Tag Archives: Gina Villalobos

Gina Villalobos – Miles Away

Standard

Ei noko oksygenfattig og strevsam Villalobos-utgjeving denne gongen.

cover  Musikk treng luft. Det hender at den trongen ikkje alltid blir gått nok stetta. På Gina Villalobos si nyaste plate har tonane ein lei tendens til å ende opp i luftskrinne sfærar. Når så i tillegg det melodiske grunnlaget litt for ofte er i mattaste laget, ja då blir nok dette ein liten nedtur i forhold til vitaliteten som prega mange av spora på Rock’n Roll Pony frå 2005.

Det er framleis countryrock med trykk på rock som er Gina Villalobos sin musikalske plattform. Ein kan her og der trekke ein tråd mot Lucinda Williams sine meir el-gitar regjerte og ståkande stunder. Sjølv om ei slik samanlikning nok blir vel flatterande for Gina, i alle fall i Miles Away-samanheng. Så kanskje det i referanse-føremål er meir korrekt å trekke fram nyare og litt lettare artistar som Kasey Chambers og Oh Susanna? Ikkje heilt, det er noko meir grumsete og pågåande over Villalobos. Av og til kan ho, med si håse røyst, minne meg om ein kvinnelig ekvivalent til Patterson Hood i Drive-By Truckers, sjølv om ho nok styrer rundt i eit atskilleg mindre interessant farvatn her. Så då endar vi vel opp hos Jesse Malin, då?

Ho har reist mykje siste året. I tillegg til at ho har turnert heimlandet frå California til New Jersey, har ho vitja både Europa og Australia. Tittelen, Miles Away, seier sitt. Låtane er skrivne med dei tomme veggene på billige hotell som einaste tilskodarar. Og det er langt meir smerte enn glamour som kjem til uttrykk i dei ti spora. Ja, her er faktisk mange små dugande rapportar om gnagande lengsler og nedslåtte blikk. Det er ikkje der det haltar. Ikkje i tittelkuttet heller, der er glødeprosenten i tonane såpass kraftig at sjølv ikkje eit noko for strevsamt sluttparti maktar å ta knekken på den. Endå betre ifrå det kjem Gina i Face on the Sheets. Livet er svartare enn grått, einsemda massiv og medisineringa tung, men du verden så vitalt eit refreng: «Come on baby… I heard you had to sell your sheets again», Anne McCue korar, og det er berre flott. Kvifor er det ikkje åtte til av det slaget?

Ja, kvifor er det ikkje det. Kvifor blir dei fleste av dei resterande låtane enten spent bein under før dei når satspunktet eller forsøkt strupa midtvegs i svevet? Kanskje Gina veit, eg veit ikkje. Det eg veit er at det blir ikkje eit bra svev utav slikt, og slett ingen vakker landing. Det blir strevsamt og masete, og tonane hiv etter pusten før dei går pladask i bakken og mister siste rest. Don’t Let Go, Don’t Defeat Me eller If I Can’t Have You. Den siste er forresten ei låt Gibb-brørne skreiv ein gong i tida. Den er ganske fin i eitt minutt, men er det nok?

Ein eller annan stad i denne produksjonen sette dynamikk-knappen seg fast, eller kanskje Gina sin glødande intensitet tok overhand. Og endå verre, ved fleire høve enn sunt er minnar ho om Bonnie Tyler. «Somebody save me» syng ho heilt til slutt.

3/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Gina Villalobos – Rock’n Roll Pony

Standard

Mange fine countryrockande låtar frå ei overbevisande røyst med gruff i kantane og varme i sentrum.

cover  Villalobos, smak på namnet! Vakkert, ikkje sant? Men det er ikkje det einaste som er vakkert her. California. Det er heimstaten til Gina. Det er også første song på hennes andre soloalbum. Det er ein enkel song i medium tempo, heilt utan fikse påfunn. Det er ein countrysong med rock i nervane. Det er ein song som lever av sine sterke tonar, og sine skarpe ord; «I got California crying outside my window.» Det er ein song som blir.

Det er mange fine songar på Rock «n» Roll Pony. Ingen brenn seg like fast som åpningssporet, men fleire kitlar der ein god song skal kitle. I den der gyldne tråden mellom ryggrada, magen og hjarta.

Gina Villalobos miksar country og rock. Ho skriv låtane sjølv, produserer sjølv. Ho har ei overbevisande røyst med gruff i kantane og varme i sentrum. Ho er ei dame å merke seg.

Gina har drive med musikk sidan tidleg på 90-talet. Har spelt i mindre kjente band som Liquid Sunshine og The Mades. Førstnemnde har tre album på samvitet, sistnemnde har gjort oppvarmingsjobbar for mellom andre Frank Black, Weezer og The Breeders. I 2002 debuterte ho som soloartist med albumet Beg From Me. Rock «n» Roll Pony tok nesten eit og eit halvt år å fullføre. Årsaka til det var at Gina rett etter at innspelingane starta, var ute for ei ulykke der ho mista synet på sitt høgre auge.

Det er imidlertid ei musikalsk klarsynt og moden dame som står fram på Rock «n» Roll Pony. Uttrykket hennar kjem frå dei same kjeldene Lucinda Williams, Mary Gauthier, Kathleen Edwards og Suzie Ungerleider (Oh Susanna) har drukke av. Utan at det gjer henne til ei i mengda av den grunn. For sjølv om ho aldri tyr til originale vinklingar utstrålar ho eigenart berre i kraft av å presentere gode låtar på eit ærleg vis. Nesten berre gode låtar i alle fall, for eit par-tre er nok av litt anonym karakter, utan at vi skal la dei stå i vegen for inntrykket av eit støvande flott toneritt. Not Enough og Can’t Come Down svingar seg i boogie-twang-lende. So Much For Dying er svartsyn i melodivakre omgjevnader. Why brenn og held igjen i verset før den forløyser og sprutar eld i refrenget. Medan Tryin» to Find You er ei fin lita countryvise i tonelandskap Steve Earle har vitja i nokre av sine meir nennsame stunder. Alle låtane utanom ein har ho komponert sjølv. Den eine er World Party sin fabelaktige Put the Message In The Box. Gina flyttar den litt lengre over i countrylende, og friskar til med ein stjerneversjon. I ein beskjed lagt ut på Gina si heimeside ser eg at Karl Wallinger er heilt einig.

Vil ikkje overraske meg om både Wallinger og den countryrock-fikserte hop der ute også omfamnar mange av dei andre tonane Gina byr på. Det ville i tilfelle vere fullt fortent.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)