Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Nov12

The Little Willies – The Little Willies

Posted on by
Standard

Ei kjent dame og fire kompanjongar hyggar seg, og meg. Men i morgon har eg gløymt dei, trur eg.

cover  Eg er rimelig sikker på at det har vore trivelige kveldar på klubben The Living Room i New York når hobbybandet The Little Willies har møttes der får å spele sine country-favorittar. Dei fleste hobbyband lar det bli med slike flyktige hyggestunder. Men ikkje Little Willies. For når ein har i sin midte ei dame som har selt millionvis av plater, er det lett for at vegen til eit platestudio ikkje er så altfor lang.

Dei fleste har vel fått med seg at pianist og vokalist i Little Willies er den samme Norah Jones som har toppa hitlister verda rundt med sin pianobaserte jazzpop. I tillegg til Norah består bandet av fire mindre kjente mannlige New Yorkarar. Den eine av desse, Richard Julian, har ein solokarriere gåande som nok ligg ein del popularitetshakk under det dama i bandet har opplevd, men i Little Willies får han synge like mykje. Av dei andre musikarane utmerkar gitaristen Julian Campilongo seg med vitale og velgjerande innspel.

Vel eigentlig er det ikkje så mykje galt å seie om bandet. Det er folk som kan sine instrument, og som veit korleis dei skal få ei låt til å stå oppreist, gå fint, eller springe elegant. Det dei i noko mindre grad ser ut til å meistre, i alle fall er det slik her, er å komme under huda på låtane, og slik få dei til å verkelig leve. Slike manglar kan ein komme unna med i uformelle hyggestunder på ein klubb, dei er litt verre å skjule når alle dei visuelle momenta forsvinn rundt ein.

Tretten låtar står på programmet. Fire har dei laga sjølv, resten er coverversjonar av meir eller mindre kjent stoff. Her får vi Hank Williams klassikaren I’ll Never Get Out of This World Alive. Julian syng, men utan at han vel heilt klarer å gripe fatt i nerven i låta. Det same kan ein også seie om hans songinnsats på Kris Kristoffersen sin Best of All Possible World. På denne og eit par andre låtar kan ein forresten være ein viss Lyle Lovett attityde hos den godaste Julian. Ein attityde som er minst tilstades på Townes Van Zandt sin No Place To Fall. Denne flyttar han i balladeterrenget kring Parsons sin klassiske A Song For You, men sjølvsagt utan å treffe dei same avgjerande strengene som var både Van Zandt og Parsons sin triumf. Og sidan vi er på sporet av den kosmiske cowboyen, Richard og Norah prøver seg også som Gram og Emmylou ved eit par høve. Dei gjer ein habil versjon av Streets Of Baltimore, og får med den sjølvkomponerte Easy As the Rain underteikna til å innbille seg i cirka tre sekund at dei har Love Hurts kvalitetar inne.

Norah er slett ikkje så verst når ho med kjenslevar stemme tar tak i Elvis-balladen Love Me. Artig er Norah og bandet sin livfulle western swing i Willie Nelson sin I Gotta Get Drunk. Og sidan vi nå er inne på det artige sporet. Deira eigenskrivne song om Lou Reed er jo beint fram litt kostelig då. På røvarhistorievis fortel dei i laussluppen og allsong smittande fasong om ein tur gjennom Texas, der dei plutselig oppdagar ein svartkledd skikkelse i ferd med å dytte kyr; «and we can’t say how much we’ve been sipping, but we swear to God we saw Lou Reed cow-tipping».

Så joda, The Little Willies har absolutt sin sjarm, men alt i alt blir dei vel ikkje så mykje meir enn eit noko over gjennomsnittet interessant coverband.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov12

Lambchop – Damaged

Posted on by
Standard

Dei trakkar i kjente spor, men dei gjer det stort sett med inspirerte steg.

cover  Det er ein song på Lambchop si siste plate som heiter Prepared (2), (2-talet er der fordi eit tidlegare utkast av låta fronta ein EP Lambchop gav ut i samarbeid med electronica-duoen Hands of Cuba i 2005). Det er ein av dei vakraste songane eg har høyrt på lenge. Her snakkar vi sakteflytande tonekombinasjonar av stor nåde. Jazzblå pianotonar blir til sakte trillande pianotonar, strykarar deggar i bakgrunnen, og Kurt Wagner har sannsynlegvis gurgla halsen med ei soulbalsamerande væske før han gjorde seg i kast med songen. «She was standing by her mirror, brushing out her curls and braids, that evening had arranged the night before».

Det er morgon, det er ho og han, ting har skjedd, ting som kanskje ikkje burde ha skjedd. Ord blir sagt og ord blir ikkje sagt. Situasjonen er spent, kjensler er utfordra. Begge ber på ei skuld, begge er krenka. Undervegs lettar trykket. Det kjem ei innrømming. Det dukkar opp eit smil. Det skjer ei tilnærming, men når hovudpersonen i siste linje vender situasjonen ryggen er han «only partially prepared» på ei fullstendig gjenoppretting.

Med ordknapp presisjon skildrar Wagner ei scene som skaper sinnbilde hos lyttaren langt utover dei artikulerte linjene. Det er vel i slike tilfelle vi pleier komme dragande med Raymond Carver, eller kanskje Kjell Askildsen. Det er i slike tilfelle ein kanskje heller burde halde kjeft, og latt den Lambchopske countrysoul tale i fred. Eg trur Prepared (2) plasserar seg veldig nær toppen på lista over dei flottaste Lambchop-songane. Og eg trur Stuart Staples og Eddie Hinton hadde likt å synge den.

