Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Nov12

Olav Larsen & the Alabama Rodeo Stars – Love’s Come To Town

Posted on by
Standard

Ein norsk countrydebutant med friske tonar og litt for floskeltyngde tekstar.

cover  Det er mykje som fungerar bra på rogalendingen Olav Larsen sitt debutalbum. Den unge mannen har smidd saman eit dusin countrylåtar som alle fylgjer eit melodiske skjema ein vel neppe kan kalle så veldig originalt. Han kastar seg imidlertid over tonane med ei inspirert og oppriktig røyst og får det meste til å virke ganske så ferskt og sjølvkonstruert. Bandet hans, med det noko tvilsame namnet The Alabama Rodeo Stars, går også inspirert til verks, og yter definitivt sin skjerv for at Love’s Come to Town har den friske tonen den har.

Det eg har litt problem med, og som gjer at opplevinga ikkje når høgare opp på skalaen, er det tekstlige. Hadde eg vore særdeles velvillig kunne eg kanskje nøydd meg med å seie at tekstane til Larsen er enkle og pretensjonslause. Men i mine øyrer låte det som eit kompliment, og eg synst ikkje Larsen fortener å få så altfor mange komplimenter for tekstane sine. Til det er dei for metta på klisjear og flate linjer.

Flatt er det derimot langt ifrå når Erlend Åsland, Øyvind Berekvam og Larsen sjølv lar strengane tale på friskt vis. Det vere seg gitar, mandolin, banjo, dobro eller steelgitar. Flatt er det heller ikkje når Vidar Kenneth Johansen smett innom med klarinetten, og slik fargar countrytonane med litt uvante nyansar. Alt dette, pluss godt skikka harmonisang, er med å gjere den litt Home Groan-slekta Unhappy/Dreamer til eit av albumet sine høgdepunkt. Eit anna er tittelkuttet, med sine insisterande og såre vers og sitt vakre harmonisterke refreng. Tematisk balar begge desse med tankar av det meir tungsindige slaget, og kjem frå det på habilt vis.

Det er når Larsen kastar seg i famnen på det meir håpefulle, og trør til med kjærleikserklæringar og truskapseidar at flosklane for alvor byrjar å komme vel tett. Låttitlar som May The Sun Always Shine, You’re the Only One og Give Me Your Heart seier kanskje sitt. Han skal for all del få lov å synge om lykke og idyll, men det går vel an å gjere det i eit litt fiksare ordelag?

Til slutt kjem det to låtar som tematisk, og til ein viss grad også sonisk, trakkar i litt andre spor enn sine føregåande fetrar. Sweet Saviour’s Arms er gospelcountry med ei fyldig brass-avslutning. Medan Atomic Bombs and Wine er både western swingande og whiskeyskrålande, og handlar om fulle menn sin trong til å løyse verdensproblem. Ein av desse mennene «runs a big country» og «loves country music and whiskey too». Kven kan det vere tru?

Om du neste gong, herr Larsen, kreerer tekstar etter like vitale mål som du skaper melodiar, ja då har du ei verkelig interesseskapande countryplate å by på.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov12

Number Seven Deli – Seconds

Posted on by
Standard

Det er heilt nyttelaust å vegre seg mot denne fryktlause nedbøren av treffsikker popmusikk. Ikkje vil eg det heller.

cover  Eg elskar inspirert og god popmusikk. Den som treff det vitale punktet i mellomgolvet, for så å trenge seg skånsellaust og uhindra inn i nærområda, før den spreier seg som ein pirrande og varmande låge utover heile lekamen. Musikk som overmannar meg i kraft av sine fullkomne melodilinjer og sitt entusiastiske vesen. Som ikkje utgjer seg for å vere noko anna enn det den er. Som ikkje sår falske frø eller slenger på meir gjødning enn nødvendig. Musikk som stormar, jublar, traskar eller kryp mot meg med eit bankande hjerte. Ja, slik musikk elskar eg. Derfor elskar eg Number Seven Deli.

No sit det sannsynlegvis ein og annan luring der ute og undrar seg på om det ikkje er vel drygt å kaste seg så reservasjonslaust i famnen på nettopp Number Seven Deli.
– For så veldig originale er dei vel ikkje, og ikkje særlig viktige heller vert det vel hevda?
– Ja er dei ikkje berre eit norsk popband med særdeles sterk hang mot 60-talet sine Beatleske poptonar?

Neida, dei er ikkje så veldig originale, men dei er friske, og dei veit veldig mykje om korleis ein god låt skal lyde. Meir enn dei fleste band her til lands faktisk. Ikkje viktige? Kva er det for slags uttale. Klart dei er viktige. Dei er viktige for einkvar dame og mann som finn hugnad i å tilbringe tid i selskap med tonane deira. Rett nok er dei kanskje ikkje viktige i tydinga eit musikkhistorisk grensesprengande band som fòrar verda med plater av tvillaus tidlaus karakter. Kven er no eigentlig det forresten? Ikkje så veldig mange.

Joda, det er så absolutt tydelige Beatleske drag å spore hos bandet. Men eg synest slett ikkje det blir for mykje, eller på nokon som helst måte reproduserande og preglaust. Nei, Number Seven Deli er ute på eit offensivt raid dei. Bagasjen er solid og velkjent, men stega dei tar og lyden dei formar har ein signatur som er deira eigen. Ein signatur bygd rundt mangslungen strengeleik, eit feitt komp, frodige arrangement, fyldig og harmonitetta vokal, og forførande men solid armert melodibygging. Slik er det, som dei ville sagt på Tralfamadore.

