Monthly Archives: desember 2013

Des1

Ben Weaver – Blueslivinghollerin»

Posted on by
Standard

Dette er ikkje Weaver sitt femte studioalbum. Dette er ei fyldig sporsamling frå hans pre-Fargo dagar, med eit litt uforståelig tyngdepunkt.

cover  Ei av dei kjæraste oppdagingane eg har gjort på musikkfronten dei siste åra er Ben Weaver frå Minnesota. Ein ung fyr med ei vaksen røyst som skriv låtar som set spor etter seg. I ei eigenarta språkdrakt refererer han frå dei meir grumsete krokane av det menneskelige sjeleliv. «I live for the lines» skreiv Ben i eit liten tekst som fulgte med hans tredje album Hollerin» At a Woodpecker. Ja det tvilar eg ikkje på. Det er få låtsmedar der ute med ei like skarpskodd formuleringsevne som det Weaver er innehavar av.

«I get tired of folk music» hevdar han vidare i nemnte tekst, «love that never was love, just trouble. Folk music used to be about stories and dirty cars and murder and love that lasted, now it’s third-rate dime store spirituality, a mid-life crisis looking for a new life and a new duplex. What ever happened to character? Bloodshed? Everybody wants to go to heaven but nobody is willing to die. I think hip-hop is the next form of true music.»

Og sant nok, sjølv om det soniske bilete til Ben Wever nok har sitt utspring frå trakter der karar som Tom Waits, Townes Van Zandt og John Prine har luska rundt kan ein i hans direkte og no-nonsens tekstformidling vere ein nesten like så sterk slektskap mot hip-hop som mot trubadur-tradisjonen. Det er i kombinasjonen mellom dette og den naturskapte røysta vi finn signaturen hans. Kanskje var den ikkje heilt klar og tydelig på mannen sine to første album, men på dei to siste er den rissa i stein.

Forresten, når det gjeld det der med kjærleiken og folk-musikk, så er det nok ikkje dei problemfrie og varande forholda som er Ben Weaver si greie heller. I nokre av skildringane hans har kjærleiken knapt nok vakna. Andre stader står den skrive i sand, og vil forsvinne i det tidevatnet kjem smygande. Den kan ligge bakom eit dulgt skuldertrekk hos ein desillusjonert fyr. Eller den ligg midt i ein blodpøl i ein bakgard kalla svik.

Blueslivinghollerin» er ikkje Weaver sitt femte studioalbum. Det held han på og spelar inn saman med Brian Deck akkurat i desse dagar. Blueslivinghollerin» er ei samleplate. Plateselskapet Fargo som gav ut mannen sitt fjerde album, Stories Under Nails, har plukka ut ein del låtar frå dei tre første (som vart gjevne ut på den meir obskure labelen 30/30), plussa på med tre Stories-outtakes og ein Dylan-cover, og dermed er CD-plata stappfull den (78 minuttar).

Debutplata hans heiter El Camino Blues og ber nok merke av at dette er ein Ben Weaver i den formative fasen. Dei fire låtane som er henta derifrå er absolutt greie nok dei, men det er jo ganske så mange tusen songar som er det. Etter El Camino Blues har eg ein mistanke om at han tok trappa ned i ein dunkel kjellar. Der spelte han poker, drakk whiskey og røyka langt meir enn sundt var i selskap med Tom Waits, Nick Cave og eit par utemte blueslegender. Så når han stikk hovudet opp og fortel ein forderva mordhistorie som Ella Mae og ein skranglete røvarhistorie som Bill Brown er det med ei stemme så rusken og rå at ein nesten skulle tru det står Waits rissa inn på stemmebandet. Favoritten frå Living In The Ground (som hans andre album ganske så treffande heiter) er forresten den trekkspel-draperte Precious Time med sitt hardkokte utsegn om at «I don’t care if I never see you again, cause you’re always on my mind», og si fastslåing av at «there ain’t story worth tellin» unless it comes from the places you’ve been». Han gjer også ein versjon av Van Zandt klassikaren 2 Girls, utan at han heilt klarer å få den til å bli like trist som det opphavsmannen får til.

Så drar han til skogs. Langt nord i Minnesota hamrar, bankar og syng han, og finn ut at det er det siste han likar best. Dermed spelar han inn 63 minuttar og 39 sekundar med musikk som han kallar Hollerin» At a Woodpecker. I all sin enkle, ekte og nådelause skapnad stadig ei like fabelaktig plate som den var den seinsommaren i 2003 då eg høyrde den for aller første gong. Litt uforståelig at dei ansvarlige for denne samlinga berre har funne plass til fire spor frå den, mot seks frå Living in the Ground. Vel vel, Hollerin» skal jo uansett vere på plass i hylla til alle med det minste snev av interesse for det vi noko upresist vel å kalle Americana. Der kan ein få nærare føling med det forsiktige og uimotståelige gynge i Ocean Ain’t Blue. Ein kan fylgje hovudpersonen i den gnagande Blood på hans veg mot ruin; «the closer I seem to get, the further I slip away from you». Eller ein kan få treffe han som minnast Sara, men som ikkje går under av den grunn; «I drivin» around all by myself, countin» the stars above». Ja, og så kan ein få ein liten resiterande rapport frå den pre-pubertale tida; «remember sitting in my best friends closet, reading his brothers Penthouse and Playboys, before we even knew about masturbation». Den heiter Semis Sounded Like Thunder, og omfattar etterkvart fantasiar om eit par nabofruer. Det var dei fire låtane som er med her, det er ti til der dei kjem i frå. Vil du vite meir om dei, ja så er du ikkje meir enn eit klikk unna.

Neste gong Weaver var i studio var det litt meir elektrisitet bak lydane. Samstundes senka mørket seg ennå tettare rundt skallen på forteljaren. Kanskje var det ein og anna låt på Stories Under Nails som kunne hatt godt av litt meir hugtakande melodiske linjer, men eit sterkt album er det uansett. Stories er ikkje direkte representert på Blueslivinghollerin’, men tre outtakes frå innspelingane har fått plass. Det er ikkje så vanskelig å forstå kvifor ti minuttar lange Boxcars ikkje vart ein del av Stories Under Nails. Det er for så vidt ein fengslande historie om rastløysa og sjelelig armod, men den manglar essensiell melodisk drivkraft. Når Weaver trør til med såre erkjenningar i Liza og dansar i slow-motion gjennom ruinane i den dystre Vapor er han imidlertid inne på spor som vi likar. Mannen har og eit solid grep om sakene når han kastar seg rundt livet på Dylan sin Ballad of a Thin Man.