Det er ni songar til på Lambchop si siste plate. Eg trur ikkje du skal førebu deg på at dei vil gjere eit fullt så uutslettelig inntrykk. Dei held seg alle greitt innafor rammene av dei modererte gråblåe Lambchopske termar. Eit fleirtal finn seg der ein tematisk plett Wagner & co ikkje har forska heilt ferdig ved tidlegare høve, og vekker absolutt interesse. Nokre få tippar over mot det litt vel stilleståande, og glir nærast umerkelig inn i anonymiteten sin grå skog. Det siste er ikkje ei vanlig hending på dei beste Lambchop-albuma. Så, hrmf, derfor høyrer ikkje Damaged til blant dei beste heller.

I tida som har gått etter den motige og, i Lambchop-målestokk, mangefasetterte dobbelutgjevinga Aw C’mon/No You C’mon (2004), har Kurt Wagner vore gjennom dramatiske hendingar på det private plan. Ein svulst i kjevepartiet førte til at han måtte gjennom omfattande kirurgiske inngrep, og som tilleggsplage greip ein uregjerlig kreftangst tak i han. Rundt han blei venner sjuke, litt lenger vekke registrerte han orkanar komme kastande og såg landsmenn dra til Bagdad for å krige. Eit mørkt tungsinn senka seg nedover Kurt Wagner sitt hovud.

Nå har det vel ikkje vore dei lystige funderingar som har danna sentrallinja i tidlegare Lambchop-framstøyt heller. Men der det før i stor grad har vore eit element av distanse, av å sjå saker frå utsida, av observasjon, er tekstane denne gongen i all hovudsak skriven i eg-form. Det er likevel ingen no-synst-eg-skrekkelig-synd-på–meg-sjølv haldning som trer fram. Det er tekstar som, sjølv om dei kjem frå eit skjelvande hjerte, ikkje nødvendigvis talar handgripelig om kjernen i problemet, sjukdomen. Wagner er framleis kar for å mystifisere og å bringe utanforliggande element på banen. Så derfor lurte kona hans på, første gong ho høyrte plata, om Kurt hadde djupliggande ekteskapelig trøbbel han av ein eller annan grunn ikkje hadde gjort kjent for henne. Noko han avkrefta både overfor henne og har gjentatt til nyfikne journalistar i seinare intervju.

«Here’s a little story ’bout regret, doesn’t have an ending, it’s not finished yet».

Slik lyder dei første linjene i den skjøre men like fullt velbygde Short, og illustrerer litt av essensen både i denne låta og deler av Damaged. For det er berre eit avsnitt i ein lengre historie kalla livet dette her, og det er ikkje siste avsnitt. Så å dra konklusjonar og finne forklaringar er ikkje Wagner sitt gebet denne gongen heller. Det vil det vel aldri bli. Han er meir grublaren og spørsmålstillaren som snur saka opp ned. Ein kar som aldri syslar med dei store og pompøse tankar. Ein småtinga, episodane og trivialitetane sin talsmann. Han er fyren som kan skrive ned ytringar frå eit radioprogram der folk sel og kjøper brukte ting, for så å gjere det om til ein song, kalle den Paperback Bible, og utan å ha pretensjonar om noko som helst, skildre tilværet og tinga sitt flyktige vesen på eit ganske så høvelig vis.

Eg har den ideen at Wagner er ein rett så likandes kar. Trur like fullt ikkje eg ville vore i same rom som han når han hadde det slik han skildrar i nokre av låtane på Damaged. Ikkje når han drar angsten sin ut til lufting i den intrikate Fear, eller når han hevdar å ville lage eggerøre av sine og partnaren sine kjensler i A Day Without Glasses. Men å lytte til dei i godstolen heime gjer eg gjerne.

Frå ein litt meir oppreist stilling tar eg også vel imot Wagner når han i The Decline of Country and Western Civilization proklamerar sitt hat til Nathan Bedford Forrest («the featured artist in the devil’s chorus»). Under den amerikanske borgarkrigen; ein djevelsk sørstatsgeneral. Seinare; ein av frontfigurane i Ku Klux Klan. No er det langt frå berre Forrest som er tema i denne, i særklasse mest støyande, vindskeive og rotlause av Damaged sine låtar. Innimellom den stadig tilbakevendande linja «damn they’re looking ugly to me», ser Wagner med ein god dose galgenhumor i blikket inn i sin eigen angst. Og han trakkar sikkert på eindel indiefan sine skjøre tær når han nokså freidig hevdar å foretrekke den gamle smørsongaren og skodespelaren Jim Nabors framfor «your pitchfork I-rock saviors».

Joda, han er nok stadig noko for seg sjølv denne Kurt Wagner. Kameraten og innspelingsansvarleg Mark Nevers overtala han i fjor til å skrive ei låt for eit album han skulle produsere for soul-legenda Candi Staton. Wagner kom då opp med I Would Have Waited Here All Day, ein song om ei kvinne som går heime i ein grå kvardag og steller for, og ventar på, mannen sin. Nevers presenterte aldri songen for Staton. Sannsynlegvis på grunn av linja «you’re dripping wet from a midday shower, soon you’ll be drying off your dick». Så Wagner syng den sjølv han. Frå kvinna sitt perspektiv. Varleg souldampande og utsøkt.

