Med Drake, Dylan og stor låtskrivarkunst sentralt plassert i ryggmargen, kjem Regan inn frå venstre med eit av årets sterkaste debutalbum under armen.
Eigenskapar som er viktige for at du skal kunne leve evig som singer/songwriter:
1. Du må skrive gode låtar. Med melodilinjer som snik seg på plass i hjernebark, hjertekammer, mageregion eller andre vitale kroppslege kjensleorgan. Ikkje berre skal dei på plass, dei skal bli der også. Lengre enn til neste haust, eller til neste tabloide trubadur kjem ruslande inn døra. Låtane skal også ha noko å melde på det tekstlige plan. Om livet, kjærleiken, saknet, krigen, eller kva fanden som helst. Men så skarpskodd formulert at dei utfordrar og grip tak i lyttaren kvar gong han møter dei. I ei ekte og ikkje påtatt språkdrakt, krydra med smart metaforbruk og med eit minimum av klisjear.
2. Du må kunne spele akustisk gitar. Poetisk, jagande, plukkande og hamrande, ja, men framfor alt livfullt. Skape ein strengelyd som er på parti med låta, men som også yppar til litt strid. Friskt og fokusert og ikkje daft og likegyldig. Du må forresten gjerne spele andre instrument også.
3. Du må kunne synge. Ikkje berre det, du må ha ei røyst som er din, som har særpreg og karakter. Den skal ikkje nødvendigvis vere absolutt rein og tonalt perfekt. Den må ikkje nødvendigvis vere kraftfull og ha autoritet, den kan gjerne vere spak og kjenslevar. Men den skal ha i seg ei tvillaus lyst til å seie det du har å seie, fordi det er viktig for deg å seie det.
Har du ingenting av dette kan du kanskje likevel klare å lure folk ei lita stund. Men det kjem nok ikkje til å gå så bra i lengda, James Blunt. Har du sånn cirka halvparten av dette på plass kan du kanskje vere populær enda nokre år, men du blir definitivt ingen legende, Damien Rice. Har du alt, ja då heiter du sannsynlegvis Bob Dylan, Neil Young, Nick Drake eller Fionn Regan.
Jada, eg veit at eg har utelete eit par sneis med namn i den siste setninga der, men det får vere grenser for namnedropping. Jada, eg veit eg tek kraftig i når eg plasserar ein debuterande jypling ved sida av slike legender. Men det har seg no ein gong slik at eg er blitt fryktelig glad i songane til Fionn Regan, og då er det vel lov å miste gangsynet eit lite augeblikk? Særlig mykje meir enn eit par millimeter unna sanninga er det nå uansett ikkje.
Fionn Regan er 25 år. Han er frå Dublin, men har det siste året visstnok budd i det sørlige England, nærare bestemt Brighton. Spankulerande mellom det litt desillusjonerte og det ganske så vemodsfulle står han fram som ein åndfull og moden låtskrivar. Sannsynlegvis den mest interessante nye stemma eg har høyrt sidan Elliott Smith kom listande fram frå sitt lysskye hjørne på midten av 90-talet.
Så veldig mykje meir enn Regan og hans gitar er det ikkje å høyre på albumet. Det trengst ikkje heller. Han plukkar og jagar rundt på gitarstrengene i beste Nick Drake-ånd, og han syng med ei myndig og varm røyst. Litegrann hjelp får han rett nok. På nokre av spora er det trommer og bass, på nokre litt nennsam støy og sus langt bak, og på nokre ein fiolin, ein bratsj og ein cello. Han nyttar derimot, på eit unntak nær, berre si eige stemme som harmonipartnar. Han har produsert sjølv, og han har sjølvsagt skrive kvar einaste låt sjølv.
Og for nokon låtar. Ein kan sikkert komme drassande med dei fleste namna eg allereie har nemnt, pluss eit dusin til, i eit forsøk på å kartlegge korleis dette låte. Det kan jo for så vidt vere eit poeng det, men det viktigaste er likevel at Fionn Regan skaper sitt vesle personlige rom der berre han bur, og der han instinktivt smeltar saman tonekombinasjonar av stor nåde. I skrivande stund meinar eg å finne dei aller venaste i Put a Penny in the Slot. Den har vel også kanskje den aller spenstigaste teksten. Ein omfangsrik tekst, rik på snodige påfunn, metaforar og såre minner. Slik går dei første linjene:
I apologise I seem to have arrived home with items in my bag from your house,
there’s cutlery, a table cloth, some Hennessy, and a book on presidents deceased,
I’ll have them fed-exed to you,
it was a strange thing to do, I hope we can still be friends.
Det ser kanskje ikkje altfor songbart ut der det står, men de skal vite at Regan på sindig vis klistrar nokre strålande tonar til desse orda, og dei som fylgjer, der han mellom anna finn det høveleg å nemne at han ikkje er heilt ukjent med forfatterskapa til Paul Auster og Saul Bellow. Den luringen. Midtvegs får han harmonihjelp over ei vakker bru av ei Laura Murphy.