Eg var kanskje litt meir reservert då dei kom vandrande bortover Falkner Street i 2003. For all del, det var mykje fjongt og appetittvekkande å høyre der, men det var liksom litt for taktfullt og veloppdrege til tider også. No har dei på ingen måte trødd over i aggressive og kranglete banar på sitt andre framstøyt. Likevel sensar eg denne gongen noko yppalt og fryktlaust som ikkje heilt var der i same grad sist. Ikkje minst i den energiske opningslåta A Sudden Change of Heart. Der eit rastlaust driv og eit taggete arrangement sender vinnande strofer inn på eit gnistrande power-pop spor. Det er slik ein sikrar seg omgåande merksemd.

Ei øving eg ofte gjer når eg har høyrt ei plate nokre gonger er å prøve å finne ut om det ligg noko djupare meining i tittelen. Ein del gonger er jo dette fort gjort (f.eks. Led Zeppelin sine fire første, og Peter Gabriel sine tre første), andre gonger kan dette føre til at ein ser sakene i eit nytt og kanskje til og med meir interessant lys. Så fort ein hadde lokalisert gata som gav namnet til debutplata til Number Seven Deli til den vidgjetne byen ved Mersey, gav jo den tittelen ganske så god meining. Tittelen på denne nye plata plasserte eg i første omgang kjapt i Zeppelin-kategorien. Men etterkvart dukka det fram eit par andre alternative tydingar. Seconds kan jo også symbolisere det tidsmålet som er mest i samsvar med hjerterytmen. Så med tanke på det pulserande drivet og sidan hjerta sitt sensible vesen er sentralt både i låttitlar og tematikk, er det vel ikkje heilt av vegen å tenke tittelen inn i eit slikt skjær. Ei tredje, og kanskje meir relevant tyding, oppdagar ein om ein tenker på Seconds som eit omgrep for andresortering. Her er det sjølvsagt ikkje kvaliteten på låtane eg tenker på. Eg tenker i staden på den menneskeborne kjensla av å aldri nå heilt opp, av å vere ein slags evig toar. Eit opplagt spor i så måte er Buzz. Number Seven Deli si lett vemodige skildring av Buzz Aldrin, mannen som gjekk ut på månen i hælane på Neil Armstrong men som aldri nådde fram til spotlighten. Her ligg det forresten ei utfordring til album nummer tre karar, for inne i Apollo 11 satt det ein mann som ikkje ein gong fekk ut å spasere på måneflata. Kanskje han også hadde fortent ein song.

Denne vemodige kjensla av å stadig kome litt for seint, å oppleve at sjansar glipp, eller at ein ikkje treff dei inste ringane av livet sin diffuse blink, ligg å gneg i fleire av songane på albumet. Ja sjølv når pilene ser ut til å finne vegen mot målet ulmar ein truande uro bak skuldrene. Faren for at denne uroa skal føre til at ein rettar siktepunktet mot seg sjølv, og at den totale undergangen slik blir eit faktum, er likevel nokså mikroskopisk. I Number Seven Deli sitt tilfelle blir det ytringar meir i tydinga «vi har våre skavankar og har fått våre sår, men vi hamnar trass alt ikkje på skrothaugen». Og i så måte er kanskje ikkje eit omgrep som andresortering heilt ueigna. Vel vel, lengre ut på dei spekulerande viddene skal vi ikkje dra dette her. Vi får heller finne vegen tilbake til låtane tenker eg.

Eg nemnte opningssporet som eit eksempel på strålande popmusikk. The Stranger er ikkje dårligare. Langt ifrå like skarp i kantane, men med ein uimotståelig folkpsykedelisk undertone trillar den seg på plass, samstundes som ei pirrande Forever Changes kjensle smyg seg innunder huda. Mine aller mest spesifikke 60-tals tankar lurer seg fram når den harmonifyndige Until I Can’t Remember Where It Hurts fortel om utålelig smerte i selskap med ringande gitarar. Dette liknar ikkje så lite på slikt The Byrds dreiv med i sine glansdagar. Number Seven Deli gjer det 40 år seinare utan at eg eit einaste sekund får lyst til å rope retro. Eg berre kosar meg.

Elles bør ein vel nemne Nowhere Bound med sin effektfulle veksling mellom jazzig akustisk åtferd og sprudlande popløp. Og Blame Me med Inger Lise Størksen frå Ephemera som vokalhjelpar er jo eit yndig mjukt kyss av ei låt. Minst typisk for det Deli’ske uttrykket er den nesten sju minuttar lange episke affæren For My Sweetheart. Her tenderer dei landskap som Nick Cave og Willard Grant Conspiracy har turnert. I ein dvelande, gjentakande og intens tone fortel vokalist Johnny Hide ei historie om eit tragisk likfunn. Ei historie som når sitt soniske klimaks i eit kraftfullt og urokkelig refreng; «This is a love song for my sweetheart». Dramatisk og gripande.

