Tag Archives: Ole Jørgen Ottosen

Tellusalie – The Man Across the Fountain

Standard

Songar frå øvste divisjon.

8

cover

Det smakar av ambisjonar det Tellusalie gjer på si tredje plate. Ikkje ambisjonar i tydinga nyvinnande og annleis. Absolutt ikkje. Alt her kan greitt få plass innafor ei ramme av sånn der gitarbasert rockmusikk med americanapasset på baklomma. Slikt noko som ganske mange andre har drive med, driv med, og kjem til å drive med. Ambisjonane deira kjem til uttrykk på anna vis. Gjennom talet på låtar, 18 stykk, den totale speletida, 73 minuttar, friske liner notes av Sverre Knudsen, og ikkje minst gjennom det luftige ekspansive soniske bildet dei malar låtane sine inn i.

Då bandet platedebuterte for fem år sidan var dei ein trio. Ein tett energisk trio. Dei var framleis ein trio to år seinare då dei stilte spørsmålet Is the Outside Still There. Men dei spelte på fleire strengar (og tangentar) der, og hadde tatt nokre skritt nærare dette americana-landskapet. No er dei fem. Og saman med produsent Knut Schreiner (som også hadde den rolla på debuten) har dei stega inn i bibliotekaulaen i heimbyen Fredrikstad, og fanga den store romslige akustikken. Herlig.

Når så The Man Across The Fountain i tillegg til denne akustikken viser fram ein frodig meloditeft, ein råkande melankoli, god variasjon, og eit nyanseskapande overskot, vert den særdeles attraktiv å ha på øyra. Plata slår grundig fast, og det endå tydeligare enn kva dei to føregåande gjorde, at Tellusalie er eit av dei kvassaste engelskspråklige banda vi har her til lands. I vennskapelig feide med broder Tommy Tokyos Starving For My Gravy, og eit par-tre til.

Det er Ole Jørgen Ottosen som er broren. Veslebroren til Tommy. Og songaren, gitaristen og låtskrivaren. Freddy Antonsen er fetteren. Og bassisten. Begge har vore ein del av Tellusalie frå første stund. Dei andre har komme til seinare. Anders Lie kom med på førre plate. Han spelar på all slags strenger og tangentar. Sist gong slo han på trommene også. Det er det Johan Edvardsson som gjer denne gongen. Femte mann i gjengen heiter Alf Viktor Salvesen. Han spelar gitar, samt manøvrerar ymse rytmiske saker. Korar bakom Ottosen gjer dei alle, utanom fetter Freddy.

Tidvis vert det kora i ganske så kraftfulle former. I den brusande riffrocklåta Steven, ein liten rapport frå dei dekadente sfærar. I familiebataljelåta Bloody Like Christmas Eve, som vert driven fram om ikkje med 16 så i alle fall ein god del Horsepower. Samsongen i tittellåta prøver på si side å samle seg om eit meir forsonande bodskap. Men det er ikkje så enkelt, for «down in the depth of the valley, someone is calling your name», så «what can we do?», vert det i staden sunge på oppgitt vis. Ei ekspanderande omfangsrik hymne. Ei praktfull ei.

Denne mannen Across the Fountain, det er Jason det. På coveret i alle fall. Teikneseriefiguren Jason som rakar bort det siste haustlauvet. Slik vert hovudstemningane på albumet illustrert. For slik er dei. Oftare i forfall enn i blomstring.

Det siste er det mykje av i den lett duvande og sensuelle poplåta Inside You. Sånn elles har nok det blomstrande elementet ei meir usikker rolle. Sånn elles i det store bildet. Det store varierte bildet. Der Nothing Gets In er den glefsande rockelåta. Good Man den barske greia med det sveitte refrenget, og ein tittel som lyg. Frå ein varare kant kjem Louisa, med sitt vakre refreng. Og Brown From Blue dansar lettbeint til klapping og frisk strengeleik, medan songaren søker om nåde og ser Bonnie Prince bli fanga i regnet.

Mistress M er fanga under sin eigen glorie. Ein falma glorie. Ein gong skapte den mystiske kvinna unntakstilstandar i songarens sjel. No er ho vel så ofte «way to much», synst han. Låta om henne er ikkje på noko vis way to much. Den er tufta på fengande rocketonar.