Eg hevda visst ein eller annan stad oppi her at Damaged ikkje høyrer med til dei beste Lambchop-platene. Vel fanden og, gjett om eg ikkje er blitt glad i den likevel, veldig glad i den.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov12

Lambchop – The Decline of the Country & Western Civilization (1993-1999)

Posted on by
Standard

Det funklande Nashville-kollektivet leitar i fortida og finn ein del låtar som kanskje ikkje så altfor mange har fått med seg.

 Med ein av dei beste albumtitlane på denne sida av Shivaree sin I Oughta Give You a Shot in the Head For Making Me Live In This Dump som innfallsport, samlar Lambchop i hop ein del utanom-albumstoff frå nittitalet. Hovudtyngda er låtar som berre vart gitt ut som singlar, i tillegg er det nokre alternative versjonar av albumspor og ei låt som aldri har vore ute og spasert før.

Med tanke på at bandet har snudd litt opp ned på førestellingane om kva slags tonar som kan komme trillande frå countryhovudstaden Nashville blir jo ei erklæring som The Decline of the Country & Western Civilization ein ganske så underfundig fulltreffar. Den er ikkje det einaste som råkar sentrum her. Sjølvsagt ikkje, det er jo eit av dei siste tiåra sine beste band som er ute på tokt i eigen bakgard.

Lambchop har heilt sidan starten i 1993 drive og sysla med mellom-albumske aktivitetar. Når ein høyrer Kurt Wagner på beste crooner-vis dementere alle rykte om røykekutt i den røykfylte Cigarettiquette («I’m smoking, I’m smoking again»), eller i soul-slentrande og lett jazzig humør syng om tvilsame plenfestar i Alumni Lawn, får vi samstundes servert prov for at desse aktivitetane til tider har resultert i like fruktbare saker som det meir albumfokuserte virket deira.

Ved andre høve, som i det snodige og retningslause instrumentalnummeret Two Kittens Don’t Make a Puppy, gitar-røffe men ståkete Nine, melodifattige Playboy the Shit og den sånn-for-moro-skyld-aktige versjonen av Costello-låta Beyond Belief får vi vel meir prov på det motsette.

Her er tre spor (Your Life as a Sequel, Smuckers og The Scary Caroler) som i litt andre former var med å pryda meisterverket How I Quit Smoking. Alle med det tilfelles at dei er eit noko mindre raffinert og litt svakare speglbilete av Smoking-versjonen. Dei har alle meir lyd og litt høgare tempo (særlig Smuckers), men også litt mindre nerve. Nerve så det held har derimot Soaky in the Pooper (den kanskje beste låta på debutalbumet deira). Ein nennsam, strykarvakker og akk så tragisk historie om einsemd og sjølvmord; «all the mourners travelled in one car, they remembered he had said, you’re never lonely when you’re dead».

Vel verdt å få med seg er også den klokkespel-dominerte og lakoniske Moody Fuckers, sonisk drivande Scared Out of My Shoes og country-sofistikerte Whitey med Deanna Varagona i finfin harmonisong. Eg lurer likevel på om ikkje clouet på dette albumet er den tidlegare uutgjevne The Gettysburg Address. Ein lengtande sår og uendelig vakker sjelesmygar. Lagt i eit lyd-lende som ikkje hadde vore utilpass på Is a Woman. Og så bra er den at den lett hadde trona blant høgdepunkta der. Eit aldri så lite mysterium at Lambchop ikkje har funne det på sin plass å gje den ut før no. Viss det då er ei innspeling frå nittitalet, og ikkje eit nyare opptak? Det er nemlig noko med Wagner si røyst på denne som meir liknar post- enn pre tusenårsskifte.

Dette er sjølvsagt ikkje plata ein startar med om Lambchop skulle vere eit uutforska territorium. For folk som allereie har fortapt seg i lyden til dette Nashville-kollektivet har denne derimot meir enn nok strålande saker å by på til at den fortener ein plass ved sida av Tools in the Dryer (ein liknande rarities-samling frå 2001 som Decline delvis overlappar og delvis komplimenterer).

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov12

Christer Knutsen – Grand Hotel

Posted on by
Standard

10 medium melankoliserte og countryfriserte songar frå eit alldeles middelmåtig hotellopphald.

cover  Det skjer ikkje allverden i første etasje på Grand Hotel. I alle fall gjorde det ikkje det i den tida då Christer Knutsen var innkvartert der. 10 passelig melankoliserte skildringar av mellommenneskelige og tilbakeskodande karakter er kva Knutsen har å by på denne gongen. Det var vel omtrent det same han hadde på hjerta sist også. Det soniske bilete er også mykje det same. Ei passelig hås røyst syng ein passelig mikstur av countryrock med popfiksjonar. Og sluttresultatet blir, tja, sånn passelig.

Skulle ein komme i skade for å legge frå seg låtane til Knutsen i den store haugen av gjennomsnittleg countryrock, ja så er eg ikkje så sikker på om ein vil klare å finne så veldig mange av dei att. For han er ikkje ein kar som prøver å skila seg ut. Ganske så traust traskar han gjennom korridoren, og viser tilsynelatande liten interesse for uvesenet i etasjen over, eller den hudlause samtalen i bakgarden ved sida av.

Bakom anonyme saker som Next One’s On Me og Wait For Him finn vi likevel ei og anna låt som ein kan føle at i det minste er på sporet av noko interessevekkjande. Bicycle Tires med sine diskrete lån frå Lowell George sin Willin» tar føre seg oppvekstminner på eit høvelig melodivis. Den djuptsøkande tonebygginga, den tunge pulsen og det vemodsvakre refrenget hjelper balladen Could Have Been the One til å stå fram som plata sitt kanskje beste augeblikk. I refrenget får Christer god vokalhjelp av Hilde Marie Kjersem. Ei dame som er med på fleire av låtane, og som burde ha fått komme til enda lengre framme i miksen. Det trur eg Christer og songane hans hadde tent på.