Den soniske kontrasten i uttrykket deira blir godt illustrert når dei avslutningsvis tek vegen frå den bryskt rockande When The Fighting’s Over og inn i famnen til den nennsamt dobro-garnerte og trommevispande visa Two And One. Og idet Johnny Hide sitt avsluttande sukk, «I let you slip away», for n’te gong blir hengande i lufta, er eg berre veldig glad for at det ikkje illustrerer sanninga om mitt forhold til Number Seven Deli.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov12

Nina Nastasia – On Leaving

Posted on by
Standard

Lyden har mildna, ruinene er passert, men minnene og vemodet er med.

cover  Den femner ikkje om eit vidt register, stemma til Nina Nastasia. Ved første lytt synst ein kanskje til og med den er litt i flataste laget. Slik var det i alle fall med meg. Men det var etter fyrste lytt. Slik er det ikkje no. No losar den meg med ei hudlaus men like fullt urokkelig kraft inn i famnen sin. For om den ikkje femner vidt, ja så rammar den presist. Glasklare og skjøre tonar gjort heilt utan strev, og med ein tvillaus autoritet. Det er Nina Nastasia det.

On Leaving, hennar fjerde album, fylgjer tre år etter det urovekkande og ganske så disharmoniske Road to Ruin. Ho har skrelt bort det meste av desperasjonen sidan den gongen og trer fram «more sad than mad», for å nytte hennar eigne ord. Det er ordknappe tilstandsrapportar og små stemningsskapande vers frå eit dunkelt men absolutt overkommelig strede. Som vanlig lydstøtta av Nastasia si nennsame plukking på akustiske gitarstrengar. Bratsjist Dylan Willemsa og trommis Jim White er, som dei har vore før, nyttige støttepelarar. Men sjeldnare inn i bildet, og når dei kjem inn der så er det i meir sordinerte former. Denne gongen er det Steven Beck og hans transparente, og stundevis nokså frittvandrande pianotonar som bidrar med det viktigaste soniske tilskotet til Nina si røyst og gitar.

Ein kan vel trygt seie at det å lesse på med inntrykk aldri har vore Nastasia sitt opplegg. Ho er sjølve antipoden til store ord og overmannande lyd. Men sitt ikkje der å tru at det er eit fattigsleg bilde ho skaper. For det er utruleg så mykje spenning som ligg i det usagte og det uspelte. I glimta og hinta og rommet kring lydane. Det er utruleg kor mange nyanser som kjem krypande fram når kvar tonekjelde får plass, luft og fridom i rikt monn. Slik har det alltid vore med Nina Nastasia. Slik er det på On Leaving også. Eit album der minner av ulik art, saman med, som tittelen lovar, oppbrotsstemningar er ein slags gjennomgangstematikk.

Opningssporet Jim’s Room vel eg å sjå på som ei lita skjør og vakker bru mellom Road to Ruin og On Leaving. Willemsa får gnikke rastlaust på bratsjen, ikkje like langt framme på planet som for tre år sidan, men likevel. Nastasia på si side fortel ein barndomshistorie med visse urovekkande trekk; «for a month I wasn’t me, a thief would wait for me outside, and there were nights I would let him in». Med eit «I remember» snor Nina igang albumet sitt mest intrikate og faseterte spor, Lee. Der idylliske barndomsminner etter kvart glir over i ein meir notidig og brutal kvardag. Lydbildet fylgjer opp tematikken si utvikling ved å gå frå ei varleg startfase og inn i ugode strykarparti i sluttfasa.

Lee er også, med sine fem minuttar, albumet sitt klart lengste spor. Dei andre elleve gjer seg som regel ferdig før tre minuttarsgrensa er nådd. Lyriske Our Day Trip gjev seg endatil før det har gått to minuttar. Den blir så avgjort lagt merke til likevel. Der den fremjar svermeriske draumar om ein tur i fredfulle omgjevnader, draumar som i siste instans møter kvardagen; «your free hand waving from the gate, the metal shining at your waist, you had so much more ambition».

Eit høgdepunkt er gåtefulle Counting Up Your Bones med sin dynamiske framtoning, og sine raffinerte vokalfraseringar av poetiske linjer; «A dance we weave beneath our skin, I keep you in me where the breath had been». Litt touch av country kan ein ane i dei nydelige visene Settling Song og If We Go to the West. Medan Nastasia i Dumb Am I tar ein liten visitt innom Pogues sine melodiske jaktmarker.

On Leaving opererer kanskje ikkje heilt der oppe i det same spenningsfeltet som Dogs og Road to Ruin. Men står fram med nok modest kraft og melodisk velstand i sine årer til å prove at Nina Nastasia stadig er til å stole på.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov12

My Brightest Diamond – Bring Me the Workhorse

Posted on by
Standard

Ei debuterande dame med gåtefulle og dramatiske songar om døde dyr og tapt kjærleik.

cover  Om du studerer krediteringslista til Sufjan Steven sitt Illinoise-album vil namnet Shara Worden dukke opp ganske høgt oppe. Der står ho oppført som korist på eit tital av spora. Ikkje så altfor godt gøymt bak dekknamnet My Brightest Diamond dukkar ho no opp med sitt debutalbum. Det har fått den litt merkverdige tittelen Bring Me the Workhorse, og er tre kvarter med pasjonert musikk som vekselvis sender tankane i retning Kate Bush, Björk og Beth Gibbons.