18 låtar/73 minuttar kan nok mange gonger bli i meste laget. I Tellusalie sine hender, slik dei gjer det her, blir det aldri det. Ikkje fordi det er plettfritt. For det er det ikkje. Det går an å komme med innvendingar på det tekstlige. Av typen; «det er nok blitt plukka eit og anna opp frå klisjéposen ja». Det går også an å komme med innvendingar på dei melodiske vala som blir gjort. Av typen; «det er nok blitt plukka eit og anna opp frå klisjéposen ja». Og så då? I tilfellet Tellusalie er det heilt greitt. Dei plasserer det meste dei har føre seg inn i ein samanheng der det heilt naturlig høyrer til. Og slår gnister.

Slik virkar det på meg i alle fall. Så aldri døser eg bort, eller freistar hoppe over noko. Interessa held seg, og held seg. Og heilt til slutt kjem to av dei aller beste låtane. Easy Now, der fred og forsoning konfronterer sonisk råskap i ein dynamisk passiar på kanten av stupet. Så kjem albumets lengste, Love Is the Word. Den startar ut i akustiske former, og snakkar om einsemd, hat og grådigskap. På eit punkt, sånn cirka midtvegs rettar songaren ryggen og syng ut; «love is the word, haven’t you heard, haven’t you heard», truskyldig nok. Resten av låta er elektrisk støy rundt eit vakkert pianotema, og ingen ord.

Eit gnistrande godt punktum. På ei plate eg endå ikkje har høyrt meg mett på. Endåtil den byr på både forrett, hovudrett, dessert og nattmat.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

Tellusalie – Is The Outside Still There?

Standard

Med ord og tonar frå innsida søker Tellusalie merksemd frå utsida. Det bør dei få.

cover  Joda Ottosen, utsida er her framleis, den. Ganske så lytefri og rettskaffen er den også blitt etterkvart. Folka her blir stadig vennligare innstilt overfor kvarandre. Omgrep som djup fortviling, hat, undertrykking og krig er snart kanskje berre vage minner. Dick Cheney, Karl Rove og George Bush forsvann i ein orkan utafor kysten av Louisiana for eit halvt år sidan. Osama Bin Laden fekk hovudet blåst av mens han dreiv og leikte seg med eit sprengstoffstappa modellfly. Heile leiarskapet i Nord-Korea har sendt seg sjølv til helvete i ei storstilt prøvesprenging. Gamle fiendar i Midt-Austen har funnet ut at dei har same Gud, og derfor gravlagt alle stridar og vandrar no hand i hand gjennom gatene i Jerusalem. Alternative tankar blir omfamna frå alle kantar, og verda sin rikdom byrjar endelig å komme alle til gode. Dagbladet har byrja å trykke interessante artiklar på kvar einaste side, Carl I. Hagen har gått heim, VG har gått inn, Se og Hør har gått i grava og på toppen av hitlistene regjerer det fabelaktige Fredrikstad-bandet Tellusalie.

Løgn? Seier du det, Ottosen? Jammen var det ikkje det du ba om då? Eller var det kan hende ein draum?

Det var kanskje ein aldri så liten oransjeraud draum som gjekk i oppfylling då debut-albumet til Tellusalie, Tangerine Dreams, vart nominert til Spelemannspris i 2004. Ei hyggelig lita overrasking var det i alle fall. Det store platesalet fylgde likevel ikkje i fotspora til dei 4 minuttane i det offentlige lys, så låtskrivar og songar Ole Jørgen Ottosen stega ned igjen i dei lyssvake sirklar og skreiv nokre nye og endå betre låtar. For all del, det hadde han nok gjort uansett kor varmt det hadde blitt rundt populariteten sitt suspekte alter. No er han oppe igjen. Mannskapet han har samla i hop er blitt litt endra på sidan sist, og lyden dei lagar er kanskje litt meir stillfaren denne gongen, men den fengslar minst like mykje.

Den er verken ny eller original denne lyden. Den tar utgangspunkt i dei same jordbundne, country-injiserte og popmelodiske rock-teksturar som har ridd mang ein tonekunstnar frå den andre sida av Atlanteren. I alle fall sidan Neil Young og Gram Parsons spelte inn sine første tonar og fram til våre dagars Band of Horses. Tellusalie gjer den like fullt til sin eigen dei.

