Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Des2

The National – Boxer

Posted on by
Standard

Med vanedannande tonar og ugløymelige linjer som «I leaned on the wall and the wall leaned away» lener bandet seg mot taua, og vinn.

9

cover

Det har tatt si tid denne gongen også. 
Akkurat som det gjorde dei andre gongene. 

The National er nemlig ikkje av det slaget som skaper den heilt saliggjerande tilstanden sånn i løpet av dei første rundane. Dei kan rett og slett virke litt uinspirerte og dovne. Debuten mistenkte eg i ein tidleg fase for å vere snekra i hop av eit reservespekka Tindersticks. Alligator beit seg avgjort ikkje fast med det same. Boxer har også brukt si tid på å få inn solide treff og effektive hooks. Men no kjem dei, tettare og tettare. 

Og eg blir groggy, men eg gliser. 

Eg trur ikkje eg skulle vere heilt på sykkeltur i tåkeheimen om eg hevdar at New York-kvintetten med Boxer i større grad enn før dyrkar fram dei folksy sidene sine, samstundes som dei også lar det pophektande ta litt meir tak enn tidlegare. Utan at ein kan kalle det eit møte mellom New Pornographers og Leonard Cohen av den grunn. For The National hentar framleis tonane sine frå det same soniske nedslagsfeltet dei alltid har tydd til. Det som på den eine sida mønstrar folk som nettopp Cohen, Tindersticks og American Music Club og som frå ein litt annan kant mønstrar The Smiths, The Triffids og Interpol. Men Boxer er altså litt annleis. Litt annleis enn Alligator. Og litt annleis enn Sad Songs For Dirty Lovers og debuten. 

Boxer er ei litt rolegare affære enn forgjengaren. Boxer er også The National si sonisk sett mest einsarta affære. Trekk vi oss ned på det subtile plan har låtane ein god del ulikt for seg, men i det store bildet har dei veldig mykje felles. Dei startar gjerne i rimelig spartanske former, for så å, nesten umerkelig, bygge sitt soniske vesen litt meir omfattande og endar opp i ei meir berekraftig form. Utan at dei står fram som prototypen på eit atmosfærisk orkester av den grunn. For dette er stadig tonar som mest av alt høyrer den urbane nattesfæren til. 

Alle låtane har ein melodisk DNA-profil som avslører at dei er slektningar. Men kva gjer det så lenge eg med vått og gnistrande blikk, og handa på hjerta kan seie; «for ei slekt». Og jo betre eg har lært dei å kjenne har eg oppdaga 12 sterke individ, med ein dunkel personlegdom og eit vanedannande melodisk vesen. 

Den lakoniske barytonrøysta til Matt Berninger trør ikkje til med desperate fakter slik den innimellom har gjort på tidlegare album, denne gongen held den seg på tilnærma same nivå albumet igjennom. Eg opplever den likevel aldri som monoton eller grå, for Berninger hentar fram dei små nyansane som ligg på lur i det marginale. I tillegg får han som vanlig verknadsfull støtte frå resten av laget. 

Pianoet er oftare å høyre enn kva som har vore tilfelle før (på to av låtane har dei endåtil plassert den kjente pianisten Sufjan Stevens på pianokrakken). Men framleis er tonar frå ymse strengeinstrument meir sentrale i uttrykket. Både straumtilførte, akustiske og assortert medlem Padma Newsome sine bogestrokne. Gitarsoloar og andre former for søking innover i eller utav låtane er imidlertid ikkje ein del av opplegget. 

Låtane gjer seg stort sett ferdig før fire-minuttars merket er nådd, og då for det meste med strengelyden ein smule ilter og sterkt ulmande i ei røykfull sone mellom songaren og mannen på trommekrakken. Bryan Devendorf. Høgt i miksen, nokre gonger enkelt og kontant, andre gonger intrikat og leikent, driv han låtane framover, og stettar med stil si rolle som pulserande aktivum og viktig uromoment. 

I det melodiske låtfunderte skiktet som The National tar seg fram i er det alt anna enn tvilsamt om ein har noko å melde på det tekstlige plan. Eg har ved tidlegare høve referert til Matt Berninger sine bidrag på denne fronten som sitatfreistande. Det er ein del av det kaliberet på Boxer også. Ja underteikna si oppfatning er vel at Matt Berninger må vere ein av dei mest eigenarta rockepoetane som har komme til etter årtusenskiftet. Ikkje fordi han skriv poesi som like gjerne kunne fått plass mellom permar. Men fordi han har ein personleg uttrykksmåte, med låg klisjéfaktor og høg fintefaktor. 

Matt Berninger sine tekstar fylgjer nødvendigvis ikkje dei kronologiske, logiske eller lettfattelige vegar. I fylgje Berninger sjølv blir dei til gjennom ein collage-byggande metode. Fyren har alltid ei notisbok på lomma eller ved sengekanten. Her samlar han eigne tankar og draumar, samt ting han har lest eller overhøyrt. Når han så skal skrive tekstar til låtane dei fire andre har komponert, er alle desse lausrivne setningane viktige incitament. 

Denne metoden kunne han sjølvsagt fort ført til eit nokså fragmentert og heller innhaldslaust skvalder. Eg opplever det altså ikkje slik. Ikkje på nokon måte. Utan at eg her og no skal slå meg på mitt spede bryst og skråsikkert påstå at eg skjønar kva han til einkvar tid har for seg, så opplever eg han ikkje som vanskelig heller. Litt kronglete, litt surrealistisk og ikkje så reint lite tvetydig til tider, men ikkje vanskelig. Av og til er han endåtil veldig enkel. Og det skal ein nødvendigvis ikkje kimse av. Som når han gjer små kvardagslege episode-skildringar til det dei eigentlig er, viktige. 

