til eit optimistisk syn på tilværelsen. Nå går ikkje Dean på nokon som helst måte særlig djupt ned under overflata, noko han vel egentlig sjelden har gjort. Det blir helst distanserte betraktningar, levert med hans karakteristiske tørre, men samtidig melodiske stemme. Det heile er makeleg og sommarleg, med slentrande og joviale melodiar. Sean Eden fyller inn med inspirerte, poetiske og vakre gitartoner, som ein skal være rimelig tjukkhuda for ikkje å bli fengsla av.

Luna er på ingen måte eit nyskapande band, dei lar seg påvirke av og stjel friskt frå fleire kjelder. Det er nærliggande å trekke fram Velvet Underground, som dei rett nok aldri har fjerna seg lengre frå enn på denne plata, men ein svak skygge finst ennå. Eit anna New York band som dei har høyrt meir enn ein gong er Television. Sean Eden har nok også fanga opp ein og annan idé frå Tom Verlaine sin særprega gitarstil. Dei to første sangtonane («do I») til Dean Wareham i nydelige Mermaid Eyes er for øvrig identisk med dei to første i Televisions Guiding Light, men derifrå og ut er det ein heilt annan låt, bassist Britta Phillips kjem etterkvart med på vokal, og det utviklar seg til platas sensuelle høgdepunkt. Det er vel tvilsomt om Luna nokon gang har høyrt det norske bandet Sister Rain, men ved nokre anledningar fornemmer eg nokre likhetspunkt, som for eksempel i den lause, smidige og småfunky Black Postcard, eit anna høgdepunkt her. Ein etikett som og kan være passende for Dizzy, som låner meir enn eit element frå Van Halens Jump, men er ein betraktelig langsommere og meir bedagelig affære.

Dave Fridmann (Flaming Lips, Mercury Rev) har vore medprodusent, utan at han har sett sine tydelige merker, hvis me då ser bort frå den utsøkte balladen Black Champagne, som med strykarar og ein smule psykedelisk stemning kan få ein til å fornemme litt Flaming Lips klang.

Etter å ha eksistert i meir enn 10 år som band har Luna komme opp med ei plate som er heilt på høgde med det beste dei har prestert tidlegare (les: Bewitched, 1994). Romantica er blitt ei plate mest for det bekveme verandalivet, med selskap av eit glas Tequila Sunrise, ein varm sommarkveld.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt12

The Long Winters – When I Pretend To Fall

Posted on by
Standard

Med god hjelp av halve Seattle, har Long Winters sett saman ei plate med mykje triveleg popmusikk.

cover  Bandets navn er muligens inspirert av det faktum at frontfigur John Roderick hadde sin oppvekst i Alaska. Der held han imidlertid ikkje til lenger. Han har istaden busett seg i byen som for eit drøyt tiår sidan framstod som verdens musikknavle eit lite øyeblikk. Jadå, eg snakkar om Seattle. Til si andre plate, When I Pretend To Fall, har The Long Winters fått med seg mange av byens oppegåande musikkutøverar. Neidå, vi snakkar ikkje om Pearl Jam, men om Ken Stringfellow og Jon Auer (The Posies), Chris Walla (Death Cab for Cutie), Blake Wescott (Pedro the Lion), ein av byens mest kjente innflyttarar Peter Buck (R.E.M.) og Scott McCaughey (The Young Fresh Fellows, Minus 5), berre for å nevne nokre (det er minst eit dusin til).

La oss for øvrig gripe litt fast i sistnevnte,- Scott McCaughey. Han har jo blitt tildelt noko av den samme velvillige bistanden i sine Minus 5 prosjekter. Og musikken som Long Winters møter oss med er slett ikkje så fjernt frå det McCaughey har gjort. Poprock med ein frisk og frigjort tone med andre ord. Tenk gjerne både litt Posies og Death Cab for Cutie også, og kanskje ein liten dæsj Elephant 6 pop i tillegg.