Blåsarar meir enn melodisk velstand gjer at ein merkar seg Down, og ditto eit fruktbart strykearrangement i avsluttande Anything But You. Medan eit dugande melodisk mønster, med eit par små Wilco anno Being There treffpunkt, løftar den skjøre Better Than Last Time opp frå haugen.

Så mykje meir frå Christer Knutsen sitt hotellopphald treng vi vel ikkje dvele ved. For vi snakkar nok om eit tidsperspektiv av ein dramatisk kortare art enn Hamsun sine kjente 100 år før dette her er gløymt.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov12

Seth Kaufman – Ting

Posted on by
Standard

Ein ung sjangerhoppar med mykje blues i kroppen og eit uttal instrument mellom henda.

cover  Ting er slett ikkje det same overalt. Seier ein fram ordet «ting» på ein restaurant i Kingston, Jamaica er sjansen rimelig stor for at ein vil få servert ei grøn flaske med forfriskande grapefrukt-soda inni. Det er ei slik flaske som er avbilda på debutplata til Seth Kauffman frå North-Carolina. Så då er det vel heilt greitt at plata hans heiter Ting då? Det kunne forresten vore greitt om det var den skandinaviske meininga av ordet som låg til grunn også. Den unge mannen har nemlig diverse ting og tang føre seg på dette sitt debutalbum. Han har gjort alt sjølv. Han har skrive låtane, produsert, og han syng og spelar på sånn cirka 20 forskjellige instrument.

Eg veit ikkje heilt kva som skal til før det kjente lo-fi omgrepet vippar over og blir til no-fi i staden, men eg har ei sterk kjensle av at opplegget til Seth Kauffman er nære, veldig nære. Dei viktigaste lyd-komponentane er den elektriske gitaren og eit rikhaldig forråd av utemma rytmiske tingestar. Sånn elles dukkar det opp både orgeldriv, bassbrunst og kjenslevare fiolintonar. Noko som har verre for å dukke opp til overflata er røysta til den godaste Kauffman. Den tar vegen gjennom diverse filter og obskure kanalar før den i sterkt redusert og høgst uklar form når lyttaren sine øyregangar.

Uryddig, humpete, snodig, utydelige og halvferdig, er fem ord eg har notert meg. «Lo-fi North Carolina funk» og «early Wailers meets Motown meets Beck in the Delta» blir det nokså friskt hevda frå presseskriv-ansvarleg hald. Ingenting er vel heilt på jorde, men ingenting er vel heilt spot on heller. Først og fremst er det mykje blues som står på programmet her. Blues frå ein trong og rotete kjellar. Ein stad der det definitivt går an å snuble, men som også kan inspirere til intim og ledug musisering.

Kauffman dreg i gang høgdepunktet med det same. Med fyrige bluesriff og soulnære tonar slår Get Your Love Stole seg fram i overtydande former. Seinare gjer den litt meir dunkle blueslåta Burden to My King og Diddley-drivande Jug Hustler Blues dugande forsøk på å matche den. Han lurer seg også ut av bluesformene til tider. Då kan resultatet bli ei 30-tals standardlåt-skisse som Meadowlark, eit skakt harmonisert soulballade forsøk som I’m a Martyr eller ein primitiv afrikansk-inspirert sak som Black Biscuit.

Han vil mykje, vågar ein god del, og kjem i mål med doggete solbriller og hol på knea. På den diskré premien han puttar i baklomma står det inngravert med skeive bokstavar; eit førebels noko uforløyst talent.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov12

Simon Joyner – Skeleton Blues

Posted on by
Standard

Skeleton Blues er countryrock frå baksida av stadion, blues frå ein dysfunksjonell avenue, og folkrock med klør frå ei sjel som blør.

cover Det er sjeldan ei plate gjer meg like mange, og så tydelige, assosiasjonar som det Skeleton Blues gjer. I notatane eg kikkar på akkurat no har eg skribla ned 18 namn. Den aller første førestellinga som dukka opp på det indre kinolerret mitt idet lyden frå plata fylte rommet var bilde av Townes Van Zandt si ånd på ein ustabil tur med Dream Syndicate. Definitivt ikkje eit presist bilde, men det hintar i rett retning, det gjer det. Eg skal ikkje plage lesaren med å ramse opp alle dei andre namna, men kikkar du i kolonnen til høgre ser du nokre av dei.

Så ja, ein kan ta Simon Joyner for stadig vekk å lene seg tett opp til tonar, tematikk, fraseringsmåtar og soniske vegval andre har prøvd seg på før han. Men ein kan ikkje ta han for, i alle fall kan ikkje eg det, å dvele med det uinspirerte, det uvesentlige eller det middelmåtige. For i dei retrospektive tonane hans er det ein evigvarande gnist, ei poetisk reinskoren kraft og ein gnagande uro som nektar det meiningslause og det grunne handlingsrom. Heile den svingete vegen frå første truande gitartone i Open Window Blues til siste lyriske klunk i My Side of the Blues. Så derfor har eg lytta til Simon Joyner og hans Fallen Men med ei stadig stigande interesse og veksande pirring i ryggmargen.