Blueslivinghollerin» kan absolutt fungere som ein grei introduksjon til den Weaverske verda, men då skal du samstundes vite at du får ei endå større oppleving om du tek strake vegen rett til Hollerin» At a Woodpecker, for så deretter å fange Stories Under Nails. Og då kan det jo hende at du tek med deg Living In The Ground og El Camino Blues i dragsuget, før du set deg rastlaust ned og ventar på mannen sitt neste framstøyt.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Des1

M. Ward – Post-War

Posted on by
Standard

Ein tanke meir rettvendt pop-preg over M Ward i år. Det er ikkje øydeleggjande, det.

cover  Det kan kanskje virke som eit noko underleg påfunn å titulere ei plate Post-War, sånn midt i vår nokså krigerske tidsalder. Det M. Ward etter seiande har hatt i tankane er å rette eit ikkje altfor fokusert blikk på kva som kan skje når soldatane kjem heim. Intakte, øydelagde eller i ein bag. Så då er det kanskje ikkje så underlig likevel.

Ein annan innfallsvinkel kan kanskje vere å forstå Post-War som eit lite ordspel i forhold til hans eige namn. M. Ward oppleves i alle fall litt post sin tidlegare soniske framtoning på denne si femte plate. Sjølv har han kalla den si første band-innspeling. Og det er avgjort eit fyldigare og meir kraftfullt lydbilde han opererer i denne gongen, utan at han har lagt til sides sine gode gamle countryblues- og folkfakter av den grunn.

Alle tonane frå gitarar og keyboards er det M. Ward som har ansvaret for. Han drar imidlertid i mindre grad enn på tidlegare album ut på Fahey/Reinhardt/Marr-inspirerte gitarutflukter. Hans kanskje flittigaste medhjelpar Mike Coykendall er med her også, som bassist, trommis, korist og medprodusent. Mike Mogis (Bright Eyes, Jason Molina) står for subtile lydinnspel. The Thermals trommis Jordan Hudson har spelt på tidlegare album, og er på plass igjen. Ved sida av han på fleire av spora sit Descemberists sin nyleg avgåtte stikkesvingar Rachel Blumberg. Saman med desse fokuserer Ward denne gongen litt sterkare på eit dynamisk og rettvendt samspel, og mindre på lo-fi estetikk og snodige soniske sidesprang.

Det finst vel kanskje dei som ikkje er heilt fortruleg med det, og derfor vil hevde at han har flytta seg nokre uønska steg nærare eit meir regulært uttrykk. Dei om det. Så lenge han kjem opp med ei låtrekkje med få svake punkt ser eg ingen som helst grunn for å komme med beiske utsegn.

Det eg kunne ønskt meg er at nokre av låtane, og dermed også albumet, var litt lengre. Det heile er unnagjort på drygt 37 minuttar, så ei handfull gitarutflukter hadde eg meir enn gjerne blitt med på.

Skal vi ta på alvor måten låttitlane reint visuelt er ordna på coveret si bakside, kan det synast som om M. Ward ser for seg Post-War som tre avsnitt og ein epilog. Den nemnte post-krig tematikken kjem tydeligast fram i dei tre låtane som utgjer andre avsnitt.

Dei tre låtane i første avsnitt handlar på si side mest om kjærleiken. Poison Cup er ei lengtande og umåtelig vakker «hymne om å ikkje ville nøye seg med litt; a sip or a spoonful won’t do, no, I want it all”. I hælane på denne tar M. Ward tak i Daniel Johnston-låta To Go Home, og syng om evig truskap i eit popdrivande mønster. Å ha med seg Neko Case som harmonipartnar i eit slikt tilfelle er jo aldri ein dårlig idé. Første avsnitt sluttar med den ramlande og noko anonyme poprockaren Right in the Head.

Andre avsnitt er stort. I det smygande tittelkuttet fortel den ru røysta til Ward om tider som var (pre-krig) kontra tider som er (post-krig). Det er vel ingen tvil om at det er notida som «feels wrong». Og Ward hevdar å ha «some hard, hard proof in this song». Det er nok berre minna som kjennes gode i Requiem også. I eit sonisk veksande bilete fortel Ward om mannen som «stormed with his feet. clapped with his hand» og «summoned all of his joy when he laughed». No er han død. For at all tvil skal dunste vekk hentar Ward fram si mest kraftfulle stemme i den konkluderande linja «he was a good man and now he’s gone». Chinese Translation er den tredje låta i dette avsnittet, og har nok meir diffuse skjeringspunkt med postkrig-tematikken. I ein folksy, luftig og rytmisk vital struktur fortel Ward (med litt samsyngande hjelp frå My Morning Jacket vokalisten Jim James) ein historie med klart slektskap til den mytiske forteljartradisjonen. Ein villfaren ung mann søker råd hos ein gammal mann høgt oppe i fjellet, og blir gitt sjansen til å stille tre spørsmål. Dette er kva han spør om;

What do you do with the pieces of a broken heart?
and how can a man like me remain in the light?
and if life is really as short as they say,
then why is the night so long?

Så går sola ned og den gamle mannen kjem med sitt svar. Det kan godt tenkast at det er ein ex-soldat som har klatra til fjellet sin topp, men det kan like så godt vere ein som ber på ei stor kjærleikssorg.

Det tredje avsnittet har fem songar som ikkje blir bunden saman av nokon felles tematikk. Eit litt lausare og meir karakterskiftande avsnitt altså. Både i ord og tone. Eyes on the Prize og Rollercoaster swingar seg makelig frå sittande stilling. Den første i ganske så elegante vendingar, den siste i ei litt meir rufsete form. Jim James dukkar opp for andre gong og stemmer i på den feststemte sing-a-long piruetten Magic Trick. Som igjen sklir over i Neptune’s Net, ein instrumental dominert av bølgjande surf-gitar. Kanskje ikkje av dei aller mest ruvande låtane i Ward-katalogen nokon av desse fire, men definitivt dugande saker. Today’s Undertaking derimot plasserer eg høgt. Ein saktegåande sjelsokkupant som startar i varlege former men gradvis blir omringa av meir og meir lyd, mellom anna eit par intoksikerte strykarar. Skal vi tru Ward (og det er ikkje sikkert vi skal) kom befalinga om å lage denne songen frå ei mektig stemme ”high above”.

