Tag Archives: Luna

Britta Phillips & Dean Wareham – L’Aventura

Standard

Luna frontmannen i tospann med sin bassist serverer svale tonar. Fint, men kanskje ikkje så mykje meir.

cover  Det går absolutt an å seie fine ting om Britta Phillips og Dean Wareham si første plate som duo. Men å flytte det meste her opp på Lee Hazlewood og Nancy Sinatra nivå, slik eg ser presseskrivet prøver seg på, blir kanskje litt vel drøyt. Det blir også litt feil i forhold til at det kun er dei to første spora som er regelrette sang-duettar. På resten av plata byttar Dean og Britta på rolla som berande vokalist, medan den andre trekker seg i bakgrunnen og hjelper til med litt «anonym» kor-innsats. Duett-sang av den fine sorten får vi imidlertid oppleve når åpningsporet Night Nurse presenterar seg i strykarsterk og lysten Some Velvet Morning-liknande drakt (jadå, Lee og Nancy koblinga er ikkje heilt fjern akkurat her). Det neste sporet, den maskintromme-drevne poplåta Ginger Snaps, kan og vise til driftig duettering. Men når Dean overtar mikrofonen åleine i ei lett smygande utgåve av Madonna-låta I Deserve It (frå Music), er han atskilleg nærmare sitt gamle Luna enn vokal-duettantar frå 60-talet.

Luna-frontmannen og hans syngande bassist Britta Phillips har altså latt band være band for ei stund og laga ei lita, og slett ikkje heilt ueffen, duo-plate. Ei plate der drøyt halvparten av låtane er cover-versjonar. I tillegg til nevnte Madonna-tilfelle, prøver dei seg på både The Doors sin Indian Summer (litt slapp utgåve), Silver Jews-låta Random Rules (i nøktern framstilling), ein gammal Buffy Sainte Marie-sang kalla Moonshot (melodifin folkrock) og Mazzy Star-forgjengarane Opal sin Hear the Wind Blow (fin nok, men manglar litt av originalen sin intensitet). Den heftigaste av coverlåtane er Threw It Away, ein sang henta frå repertoaret til ei for meg ukjent dame med navn Angel Corpus Christi. I Dean sine hender blir den ein straight men avgjort sympatisk gitarbasert poprock-sak. Litt Television (sånn à la Adventure) og litt Lloyd Cole (sånn à la Rattlesnakes).

Når vi først er så godt i gang med å ramse opp låtane, kan vi jo like godt nevne dei tre siste, og Britta Phillips sungne. Out Walking og Your Baby er habile seint på kvelden slørete greier som Britta sjølv har komponert. Endå djupare inni slike stemningar er Dean Wareham skrevne Knives From Barbaria der Britta kviskre-syng i sensuelle vendingar, rundt eit pågåande la-la-la refreng. Alle tre er for øvrig forsynt med stilfulle vibrafoninnslag av ein Sean McCaul.

Sjølv om L’Avventura har sin håndfull med spor det er problemfritt å utrope som fine stunder, tenderer den og opp mot det meir animerte andre stader. Den modererte framstillingen og det tildels monomane lydbildet skapar ikkje hjertebank av det hastige slaget, akkurat. Men det finst jo absolutt tidspunkt der slik tone-framferd har sin misjon også.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Luna – Romantica

Standard

Sjølv om Wareham ved enkelte høve også beskriv minussida på trivselsbarometeret, så oppheld Luna seg oftare på den hyggelige sida denne gangen.

cover  Luna, som i sin tid blei starta etter at Dean Wareham hadde oppløyst slowcore bandet Galaxie 500, er ute med sitt sjette studioalbum, og på Romantica er det beskrivelsen av det bekvemme liv som står i sentrum. For sjølv om Dean ved enkelte høve også beskriv minussida på trivselsbarometeret, så oppheld Luna seg oftare på den hyggelige sida denne gangen. Tittelen skulle vel også seie sitt om årsaka til eit optimistisk syn på tilværelsen. Nå går ikkje Dean på nokon som helst måte særlig djupt ned under overflata, noko han vel egentlig sjelden har gjort. Det blir helst distanserte betraktningar, levert med hans karakteristiske tørre, men samtidig melodiske stemme. Det heile er makeleg og sommarleg, med slentrande og joviale melodiar. Sean Eden fyller inn med inspirerte, poetiske og vakre gitartoner, som ein skal være rimelig tjukkhuda for ikkje å bli fengsla av.

Luna er på ingen måte eit nyskapande band, dei lar seg påvirke av og stjel friskt frå fleire kjelder. Det er nærliggande å trekke fram Velvet Underground, som dei rett nok aldri har fjerna seg lengre frå enn på denne plata, men ein svak skygge finst ennå. Eit anna New York band som dei har høyrt meir enn ein gong er Television. Sean Eden har nok også fanga opp ein og annan idé frå Tom Verlaine sin særprega gitarstil. Dei to første sangtonane («do I») til Dean Wareham i nydelige Mermaid Eyes er for øvrig identisk med dei to første i Televisions Guiding Light, men derifrå og ut er det ein heilt annan låt, bassist Britta Phillips kjem etterkvart med på vokal, og det utviklar seg til platas sensuelle høgdepunkt. Det er vel tvilsomt om Luna nokon gang har høyrt det norske bandet Sister Rain, men ved nokre anledningar fornemmer eg nokre likhetspunkt, som for eksempel i den lause, smidige og småfunky Black Postcard, eit anna høgdepunkt her. Ein etikett som og kan være passende for Dizzy, som låner meir enn eit element frå Van Halens Jump, men er ein betraktelig langsommere og meir bedagelig affære.

Dave Fridmann (Flaming Lips, Mercury Rev) har vore medprodusent, utan at han har sett sine tydelige merker, hvis me då ser bort frå den utsøkte balladen Black Champagne, som med strykarar og ein smule psykedelisk stemning kan få ein til å fornemme litt Flaming Lips klang.

Etter å ha eksistert i meir enn 10 år som band har Luna komme opp med ei plate som er heilt på høgde med det beste dei har prestert tidlegare (les: Bewitched, 1994). Romantica er blitt ei plate mest for det bekveme verandalivet, med selskap av eit glas Tequila Sunrise, ein varm sommarkveld.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)