John Roderick har komponert 12 låtar der dei fleste lyt få karakteristikken trivelege saker. Og det er heller ingenting å seie på spelegleda. Nå er det jo ikkje alltid eit stort lag med vennligsinna hjelperar fører berre godt med seg. Men i Long Winters tilfelle går det som oftast vel. Det hender rett nok ved eit par høve at det blir litt for mange som skal hjelpe til på ein gong, slik at låtane får litt oksygen-mangel og dermed står i fare for å drukne. Noko som definitivt ikkje er tilfelle med det jordnære og vakre folkpop eventyret Cinnamon, der Peter Buck sine mandolintonar er med å bringe denne opp blant albumets høgdepunkter. Ein karakteristikk den lyt dele med det pågåande og fuzzy poprock-nummeret New Girl, og den elegante og skarpt svingande Blue Diamonds. Når Shapes gjer seg til kjenne er det nesten som om pop-eksentrikaren Andy Partridge og hans XTC har gjenoppstått. Mens den noko medtatte hovedpersonen i meir laidbacke Bride And Bridle lyt erkjenne at ting har endra seg iløpet av dei 10 åra han har sona sin dom.

Nå har Roderick og gjengen hans nokre meter igjen før dei blir like fargerike som det smått psykedeliske, fantasifulle og raffinerte innleggshefte dei har sett saman. Men eit hyggelig lite opptrinn er det dei tilbyr oss.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt12

P.W. Long – Remembered

Posted on by
Standard

10 sangar som beveger seg på ei ustø linje mellom upolerte country-tonar og buldrande blues-lyd.

cover  Med 10 sangar som beveger seg på ei ustø linje mellom upolerte country-tonar og buldrande blues-lyd leverer P.W. Long saker som det absolutt er givande å tilbringe tid saman med. Der refrenget frå åpningssporet kan få stå som eit utmerka eksempel på kva ingrediensar Long har å by på i tekstsamanheng; «she ain’t leaving, she’s gone». Eit ganske så klassisk utsagn i den delen av musikkverden der Long har mange av sine musikalske slektningar. Den lovlause cowboyen Guy Clark syng til samanlikning «standin» on the gone side of leavin'» i den gripande låta She Ain’t Goin» Nowhere. Nå tilhøyrer Long ein atskillig meir rufsete og oppfucka del av country-sjangeren enn dei gamle lovlause, men desperasjonen og resignasjonen har dei så definitivt til felles.

P.W. Long sin karriere som musikar kan sporast tilbake til seint 80-tal, då han var ein av medlemmene i det ufriserte laget Wig. Tidleg på 90-talet var han så å finne i ein annan rufsete gjeng med navn Mule. Før han tok steget over i ein solokarriere midtvegs på 90-talet. Etter ein lengre periode borte frå musikken er han nå ute med sin tredje plate under sin eigen signatur. Og Remembered står fram i all sin lurvete mimikk, som ei meir enn middels interessant skildring av livets barske realitetar.

Det før nevnte åpningssporet She’s Gone er så avgjort blant høgdepunkta her. Eit ujustert men melodisikkert countryrock-nummer, der hovedpersonen på sitt vis forsøker å forsona seg med den bitre sanninga; «some see the glass half empty, some see it half full, I just put it to my lips, and take another pull». Det blir absolutt ikkje betre i neste låt Better; eit ope sår, og eit rop om bot og bedring, framført med ei tynn og forpint røyst. Ei noko tyngre og seigare utforming har It Just Don’t Seem to Matter Now fått, om endå ein som har spelt fallitt. Når Long bevegar seg over i eit tyngre og meir bluesinfisert hjørne blir han imidlertid litt mindre tiltalande, som på Fishes & Wine og If Not When, Now. Den som fungerer best i denne kategorien er mørke og intense Wreck, ein låt som bringer tankane mine i retning Screaming Trees (circa Uncle Anesthesia). Men på sitt aller beste er Long i den langsomt drivande I Can’t Tell the Thing’s I Done. Ein vakker country-affære, bore fram av kraftig gitar-grums, viltflygande orgeltonar, og perfekt utfyllande harmonisering frå ei kvinne med navn Darla Oates.