Epilogen heiter passande nok Afterwords og glir over i ein nennsam Rag. Slik får Ward inn nokre Fahey-inspirerte tonar heilt til slutt. Samla sett viser han seg nok ikkje heilt i Transfiguration of Vincent form, det gjer han ikkje. Dermed ikkje sagt at ein av den grunn kan gå forbi M. Ward denne gongen, slett ikkje.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Des1

Wallspace – Nightweather

Posted on by
Standard

Ein energisk basslaus trio frå Sydney, med ei stor stemme i front.

cover  Formelen er slett ikkje ny, og heller ikkje uvanlig. Med tidvis barske riff, hissig rytmikk og generell kul rock’n roll attityde stukar Wallspace seg på energisk vis gjennom det klamme nattveret. På den eine sida tru mot arven, på den andre sida uhemma og friske. Men det er stemma til Savannah Elias som verkelig gjer inntrykk. Den malmfulle og potente røysta til den 21 år unge dama tar tak i dei 12 låtane med mykje av den same autoriteten som Chrissie Hynde, Johnette Napolitano og Karen O gjer i sine beste stunder.

Nightweather er debutalbumet til denne ferske trioen frå Sydney. I tillegg til Savannah, som også spelar piano, orgel og akustisk gitar, består Wallspace av storebror Nick Elias på diverse gitarar, munnspel og litt elektronikk, og Jason Kingshott på trommer. Ingen bass med andre ord. Vi kjenner eit par andre band frå dei siste åra som også har neglisjert den, gjer vi ikkje? Jon Spencer Blues Explosion og The White Stripes. Akkurat som desse viser det seg fort at Wallspace får sakene sine til å virke bra utan.

I samkvem med produsent Rob Younger (ein gong vokalist i det legendariske garasje/punkrock-bandet Radio Birdman) har dei tre smidd saman ein miks av framfusen garasjerock og meir tøyla poprock. Sjølv om dei fleste låtane innafor sistnemnte formular absolutt er av det dugande slaget, er det nok i dei balstyrige spora at Wallspace verkelig gjer seg gjeldande.

Eit av dei definitive høgdepunkta er opningssporet og singelvalet How’s Your Love Life. I tøffe og hooks-sterke former sparkar den seg fram som ein ertande krysning av Brass In the Pocket og Bang, og stiller det sentrale spørsmålet «how’s your love life in your black jacket».

Omtrent like tøff er den smått sjølvironiske Death of the Cool, der den kjem med eldfulle munnspeltonar som tilspissande faktor. Andre inspirerte tilfelle av primal rock’n roll er I Don’t Care Who You Love og The Future. Hos den første er det meir enn tittelen som gjer at ein finn det freistande å trekke linjene tilbake til Bo Diddley sine velmaktsdagar. Den andre kjem på si side med orgeltrøkk som ekstraingrediens, og eit tema som har vore her sidan rock’n rollen sin fødsel (eller var det Jesus sin fødsel?); «I don’t want a future if it’s going to be like this». Savannah tyner fram eit poengtert og herlig klynk idet ho kjem til «if» i utsegne.

Å skildre ein outsider og dagdrømmar er vel heller ikkje eit spesielt originalt påfunn, men det er kva som blir gjort i Ballad of Charlie Casablanca. Og det er verkelig ein ballade, ein vemodig og fin ein. Meet Me Up by the Lighthouse skal vel også kunne få plass innafor ballade-kategorien, til trass for sitt litt meir yppale tilsnitt. Eg har forresten tatt meg sjølv i å mistenke denne for å vere ein gløymt Patti Smith låt.

Nick Elias har hovudansvaret for låtane sitt tekstlige innhald. Å kalle han poet av storslagen rang er vel å ta hardt i, men han har absolutt ein del snedig for seg. På sitt beste i så måte er han sannsynlegvis i America Is. Der han namnedroppar amerikanske filmtitlar, ei Thomas Pynchon-bok, hevdar at «Bruce Springsteen’s greatest hits sits under the window» og at «America is a television looking out the window». Så ja, det skulle vere ein viss hald for påstanden om at «America is never far away». Også om ein heftar utsegne opp mot tonane Elias kler sakene sine i.

Absolutt ei utgjeving som burde få tildelt litt hylleplass ein eller annan stad i nærleiken av The White Stripes og Yeah Yeah Yeahs. Trur neppe den vil få stå heilt i ro der.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Des1

Tom Waits – Orphans: Brawlers, Bawlers and Bastards

Posted on by
Standard

Ein stor og omfattande dose Waits, men slett ingen overdose.

cover  Sjå der ja, Good Ol» Tom har slengt på seg Bukowski-frakken sin igjen og kjem stegande nedover Fannin Street, med halve gatekoret sitt av syndarar, drankarar, foreldrelause, nedtrykte, bråkebøtter, bastardar, sjarmørar og lurendreiarar i hælane. One Eyed Jack, Jockey La Fayette, Peoria Johnson, Dirty Ol’ Joe, Blackjack Ruby, William The Pleaser, Buzz Fledderjohn, Corabell Lee, Molly, Young Nick og The Cross-legged Knight, dei er der alle i hop, og fleire med dei.

Det er ikkje småtteri han har på programmet denne gongen. 56 låtar spreidd utover tre CD’ar og tre timar. Ein kan få halskatarr, pustevanskar og sjelekvalar av mindre. Ja, eg skal innrømme at det kan vere ei utfordring å fylgje han med absolutt toppfokusert merksemd heile vandringa til endes. Men innimellom, og vel så det, vartar han opp med historier, kastar seg om halsen på melodiske vinnarar, kjem smygande med attraktive tonar, eller rett og slett utfører fantestrekar så alldeles på feil side av gata at ein instinktivt og med nøgd mine blir ståande og klappe ganske så energisk i henda.

Då Tom Waits gjorde 80-talet ei stor teneste med sine ustyrlege, eksentriske og høgst personlige meisterverk Swordfishtrombones og Rain Dogs omdefinerte han samstundes seg sjølv og retta sitt ikkje heilt pålitelige kompass i ein retning han stadig vandrar. Slentrande, hoppande, dansande, marsjerande, sparkande, galopperande, snublande og krypande. Framkomstmåtane han nyttar seg av kan vere så diverse. Blues, cabaret, folk, rock, vaudeville, country, jazz, avantgarde. Tonane kjem i mang slags former. Skrålande, brummande, haukande, kremtande, nynnande, pratande, syngande. Den sterkt røykskada røysta gjev seg til kjenne på mang slags vis.