I den grasiøse og blå The Underwood Typewriter vender han blikket innover og konstaterar rimelig overtydande at;
…my mind is so confused, I climb back on top of you,
I’m changing the ribbon in this old underwood,
step out of your dress and I’ll wear you like a hood,
for a hood is a home,
for someone who lives alone
I harmonifine Black Water Child inviterar han lyttaren på ei lita utflukt «down here underneath the microscope». I uimotståelige Hey Rabbit uttrykker han kjensler av både klandrande, audmjuk og lengtande karakter. Spartanske og nådelause The Cowshed startar med eit romantisk barndomsbilde og endar i eit makabert funn. Barndomsminner er også utgangspunktet for vakre Snowy Atlas Mountains. Men dei er nokre år unna, og no har ting byrja å brenne under beina på hovudpersonen, i den evige kampen mellom kjærleik og svik; «…if you pull a hatchet, I’ll pull something to match it, how about your wife?»
Fionn Regan kallar altså debutalbumet sitt The End of History, men eg er sikker på at han berre køddar med oss. For denne fyren har ikkje sunge sin siste song, denne fyren må berre ha meir på hjerta, mykje meir.
8/10
Først publisert på Groove.no (i 2006)
Med kjente smell og velutprøvd ammunisjon fyrer trioen Popgun av 11 skot mot ein blink merka kraftpop. To av dei treff ikkje så langt unna senter av blinken. Opningssporet Mr. Unconcerned stormar gitarskarp og melodisk velforma framover. Er lett pynta med små synth-fintar, og kjem til å leve rimelig lenge på refrenget; «I say winter, you say summertime». Som ein drygt 2 minuttar liten virvelvind med falsett-sang og uimotståelig popkraft skeinar A Brilliant Fake inn tett ved sida av Mr. Unconcerned. Dei resterande spora slår inn lengre vekke frå dei inste sirklar, utan at nokon er direkte bomskot av den grunn.
Ei innrømming; eg har aldri høyrt om Polmo Polpo. Ikkje før Sandro Perri, som eg sjølvsagt heller aldri har visst om, med denne fem-spors EPen har introdusert meg for nokre spor frå repertoaret deira. Spor med eit vesen som gjer at eg er blitt aldri så lite nyfiken på kva fyren og hans mulige og umulige kollaboratørar kan ha hatt for seg ved tidlegare høve.
Då Joe Pernice og hans venner i Pernice Brothers gav ut ei liveplata tidleg i 2005 bar den tittelen Nobody’s Watching/Nobody’s Listening. Eit fornøyelig sjølvironisk grep frå eit band som slett ikkje har nådd ut til eit så stort publikum som dei strengt tatt har fortent.
Så er det atter dei dagar at forretningsstanden let lysa ut over det ganske land at den store kjøpefesten står for døri. Dette er første gongen dei gjer dette medan Kristin Halvorsen er høvding i finansdepartementet. Då går alt folket ut, både dei med bognande lommebøker og dei med meir skrantne. Og dei dreg frå butikk til butikk for å vere med på festen.
I 1977 gav Dennis Wilson ut sitt einaste soloalbum. Ein sublim og sterkt vestkyst-prega mikstur av det svalt bølgjande, det stort orkestrerte og det meir groove-forma slaget. Han kalla den Pacific Ocean Blue. Nokre år tidlegare hadde den amerikanske poeten og forfattaren Richard Brautigan skrive ei gripande novelle om ein mann med kjærleikssorg som set fyr på ein radio med Stillehavet som bakgrunn. Han kalla den Pacific Radio Fire.
Av og til tar det tid. Plata eg her skal fortelje om har tatt tid. C. Charles Bowden som er hovudansvarleg for det meste på plata byrja spele den inn i 2003. I 2004, då han hadde spelt inn 90 % av det som i dag er On the Verge of Collapsing, reiste kona frå han. Då synst ikkje Charles det var noko kjekt lenger. Plateprosjektet gjekk i opplag, og Charles likeså. To år gjekk, før han tok opp tråden, og fullførte det han hadde starta på. Innan 2006 var omme var så endelig Other Desert Cities sitt andre album ute på den ikkje altfor vidgjetne labelen Blue Lung Lovers. Utan at nokon varsla underteikna. Verken om Other Desert Cities eller On the Verge of Collapsing sin eksistens. Så skriv vi 2008, og det hyggelige vesle norske distribusjonsselskapet lo-fi.no finn ut at dei vil gjere noko med nett det. Det er eg takksam for. For det er ei rett så gjev ei plate. Ei plate kreert i ein somber og vakker men akk så ørkenplaga americana-tone.
Halfway to a Threeway heiter ein firespors EP som Jim O’Rourke spelte inn heilt på tampen av det førre årtusenet. Sterke songar i ei melankolsk og intim drakt, der O’Rourke mellom anna gjer prov for sine uklanderlige evner som fingerplukkande gitarist. Desse kom Beth Orton for øyre. Noko slikt var det ho søkte mot også. Noko spartansk, organisk og ekte. Fanst det då ein betre måte å prøve å få det til enn å hyre inn O’Rourke sjølv til å styre knottane? Sjølvsagt ikkje.
Popkroken 