Stay out super late tonight, 
picking apples, making pies, 
put a little something in our lemonade and take it with us, 
we’re half-awake in a fake empire 

Så liketil og så upretensiøst startar Boxer. Kva Fake Empire eigentlig handlar om kan ein sikkert diskutere, eg heller til å tru at det kanskje er ein liten dulgt kommentar til framandgjeringa i det store dobbeltmoralske riket. I ein eller annan slags framandgjort tilstand opplever nok også hovudpersonen i den rastlause Mistaken For Strangers å vere, i alle fall så lenge forteljaren så hardnakka kan seie opp i fjeset på han at «you got mistaken for strangers by your own friends». 

Før eg går vidare kan eg vel eigentlig berre legge hovudet til rette på stabben og innrømme at eg opplever området frå Fake Empire til den siste Gospel som ei sone fri for dødpunkt. Likevel gjer nokre av punkta litt større inntrykk enn andre. Slow Show er eit av desse. I eit kraftfullt tiltrekkande melodisk mønster møter vi ein skremt stakkar som ikkje heilt veit korleis han skal oppføre seg når han endelig ser ut til å ha fått sjansen hos henne han har draumt om og sakna i 29 år. Men no står han der altså, eller rettare sagt han ser etter «somewhere to stand and stay», for, som han mistrøystig sukkar «I leaned on the wall and the wall leaned away». Ikkje så lite fortvila og fjernt frå nykter, ber han derfor om å få berre eit lite minutt «of not being nervous, and not thinking of my dick». Det er ikkje Boxer sin mest subtile sak, men den merkast. Kan det ha noko med ein viss grad av gjenkjenning å gjere tru? 

«Raise our heavenly glasses to heavens! Squalor Victoria! Squalor Victoria». Slik lyde det feststemte refrenget i energiske og gåtefulle Squalor Victoria. Her møter vi den dekadente bohemen som går inn i problema med opne auger, utan at det ser ut til å komme så altfor mykje godt utav det. Brainy er på si side ein sånn liten sleip småsuspekt satan, som Berninger kjem opp med av og til. Eller kva skal vi seie om ein hovudperson som fortel si gudinne at «you know I keep your fingerprints in a pink folder in the middle of my table»? Eit vidare sunt syn på tilvære kan ein vel neppe seie at paret i Apartment Song er plaga med heller, der dei oppheld seg dag etter dag i sin eigen «rosy-minded fuzz» og «do whatever the TV tells us». 

På debuten var det Anna Freud, på Sad Songs heitte ho Rachel, på Alligator Karen og no er det Ada. Men ho er alt anna enn enkel å hanskast med denne kvinna. Til trillande pianotonar og eit dunkelt strykartema fortel hovudpersonen om sitt trøblete forhold til henne. «Ada don’t talk about reasons why you don’t want to talk about reasons why you don’t wanna talk». Du tok den? Han vil helst inn til kjernen, for å finne ut kva det handlar om. Men likevel står han der som ein tussaladd; «inside an empty tuxedo with grapes in my mouth, waiting for Ada.» 

Nei, ein kan vel ikkje nekte for at Berninger har ein hang til å langt oftare dvele ved dei meir nedslåande opplevingane menneska blir utsett for (eller utsette seg sjølv for) enn å finne det høvelig å trekke fram noko oppløftande. Det handlar mykje om desse skikkelsane som Hamsun så velformulert kalla «tilværelsens utlendinger». Slike som har komme på kant med venner, kvinner, håpet og det gjengse syn på korleis ein skal ordne seg. Berninger er likevel langt unna å vere den mørkaste mannen i klassen. Han kan stundom virke sarkastisk, men han er ikkje ein sytar som stadig ropar på frispark. Han er for fintesterk og ordsikker til det. 

Medan eg, eg burde vel no ha komme til det stadiet der eg gjer greiast i å legge henda bak hovudet og erkjenne at uansett kor eg strevar, den heile og fulle sanninga om Berninger, The National og Boxer vil eg aldri klare å få fram. Størst sjanse til å finne den har du så definitivt om du skaffar deg plata, og lyttar til den, fleire gonger. 

Så gjer det.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Miracle Fortress – Five Roses

Posted on by
Standard

Eit einmannsprosjekt med fine poptonar og driftig lydleik på programmet.

6

cover

Blant dei tusenvis av plateomtalar som etterkvart har blitt ein del av groove sin database vil det ikkje overraske meg om Brian Wilson/Beach Boys er den hyppigaste gjesten i referanse-feltet. Han blir å finne der i tilfellet Miracle Fortress også. Øvst oppe.

Miracle Fortress er ein av desse einmannsprosjekta som stadig dukkar opp. Ein ung lett gusten mann med ein computer, eit keyboards, ei trommemaskin, nokre gitarar og eit lite innspelingsstudio. Då han kom til Montreal for eit par år sidan – ja for det er i Montreal han held til denne karen også – kalla han seg Hidden in Buildings. Hans eigentlige namn er Graham Van Pelt. Innimellom spelar han også i det rett så energiske bandet Think About Life.