Orphans er delt inn i tre soniske underkapittel. Brawlers, der ein nesten utan unntak møter Waits i ei eller anna bluesform. Bawlers, som siktar seg inn mot den meir beherska ballade-sida til fyren. Og Bastards, som er eksperimentelle utskot, monologar og anna som ikkje heilt fant seg tilrette i dei to første kapitla. Utgjevinga er også ein salig miks mellom eldre innspelingar som ikkje har vore på dei regulere Waits-albuma, og splitter nytt materiale frå Waits og fru Kathleen Brennan si hand. Etter ein fordelingsnøkkel på sånn cirka 50/50.

Det er få spor eg vil hevde ikkje fortener sin plass på Orphans. Samstundes er det vel heller ikkje så altfor mange som vil kjempe om ein framtredande plass i den etterkvart nokså fyldige Waits-kanonen. Men nokon er det, og då kanskje først og fremst Down There By the Train. I si tid gjort udødelig av Johnny Cash på hans første American Recordings-utgjeving. Her endelig å høyre med opphavsmannen i frontposisjon. Den er ikkje nemneverdig svakare slik heller. Ein seig og sakte eggande gospelsong som tar for seg syndeforlating av det verkelig storsinna slaget; «You can hear the whistle, you can hear the bell, from the halls of heaven to the gates of hell». Og så kjem dei, den eine meir syndig enn den andre og møtest nede ved elva der «the train goes slow». For der kan sjølv den mest hardhuda, den mest svikefulle, den mest skamfulle, den feigaste og den mest hjertelause blant drapsmenn få si tilgiving. Her kan ein sjå «Judas Iscariot carrying John Wilkes Booth» og ein kan ramla over massemordaren Charlie Whitman og gangsterdjevelen Gyp the Blood. Hadde songen vore laga i dag ser eg ikkje bort frå at den også hadde tatt opp ein nyleg hengt eks-diktator i sitt persongalleri. Definitivt ein Waits-klassikar.

Ei av gatene som fører ned til denne mystiske togstasjonen er ganske sikkert ei krokete ei i Houston kalt Fannin Street. I enden av fortauet der snublar vi over ein som sitt og forbannar dagen han gjekk av det der toget og trossa åtvaringa om å spasere nedover gata. Waits syng visa berre akkompagnert av ein akustisk gitar. Det er nok. Det er sårt. Det er vakkert. Det treff midt i hjerta.

Begge desse låtane er å finne i Bawlers-kapittelet. Eg skal ikkje nekte for at dette nok er favorittkapitlet mitt. Her finn vi også den Kurt Weillske cabaret-saken Little Drop Of Poison. Der hovudpersonen i ein nokså bitter tone syng om ho som «left in the fall» og stiller det kanskje ikkje heilt uefne spørsmålet «did the devil make the world while God was sleeping?». Elles crooner Waits seg gjennom jazzige piano-balladar, lar både fiolin og steel-gitar leie an i ledug valsetakt, og fører den over 25 år gamle Ramones-låta Danny Says vekk frå gabba-gabba strøket og inn i sitt eige kvartal.

Ei anna Ramones-låt, The Return Of Jackie and Judy (frå den same End Of the Century-plata), dukkar opp blant Brawlers-stoffet også. Med den stadfestar Waits at forskjellen mellom Joey Ramone og Howlin Wolf ikkje er meir ein spoonful (om nokon skulle ha tvilt på det). Andre Brawlers det er verdt å nemne er det perkussive skjebnedramaet Lucinda, den djuptrøskande keltiske balladen Bottom of the World, den blues-krypande historia om Buzz Fledderjohn og den skrålande country-balladen Rains On Me. Men songen ein legg mest merke til frå den bråkete avdelinga er utan tvil Road To Piece. Tematisk følgjer den ein heilt annan veg enn resten av kobbelet. I ein sorgtung tone rettar Waits her merksemda mot konflikten mellom Israel og Palestinarane. Hovudpersonen er den unge palestinaren Abdel Madi Shabneh. Ein «excellent student, he studied so hard, it was as if he had a future», men denne dagen fortalte han mora si at han «had a test out along the road to peace». Utkledd som ein ortodoks jøde og med eksplosivar festa til kroppen entrar han ein buss, og tar 17 stykke med seg i døden. Waits tar ikkje parti, han refererer, og han stiller spørsmål, før han konkluderer med å undre seg over om «God himself is lost upon the road to peace».

Så var det bastardane, då. Det er vel sant å seie det mest ujamne kapittelet på utgjevinga. Her kan vi høyre han i kjent stil danse seg gjennom Weill/Brecht-låta What Keeps Mankind Alive, på skranglete vis bla opp gammalt «stone news» i Skip Spence si gospel-vise Book of Moses, og gjere både ein folk-variant og ein bluesvariant av ein Jack Kerouac-song (Home I’ll Never Be og On the Road). På sitt beste i denne delen er han når han med inderlig røyst tar for seg Daniel Johnston si sorgtunge gjendikting av King Kong-legenda. Blant dei mange monologane som dukkar opp her, finn vi også ein av Charles Bukowski, titulert Nirvana. Men eg lurer på om ikkje den avsluttande røvarhistoria Missing My Son gjer mest inntrykk. Der, kort fortalt, hovudpersonen blir lurt opp i stry av ei ikkje heilt uskyldig eldre dame.

Waits fører oss på ingen måte inn på nye spor med denne utgjevinga. Men så lenge han har såpass mykje interesseskapande å vise fram frå områda han har trakka dei siste 20 åra, som det han har her, er det heilt greitt å vandre saman med han desse tre timane også.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des1

Gina Villalobos – Miles Away

Posted on by
Standard

Ei noko oksygenfattig og strevsam Villalobos-utgjeving denne gongen.

cover  Musikk treng luft. Det hender at den trongen ikkje alltid blir gått nok stetta. På Gina Villalobos si nyaste plate har tonane ein lei tendens til å ende opp i luftskrinne sfærar. Når så i tillegg det melodiske grunnlaget litt for ofte er i mattaste laget, ja då blir nok dette ein liten nedtur i forhold til vitaliteten som prega mange av spora på Rock’n Roll Pony frå 2005.