Då Shara Worden for nokre år sidan tok vegen frå ein småby i Michigan til New York var det for å studere operasong. Etterkvart fant ho det vel så interessant å frekventere små klubbar der artistar som Antony & The Johnsons og Nina Nastasia spelte. Shara skifta musikalsk fokus, gav Debussy ein pause og plukka opp ein elektrisk gitar i staden.

Worden har nok likevel tatt med seg eit og anna element frå opera-tradisjonen inn i uttrykket ho presenterer på dette albumet. Både i stemmebruk og temaval. Lyttaren blir invitert inn i eit trolsk landskap, der det av og til kan skimtast ei lysning, men der mørkret nok er ein dominerande faktor. Døden er tema i fleire spor. Og av dei som blir ramma finn vi ein augestikkar, ein raudstrupe, alle kaninene, nokre nære venner og kjærleiken.

Dei fleste låtane bygger seg opp frå eit varleg utgangspunkt og inn i meir dramatiske former. Frå partier som dyrkar det skjøre og enkle og over i partier der faktene, stemma og sjargongen er av meir teatralsk karakter. Frå ein einsam gitar til rammande strykarar, og frå kviskring til hyl.

Opningssporet Something of an End er blant dei beste. Melodisk velutrusta og dynamisk velforma som det er. Dei første linjene er pur Björk, men etterkvart som den veltar seg inn i meir tøylelause parti fer tankane meir i retning av Patti Smith. Kanskje litt inspirert av Zappa titulerer ho den spenstigaste låta på albumet for Freak Out. Ein tittel som definitivt blir tatt alvorlig. Skummelt, fruktlaust og pågåande treff vi her på dama i tidvis nokså tøyleslaus skapnad. Låta når sitt klimaks idet Worden og hennes medhjelparar lar utsegnet «we still have time to dance, so let’s dance» tilte låta inn i eit avsindig atonalt, tett og ordknapt refreng.

Ankepunkta mine i forhold til plata er at Worden til en viss grad opererer i eit noko for einsformig og melodiblast landskap, og at låtoppbygginga etterkvart blir litt for innlysande. Men plukkar ein ut dei to nemnte låtane og fyller på med den skjelvande og sonisk blomstrande We Were Sparkling, og gitarbrunstige Magic Rabbit skulle ein i alle fall ha eit vitalt firkløver. Og det er det jo langt i frå alle album som kan skilte med det.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov12

The Minus 5 – The Minus 5

Posted on by
Standard

Scott McCaughey har nok ein gong invitert kjentfolk til eit poptreff av det fyrige slaget.

cover  Då Scott McCaughey nokre skjebnetunge septemberdøgn i 2001 gjekk Down With Wilco i eit Chicago-studio vart det gjeve inspirert fødselshjelp til eit album ganske så fullstappa av åndsfriske og brunstige poptonar. Ja, med ei stygt forulempa View From Below blei det i sjølvironiske ordelag slått fast at I’m Not Bitter, medan minnet prøvde å fange The Days of Wine and Booze og medynke fekk auga på The Town That Lost Its Groove Supply. Den tekstlige tematikken dvelte på skrudd vis ved dei meir resignasjonskallande og mistrøystige opplevingane livet kan by på. Det var nok ikkje utan grunn at albumet (som på grunn av plateselskapskepsis ikkje kom ut før i 2003) hadde undertittelen A Tragedy In Three Halfs. Tonane var som på tidlegare Minus 5 framstøyt sterkt farga av 60-talet og Beatles/Byrds/Beach Boys. Mykje er ved det same på oppfylgjaren også.

Dette er den sjuande gongen det dukkar opp eit album under The Minus 5 signaturen, og på tradisjonelt vis har McCaughey dratt med seg ein velrenommert gjeng i studio. Peter Buck er som vanlig med, heile Wilco er innom som sist, Ken Stringfellow er med som så ofte før, medan Colin Meloy frå The Decemberists er med for første gong. Dei går aldri i vegen for kvarandre. Dei yppar kvarandre til fruktbar strid. For all del, det er ein Pistol og definitivt ingen Revolver McCaughey og banden har lada opp, og plata er kledd i svart og kjem for all framtid til å bli titulert The Gun Album og slett ikkje The White Album, likevel, her er meir enn nok kraftkost for den popsvoltne.

Dei Beatleske referansepunkta lever og andar kanskje aller sterkast i det pianoborne opningssporet, noko ei linje som «if happiness is warm I’ll take the fur» vel også gjer sitt for å stadfeste. Det soniske parallellogrammet My Life as a Creep kjem i så måte hakk i hæl. Her møter vi forresten ein fyr som har komme noko uheldig ut med sine omgjevnader, men som ber på eit håp om at «one day you’ll understand I’m not supremely evil».

Dette er ikkje den einaste skildringa på albumet med svartmuskete tankar. På sitt vante vis smeltar McCaughey saman friske tonar med skildringar av motlause sjeler, dubiøs åtferd og omtåka tankeverksemd. Nokre gonger, som i det primitive pop-punk nummeret Aw Shit Man, tippar det vel kanskje over i det parodiske, og ein veit ikkje heilt om ein skal glise eller gremmast; «I found another girl that I had to love, aw shit man. She’s the kind of woman I’ve been so scared of, aw shit man. Now I’m going to make her mine, aw shit man».