For eit par veker sidan var dette noko eg aldri hadde gjort før. Lytta til Simon Joyner altså. Eg kunne sikkert ha gjort det om eg hadde fylgt betre med. Dette er nemlig ikkje mannen si første plate. Det er ikkje hans andre heller. Det er hans tiande (eller der omkring). Etter kvart som Skeleton Blues klamra seg sterkare og sterkare fast i meg, vaks det derfor fram ein trong etter å finne ut kva mannen hadde hatt for seg på alle desse platene eg aldri hadde høyrt. Så eg hanka inn eit par av dei eg. Hotel Lives og The Lousy Dance heiter dei. I si langsame, einstonige og forsiktig tilsmussa folkdrakt søker dei å finne seg tilrette ein stad til venstre for Cohen, til høgre for Oldham, ved beina til Dylan. Dei finn vel ikkje heilt roen der, men stikk heller ikkje av. Det er avgjort to fine plater, særlig Hotel Lives, men heilt som denne nyaste er dei no ikkje.

Tre av dei sju spora på Skeleton Blues har blues i tittelen. Dei fylgjer ikkje hevdvunne blues-skjema av den grunn, slik Bob Dylan har gjort misjon av på sine eldre dagar. Dei kranglar seg derimot fram i farvatn Dylan rørte rundt i den gongen han var «younger than that now». Og samanlikna med det eg har høyrt av Joyner sitt tidlegare materiale så er det meir lyd på denne plata. Både når det kjem til styrke og til nyansesvingingar. Den akustiske gitaren er til stades i kvar låt, men den får ofte drahjelp av den elektriske fetteren, som både snor seg, lirkar og brenn. Steelgitar-render kjem stundom sigande, og poengterte og subtile pianotonar smett innom og drar sin veg.

«A symphony of laughter sped up to sound like violins lured me to the open window»

Frå denne utkikksposten syng Joyner ein Open Window Blues som fører tankane i retning av både Dream Syndicate sitt Medicine Show, Dylan sin It’s Allright, Ma (I’m Only Bleeding) og William Burroughs sin Naked Lunch. Det er ei dyster, regntung, klaustrofobisk og absurd verd han skuar ut på. «Lazarus, you are free now to die again» sukkar han i slutten av fjerde vers. Eit par elektriske gitarar sår hudlause tonar for så å kaste seg inn i ein rotlaus kaskade i siste fase. Det er folkrock med klør frå ei sjel som blør. Det er den ustødige dansen på ein «shifting pile of skeletons». Det er eit opningsspor som sug deg inn i eit mørke du kanskje ikkje burde vore i, men som du helst ikkje vil utav.

«The only thing worse than blacking out, is waking up just where you are»

You Don’t Know Me er countryrock frå baksida av stadion, med smygande gitarlinjer, voggande pianotonar og ein steel-gitar som kjem krypande inn frå venstre. Ei skildring av den store overmannande einsemda. Sonisk sett kunne det kanskje ha vore eit møte mellom Ben Weaver og Howe Gelb. Men det er altså Joyner frå Omaha, og det er like bra det.

«When she calls to you, answer night»

Ein hul pianolyd, ein skurrande gitar, og dagslyset er minst ei natt unna. Langt inni der er det ein countrytone, men det er ikkje håpet den bringer med seg. «When she lowers your head, answer night».

«So go find me a father who needs to be killed, and a mother who cheats and some blood can be spilled»

Det er tid for seks minuttar med Medicine Blues, og Joyner er i angrepsposisjon. «Hey helpless brother, I’m talking to thee». Han spyttar ut orda og lar det stå til meir enn nokon annan plass på albumet. Han er Shakespeare i ein Dylansk skikkelse med Rolling Stones som backingband, og bilda er brutale.

«This is where the insects go to expire, fire
This is where the children go to weep, sleep/This is where the gypsies go when they retire/Now they’re counting on you kid and your famous cold feet»

Og han dei håpar på er The Only Living Boy in Omaha. Rystande vakre og ugjestmilde strykarar tvinnar seg rundt tonane som kræsjande gule blomar og medverkar såleis til å skape eit stykke attraktiv og usikra kammercountryfolk. Conor Oberst og eit par Sister Lovers luskar rundt i skuggane.

«Paralyze me with a trembling body, paralyze me with your Polaroid face»

Ein Epilogue In D, ei vemodsfull vise, ei dvelande bønn, ein dysfunksjonell kjærleikshistorie. Eit saktegåande, temperert og oksygenrikt tilfelle.

«She was the one who always came so close to smiling, she made crying seem like Christmas Eve»

Avslutningssporet My Side of the Blues er Joyner hans akustiske gitar og ei gripande vakker vise, som varer og varer, i ti minuttar. Forsiktig, og utan å ha hastverk sinnet, vandrar trubaduren gatelangs og ventar på at regnet skal komme og vaske han rein. I ein døropning står ho med «smilet» og kallar; «if you come to me, I’ll make it easy for you». Townes Van Zandt har laga eit par låtar i eit liknande tonemønster. Denne blir ikkje dårligare av den grunn.

Og no sit eg her og lurer: Kan det verkelig vere slik at eg nesten heilt uforvarande har ramla over Simon Joyner, akkurat idet han har kreert sitt meisterverk? Kan det vere slik at eit album ein knapt finn omtalt andre stader enn på Jagjaguwar si heimeside kan vere blant årets aller beste? Kan det vere slik at eg er blitt fanga i Joyner sine tonar? Til det siste; ja, men eg ser ingen grunn for å kjempe meg fri. For her vil eg bli.