Det er framleis countryrock med trykk på rock som er Gina Villalobos sin musikalske plattform. Ein kan her og der trekke ein tråd mot Lucinda Williams sine meir el-gitar regjerte og ståkande stunder. Sjølv om ei slik samanlikning nok blir vel flatterande for Gina, i alle fall i Miles Away-samanheng. Så kanskje det i referanse-føremål er meir korrekt å trekke fram nyare og litt lettare artistar som Kasey Chambers og Oh Susanna? Ikkje heilt, det er noko meir grumsete og pågåande over Villalobos. Av og til kan ho, med si håse røyst, minne meg om ein kvinnelig ekvivalent til Patterson Hood i Drive-By Truckers, sjølv om ho nok styrer rundt i eit atskilleg mindre interessant farvatn her. Så då endar vi vel opp hos Jesse Malin, då?

Ho har reist mykje siste året. I tillegg til at ho har turnert heimlandet frå California til New Jersey, har ho vitja både Europa og Australia. Tittelen, Miles Away, seier sitt. Låtane er skrivne med dei tomme veggene på billige hotell som einaste tilskodarar. Og det er langt meir smerte enn glamour som kjem til uttrykk i dei ti spora. Ja, her er faktisk mange små dugande rapportar om gnagande lengsler og nedslåtte blikk. Det er ikkje der det haltar. Ikkje i tittelkuttet heller, der er glødeprosenten i tonane såpass kraftig at sjølv ikkje eit noko for strevsamt sluttparti maktar å ta knekken på den. Endå betre ifrå det kjem Gina i Face on the Sheets. Livet er svartare enn grått, einsemda massiv og medisineringa tung, men du verden så vitalt eit refreng: «Come on baby… I heard you had to sell your sheets again», Anne McCue korar, og det er berre flott. Kvifor er det ikkje åtte til av det slaget?

Ja, kvifor er det ikkje det. Kvifor blir dei fleste av dei resterande låtane enten spent bein under før dei når satspunktet eller forsøkt strupa midtvegs i svevet? Kanskje Gina veit, eg veit ikkje. Det eg veit er at det blir ikkje eit bra svev utav slikt, og slett ingen vakker landing. Det blir strevsamt og masete, og tonane hiv etter pusten før dei går pladask i bakken og mister siste rest. Don’t Let Go, Don’t Defeat Me eller If I Can’t Have You. Den siste er forresten ei låt Gibb-brørne skreiv ein gong i tida. Den er ganske fin i eitt minutt, men er det nok?

Ein eller annan stad i denne produksjonen sette dynamikk-knappen seg fast, eller kanskje Gina sin glødande intensitet tok overhand. Og endå verre, ved fleire høve enn sunt er minnar ho om Bonnie Tyler. «Somebody save me» syng ho heilt til slutt.

3/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Des1

Uské Orchestra – Niko et la Berlue

Posted on by
Standard

Eit belgisk åtak på den gode tone, slik vi kjenner den.

cover  Inntrykket eg sat igjen med etter første gjennomlytting av belgiske Uské Orchestra sitt album Niko Et La Berlue var at dette hadde sterk likskap mot kva ein ville få av lyd om ein gav kvar sitt instrument til 10 sukkerstappa førskulebarn og plasserte dei i ein hønsegard med 10 hyperkaklande høner. Med andre ord, sterkt usymmetrisk og slitsamt leven med minimal interesse for utanforståande.

Så vidt eg kan forstå er Uské Orchestra eit einmannsføretak. Eg finn i alle fall ingen andre enn Niko Uské nemnt her. Kva som er intensjonane hans for dette føretaket har eg ikkje funne beskrive nokon stad. Men hadde ein gjort eit intervju med mannen, ville han kanskje ha svara noko i denne retning:
– Du skal ikkje streve så inderlig med å finne ein bås for dette, ville han heilt sikkert ha sagt.
– Dette er nemlig eit tiltak frigjort frå alle reglar og hevdvunne former, ville han antakelig helde fram.
– Her har eg prøvd å fjerne meg frå normaliteten, samstundes som eg grip tak i banale strofer og lar dei prøve å finne seg til rette i eit utfordrande lydvirvar, kunne han kanskje ha funne på å konkludere med.

Dei seinare åra har terminologiar som anti-folk og fri-folk dukka opp for å kategorisere nyare framtoningar av folk-musikk. Det har vore mykje inspirert og friskt som er blitt plassert i båsane (Banhart, Newsom, Espers etc.), men tonane deira har vel berre på moderat vis utfordra mønsteret som har grodd fram gjennom generasjonar. Derfor går det kanskje også an å stille eit spørsmål eller to med gehalten i dei nemnte omgrepa. Ja, for kva skal ein i tilfelle kalle lyden av Uské Orchestra. Anti-musikk?

Du har kanskje høyrt Animal Collective. Du har kanskje høyrt CocoRosie. Tenk deg desse to banda i ein ustrukturert fusjon, der vokalen er utydeligare og to oktavar høgare, og fokuset meir kuriøst og endå fjernare. Då er vi kanskje inne på noko, men berre så vidt, eigentlig.

Årsaka til at eg prøver meg på å knyte Uské opp mot folk-musikken ligg nok ein del i det faktum at det er organiske og akustiske instrument som utgjer ei slags drivkraft i framstøyta hans. Gitar, banjo, horn, fløyte, piano, xylofon, perkusjon og ikkje minst eit rimelig stort utval av leiketøy-instrumenter. Dette krydrar han så med eit og anna innspel frå digitale lydkjelder. Kva han syng om hadde eg antakelig ikkje fått med meg om eg så hadde hovudfag i fransk. Det verkar nemlig å vere nokså uartikulerte stemmeutskeiingar han har føre seg.

Å få eit forhold til låtane, der ein kjem i posisjon til å kunne utbasunere at «dette, ja, det er jo Un Tintamarre Bleu det,» er eit bortimot umogeleg prosjekt. For sjølv om ein etterkvart oppdagar at dei fleste spora har eit melodisk grunntema så får ikkje dette vere i fred, men må stadig tåle å bli hersa med av merkelige lydanfall. Låtane endrar ansikt, fasong og tempo fleire gonger undervegs. Samstundes går enkelte tema og lydløysingar igjen i fleire av låtane. Dermed er det vel mest fruktbart å sjå på albumet som eit samanhengande verk.