Sjølvsagt er det mykje vemod i både orda og tonane, men aldri av den totalt overmannande sorten. For det blir sloppe inn lysstrimer også, fleire. Og fargar, nyansar, kontrastar dukkar opp. Ganske så kjapt. I første spor. Scared Bird, Pretty Bird høyrest i første omgang ut som ei låt som Band of Horses har klargjort for sitt neste album. I struktur, men først og fremst på grunn av stemma til Ottosen. Ei fin stemme. Ei stemme eg trur på. Den minnar meg ikkje like mykje om Ben Bridwell i dei andre låtane. Då kan det av og til vere litt Neil Young over den, eller kanskje litt Dan Stuart, men mest minnar den om Ole Jørgen Ottosen. Det verkelig nakkehår-reisande augeblikket i løpet av dei tre minuttane Scared Bird, Pretty Bird driv framover i sine velfunderte former, kjem når Ottosen på kontant vis slår fast at «he’s not working for you, no he’s not working for you, you, you». Det er langt ifrå den einaste gongen i løpet av dei førti minuttane at nakkehåra vaknar til liv.

«I wrote a song, but it turned out wrong when I began to sing», hevdar Ottosen i Big Boys Bark. Det må han gjerne gjere, men det kan umogeleg gjelde den låta. Den er det nemlig ingenting gale med. Seig, orgel-underbygd og med munnspel i svingane tek den seg fram i form av duvande versevandring og hardt-trampande og fleirsong-aktivisert refrengkauking; «What can we do? What can we say? When big boys bark, and time slips away». Litt av den same mønsteret fylgjer også den fatalistiske Man of Matches, men utan kauketendensar i dei vokal-harmoniserte partia. Den er slett ikkje dårligare av den grunn.

Eit definitivt høgdepunkt er D Major. Ein saktegåande affære som kretsar rundt i ein gjentakande, vanedannande og Low-liknande tekstur. Den skjelv, lever og bygger seg etterkvart inn i eit støyande avslutningsparti. Med vakre steelgitar-tonar, varlege «ooh-ooh»-harmoniar som krydder og eit litt Zorba-aktig gitarmønster voggar See You Sometimes seg inn på lista over minneverdige countryrockarar. Der kan den fort få selskap av den såre og litt sånn Grant Lee Buffalo-dramaturgisk oppbygde og Love Hurts-hintande Kick It Back.

Av dei 11 spora er det berre eit eg ikkje heilt finn tonen saman med. Cautious Clay rockar og riffar meir enn noko anna her, og har eit slektskap til Green On Red sine meir Stones-prega sider, men det melodiske er for vagt og dynamikken for slapp. Meir stoff frå Dan Stuart-vandra slagmarker dukkar opp i Instant Joy. No er det snakk om den klassisk countryrockande varianten. Den der eg har så lett for å like. Det same gjeld vel også både Twenty Eight og Queen Latoya. Førstnemnte kan ein mistenke Tellusalie for å ha plukka opp ein eller annan stad på vegen mellom After the Gold Rush og Harvest. Sistnemnte jumpar kjekt av stad i eit forsøk på å legge smerter og sorger bak seg. Det gjer ikkje Sorrow. Den står mitt oppe i det. Anger, bøner, rastløyse, sakn og eit bortkasta liv, kan vel vere stikkorda for denne smått dramatiske affæren som nok har sine stilleståande parti, men som også krummar nakken og bit ifrå seg.

Der veldig mange andre norske dyrkarar av americana-melankoli har ein tendens til å bli litt for respektfulle og spakferdige i sine framstøyt, hentar Tellusalie fram den der vesle nødvendige uroa som gjer at dei blir eit verkelig interessant selskap. Ikkje det at dei bråkar, sjølv om dei lar elektrisiteten gnistre litt innimellom. Ikkje det at det meste ikkje kan kallast beint fram nydelig. Nei, det er ikkje derfor. Det er nerven. Ei nerve ein slett ikkje finn kvar som helst. Den er der i gitaren, i munnspelet, i orgelet, i pianoet, i steel-gitaren og i rytmen. Den er i røysta til Ottosen, i orda hans, mellom linjene og i lufta. Den legg seg ikkje til ro, den løftar, sparkar, grev og bender. Den skapar liv. Den er der og gjer Is the Outside Still There? til ein av dei aller beste platene som har komme ut her til lands dette årtusenet.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)