9/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Nov12

Jan Dahlen and the Shotgun Riders – Love and Affection

Posted on by
Standard

Ikkje så skittent og ikkje så hungrande, men ei og anna dugande låt er det nå her likevel.

cover  Det var andre tider den gongen i 1983 då Jan Dahlen & The Shotgun Riders entra scena på ærverdige Club 7 og på friskt vis spelte ein konsert som skulle bli dokumentert på det etterkvart smått legendariske albumet Dirty Denims And Hungry Hearts. For sjølv om The Clash allereie eit par år tidlegare hadde latt seg begeistra av countryrockaren Joe Ely, var det framleis ein nokså risikabel manøver å kaste på bordet namn som Johnny Cash, Townes Van Zandt og Gram Parsons. I alle fall viss ein hadde tankar om å sanke seg kredibilitetspoeng. Men Jan Dahlen og gjengen hans gjorde det, og vant.

«I’m just a cosmic cowboy, and I play it cool» var omkvedet i signaturlåta Country Music and Big City Life. Der Dahlen gav Gram Parsons æra for at hans hat mot countrymusikken hadde snudd til eit djupt kjærleiksforhold. Akkurat som Parsons i si tid hadde si Emmylou hadde også Dahlen med seg ein kvinnelig songpartnar, Lynni Treekrem. I lag med resten av banden, der særlig det den einaugde tangent-traktøren Arne Sæther hadde for seg blei lagt merke til, angreip dei countrymusikken på eit råare vis enn nokon nordmenn hadde gjort før dei. Så får det heller vere at Jan og Lynni aldri var i nærleiken av å skape Gram/Emmylou-magi utav ein av verdshistoria sine flottaste songar, Return of the Grevious Angel. Det vart ikkje fleire plater med Jan Dahlen & the Shotgun Riders (berre eit par med Dahlen åleine).

Ikkje før no, over tjue år seinare. Tre av dei som var med Jan Dahlen i 1983 er med denne gongen også. Lynni Treekrem, gitaristen Bent Patey og trommis Carsten Loly. Bassisten Hans Marius Stormoen døydde dessverre tidlegare i år, og har fått albumet tileigna seg. Medan Arne Sæther sine sprell er erstatta av ikkje fullt så saftige tangentutspel frå Lasse Hafreager. Som ekstra ballast har Dahlen tatt med steel-gitaristen Tore Blestrud, og dei to syngande Bøygard-søstrene, Tove og Anita.

Det overraskar kanskje ikkje, men eg lyt nok melde at det er ein noko stølare og meir baktung bande som presenterer seg på Love and Affection. Utan at eg skal avskrive opplegget som heilt meiningslaust av den grunn. Dahlen har trass alt smidd saman ei handfull låtar som fortener å bli karakterisert som dugande.

Det opnar friskt og bra med den pianotrillande oppbrotslåta Words of Farewell. Den tørre twangy gitaren i Only Dreaming sender tankane i retning åttitals-heltar som Wagoneers. A Man’s Blues fortel i melodisk velutretta og harmonielt treffande former om rastløysa og den stadig like uløyste countrytematikken kring det å «seek comfort in nights and a bottle of booze (blues)». Rastløysa og livet sine meir stridige sider står også på programmet i The Plot of My Life. Sjølvbiografisk? Veit ikkje? Men Dahlen hevdar i alle fall at livet hans er skrive ned i ei bok av Charles Bukowski.

Touring har eit melodisk ganglag som til tider minnar litt om Hal Ketchum-klassikaren Past The Point Of Rescue, og det er jo ikkje det verste ein kan ha. Litt verre opplever eg ganglaget til paradelåta Shotgun Rider. I forhold til versjonen som sparka i gang Dirty Denims er den i alle fall heller slapp i fisken. Eit problem den nok deler med litt for mange av spora her.

Så kanskje ei re-utgjeving av Dirty Denims and Hungry Hearts hadde vore ein vel så god idé?

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov12

Jackman – Jackman

Posted on by
Standard

Før var han frontfigur i eit sjangerpulveriserande orkester, no er han berre Jackman.

cover  Allereie før Pål Jackman fekk knerta i hop oppfylgjaren til Wunderkammer sin sjølvtitulerte, sjangerpulveriserande og vitale debutplate, eller for den saks skyld hadde komme seg skikkelig fram i rampelyset, kom keisaren sitt eige orkester ramlande inn frå sør med liknande idear og overtok heile scena. Sistnemnte gjorde det med norske tekstar og i ei meir distinkt form (les oljefat, gassmaske og mystisk persongalleri). Wunderkammer vingla tilsynelatande meir vilkårlig rundt blant sigøynerpunk, sirkustonar, klezmer, balkanviser, vaudeville, rotlaus jazz, skakk rock og travel ompa. Det var vel kanskje litt vel utfordrande for ein plass i det store rampelyset. Etter å ha gitt ut ei plate med raritetar i 2003 har vi ikkje høyrt så mykje meir til dei.

No satsar Pål Jackman på eit mindre format. Ein trio med seg sjølv på sang og gitar, John Lilja på bass og piano og broder Morten Jackman på trommer og perkussive tingestar. Enkelt og greitt kalt Jackman. Debutalbumet er her med ti spor (pluss eit ekstrakutt), og framleis vil folk som har problem med å takle sjangerbyksing møte på utfordringar. Likevel, spennvidda i uttrykket har smalna inn sidan Wunderkammer-tilværet.