Legg ein den første forskrekkinga på hylla, og prøver å møte Uské med eit ope sinn vil nok ein god del av avsmaken bli borte. Det er rett nok ei utfordring, og det er langt ifrå eit meisterverk ein finn bakom virvaret, så det er lov å spørje seg om det er verdt bryet. Dessutan blir det nok litt i meste laget, men eg har oppdaga at ein liten rørete tur blant dei fire-fem første spora her slett ikkje er heilt å forakte.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Des1

Twinklehead – Twinklehead

Posted on by
Standard

Kristiansand-trio presenterer vennligsinna og harmoniske poptonar med visse atmosfæriske element.

cover  Historia fortel det slik at det i Kristiansand på midten av nittitalet var sånn cirka berre tre tenåringar som ikkje ville spele i Heavy Metal-band. Så dei fant i hop og byrja spele popmusikk i staden. Når dei nokre år seinare skulle finne eit namn til bandet, konstaterte dei at både Twinkle Brothers og Radiohead var opptatt, så derfor enda dei opp som Twinklehead i staden. Før dei var komme så langt som til å gje ut sitt debutalbum, hadde allereie ein av dei tre vore ute å gjort seg litt kjent på eigenhand. I Twinklehead kjente dei han som Thomas Helland. Når han lurte seg utav øvingslokalet og inn på Mono (eller noko liknande) prøvde han å skjule identiteten sin ved å kutte bort nokre bokstavar, og kalle seg Thom Hell i staden.

Då Twinklehead omsider albumdebuterte i 2005 følte dei på seg at dei var Made For These Times, og kalla derfor like godt det vesle popverket sitt det. Publikum strøymte vel ikkje akkurat til og stadfesta den kjensla. Men Twinklehead gav ikkje heilt opp av den grunn. Eit år seinare dukkar dei opp med ein oppfylgjar. I det dunkle lyset under ei solformørking står bandnamnet å lese, men her er ingen tittel å sjå.

Litt mindre smålåtne kan ein vel seie at labelen deira, Division records, er i presseskrivet dei har sendt ut. Her blir det nemlig hevda «at det ikke fins maken til dette albumet i pop-Norges historie». Eg veit no ikkje heilt om eg kan seie meg einig i det, for når eg plasserer nokre plater av Jim Stärk, Delaware og Washington ved sida av denne, ja så synst eg ikkje det blir så alldeles ulikt.

Om Paul McCartney hadde vore Roger Waters og David Gilmour hadde vore John Lennon. Om Syd Barrett aldri hadde smaka LSD og George Harrison alltid hadde vore kompis med Jeff Lynne. Om Bee Gees hadde grodd fast i Massachusetts og ingen hadde vist ein Badfinger til REM etter at dei vart tre. Ja då, då hadde musikkverda sannsynlegvis vore annleis, men kanskje ikkje Twinklehead.

Opplegget deira har visse melankolske element, men hyggefaktoren er vel så framtredande. Melodikjensla deira er dugande, lyden sofistikert og harmonisongen er velpleidd og verknadsfull. Akustisk gitar og piano har ei meir dominant rolle enn den elektriske gitar. Dei er mjuke i kantane, om det i det heile kan seiast at dei har kantar. Av desse tre ufarlige fyrane kan vel kanskje Henrik Moy Askildsen seiast å vere ein slags hovudarkitekt, men både Helland og Kjell Nyhuus spelar viktige roller. Eit titals gjester er også med å gjere sitt som både koristar og instrumentalistar av ymse slag.

After heiter, av alle ting, det første sporet på plata. Mellom rennande vatn og fuglekvitter dukkar det opp atmosfæriske Pink Floydske vendingar i eit yndig popskjema som gjerne kunne vore laga av Paul McCartney. Det er i dei omkringliggande traktene av eit slikt uttrykk dei held seg plata igjennom. På sitt mest spretne og lettbeinte i Get It On, og på sitt mest snirklete i Making My Own World, utan at avstanden dei to imellom kan seiast å vere altfor markant.

Reint og fint, og det skulle derfor vere heilt unødvendig å vaske seg etterpå, sjølv om sistesporet handlar om dama som har fortapt seg i Forensic Detectives på Discovery.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 20067

Des1

tongues – Ugly

Posted on by
Standard

Første og siste album frå ein desperat men noko melodiveik australsk trio.

cover  Døden affiserer. Her har eg lytta gjennom det australske bandet tongues sitt album Ugly fleire gonger, og gjort meg opp ei meining. For å få litt bakgrunnsstoff les eg så gjennom det medfylgjande presseskrivet. Midtvegs i siste avsnitt endrar biletet seg. Der står det at bandet si fremste drivkraft, låtskrivar, songar og gitarist Cate Dahl tok sitt eige liv berre veker før den planlagde utgjevinga av denne plata. Så kva skulle eg gjere no? Meininga var å skrive ein litt lunken omtale. Den ukultiverte post-grungen til bandet hadde nemlig ikkje heilt klart å gripe tak i meg. Men som den respektfulle fyren eg trass alt er, bestemte eg meg for å gje albumet ein sjanse til. Og det er klart at ein høyrer på desperasjonen og uroa til Cate Dahl med litt andre øyrer denne gongen. Eit og anna glimt av stygg realisme byrja brått å flimre på netthinna (eg skal ikkje nekte for at desse hadde stanga uoppdaga forbi tidlegare). Utan at Ugly verken kan tolkast som historia om eit varsla sjølvmord, eller blir ein ny In Utero, av den grunn. Slett ikkje.

Dei var tre om å gjere det. Alle spelte dei gitar, alle spelte dei bass, og Cate slo i tillegg på trommer. Plata vart spelt inn sommaren 2004 heime i leiligheita som Cate delte med den eine av strengetraktørane, Dave Reynolds. Skal ein tru presseskrivet så betalte trioen naboane for å halde seg vekke eit par veker. Hmmm, pengeproblem var neppe blant Cate sine plager (eller kanskje det blei?).

Døden affiserer, men den kan ikkje gje desse låtane nytt liv. Den kan ikkje finne fram til ei manglande melodisk kjerne. Den kan ikkje hente inn igjen og samla energien som tar litt for mange, og litt for preglause, retningar. Den kan ikkje skaffe Peculiar nødvendig framdrift. Den kan ikkje redde Velveteen frå eit liv blant middelmåtige popforsøk. Den kan heller ikkje røske Dazed utav den tredjerangs Nirvana-drakta den er kledd i. Nei, den kan nok ikkje gjere denne plata betre.

No er ikkje alt på Ugly slik eg skildrar det i førre avsnitt. Den seksuelt-tona Dead Man Walking med sitt manisk gjentakande gitarriff og Cate sin intense vokalisering har glødande tendensar. Det same kan ein vel til ein viss grad seie om Wanna-be. Der Cate i selskap med frenetiske gitarar nådelaust proklamerer seg som outsider. I hastige Cat Top manar Cate fram for så vidt potente linjer oppå syrefarga men rimelig velmanøvrerte gitar-riff. Medan avsluttande Telektanon smakar på Sonic Youth liknande stoff. Den strekk seg over åtte minuttar. Den siste halvdelen er ambient støy, noko uforløyst i så måte. Dei fire første minuttane derimot kan vise til ei fokusert melodisk framdrift som når sitt klimaks i eit gjentakande «I’m not leavin» till I’m done».