Vidare sympatisk kan ein vel ikkje seie at opningslinja i den raffinerte boogierockaren Out There on the Maroon er heller; «I had six white Russians tonight, and two of them were people». Men idet neste line er uttalt aukar nok sympatien for den einsame skikkelsen ein god del; «It’s not pretty when your best friend is a saloon, and you’re always out there on the maroon». Premien for den største kontrasten mellom ord og tone, trur eg Twilight Distillery skal få. Her fargar harmonitette og vakre tonar ei dunkel og fordrukken scene der undergangen står og bankar på døra.

Dei fleste låtane er spelt inn i Seattle i produserande samarbeid med tidlegare Young Fresh Fellows-kompis Kurt Bloch. To låtar, Hotel Senator og det vesle melodiske trumfesset With a Gun stammar frå Chicago-seansen med Wilco. Medan den bittersøte Bought a Rope og Beat Farmers-riffande Original Luke, stammar frå ein seanse heime hos tidlegare Dharma Burns-gitarist Eric Lovre.

Den kanskje finaste songen, Cemetery Row W 14, har McCaughey overlete til Colin Moley å synge. Ein pianoboren ballade, som har visse melodiske likskapstrekk med Ian Hunter sin Irene Wilde. «Memory Lane runs in the other direction», ingenting er synd og barane stenger aldri. Så «Cemetery Row is not such a bad place – don’t you want to go?». Du skal ikkje sjå bort i frå det, nei.

Kanskje ikkje heilt der oppe (eller bør vi heller seie nede) med Down With Wilco, men ein skarpskodd seanse like fullt.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov12

Minor Majority – Reasons to Hang Around

Posted on by
Standard

Det kan absolutt vere makt i den varlege, enkle, mollstemte låten. Minor Majority beviser det fleire gonger på si nyaste plate.

cover  Sjå der, ja. Der smatt det jaggu meg innom ei forsyning norsk-americana av det finfine slaget igjen. Har blitt ei stund sidan sist no. Men det vesle mollstemte orkesteret frå Oslo leverer i sitt fjerde albumforsøk ei særdeles melodiflott samling. Ei låtrekkje som aldri prøver å vere noko anna enn det den er; 13 låtar om livet, og dei små og litt større opp- og nedturane som høyrer med.

Frå sin unnselige start våren 2000 og fram til no har Minor Majority gradvis vakse seg inn i ei sterkare låt-sfære. Ikkje det at det visefine og popenkle som prega dei frå starten av var bleikt, men det har blitt utvikla, og inneheld i dag betre låtar og famnar litt vidare. Dei tyr aldri til innoverande fakter, men leverer sakene sine trygt på innsida av ein velprøvd tradisjon. Det er likevel kvalitetar med Reasons to Hang Around som gjer at den avteiknar ein viss personleg signatur. Dermed blir albumet eit av desse som skil seg litt ut frå den etterkvart store hop av likesinna her til lands.

Dei fem forsiktige fyrane, og deira innbodne gjester, stryk lyttaren medhårs, men får like fullt nakkehåra til å reise seg i fryd. Dei gjer det veldreidd men aldri glatt, beherska men eintydig vitalt. Dei drar etterkvart eit monaleg kvantum med instrumenter opp av sekken, men lar desse aldri gå i vegen for kvarandre. Rom og luft blir gitt på sjenerøst vis, og ein velsmakande porsjon næringsrik toneføde gror forsiktig fram.

Låtskrivar og songar Pål Angelskår er hovudansvarlig. Han syng overtydande utan affekterte fakter, med ei fin røyst omtrent like tørr og varmande som sprakande bjørkeved. Han føyer saman tonar på eit velfundert vis. Og han har ein kløktig formuleringsevne som overgår dei fleste andre norske engelsktalande låtskrivarar. Ei evne han nyttar til å gje velmeisla skildringar av ulike mellommenneskelige tilstandar. For å underbygge det siste kunne eg til dømes ha sitert store deler av teksten til No Particular Girl. Der Angelskår i si framstilling av ei forsagt og ustabil jente og den fortapte beilaren hennes, kjem opp med fleire eminente tekstlinjer. La oss gje plass til eit par vers:

She’s a broken cry
Just a little less than a suicide
She’s the sweetest girl
To ever walk the borderline

Her eyes are dim
Or more like a lamp when it’s not plugged in
But it’s not enough to warn you
About the mess you’re in

Den melodiske strukturen i denne låta har lånt eit og anna frå Neil Young. Ein knurrande gitarsolo som gjer seg til kjenne mot slutten av den ellers harmonistemte You Were Saying har også sitt tydelig Young-stempel. I tillegg til den innflytelsesrike canadiaren har nok Minor Majority lytta til ein del andre som entra scena med ein gitar, ei stemme og ein bunke nyskrivne låtar på den tida då folk byrja å gå på månen. For både når det gjeld melodiske vegval og tekstlige temaval kan ein trekke linjene mot folk som James Taylor, Jesse Winchester og dei tre supergruppe-kameratane til Young.

Reasons to Hang Around er ei jamn plate. Her er ingen låtar ein finn grunn til å hoppe forbi, samstundes har den vel heller ingen det er grunn til å ramme inn i gullramme og plassere på heidersplass på klassikar-veggen. Fintflytande Come Back To Me med sine friske fiolintonar og sitt vage slektskap mot Madrugada er lett å like. Eit meir varig kjærleiksforhold trur eg ein kan få til den vemodsfulle og smått dramatiske As Good As It Gets. Ei låt ein kan sense visse Midnight Choirske drag ved. Verd å nemne er også Supergirl. Med sitt raffinerte refreng og velharmonerte men likevel lett skiftande bilete er den eit av dei sentrale spora på albumet (sjølv om Angelskår i teksten hevdar at «this is a song that I’ve been humming on for way too long, the hidden track left at the end»).