Energisk er nok ikkje ordet som renn meg først i hu når eg høyrer på Five Roses. Først og fremst tenker eg vel på den som ein pastellfarga vev av yndig popmusikk og tempererte lydløp. Men den er nok litt meir enn det. Den har også sine små truande stikk, og sine fortvila augeblikk.

Den store Brian Wilson-kjensla kjem ikkje over ein i løpet av dei første låtane. Her er det vel snarare ein slags mild shoegaze tekstur som blir vevd i hop. I det instrumentale opningssporet Whirrs, med sine suggererande kvalitetar. Og i den sfæriske draumepop-saken Have You Seen In Your Dreams.

I den håpefulle Maybe Lately derimot, har Van Pelt lånt dugelig frå prime time Beach Boys. Når han så kallar låta som følgjer for Beach Baby gjer han vel ikkje akkurat sitt for å dempe inntrykket av sine band til Wilson. Men eg oppfattar han aldri som ein bleik og brysam etterplaprar. Eg oppfattar han som ein popsnekker med legning for å skape vinnande tonekombinasjonar. Samstundes driv han også i lydkonstruksjonsbransjen og puttar inn godt med ambiente parti. Av det Eno-farga slaget. Tydeligast i det lett knirkande og fint blomstrande instrumentale tittelsporet.

Van Pelt syng med ei lys og uskuldig røyst om tilstandar der melankolien spelar ei rolle. Nokon gongar ei lita rolle, andre gonger ei meir dominerande, men aldri ei totalt lammande rolle. Han skildrar aldri sår eller smerter det ikkje finst håp for. Ikkje når han i intense Poetaster går ned i kneståande og ber «Mother free me, they beat my body blue, bloody». Og heller ikkje når han i eit nydelig refreng i Little Trees, etter å ha fått dei harde realitetar servert med raud tekst, hevdar at «I won’t ask a cure, not for a verse, not for a glimpse from the Heavens of Earth».

Han fell vel av og til for freistinga å komme opp med lydleik som nødvendigvis ikkje er heilt på parti med låta. Då står han i fare for å ta litt av brodden av den. Blasphemy er ein av desse. Den har popsmekre vendingar, men får litt av sitt gode rykte øydelagt i ein noko rotete siste halvdel. Eit dårlig rykte kan eg ikkje sjå at avsluttande This Thing About You nokon gong vil komme til å slite med. Ein liten spretten poptrave, med optimistiske overtonar og kjærleikserklærande undertonar.

Eit mirakel er det nok ikkje, men nok av gode popvibrasjonar til å gjere seg fortent til fem groove-roser skulle det vel vere her.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Jesse Malin – Glitter In the Gutter

Posted on by
Standard

Han har hatt kjentfolk på besøk, men det er ei tynn og preglaus suppe dei har hjelpt han med.

2

cover

Oscar Wilde hevda ein gong at «we are all in the gutter, but some of us are looking at the stars».

På coverbildet på sitt nye album står Jesse Malin i hevdvunnen rock’n roll positur og stirer, ikkje mot stjernene men rett inn i kamera med eit nokså tomt blikk. Samstundes er det vel ikkje heilt utenkjeleg at det nett er dette Wilde-sitatet som har stått modell for tittelen Glitter in the Gutter. Det er i tilfelle ikkje det einaste som har stått modell for ting Malin har for seg her.

Med ein god Dose of Thunder rennande gjennom systemet har han vore sine turar oppover Thunder Road og nedover The Boulevard of Broken Dreams. Ved tidlegare høve har han der hevda å ha praktisert The Fine Art of Self Destruction og kjent på The Heat. I beste rennesteinromantiske ånd har han no funne fram til litt Glitter in the Gutter. Men eg veit ikkje heilt om eg trur på han. Eg trur helst han er ein posør.

Kledd i svart, med innhaldet frå ei flaske gele i håret og gitaren på hofta prøver han på eit vel affektert vis å overtyde oss om at han har noko å melde. Det har han ikkje. I alle fall ikkje noko andre ikkje har meldt langt meir minneverdig før. Lou Reed, Bruce Springsteen, Paul Westerberg, Johnny Thunders. Til samanlikning blir Malin ein etterplaprar. Ein som har lært seg knepa, men som aldri kjem med substansielle og eigenarta vendingar, verken i tekstlig eller tonal form.

For all del, hadde eg blitt utsett for ein blindtest av tekstane hans ser eg ikkje vekk i frå at eg hadde konkludert med at dette for så vidt er greitt nok. Ja, alle hans små tekstlige stikk til klassiske rockelåtar (frå Gimme Shelter, via River Deep Mountain High til American Pie) kan til og med seiast å vere litt artige. Ikkje noko for framtidige sitatbøker eller slikt, men med tonefølgje av melodivinnande og initiativrik karakter så skal du sjå det kunne fungert. Slikt tonefølgje får dei ikkje. Alldeles ikkje. Malin vartar opp med melodiar så svake og livlause at det heile kunne vore noko Ryan Adams hadde funne på i eit svakt augeblikk. Og då veit jo dei fleste at vi verkelig snakkar svakt augeblikk.