I trioformatet blir låtane gitt meir luft og meir tid enn kva som ofte var tilfelle tidlegare. Jackman lenar seg også i sterkare grad mot det anglo-amerikanske pop og rock uttrykket. I sonisk styrkegrad spenner det frå sitrande soul-ballade tilstandar i Wish I’d Shut You Up og til hardtrockande gitarriff para med jazzig bassgang og intrikat tromming i den bryske og kantete Duedrit. Den siste ein av to låtar (tre viss vi reknar med ekstrakuttet Smertens Sang) med norsk tekst. Den andre, pasjonert ruslande Te Helvete Med Stil, har nok visse Kaizerske tangeringspunkt, men opererer i eit luftigare lende.

Jackman kom med ein firespors-aperitiff i fjor. Heile innhaldet derifrå blir også servert som ein del av denne hovudretten. Nokre av dei følte eg meg vel i grunn ferdig med den gongen, men den travelt perkussive og sigøynerfarga poprockaren Worldly Doubt har eggande kvalitetar som gjer at den definitivt fortener ein ny runde. Denne er også ein av tre låtar som er spelt inn live med publikum til stades. Det å skape ei live-kjensle har forresten vore eit prioritert område albumet igjennom. Heilt framme på scenekanten opplever eg no likevel ikkje at dei er, men dei har så avgjort rista av seg det meste som måtte minne om hermetikkgufs.

Pål Jackman har ei røyst som finn tonen både i dei varaste og i dei meir frenetiske samanhengar. Det er intensitet, det er rått angrep og det er blått forsvar. Det er habile pianogarnerte soulfakter i Stupid Shoes, og det er jazzdvelande tungsinn i I Shook Real Bad. Jackman bykser og slentrar innom mykje bra, men ramlar også av og til utpå mindre interessevekkande trasear. Det klaraste forbetringspotensiale er nok å finne på låtskrivarfronten. Dei vil mykje, og for absolutt til ein del, men eit litt tynt låtgrunnlag føler eg kanskje blir det største hinderet for at dette tar eit skikkelig grepa tak.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov12

Ill Litt – Tom Cruise

Posted on by
Standard

Tredje framstøyt med elektronica-utfordra countryrock/pop frå denne LA-trioen.

cover  Eg må innrømme at det gjekk med nokre sekundar til stum undring over kva redaktøren hadde funne på å sende meg, når eg fekk auge på denne inni ei forundringspakke for ei tid tilbake. På ryggen til platecoveret står det Tom Cruise, og framsidebildet viser nakken på ein fyr som veldig vel kan vere den kjente scientolog og skodespelar. Då eg bretta opp coveret oppdaga eg imidlertid ingen teikn på glamour, i staden eit svakt lys, samt eit par namn eg meinte å ha sett før i ein eller annan samanheng. Eg gløtta bort på sjølve CD-plata, og der, like over det famøse namnet står det Ill Lit. Ting byrjar å dette på plass.

For var ikkje Ill Lit det der bandet som sprita opp dei countryinfiserte poprock-tonane sine med litt elektronisk knitter og knas? Eg er ikkje komme så mange sekundane inn i opningssporet før det som skulle vere igjen av tvil er forsvunne. Across the Country er ein klassisk countryrock-ballade. Teksten har sitt solide monn av vemod, lengsel og sjølvøydeleggjande fakter. Spartanske organiske lydar løftar tonane skånsamt fram. Den vesle forskjellen kjem for dagen når korte sprakande elektroniske støyt etterkvart får lov å bringe litt uorden i sakene. Kledelig uorden.

Tom Cruise er Los Angeles-trioen sitt tredje album, og det fylgjer eit spor som kretsar rundt i det same landskapet som forgjengarane. Eit spor band som Clem Snide eller Holopaw kanskje hadde virra seg innpå etter ein liten harmlaus klinsj med Wilco eller Grandaddy. David Ahearn er stadig den fremste stemma, men ein av bandet sine tre grunnleggjarar, Benjamin Provo, har takka for seg sidan sist. Inn i hans stad er det komme ein fyr som kallar seg David J. Han styrkar den songharmoniske faktoren i bandet, og er såleis medansvarlig i å føre uttrykket deira eit lite hakk nærare den gamle vestkyst-harmonien. Best effektuert i sensible og vakre Satan’s Doing Fine Without Me og i den drivande poplåta Los Angeles.

I eit par av spora, Worth to Wait og The Homewrecking Ball, er det elektroniske såpass dominerande at det kan minne litt om 90-talet sin trip-hop lyd, men stadig med country-tonen som grunnelementet. Ill Lit kan i desse to minne litt om eit anna California-band, det ikkje altfor vidgjetne Shivaree. Det er vel ikkje mange som har miksa trip-hop og country/folk like overtydande som det dei gjorde på sitt fabelaktig titulerte debutalbum frå 1999, I Oughtta Give You a Shot in the Head For Making Me Live In This Dump. Det gjer ikkje Ill Lit heller.

Ein kan kanskje ha Ill Lit mistenkt for å ty til elektronisk krydder for å dekke over at grunntonen i låtane deira spenner over eit litt vel trongt og lite variabelt register. I tillegg kan ein kanskje riste dei litt for at eit par-tre av låtane har eit visst skissepreg. Når dei er på sitt beste derimot, som dei trass alt er på fleire av spora her, klarer dei å skape tonar og bygge dynamiske arrangement ein absolutt finn hugnad i. Så får det heller vere at eg aldri fant utav kva Tom Cruise hadde med dette å gjere.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov12

I Love You But I’ve Chosen Darkness – Fear Is On Our Side

Posted on by
Standard

Med både namn, frykt og vital engelsk post-punk på si side meislar Texas-kvintetten fram tonar som stig utav skuggen og fram i lyset.

cover  Det går vel nesten ikkje an å seie noko om debutalbumet til Austin, Texas bandet I Love You But I’ve Chosen Darkness utan også å legge inn nokre ord om namnet deira. Eg har ei kjensle av at det er sterkt divergerande meiningar ute å går om nett den saka. Ei pretensiøs tydeliggjering av den unge mannen si sjølvdestruktive dyrking av svartsinn og einsemd, er det vel dei som vil hevde. Den definitive avskjedsreplikk, kan vere ein annan kommentar. Ein suspekt kontradiksjon som kan romme både destruksjon, løgn og sjølvironi, kan kanskje vere ein tredje. Eit namn ein hugsar sjølv om det inneheld nesten 30 teikn, er det i alle fall. Eg likar det.