Det er slett ikkje den store desperasjonen å spore i Minor Majority sine melankolske tildragingar. Innimellom hyllar dei livet og kjærleiken også. Som i den avsluttande og vakre kjærleikserklæringa What You Do to Me, komplett med ypperlig harmonihjelp frå broder i ånda Thom Hell.

Som de sikkert no har skjønt, her er plenty av Reasons to Hang Around.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov12

Mercury Rev – Hello Blackbird

Posted on by
Standard

I sitt første forsøk på å lage filmmusikk har trioen senka kvikksølvnivået og auka det ambiente fokuset.

coverEinkvar film treng eit soundtrack. Og eit kvart soundtrack treng ein film. Eller? Det finst faktisk nokre unntak. Angelo Badalamenti, Ennio Morricone og Ry Cooder er tre eg kjem på sånn i farten som har klart å skape filmmusikk som også klarer seg utan filmen. Mercury Rev er ikkje heilt der. I alle fall ikkje enno.

Så vidt eg veit er dette første gongen Mercury Rev har laga tonefylgje til ein film. Filmen heiter Bye Bye Blackbird og er debutarbeidet til franskmannen Robinson Savary. Den handlar om ein sirkusfamilie sine prøvelsar på byrjinga av 1900-talet. Eg har ikkje sett filmen, og kan såleis seie lite om korleis musikken tar seg ut der den er meint å fungere, saman med dei levande bilda.

Det bortimot heil-instrumentale opplegget trioen her leverer ligg langt nærare eit klassisk uttrykk enn eit rockuttrykk. Tonar frå keyboards og programmerte lydar sender, saman med litt nennsamt gitarspel, mjuk rytmikk, ein klarinett, nokre halvtomme vatnglas, den sedvanlige saga og ikkje minst eit piano, ut elastiske og stemningssøkande lydbølgjer. Bølgjer som skaper ei førestelling av vemodsfulle og sakte forteljande bilde i gulbrune fargar. I selskap med scenene til Savary kan dette godt fungere veldig bra det. Utan maktar tonane i liten grad å trenge innafor. Spesielt gjeld dette dei 13 korte snuttane (av ca 1 minutts varigheit). Desse blir ganske enkelt for flyktige og hendingslause.

Litt meir er det å hente i stykka som varer litt lengre. Innleiande Blackbird’s Call med sitt litt snirklete vesen og klare trillande pianorender kallar på merksemda, og får den. Det same får albumet sitt lengste stykke The White Birds. Der den ved å veksle mellom det sakrale og meir majestetiske skaper bilde av ein kvitkledd skikkelse glidande og svevande i trapesane høgt oppunder taket i sirkusteltet. I denne og nokre av dei andre stykka kan vi høyre ei kvinnestemme (Bonnie Kate Anthony). Ikkje syngande på ein tekst, men eit instrument som sender den ut langstrakte «aaaaaahaaaa». Absolutt formålstenleg. Den er der i The Last of the White Birds også, ein lengtande sonate bygd opp rundt ein Chopin-komposisjon.

I ein såkalla Enhanced Section kan vi forresten få eit lite innblikk i korleis innspelingane gjekk føre seg. Her kan vi skode Donahue, Grasshopper og Mercel utforske og spele, med filmen gåande non-stop på stort lerret i bakgrunnen.

Eit noko anna Mercury Rev dette her altså, naturlig nok. Men ved sida av album som Yerself is Steam, Deserter’s Song og The Secret Migration blir nok ikkje Hello Blackbird stort meir enn ein parentes.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Nov12

Wendy McNeill – The Wonder Show

Posted on by
Standard

Sist høyrt saman med Ane Brun, her serverer ho trekkspel-draperte tonar innafor eit noko smalt skjema.

cover  Den første gongen eg høyrte Wendy McNeill var ho ein av duettpartnarane til Ane Brun på denne sin Duets frå 2005. Songen Such a Common Bird var definitivt ein av dei finaste augeblikka på den plata. Derfor var det ikkje heilt utan forventningar eg møtte opp til The Wonder Show.

Dette er ikkje det første albumet til Wendy, det er det fjerde. Sine første musikalske krumspring gjorde ho i heimbyen sin Edmonton, midt i hjerta av det Canadiske ishockeyland. For nokre år sidan slo ho seg ned i Paris, hamna på turne med svenske The Tiny og Ane Brun, noko som i neste omgang førte til innspelingar saman med svenske musikarar og utgjeving på Brun sin label DetErMine records. Sånn, det var ein kort biografi, over til den musikalske seansen.