Så drog ho sin veg, men eg trur ikkje ho var heilt ferdig.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Des1

Tellusalie – Is The Outside Still There?

Posted on by
Standard

Med ord og tonar frå innsida søker Tellusalie merksemd frå utsida. Det bør dei få.

cover  Joda Ottosen, utsida er her framleis, den. Ganske så lytefri og rettskaffen er den også blitt etterkvart. Folka her blir stadig vennligare innstilt overfor kvarandre. Omgrep som djup fortviling, hat, undertrykking og krig er snart kanskje berre vage minner. Dick Cheney, Karl Rove og George Bush forsvann i ein orkan utafor kysten av Louisiana for eit halvt år sidan. Osama Bin Laden fekk hovudet blåst av mens han dreiv og leikte seg med eit sprengstoffstappa modellfly. Heile leiarskapet i Nord-Korea har sendt seg sjølv til helvete i ei storstilt prøvesprenging. Gamle fiendar i Midt-Austen har funnet ut at dei har same Gud, og derfor gravlagt alle stridar og vandrar no hand i hand gjennom gatene i Jerusalem. Alternative tankar blir omfamna frå alle kantar, og verda sin rikdom byrjar endelig å komme alle til gode. Dagbladet har byrja å trykke interessante artiklar på kvar einaste side, Carl I. Hagen har gått heim, VG har gått inn, Se og Hør har gått i grava og på toppen av hitlistene regjerer det fabelaktige Fredrikstad-bandet Tellusalie.

Løgn? Seier du det, Ottosen? Jammen var det ikkje det du ba om då? Eller var det kan hende ein draum?

Det var kanskje ein aldri så liten oransjeraud draum som gjekk i oppfylling då debut-albumet til Tellusalie, Tangerine Dreams, vart nominert til Spelemannspris i 2004. Ei hyggelig lita overrasking var det i alle fall. Det store platesalet fylgde likevel ikkje i fotspora til dei 4 minuttane i det offentlige lys, så låtskrivar og songar Ole Jørgen Ottosen stega ned igjen i dei lyssvake sirklar og skreiv nokre nye og endå betre låtar. For all del, det hadde han nok gjort uansett kor varmt det hadde blitt rundt populariteten sitt suspekte alter. No er han oppe igjen. Mannskapet han har samla i hop er blitt litt endra på sidan sist, og lyden dei lagar er kanskje litt meir stillfaren denne gongen, men den fengslar minst like mykje.

Den er verken ny eller original denne lyden. Den tar utgangspunkt i dei same jordbundne, country-injiserte og popmelodiske rock-teksturar som har ridd mang ein tonekunstnar frå den andre sida av Atlanteren. I alle fall sidan Neil Young og Gram Parsons spelte inn sine første tonar og fram til våre dagars Band of Horses. Tellusalie gjer den like fullt til sin eigen dei.

Sjølvsagt er det mykje vemod i både orda og tonane, men aldri av den totalt overmannande sorten. For det blir sloppe inn lysstrimer også, fleire. Og fargar, nyansar, kontrastar dukkar opp. Ganske så kjapt. I første spor. Scared Bird, Pretty Bird høyrest i første omgang ut som ei låt som Band of Horses har klargjort for sitt neste album. I struktur, men først og fremst på grunn av stemma til Ottosen. Ei fin stemme. Ei stemme eg trur på. Den minnar meg ikkje like mykje om Ben Bridwell i dei andre låtane. Då kan det av og til vere litt Neil Young over den, eller kanskje litt Dan Stuart, men mest minnar den om Ole Jørgen Ottosen. Det verkelig nakkehår-reisande augeblikket i løpet av dei tre minuttane Scared Bird, Pretty Bird driv framover i sine velfunderte former, kjem når Ottosen på kontant vis slår fast at «he’s not working for you, no he’s not working for you, you, you». Det er langt ifrå den einaste gongen i løpet av dei førti minuttane at nakkehåra vaknar til liv.

«I wrote a song, but it turned out wrong when I began to sing», hevdar Ottosen i Big Boys Bark. Det må han gjerne gjere, men det kan umogeleg gjelde den låta. Den er det nemlig ingenting gale med. Seig, orgel-underbygd og med munnspel i svingane tek den seg fram i form av duvande versevandring og hardt-trampande og fleirsong-aktivisert refrengkauking; «What can we do? What can we say? When big boys bark, and time slips away». Litt av den same mønsteret fylgjer også den fatalistiske Man of Matches, men utan kauketendensar i dei vokal-harmoniserte partia. Den er slett ikkje dårligare av den grunn.

Eit definitivt høgdepunkt er D Major. Ein saktegåande affære som kretsar rundt i ein gjentakande, vanedannande og Low-liknande tekstur. Den skjelv, lever og bygger seg etterkvart inn i eit støyande avslutningsparti. Med vakre steelgitar-tonar, varlege «ooh-ooh»-harmoniar som krydder og eit litt Zorba-aktig gitarmønster voggar See You Sometimes seg inn på lista over minneverdige countryrockarar. Der kan den fort få selskap av den såre og litt sånn Grant Lee Buffalo-dramaturgisk oppbygde og Love Hurts-hintande Kick It Back.

Av dei 11 spora er det berre eit eg ikkje heilt finn tonen saman med. Cautious Clay rockar og riffar meir enn noko anna her, og har eit slektskap til Green On Red sine meir Stones-prega sider, men det melodiske er for vagt og dynamikken for slapp. Meir stoff frå Dan Stuart-vandra slagmarker dukkar opp i Instant Joy. No er det snakk om den klassisk countryrockande varianten. Den der eg har så lett for å like. Det same gjeld vel også både Twenty Eight og Queen Latoya. Førstnemnte kan ein mistenke Tellusalie for å ha plukka opp ein eller annan stad på vegen mellom After the Gold Rush og Harvest. Sistnemnte jumpar kjekt av stad i eit forsøk på å legge smerter og sorger bak seg. Det gjer ikkje Sorrow. Den står mitt oppe i det. Anger, bøner, rastløyse, sakn og eit bortkasta liv, kan vel vere stikkorda for denne smått dramatiske affæren som nok har sine stilleståande parti, men som også krummar nakken og bit ifrå seg.