Så er du klar for litt uforedla rock, med meir enn ein injeksjon skrudd country-brygg, kan du heilt sikkert gjere verre ting enn å sjekke ut kva P.W. Long har å by på.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

Okt12

Little Wings – Light Green Leaves

Posted on by
Standard

Ein drøy halvtime med upretensiøs, oppriktig og ukomplisert musikk.

cover Nedstrippa, forskrudd, og fryktlaust; det er Little Wings det. Nennsomt, keitete og uten pretensjonar; det er Kyle Field det.
Little Wings er Kyle Field, ein ung mann som rett som det er får med seg nokon folk og spelar inn musikk. Light Green Leaves er hans fjerde plate sidan debuten i 2000, dei føregåande utgivelsane skal reknast som ein trilogi (den har tittelen Wonder Trilogy). Me snakkar altså om ein produktiv fyr. Som om ikkje det skulle være nok, kjem Light Green Leaves i tre forskjellige utgaver. Ein innspeling er gjort rundt omkring på ulike lokaliteter (som i bilen, på soverommet, på stranda), den får ein som kassett. Neste innspeling blei gjort saman med artistar og venner frå plateselskapet, den blir å få tak i som LP. Den tredje er spelt inn saman med venner i eit hus han tidligare har budd i, som utgjer CD-utgava. Det er den sistnevnte denne omtalen er basert på.

Little Wings framstår som alt. country og visesanger i Will Oldham (som Bonnie Prince Billy) sfæren, men han legger for dagen ein meir naiv tilnærmingsmåte. Slik blir den smått besynderlige Eels eit anna berøringspunkt. Assosiasjonar går og mot band frå Elephant Six kollektivet (som Apples In Stereo og Beulah), eg lurer og på om ikkje eit Pavement med kun akustiske instrumenter ville likna litt på dette.

Little Wings byr oss ein drøy halvtime med upretensiøs, oppriktig og ukomplisert musikk. Innimellom skjenker han oss fine små skattar som Look At What the Light Did Now – ein melodiøs folkpop sang som sjarmerer. Tittellåten er ein bedagelig liten sak om «light green leaves from the trees, we’d best enjoy them before they turn brown». Årstidenes gang som representantar for fødselen, livet og døden er tema for fleire av sangane her. Tittelen seier vel sitt om kva dei to fine og vindskeive countryballadene Fall Flood og Fall Sweep tar for seg. Litt godt gjer det når han omsider skrur opp lyden i The Way I Deux, og nesten rockar ein smule, det blir faktisk SLÅTT på trommene på denne. For det er sparsommelig med lyd på instrumenta i denne produksjonen, men akkurat som på Lambchop sin Is A Woman så har dei likevel ein større betydning enn kva ein først innbiller seg. Lyden ligg bak der, avdempa men fyller inn på sin forsiktige og litt skakke måte.

Albumet åpenbarer betraktelig meir substans enn det kan virke som etter første gjennomspeling, for då gav det inntrykk av å være både usikkert og irriterande spartansk.

K records er eit slags kollektiv der alle artistane bidrar litt på kvar andres plater, og det er lønnsomt å sjekke ut fleire utgivelsar frå dette Washington-selskapet.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt12

Lincoln – Mettle

Posted on by
Standard

Lincoln sin musikk bærer i seg arven både frå den amerikanske prærien, frå Londons tåkelagte bakgater og frå det skotske høyland.

cover  I sin andre roman Heed Of Thunder (utgitt 1946) skildrar Jim Thompson livet til fire generasjonar av familien Fargo som lever og bur i den vesle præriebyen Verdon, Nebraska. Ein familie som på ingen måte består av vidare opplyste eller høgt intelligente individ, og der vold, primitive lyster og incest er dagligdagse hendelsar. Den gamle værbitte Lincoln Fargo (som på langt nær har levd noko syndefritt liv) sitt som ein sjuande far i huset og er vitne til den endelige degenerering.