Blir forventningane innfridd? Vel, delvis trur eg vi må seie. Med trekkspel som hovudinstrument og ein akustisk gitar som andreval presenterer ho ti låtar i eit lydsnautt og noko tonetrongt landskap. Artistar med særdeles utstrålande evner kan komme i frå slikt på utsøkt vis. Wendy McNeill er vel ikkje heilt der. Such a Common Bird dukkar opp her også. Utan Ane Brun denne gongen, men like bra. Ei låt som kombinerer det intense og det yndige. «I am a lone wolf, a beauty and a beast, both hunter and hunted, soft tongue and sharp teeth». Kontrastar, dilemma, kjærleik og hat. Strykarar og blåsarar, men i nennsame former. Først og fremst er det røysta til Wendy, tiltalande tonar og eit trekkspel. Trekkspelet ja, det drar seg gjennom nokre vene melodilinjer her og der, men det ligg også som ein perkussiv frontfigur med sine «oh-pa-pa» eller «oooh-pa-pa-pa» eller «oha-oha-oha». Det kan bli litt trøyttande innimellom.

Wendy McNeill har tradisjonen som Joni Mitchell og Laura Nyro var med og forma for snart 40 år sidan i årene sine, men ho gjer sakene sine på eit meir primitivt og likefram vis. Det er enkel orkestrering, og det er enkle melodiske løysingar. I låtane der ho nyttar den akustiske gitaren som fremste fylgjesvenn, nyttar ho også den meir som ein perkussiv tingest enn ei melodiøs kjelde. Det er viser i ei cabaretform, chansons og ei dame med mot. Samstundes som det er enkelt, kan det kanskje også vere litt vanskelig å bli heilt fortrulig med lyden av henne. Den har kantar og motstand meir enn den stryk med håra. Vanskeligast i så måte er nok Nemesis med sitt knokkelsnoande og retningsendrande arrangement. Fyrig sak forresten, oppdagar ein når ein har gått nokre rundar med den.

Ho syng om mellommenneskelige tildragingar, men hamnar sjeldan i rolla til den tandre kvinna. Langt meir står ho fram som den sterke, den som slår tilbake. Ho syng om kvinner som slo seg fram som gullgravarar i Alaska på tampen av 1800-talet (Where the Living Was Wild). Og ho syng om ho som hevdar å ikkje vere redd einsemda fordi «her mind gives her more than her lovers» (i den allsong-kallande Holly O).

Ho kan kanskje til tider virke vel teatralsk. Og ein kunne nok ønska seg eit noko breiare og meir rikhaldig tonemønster. Likevel, det skjer saker og ting på The Wonder Show som gjer det verdt billetten. I alle fall den litt billigare på dei bakre radene til venstre for midtgangen.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov12

James MacDonald – Naked Soul

Posted on by
Standard

Med 60-talet som spegl stryk han tonane mjukt og lar dei flyte lett og uspennande i tradisjonelle spor.

cover  Kor vidt denne karen frå Sydney har aner tilbake til Old MacDonald har eg ikkje stressa med å finne utav. Det eg derimot ganske så fort oppfatta var at melodiane han diskar opp med har eit fundament som er trygt plassert i deler av den velbrukte poptradisjonen som oppstod på 60-talet. Litt Neil Diamond, litt Paul McCartney, og ei fløyte som, kanskje litt feilaktig, får meg til å tenke på Ian Anderson. Plussar ein så på med ein solid dose av brørne Tim og Neil Finn sine eskapadar, ja så skulle de vel ha ei viss aning av kor dette ber i veg.

Naked Soul er James MacDonald sitt tredje album som soloartist, dei to første har aldri nådd innafor mi rekkevidde. Det gjorde heller ikkje The Woodshedders, bandet han spelte i før han prøvde seg under eige namn. Er denne nyaste plata hans representativ for kva han har pusla med før, ja så sit eg vel ikkje akkurat med ei kjensle av å ha gått glipp av dei heilt geniale popframstøyta. Når det er sagt, fyren har absolutt eit og anna småtrivelig å by på.

MacDonald spelar på mange strengar og tangentar, og har ansvaret for det meste av lyden på albumet sjølv. Ja bortsett frå litt harmonihjelp frå ei Deb Cotton, samt nokre blåsarar på eit par nummer er albumet i all hovudsak gjort i tospann med den aktive, men ikkje altfor kjente, Nicky Bomba. Han har produsert, og sit bak trommene.

På tekstplanet skildrar MacDonald grenselandet mellom det å ha det greitt og det å ha det ugreitt. Om å vere eit lite unnselig vesen i ei hardt prøvd verden. Eit felt han som kjent ikkje er aleine om å utforske. Ein kan vel neppe hevde at han gjer det på grensesprengande vis heller. Det er strengt tatt ikkje ei einaste tekstlinje her eg har notert meg som sitat-aktuell. Dei er der berre, dei kling greitt i hop med tonane, men når dei har passert er dei gløymt.

Det finst like fullt eit par tre melodiar som ikkje har gått heilt i gløymeboka. Ikkje enno i alle fall. Passing Parade med sin livfulle popsnert og sine fløytefriske innspel, løftar ein fatalistisk tekst inn på eit håpefullt spor. Den pop-twangy Sometimes I Feel med sitt XTC-smarte refreng og sine vage Dylanske drag finn avgjort vegen heim. Eit trivelig selskap er også den blåsar-svale og harmoniske I Know A Place. Den ompa og vaudeville-aktige og allsang-påkallande anti-krig og anti-Bush affæren Smoking Gun har vel også vore årsak til eit og anna nynn. Sjølv om den nok meir blir ein trallande parantes, enn eit vektig innspel.