Der veldig mange andre norske dyrkarar av americana-melankoli har ein tendens til å bli litt for respektfulle og spakferdige i sine framstøyt, hentar Tellusalie fram den der vesle nødvendige uroa som gjer at dei blir eit verkelig interessant selskap. Ikkje det at dei bråkar, sjølv om dei lar elektrisiteten gnistre litt innimellom. Ikkje det at det meste ikkje kan kallast beint fram nydelig. Nei, det er ikkje derfor. Det er nerven. Ei nerve ein slett ikkje finn kvar som helst. Den er der i gitaren, i munnspelet, i orgelet, i pianoet, i steel-gitaren og i rytmen. Den er i røysta til Ottosen, i orda hans, mellom linjene og i lufta. Den legg seg ikkje til ro, den løftar, sparkar, grev og bender. Den skapar liv. Den er der og gjer Is the Outside Still There? til ein av dei aller beste platene som har komme ut her til lands dette årtusenet.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Des1

Chip Taylor – Unglorious Hallelujah/Red Red Rose & Other Songs of Love, Pain & Destruction

Posted on by
Standard

Ein eldre gråsprengt herre med gode hjelparar og enkle, levande tonar.

cover  Han er blitt ein svært så produktiv mann på sine eldre dagar, den godaste Chip Taylor. Unglorious Hallelujah er mannen si niande utgjeving sidan han gjorde sitt comeback på midten av 90-talet. Den heiter forresten ikkje berre Unglorious Hallelujah, men også Red, Red Rose & Other Songs of Love, Pain and Destruction. Og ja, det er ein dobbel ein.

For dei som skulle vere ukjent med den 62 år gamle mannen sine bravadar kan det kanskje vere greitt med ein minibiografisk gjennomgang: I ungdommen ein lovande golf-spelar. På 60-talet ein ettertrakta låtskrivar og mellom anna mannen bak den råbarske hitlåta Wild Thing. På 70-talet ein heller anonym countrysongar. På åtti talet og halve nittitalet profesjonell gambler, før han altså fant vegen tilbake til countrymusikken. Når han i ei låt på si siste plata refererer til James Wesley Days, er det si eiga fortid han tar for seg. Hans eigentlige namn er nemlig James Wesley Voight, og ja, han er bror til den ikkje heilt ukjente skodespelaren Jon Voight.

Sine tre føregåande utgjevingar har Chip gjort i nært kompaniskap med den felespelande og stundom syngande Carrie Rodrigues. Ho dukkar opp som harmonerande partnar ved fleire høve her også, men eit par steg lenger bak og utan fela denne gongen. Ho spelar like fullt ei viktig rolle. Det gjer også dei fire andre musikarane Chip har tatt med seg inn i eit lite New York studio for «nokre timar med musikalsk terapi» (for å bruke Chip sine eigne ord). I lag får dei fram det beste i desse 24 songane. På skånsamt vis og med ein genuin kjærleik og nærleik til stoffet. Ja ein får nesten ei kjensle av at dei sit saman med Chip borte i eit hjørne av stova og held ein liten privat konsert for oss.

Tema som blir tatt opp i dei 12 låtane på Unglorious Hallelujah kan ein litt omtrentlig dele inn i to kategoriar. Politisk lada antikrigs-viser, og meir eller mindre sjølvbiografiske historier. Ei av to låtar som dett litt utafor desse rammene er den sorgtunge og vakre balladen What Would Townes Say About That. Her vender Chip seg i tur og orden til sine musikalske heltar (Townes Van Zandt, John Prine, Lucinda Williams, Guy Clark og Steve Earle) for å få råd i forhold til den evige problematikken kring utfordringane i dei mellommenneskelige relasjonane.

Idet siste tone frå Unglorious Hallelujah legg seg til ro, står det temmelig klart for ein at Chip Taylor aldri vil stille seg i første rekke for å hylle den krigerske åtferda til den noverande administrasjonen i det kvite hus. I Don’t Believe In That hevdar han i friskt tonefall, og siktar nettopp til ideen om å drepe for å gjere verda til ein betre stad. I den lågmælte og delvis resiterande Jackknife er mantraet «I don’t wanna kill nobody» og desertøren er den store helten. Medan Taylor i tittelkuttet tillegg enkelte farlige gjenstandar meir samvit enn menneska; «the bullet told the pistol everything, he said if I had a will of my own I would surely sing …. unglorious hallelujah».

Tidvis utopisk, naivt og litt banalt, vil det kanskje gå an å hevde. Skal ikkje gå krumnakka inn for å motseie det, men Chip har dette ektefølte med seg som gjer at ein og annan floskel får passere utan å legge igjen spor av verken irritasjon eller flau smak.

Frå dei sjølvpåførte og sjølvopplevde sfærar fortel Chip om alkoholisme (I Need Some Help With That), si skuldkjensle overfor ein avdød uteliggar (Michael’s Song) og konsekvensane av ein fatal køyretur (Christmas In Jail). Verken i desse eller nokon av dei andre låtane fører Taylor lyttaren inn på musikalske nybrotsmarker. Han lar ferda gå der Prine, Clark og Kristoffersen har vandra både med han og før han. Men det er ikkje tonar som vil visne hen i morgon han har plukka opp (stort sett ikkje i alle fall). Det er vel helst slike som fører lyttaren i klisteret, i alle fall denne lyttaren

Plate to held kva tittelen lovar. Først kjem ein sorgmunter sak om gåvedryssing og svik (Red, Red Rose), etterpå er det tett med kjærleikserklæringar til Chip sin kjære Joan. Og innimellom fyller han på med både litt smerte og undergang. Bandet har tatt eit steg lenger fram og skrudd opp lyden, om enn langt unna Spinal Tap-høgder. Medan tonevala, i alle fall tidvis, kanskje blir litt meir rutineprega og dovne enn i første del. Best er han når han tar for seg tristesse med eit lite smil om munnen i Little Darts, og når han syng den friske og humørfylte visa The Trouble With Scientists. Den siste er til broren Barry, ein vitenskapsmann som visstnok har funne opp ein formel for å kunne føresjå vulkanutbrot.

Soulballaden If I Stop Loving You gjer til kjenne at Chip si rustne stemme nok ikkje heilt maktar å handtere skalaen i si fulle breidde. Candi Staton hadde sannsynlegvis fått meir utav denne. Men når det kjem til likefram formidling av dei enkle tonar er Chip ein dugandes kar.

Ein særdeles dugandes kar.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)