No kunne I Love You But I’ve Chosen Darkness sikkert ha vore eit høveleg namn for eit countryrock-band som observerer verda gjennom botn av ei halvtom Jack Daniels-flaske, samstundes som dei dyrkar sine mest miserable sider. Trur likevel namnet vil passe enda betre på eit band som bygger dei lengtande melodilinjene sine inn i ein tidvis rytmetung, tidvis intrikat, tidvis utflytande og tidvis overmannande lydvegg. Men hei, vent litt der, for er det ikkje omtrent slik ein kan beskrive kvintetten som skal omtalast her?

I 2003 gav Chosen Darkness ut sin aller første innspelte dings. Ein sjølvtitulert fem-spors EP. Den var produsert av Spoon-sjef Britt Daniels, og er ei tett og gitarenergisk affære som innimellom tar vegen ut i meir opne landskap. Eit og anna Spoon-glimt kan ein nok skimte der, men mest markante er linjene tilbake til den engelske post-punken frå det tidlege 80-talet. Ein referanse som det vel framleis er nærliggjande å komme drassande med også når dei no står fram i fullt albumformat med den modige påstanden Fear Is On Our Side. Dermed kan bandet fort bli plassert i same bås som andre amerikanske band som slit med The Cure i bakhovudet og skimtar skuggen av Joy Division i augekroken. Interpol, seier du? Jo da, men på sitt nye framstøyt får låtane til Chosen Darkness boltre seg innafor eit noko luftigare og dunklare landskap enn kva som var tilfelle på EPen, og som også har vore tilfelle på dei meir stilreine albuma til den velkledde New York-kvartetten. Faktisk meislar Chosen Darkness her eit uttrykk og vartar opp med eit knippe låtar som har såpass særpreg og melodisk styrke at det blir meir enn berre namnet ein merkar seg.

Paul Barker, med ei fortid i frenetiske tiltak som Ministry og Lard, har ansvaret for produksjonen. Han har ikkje gjort forsøk på å transmittere galskapen og punk-aspektet frå sine tidlegare band inn i Chosen Darkness si verd. Men som gammal bassist har han kanskje litt av ansvaret for at nett dette instrumentet har ei ganske så framtredande rolle på fleire av låtane her. Eit brunstig kasus i så måte er den akselererande According to Plan. Her festar Edward Robert sin fire-strengar grepet i første takt og leiar låta inn på både trygge og meir vaklande vegar. Han får forresten god groove-hjelp både her og der av Tim White, bandet sin hardtslåande trommeslagar. Ikkje minst på det mørke og omsluttande opningssporet The Ghost.

Rundt dette markante, om enn ikkje alltid heilt konvensjonelle, groovet snirklar lyden av eit par gitarar seg. Den eine utsondrar gjerne krystallklare eller kimande tonar, medan den andre helst tyr til meir harvande fakter. Eit lysande døme i så måte er den nesten majestetisk stigande Lights, med sitt enkle men høgst minneverdige refreng; «It’s the lights time». Chosen Darkness er heller ikkje framande for å garnere lydbiletet med svevande synthesizer-tonar. Nesten mørkeleggande i den truande instrumentalen The Owl. Ein av tre korte vokal-lause spor på plata. Tittelsporet er ein annan av desse. Den tredje heiter Today, og er eit langsamt utpust som gjer klar arenaen for albumet sitt høgdepunkt.

Røysta til vokalist Christian Goyer er kanskje ikkje av dei mest distinkte verda har høyrt, men er like fullt eit viktig element i Chosen Darkness sitt dynamiske uttrykk. Den trekker seg litt vekk frå dei fremre delane av det soniske biletet, og det kan såleis vere ei utfordring å få tak i kva den har å melde på det tekstlige plan. Men det som er lett å oppfatte er dei tiltalande og tidvis nesten popsjarmante melodilinjene røysta i vemodsfulle former bere fram. Og dei aller flottaste linjene dukkar opp eit lite minutt etter at Today har blitt til We Choose Faces. Over seks minuttar bygger dette vesle kunststykket seg opp og fram frå ei medgjerlig drone og inn i eit sonisk massivt og endelaust vakkert lende. Uvegerlig og urokkelig. Det er her bandnamnet får endå ein dimensjon; «du vidunderlige poptone vi elskar deg, men vi velgjer å gøyme deg inni eit voluminøst byggverk.»

Kanskje kan ein forfekte at temperaturen på eit par av kutta er litt laber. Kanskje kan ein hevde at uttrykket blir litt einsidig. Kanskje kunne ein ønskt seg dei fem ut på utrygg grunn litt oftare. Kanskje, men eg er slett ikkje sikker. For i det store bilete kjem dei særdeles vinnande ifrå det. Dei har nemlig langt meir enn berre frykta på si side.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)