I London samlast det på tampen av forrige årtusen ein gjeng musikarar, dei velger å kalle bandet sitt for Lincoln, etter den gamle mannen i Verdon, Nebraska. I løpet av 2001 gjer dei ut to minialbum (Barcelona og Kibokin – dei blir seinare samla på ein CD og gitt ut med tittelen Sound Of Lincoln) til god mottakelse blant ein del kritikarar. Vinteren 2001 dreg dei til Skotland, nærmare bestemt Balbithan Castle i det skotske høyland. På dette gamle slottet spelar dei inn materialet som skal bli Mettle.

Lincoln sin musikk bære i seg arven både frå den amerikanske prærien, frå Londons tåkelagte bakgater og frå det skotske høyland. Dei er eit band som vanskelig lar seg sette i nokon musikalsk bås. Ein kan trekke fram betegnelsar som americana og folk, men det blir ikkje dekkande, den beste betegnelsen har kanskje låtskrivar og frontfigur Alex Gordon sjølv gitt då han ved eit høve kalte stilen for Anglicana.

Lincoln består av tilsaman seks medlemmer, og dei fleste bidrar på meir enn eit instrument. Særskilt karakteristisk er den flittige bruken av blåseinstrument. Her er og utstrakt bruk av diverse strykare, fint arrangert av Oliver Kraus (som også var ansvarleg for tilsvarande på Ed Harcourts eminente Here Be Monsters). Dei unngår imidlertid med glans å gjere dette pompøst og overdådig. For sjølv om dei fyller bildet med mange instrumenter, blir dette gjort med nennsomhet og blikk for korleis ein skapar virkningsfull musikalsk dynamikk.

Mettle treng tid før den kryp inn under huden. Etter gjentatte besøk opplever ein imidlertid at det spirer fram vakre sangar, av det melankolske og dvelande slaget.

Lista blir lagt høgt allerede i det følelseslada åpningsporet My Reasons Are My Own. Ei list dei passerer med god klaring ved fleire høve utover på albumet. Litt meir uptempo er det på Crooked Smile, der Alex og Tracy serverer sin første duett, og sjølv om ingen av dei har stemmer som på nokon måte liknar, så går tankane i retning Gram Parsons og Emmylou Harris. På Blood On The Streets er det Tracy som er i førarsetet, og med god hjelp av praktfulle blåsarar og eit buldrande orgel styrer ho denne sangen mot dei største høgder, men akkurat i det den når sin maksimale tyngde, stilnar brått alle instrumenta og Tracy syng vidare mens nokre få inn instrument gradvis kjem inn att, det er eit magisk øyeblikk.

Pur gåsehud er og den smygande blå balladen Never See London Again, nok eingong med Tracy i sangrolla mens resten av bandet følger på med dramatisk samspel. Tittellåten er ein sørgmodig folkballade om død og savn, med meir enn truverdig sanginnsats av Alex. Plata avsluttes med How the Hell, ei beretning om eit forhold som har gått i oppløysing. Mannen fører først ordet med si oppfatning av kva som har skjedd. I andre vers er det kvinna som ytrar seg, og ho har eit noko anna bilde av hendelsane. I det siste verset (som for øvrig er eit eige spor) møter me ein forpint mann som har mist alle illusjonar. Slik sluttar plata i den ytterste fortvilelse. Ingen lykkelig slutt altså, og står såleis i stil med mange av dei andre skildringane her.

Eit vemodig stykke musikk, som nærar slektskap til album som Is A Woman med Lambchop, og Curtains med Tindersticks.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)