Ryan Adams, ja. Han er med her, slik han har hatt for vane når Malin spelar inn musikk. Jakob Dylan er med her også, og Josh Homme. Og sannelig dukkar ikkje Springsteen opp og duetterar med fyren i pianoballaden Broken Radio. «The angels love you more than you know, raised on robbery and rock’n roll» syng dei to i lag. Midt i Malin sitt tematiske nedslagsfelt, men framført med såpass pondus at eg nett her er villig til å devaluere den sterke misnøya mi eit lite hakk. Hadde situasjonen vore den at eg aldri hadde høyrt Bastards of Young i Replacements sin originalversjon så kan det vere at eg hadde hevda at den låta også hadde vore eit lite lyspunkt her, men pianoballadeversjonen til Malin blir no eigentlig særdeles spede saker målt mot originalen då.

Elles; anonyme vers strevar seg fram mot dusinvare-refreng, og den eine trøyttande rockelåta etter den andre fer forbi og blir borte, for alltid.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Korby Lenker – King Of Hearts

Posted on by
Standard

Denne mannen veit korleis ein skal putte pop i country utan å bli Garth Brooks.

6

cover

Utan tankar om å vere noko heilt for seg sjølv presenterer Korby Lenker eit dusin låtar i ein lett popfiksert country-trubadur stil. Betyr det at vi like greitt berre kan avskrive fyren som dusinvare, og la han forsvinne inn i den store flokken av likesinna? Nei, eg har liksom ikkje heilt lyst å gjere det. Det har seg nemlig slik at fleire av låtane hans ikkje heilt vil sleppe taket i meg, og eg har ikkje heilt lyst å sleppe taket i dei heller. Så derfor har eg tenkt at vi kan traske saman ei stund til.

King of Hearts er mitt første møte med Lenker sine tonar, men det er ikkje første gongen han kjem med ei plate. Det er den sjuande gongen. Ganske så produktiv åtferd kan ein vel seie, sidan den første kom i 2001. Av desse er fire komme i Lenker sitt eige namn, to er gjort saman med bluegrass-bandet hans Barbed Wire Cutters, og ei er ei gospel-plate under pseudonymet David Goliath. For ytterligare detaljar prøv korbylenker.com.

Skal vi tru presseskrivet, og det rause utvalet av låtar ein kan lytte til på nettsida hans, representerer King of Hearts ein aldri så liten endring i måten han framfører songane sine på. Tidlegare har han stort sett gjort det ganske så aleine med ein akustisk gitar, eller i ein rimelig tradisjonsbunden bluegrass-tradisjon. På King of Hearts har han med seg fleire medhjelparar, og både han sjølv og andre lagar lyd frå instrument som er plugga til straumnettet. Som de sikkert skjønar, her blir meir lyd.

Med si halvkviskrande og inderlige røyst kunne Lenker fort ha gått seg fast i den kjente og dessverre altfor ofte besøkte affekterte hengemyra. Men han verkar ikkje å vere tilhengar av å gjere det vanskelig for seg sjølv. Han vekslar i staden mellom å sprette og spasere på steinane og tuene ved sida av. Slike som kallar seg frodige melodilinjer (stort sett), eit ukunstla språk (her og der med små pussige fintar) og luftige arrangement.

Han opnar med å proklamere at han er Bored, utan på nokon som helst måte å kjede meg. For låta er prototypen på dorskdynamisk og rusten countrypop den. Slikt underteikna knapt kan få nok av. Vi møter ein frostig og lett desillusjonert fyr som vel ikkje akkurat ser med glede fram til enda ein «red wine winter in the northern misphere», utan at det verkar som han har det som skal til for å gjere så mykje med det. Men eit par TV-ynskjer har han i alle fall, for ein litt meir fargerik kvardag; «So here’s a little what I’d like to see, Snoop Dog and Dre on CMT, Jerry Fallwell drinking like a Kennedy».

Elles handlar det, nær sagt sjølvsagt, mykje om kjærleikshunger, sakn, smerte, og litt lykke. Skildra nakent og direkte, og stundom krydra med fiffige metaforar som «sugar ain’t sweet less you put it in your mouth», og, med eit lite nikk til ein viss Wilco-sjef, «we can go our separate ways like Tweedy and the two Jay’s fall apart».

I eit par av songane er det barndomsminner som står på programmet. Varme og gode om korleis foreldra og ein gammal bluegrass-låt har vore med og ført han dit han er i dag, i den refrengvene Cedars of Lebanon. Og meir av det traumatiske slaget, om den gongen han tok hunden med til elva for å finne ut om den kunne symje, og nokså fortvila måtte konstatere at den nok ikkje var «the swimming kind», i Dog Down to the River.

Etter at det offisielle programmet er slutt dukkar det opp ein kort liten snutt i rockabilly-takt med ei oppfordring om å stikke innom MySpace-sida hans. Gjer gjerne det. Og er du sånn cirka som meg kan det nok vere at du ikkje vil oppleve det som bortkasta å gjere deg nærare kjent med heile King of Hearts også.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des2

Lavender Diamond – Imagine Our Love

Posted on by
Standard

Frå eit rosa hjørne av frifolkscena dukkar dei opp med ein visjon om fred og kjærleik på vår jord.

6

cover

Det står skrive i ein liten innleiande passus i tekstheftet til Lavender Diamond sitt debutalbum Imagine Our Love, eg siterer dei første linjene:

What a world we’re living in together, you and me – and all of us – we’d like to ask you all to please come with us, come together, to imagine our new world. The same one we have now, but still surrounded by our love and wrapped in our heart’s thoughts. We see our world glowing, radiant with joy, radiant with peace, fearless, fed, dancing, laughing.