Sånn elles er det mykje pop på det jamne her. Pop som stryk medhårs og er rimelig friksjonsfri. Det går an å like det, men det går veldig godt an å bli døsig og likesæl til det også.

4/10

Først publisert på Groove.no (2006)

Nov12

Roy Lønhøiden – Sanger Fra Skogen

Posted on by
Standard

Lun og god vemod frå ein truverdig trubadur.

cover  Der det er langt mellom husa, der trea står tett, midt i det einsame landet, der vandrar Roy Lønhøiden med lune skritt mellom grantrestammer og ei stille elv. Her kryssar han spor frå både fortid og nåtid. Her er han på eit ustanselig søk, her fangar han talande stemningsbilde, her kjenner han seg heime. Han er i Finnskogen.

For andre gong gjev Roy Lønhøiden ut ei plate under eige namn. I 2004 var tittelen Det Ensomme Landet, denne gongen er det Sanger Fra Skogen. Det skulle vel då nesten vere unødig å fortelje at det er scener frå stiar han sjølv har rusla som fargar grunnlinjene i songane han syng. I enkle ordelag, til enkle tonar, i eit enkelt lydbilde syng han om livet, kjærleiken, døden og dei skogkledde landskap. Han er visesongaren som har vore i Amerika og henta tilbake countrymusikken. Eller han er countrysongaren som lar sitt eige språk og sitt eige tilvære danne sentrallinja i musikken sin.

Det er noko uomtvistelig autentisk over songane til Roy Lønhøiden, over røysta hans, ja over heile hans vesen. Han kjem der stillferdig mot ein og er aldri redd for å ty til dei vanlige orda og dei velprøvde tonane. Han legg ikkje skjul på at han lever i ein tradisjon, og sin beundring overfor folk som Hank Williams og Townes Van Zandt. Men i motsetnad til mang ein countryfestivaldeltakar over det ganske land så har Lønhøiden sine eigne sko på seg, og han andar sin eigen ande. Ja, han lever og verkar i sitt eige uttrykk.

Han får god hjelp. Bjørn Kulseth, som i si tid spelte saman med Roy i prosjektet Kulseth & Lønhøiden Almenning, har produsert albumet i kompaniskap med Thomas Siqveland (ein fyr som dei siste åra har jobba med mindre ærerike Idol- og fjortispop konsept, men som tydeligvis har andre interesser også). Det heile har blitt til i ei gammal røykstove på eit lite småbruk djupt inni skogen. Det har blitt eit organisk og ledig lydbilde i hovudsak mala fram av akustiske lydar.

Lønhøiden har dedisert albumet til far sin, som døydde eit halvt år før innspelingane fann stad. Gjennom Livet er ei vakker og gripande vise der han skildrar ein tolsam og verjande far; «du holdt meg godt når vinden var for kald». Mot slutten av denne songen medgjer han at «hver sang jeg skriver handler litt om deg». Kanskje er derfor det har dryppa nokre ekstra dropar med tristleik oppi vemodet denne gongen. Nest etter Gjennom Livet er det nok i Sangen Om Skogen at faren sitt nærvær er sterkast; «vi sang om våren, vi sang om livet, du lærte meg sangen om skogen». Her er det berre Roy og gitaren hans, og litt nennsam koring frå Monika Nordli. Ho er forresten innom med slikt på mange av låtane.

Den norske Gram Parsons-autoriteten Thor Martinsen bidrar også denne gongen på tekstfronten. Han har gjendikta Rodney Crowell-klassikaren «Til I Gain Control Again på utsøkt vis og gitt den tittelen Til Jeg Kan Reise Meg Igjen. Lønhøiden og hans instrumenttraktørar ekspederer den med næringsrik twangpresisjon høgt opp på den ikkje altfor lange lista over minneverdige norske countrylåtar. Der bør vel kanskje også Jeg og Ronny få plass. Ein Finnskogen-variant av Bruce Springsteen sin Highway Patrolman. Om Tom Roger og broren hans Ronny som i ungdommen hang saman som erteris og «dansa og drakk gjennom natta, til toner fra Creedence og Jularbo». No er den første blitt «lensmannsbetjent ved grensa til nærmeste EU-land», medan den andre har rota bort familiegarden, prøvd seg som bygningsarbeider i byen (men «mellom polet på Økern og Bjerke var det lite han fikk bygd»), og han hamnar stadig i bråk. Henning Kvitnes er innom og korar, Stein Kulseth har skrive teksten, han bidrar også med driftige mandolin-tonar.

Akkurat som sist har Lønhøiden også no tatt med ei gjendiktning av ein Betty Elders-komposisjon. Denne gongen er det Farewell som er blitt til Farvel, og den felespelande husbonden Gene Elders er med og fyller bildet med brennande tonar. Frå Townes Van Zandt sin rikhaldige katalog av meisterlige songar har Roy henta og laga sin versjon av Snowin’ On Raton, og kalla den Det Snør På Skogen. Og fengslande er det blitt, om ein skogen sin loslitne vandringsmann; «du kan aldri telle mil før du har reist og fått noen sår». Han avsluttar seansen i same leia med den litt Jonas Fjeldske og spartanske visa På Drift; «elva renner vid og djup, skulle ville hive sjela ut i den».

Det er når ein skal fortelje om plater som dette at ein heilt problemfritt kan gripe fatt i ord som vemodsfullt, vakkert, varmt og truverdig.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)