Kynikaren i deg vil no sikkert brumme kraftig og lure på kva dette er for slags infantilt hippie/new age nonsens. Og realisten i deg vil trulig grunne grundig over om det er verdt å bruke tida på folk som tydeligvis ikkje har beina heilt på jorda. Lennon/Ono og flower power-gena dine derimot (om du har nokre slike då) vil nok nikke nøgd og gjere sine forsøk på å varme opp ein liten krok i hjarta ditt, der fornufta nødvendigvis ikkje skal få lov å spele hovudrolla.

California-kvartetten Lavender Diamond presenterte seg for et par år sidan med 4-spors EPen Cavalry of Light. Der den brusande og vanedannande popsaken You Broke My Heart gav bod om at vi her kunne ha dugelig med godsaker i vente. Imagine Our Love innfrir kanskje ikkje fullt ut, men den innfrir.

Lavender Diamond sin viktigaste fjerdepart er utan tvil songar og låtskrivar Becky Stark. Ei skolert og livfull røyst med eit naivistisk perspektiv på tingas tilstand. Om enn kanskje ikkje like definitivt som den siterte teksten skulle tyde på. For går vi songane nærare inn på klingen vil vi oppdage at det slett ikkje er ei einvegskøyring mot fryd, fred og gammen vi blir invitert med på. Her er absolutt ein viss dualitet å spore. I det eine augeblikk kan ho i god utopisk ånd erklære at «I’ll never be for countrie», men før ho har trekt pusten kan det også komme eit «though I one day might be mean».

Det overraskar kanskje ikkje så mange om eg fortel at Lavender Diamond er venner av Devendra Banhart og gjengen rundt han. Men tonane dei serverer fylgjer nok reinare stiar og tar seg fram på meir konvensjonelt vis enn kva brorparten av den berykta frikfolk-scena har for vane å gjere. Eit visst slektskap med CocoRosie kan ein like fullt spore i enkelte passasjer, medan ein i andre kan ane noko som minnar om Essex Green. Becky går heller ikkje av vegen for å utøve teatralske fakter, som ein litt meir forsiktig Kate Bush.

Dei har eit luftig og organisk uttrykk, og instrumentbruken deira har i liten grad belasta straumnettet i Los Angeles. Pianoet til Steve Gregoropoulos er det som flittigast understøttar vokalen til Becky. I den vakre lett nattstemte og sakrale balladen Dance Until Tomorrow, i vaudeville-pop former i anti-arbeidssongen My Shadow Is a Monday, og i selskap med vene strykarparti i kjærleiksballaden Find a Way.

Dei tenderar den engelske folktradisjonen i flotte Oh No. Ei låt komponert same dagen den første amerikanske bomba råka Baghdad, derfor; «it’s such a sad and grey day, Oh!, when will I love again?». Dei tenderer tonar som Carter Family dreiv på med for lenge sidan i den skjøre Garden Rose. Dei finn den friske poptonen frå You Broke My Heart og gjer den om til Open Your Heart. Og dei er innom eit minimalistisk tribal-rytmisk område i Like an Arrow.

Opplegget kan nok tidvis bli i yndigaste laget. Dei er heller ikkje bandet som skraper under overflata i særlig grad. Men godtar ein premissane som vert lagt, ja så kan ein ha det rett så trivelig i selskap med Lavender Diamond.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Rose Kemp – A Hand Full of Hurricanes

Posted on by
Standard

Ei ung og tøff dame som ikkje har høyrt altfor mykje på foreldra sine.

6

cover

Utav reiret som foreldra har laga av folksy tonar om Thomas the Rhymer og Rosebud in June kjem ei ung kvinne. Å hevde at ho er heilt flygeklar er kanskje å ta litt hardt i, men du verden som ho prøver. Dette er ikkje ungjenta som klimprar gitaren på høfleg vis, medan ho deler sine melankolske tankar med dei som vil høyre på henne. Nei dette er ei som har utstyrt gitaren sin med strengar av piggtråd og kopla den direkte i høgspenten. Medan stemma hennar vekselvis smyg og kastar seg mellom det skjøre og det desperate.

21 år gamle Rose Kemp er dotter av Maddy Prior og Rick Kemp frå det britiske folkrockbandet Steeleye Span. Hennar soniske vesen kan tyde på at ho respektlaust nok har høyrt meir på Big Black og P.J. Harvey enn sine foreldre.

Ho har med seg ei handfull instrumentalistar, men har definitivt hovudansvaret sjølv. På fem av spora er ho til og med heilt åleine. Og nei, ho tar faktisk ikkje for kraftig i når ho i tittelen snakkar om ei hand full av orkanar. For dette er åtak på åtak, og kvasse kantar og uraffinerte tonar. Samstundes som ho også gjer rom for modererte avsnitt, og dermed sørgjer for å gje stoffet eit dynamisk og variert lydbilde.

Etter dei første rundane kjentes albumet ut til å vere litt kaldt, sjellaust og melodisk einsformig og tilknept. Dette har endra seg. Varmen har komme sigande etterkvart som Kemp har røska laus den eine knappen etter den andre. Og låtane opnar seg, og viser sitt sårbare og dynamiske vesen. Det er kanskje vel opplagt å trekke linjene til P.J. Harvey sin Dry, men eg gjer det like fullt. I mitt hovud har A Hand Full of Hurricanes i tillegg også ein viss slektskap med Liz Phair sitt eigenrådige meisterverk Exile In Guyville.

Like rå og direkte som ho er i sitt soniske uttrykk er ho også i sitt tekstlige uttrykk. Det startar med rimelig håpefulle refleksjonar i Little One, men det tar ikkje lang tid før ho fører oss inn i langt meir angstridde og mørke rom.

Den brennande, kaskadeforfylgde og ganske så mangslungne Violence er på alle vis eit av høgdepunkta på albumet. Her snakkar vi om bakrus og sjelekvalar så det held. Ho har hatt det moro, ho har gjort noko dumt, ho er aleine, ho kjenner seg tom. Det er seks om ettermiddagen, og det er så vidt ho har mot til å komme seg ut av senga, for;

«Nothing is right in my head, nothing is clear in my heart,
I feel like my body is dead, the day doesn’t have to start here»

Etterdønningar av nattlege gjerningar kan vel også seiast å vere tematikken i den langt meir konvensjonelt oppbygde Morning Music. «I can’t wait to wake up next to you, ’cause I am cheap and you are weak» hevdar ho pasjonert midtvegs, for så til slutt å innsjå at dette opplegget kanskje er best å avslutte før morgon blir til dag. Slikt blir det «mourning music» av i staden.

På sitt mest nådelause framstår Kemp i Dark Corners. Gitaren snakkar med rasande røyst, ein cello og ein fiolin sender truande tonar inn frå venstre, og «the wallpaper hides the shame, while the truth is sliding down the wall». I Sheer Terror står ho heilt aleine med gitaren sin og lovprisar rock’n roll, fridom og eit fatalistisk livssyn. I Sister Sleep har ho ikkje med seg gitaren eingong. A capella syng ho ein song i ein folksy tone om Ole Lukkøye sitt kvinnelige motstykke.

Det er plater som dette eg lurer på om ein ikkje skulle ha plassert på pensumslista til majoriteten av kvinnelige artistar som har dukka opp her til lands dei siste åra.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

The Jessica Fletchers – You Spider

Posted on by
Standard

Dei har tatt namnet sitt frå ei gamal dame og er opphengt i tonar av eldre dato, men er friske som få.

6

cover

Namnet skjemmer ingen, heiter det som kjent i eit eldgammalt ordtak. Mulig det, men denne Drammen-kvintetten gjorde i alle fall underteikna ein smule skeptisk for nokre år sidan med sitt namneval. Eg meinar, går det an å ha noko seriøst bra å komme med og samstundes ta namnet sitt etter den Miss Marple-inspirerte hovudpersonen i noko som sannsynlegvis var verdens kipaste krim-serie? Då eg ca eit år forseinka hanka inn The Jessica Fletchers sitt andre album, What Happened To The?, var eg ikkje i tvil om at svaret på det spørsmålet måtte bli ja.

Med hjertet fullt av tonar henta direkte frå den delen av 60-talet som vart annektert av band som Beatles, Monkees og Kinks, hoppa dei over det meste som låg i mellom og freste i mål med retro gravert i panna, men med nok eigenart og melodisk overskot til å kaste seg uti ein ny runde. På sitt tredje album, Less Sophistication, hadde dei meir av same slaget å by på. Men var ikkje rundetidene litt slakkare denne gongen? Vel, dette har dei tatt tak i og gjort noko med når dei no serverer sin fjerde full-lengdar.

Med You Spider har bandet gitt stoffet sitt ein ekstra garasjetrøkk. Samstundes som dei har dratt med seg nokre 80-tals postpunk-prinsipper på ein veg mot eit uttrykk som har noko litt meir desperat over seg, og som kanskje kan seiast å ligge nærare vår tidsånd enn kva tilfellet har vore før. Men sjølv om dei har justert uttrykket sitt ein smule, held dei seg stadig milevis unna sfærar der musikkrevolusjonar blir skapt, djupe filosofiske tankar blir tenkt, og dei store innovative grepa blir gjort. I staden kjem dei dansande frå dei uoriginale og pretensjonsfrie sitt hjørne, og fulle av kåtskap og speleglede berre skaper liv, liv, liv. Og ikkje så mykje meir.

Men i tilfellet Jessica Fletchers har eg ingen intensjonar om å stille krav om noko meir. Den lyse, og lett rufsete, røysta til Thomas Innstø kastar seg uti det, fri for hemningar og utan tankar om at det går an å bomme. Rytmikken driv tempofokusert og bastant, gitarane skjer og høgg i kvasse former, og broder Mats Innstø sender tidvis saftige, tidvis snurrige, keyboardstonar inn i systemet.

«Have you heard my baby’s moving» blir det heftig proklamert frå vokalisten si side, «oh oh oh» blir det (litt) trøystefullt respondert frå gjengen bak. Og mellom nye «oh oh», «na na», «la la» og catchy refreng blir det sunge om fleire jenter. Ho som drep flammen i ein, ho som trur ho lever i eit slott, og ho det ikkje nyttar å gje gode råd. Og så blir det sunge om han som elskar ei jente, eller som ikkje elskar ei jente, eller som ikkje blir elska av ei jente, eller som har ført ei jente i trøbbel, eller som er i trøbbel på grunn av ei jente.

Låtar som den stakkato og refrengsterke I Am the Spider og den eggande Fractions har noko dansbart, nesten litt Franz Ferdinandsk, over seg. Medan The Girl I’ve Been Waiting For er The Shins i ein garasje, og Don’t Try Me er inspirert og frodig soulrock. Kanskje kan ein halde imot dei at dei driv fram i eit litt vel likelydande mønster. Og at det blir 42 energiske minutt heilt utan dempande friminutt. Men kva skal ein eigentlig med eit meir variert mønster, når det valte mønsteret fungerer utmerka?

Og kva skal ein med friminutt når timen er ein fest?

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des2

Jesse Sykes and the Sweet Hereafter – Like Love, Lust & the Open Halls of the Soul

Posted on by
Standard

Med intensitet bak orda legg Jesse Sykes for tredje gong sjela fram til gjennomsyn.

5

cover

Det er noko med stemma til Jesse Sykes. Den har noko slitent over seg, men ikkje utslitt. Den skaper eit inntrykk av at her talar ei dame som har godt med både røyndom og ånd. Den har meir enn ein whiskeyslurk av Marianne Faithful i seg, samstundes som den også har eit drag av Chan Marshall sin intimitet i seg.

Så, nesten kviskrande, intens og nær orda og tonane ho sjølv har laga inviterer Jesse Sykes på ei ferd i sjela sine opne korridorar. Der kjærleiken, lystene og dei skjøre kjensler vandrar både openlyst og dulgt omkring. Eller der både «half sadness and half fury» rår, for å nytte hennar eigne ord frå det vakre og lengtande opningssporet Eisenhower Moon.

Med seg har ho slik det har vore nokre gonger no The Sweet Hereafter. Eit lag som blei til i etterkant av at Jesse traff gitaristen Paul Wandscher på ein bar i Seattle mot slutten av det førre årtusen. Ein gitarist som på den tida var på rømmen frå ein ustabil sheriff i Whiskeytown.

Like, Love, Lust & the Open Halls of the Soul er Sykes sitt tredje album under denne signaturen. Eit jamt over bra album er det blitt. Nemnte Wandscher og hans gitarar får utfolde seg over litt større flater enn kva som var tilfelle på Oh My Girl, frå 2004. Ved eit par høve sjekkar han inn i Neil Youngske sfærar, utan å få det til å virke heilt slik mannen frå Toronto plar gjere.

Det einsarta, modeste, dampande og atmosfæriske frå tidlegare album får denne gongen selskap av låtar som enten rockar det litt meir til, eller gjer forsøk på å sprette i noko ein kanskje kan kalle pop-retning. Utan at ein av den grunn skal viske bort det folksy americana merket ho har hatt. Og utan at eg nødvendigvis kan gå god for at det er ein gunstig retning for henne å søke mot. Det er noko med stemma hennar som liksom tar seg best ut der tonane ikkje har det altfor hastig.

Det er sannsynlegvis derfor den strykardraperte og elegiske Spectral Beings, den nennsamt gospel-touchande The Air Is Thin, og den sakte gyngande og smått håpefulle Morning It Comes blir tre favorittar. Men eg likar også kva ho har for seg når ho lar Neil Young lånte «oh-la-la» snike seg med på den litt meir krafsande Station Grey.

Derimot synst eg ikkje ho har heilt taket på det når ho prøver å gå Lambchop i næringa med Aftermath. Og absolutt ikkje når ho lar The Sweet Hereafter føre seg inn i poprock-sfærar med You Might Walk Away og I Like the Sound. Då vandrar ho berre så altfor midt i den preglause handlegata.

Likefullt, på Like Love, Lust & The Open Halls of the Soul er det meir av det slaget som skaper interesse, enn det er av det slaget som skaper ein gjesp.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

I Was A King – Losing Something Good For Something Better

Posted on by
Standard

Eit drygt kvarter med oppfuzza popsnop frå eit vitalt område av vårt vesle land.

6

cover

Eg har ikkje lukkast med å finne oppteikningar eller historiske kjelder som kan fortelje meg noko om kor og under kva omstende Frode Strømstad hadde si tid som konge. Men pseudonymet han no nyttar tyder i alle fall på at det er noko som høyrer fortida til. Det gjer ikkje tonane han serverer. Dei er veldig no, og dei klorar seg fast. Stort sett.

Med stor iver og ei balstyren gitaråtferd ristar og vrir Strømstad og hans medskyldige ein liten pose melodisk sukkertøy på eit såpass uforsiktig vis at det ikkje er eit einaste uskada stykke igjen i posen når dei er ferdige. Utan at innhaldet blir mindre tiltalande av den grunn. Snarare tvert imot.

Frode Strømstad er frå Egersund, og han har her fått med seg ein ikkje heilt ukjent kar frå dei same sørlandske traktene, Emil Nikolaisen, som sin viktigaste partner in crime. Loosing Something Good For Something Better er etter kva eg kan finne ut hans debut i innspelte former, i alle fall som I Was a King. Det er eit minialbum. Her er ti spor, men halvparten av desse har meir karakter av små intermesso enn fullendte låtar (dei har ei gjennomsnittleg speletid på sånn cirka 50 sekund). Eit par av dei (Best Wishes, No Gold) ber bod om at dei har tenkt seg inn i appetittvekkande melodiske former, for så å skli unna og forsvinne før ein får tenkt «smaksprøve» ein gong. Om det akkurat då er irritasjonen eller hungeren etter meir som gneg sterkast er eg sannelig ikkje sikker på.

Den andre, og viktigaste, halvparten av låtane på plata er derimot 5 x ca. 2.30 minutt med oppfuzza og smart kolorert popsnadder. Livfullt og instinktstyrt, og med ånda frå friske og legendariske album som Bandwagonesque, Girlfriend og Fun Trick Noisemaker virvlande rundt ikkje altfor langt unna.

Det er powerpop med ein sylskarp psykedelisk vri, og ei offensiv og lys røyst som gjer det litt for freistande å nemne Robert Schneider med namn. Det er lågprodusert, leikent og upretensiøst. Det er futt og fres frå Across the Ocean sine vinnande melodilinjer, til unge Strømstad mot slutten Make It Clear i samråd med Sgt. Petter. Det er eit drygt kvarter som skaper hugnad i heimen. Men som det dessverre ofte er tilfelle med slike hugnadskapande kvarter, det er altfor kort.

Så neste gong har du berre med å doble, Strømstad. Minst. Då skal du ikkje sjå heilt bort i frå at vi kanskje kan slenge over krona og gje deg ein aldri så liten popkongetittel også.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des2

HGH – All the Men in Dresses

Posted on by
Standard

Mange solide venstrehooks og lite jabbing, slik det ofte plar vere når desse karane går i ringen.

6

cover

Det går ikkje så lang tid mellom kvar gong Martin Hagfors lar høyre frå seg. Og sjølv om han dekker seg bak ulike signaturar og dansar med litt forskjellige partnarar frå gong til gong så plar han ikkje vere så veldig vanskelig å kjenne att. Den soniske strategien hans har sitt grunnlag frå dei americana-tona sfærer, og i det tekstlige har han vel så gjerne noko å seie om samfunnsordninga som om dei nærare relasjonar (eller mangelen på sådanne).

I 2006 leverte han ein av sine betre utgjevingar (Hey Revolution Now!) saman med vennene i Home Groan. I år kjem han for femte gong vandrande under HGH-banneret. Og då veit vel ein del av dykk at ex-Motorpsycho Håkon Gebhardt vandrar tett ved sida av han. Og sannelig, med All the Men in Dresses trur eg jaggu meg duoen har prestert sitt kanskje beste stykke arbeid.

Bluegrass-inspirasjonen og banjo-faktene, som har vore eit av HGH-prosjektet sine varemerke, er noko nedtona denne gongen. I staden har dei sikta seg inn mot meir popfikserte saker. Og når dei kjem frå det med såpass høg treffprosent som her, kan ein vel ikkje gjere anna enn å applaudere for den ideen.

At norskamerikanaren Martin Hagfors ikkje synst noko særlig om dei tette politiske bånda mellom USA og Norge har han sagt klart ifrå om fleire gonger. Denne gongen gjer han det med ei banjofrisk vise om Afghanistan. Raljerande og i kvasse ordelag ser han den vesle søkkrike oljenasjonen som like ansvarleg for krigsofra sine lidingar som det deira brutale storebror er; «a bullet might hit and then explode, Norwegian built in silver and gold… we live in a land that’s rich and free, where money’s worth more than liberty».

Ein fyr i nabolaget mitt har rekna ut at hans andel av den norske oljeformuen er kr. 350 000,-, desse pengane meinar han den norske stat burde føle seg pliktig til å sette inn på hans private konto prompte. Og, legg han til, Folk Flest (kven nå det måtte vere) ser det på same måten. I det popspretne og saksofon-drivne opningssporet It’s Mine legg ikkje Hagfors og Gebhardt skjul på kva dei synst om ei slik haldning;

«Do you really think you deserve, all the meals you get served, the meek never seem to inherit, so on what merit do you find the nerve to say; It’s mine, it’s mine, it’s mine, it’s me, it’s mine, is my philosophy».

I Market Crash nyttar dei seg så av popharmoniske countryrocktonar grodd fram på stiar der Roger McGuinn og Tom Petty har vandra til å fremje eit fromt ynskje om at heile det vestlige finansmarkedet skal krasje. All the Men in Dresses som HGH refererer til i tittelen, er dei kjolekledde moralske voktarane rundt omkring i verda. Desse som handhevar skilnaden mellom syndarar og frelste. Desse som kjempar for sitt religiøse tyranni koste kor mange sjeler det koste må. Omtrent slik uttrykker i alle fall HGH det, til stilfulle countrypopfunky tonar. Temaet er nokonlunde det same når dei med heile kammerkoret Nova i den heller varleg arrangerte visa Everyone Is An Infidel konkluderer på følgande vis; «I guess we screwed up royally when we made men our kings, and trusted their directives came from angels that could sing».

Neida det er ikkje nytenkte og innovative tankar HGH kjem med. Men stort sett kjem tankane i ei såpass sinnrik form at dei har sin verknad. At dei samstundes kjem rimelig godt overeins med underteikna sine hobbyfilosofiske tankesprang gjer vel og sitt til at dei her i gården blir møtt med både velvilje og flust av samtykkande nikk.

Samstundes gjer det ingenting. Eller snarare, det gjer All the Men in Dresses ei teneste at her også blir servert eit par sakrale viser (Another Letter og Gangrene Blue) frå dei meir nærgåande kjenslesfærer. Den drar vel heller ikkje ned heilskapsinntrykket den tragikomiske countryvisa Brother. Om dei to alt anna enn dresskledde ungkarsbrørne som freistar eit tilvære på ein gard i utkanten av folkeskikken. Der har dei ikkje gjort mykje gale, «but we miss what we can get from a girl».

Om eit års tid tar eg gjerne imot eit nytt Hagfors-album, eg. Og det må gjerne handle om det same gamle.

Først publisert på Groove.no (i 2007)