Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Des9

Retribution Gospel Choir – 2

Posted on by
Standard

Ein fyr vi forbind med noko ganske anna lar gitaren riffe og blistre i selskap med bombastisk rytmikk.

5

cover

Dei siste 15 åra har Alan Sparhawk brukt mykje av tida si til å dyrke dei langsame, underspelte tonar. Saman med kona si Mimi Parker har han vore den drivande krafta i slowcore-bandet Low. Innimellom har Sparhawk kjent på eit behov for å skape litt meir fres og fuzz rundt seg. I eit tilfelle har det blitt gjort under Low-signaturen (The Great Destroyer frå 2005), men helst lurer han seg avgårde utan si Mimi, og kallar opplegget for noko anna.

Retribution Gospel Choir for eksempel. Då er det han, hans gitar og hans røyst, trommis Eric Pollard, og bassist Steve Garrington. Dei har særdeles lite til felles med kontemplative tonar, eller slikt som straumar frå kyrkjer og forsamlingshus. Dei har ein annan misjon i siktet. Dei er tøffe mot strengene, og slår hardt med stikkene. På mange måtar er dei ein god gammaldags powertrio.

Det starta for eit par år sidan med at Sparhawk og hans kompanjongar utfordra stilla som rådde over eit par Low-låtar. Dei fant resultatet interessant. Nye låtar vart så skrivne, og spelte, og eit album vart til. Det kom ut på Mark Kozelek sin Caldo Verde label i 2008. Så, utan at noko Low-stoff har dukka opp i mellomtida, er trioen i desse dagar klar med oppfylgjaren. På Sub Pop denne gongen. Høvelig nok, for tonen dei legg an har absolutt eit og anna grunge-avtrykk også.

I den seige krafta som løfter opp Your Bird til dømes. Eller i den dystre og sakteflytande forma som Poor Man’s Daughter navigerer etter, mot eit sjølvglødande gitarklimaks. Måten Hide It Away kombinerer klassiske poptonar med stormfull Ragged Glory er ikkje heilt grungefjern den heller.

Med Workin» Hard og White Wolf riffar dei seg inn i eit melodiøst og lettfattelig gitarrockbilde. Medan dei gjer seg meir vanskelige i det åtte minuttar lange sporet Electric Guitar. Ein progressiv seanse, med nyttig cellohjelp, rungande gitar-workouts, og det smått trøyttande mantraet «what are you gonna do?».

Retribution Gospel Choir gjestar soniske tilstandar som har ein rimelig fyldig historie bak seg. Dei tilfører tilstandane ingenting nytt. Og dei kan til tider virke å vere meir i utviklingsfasen av ei låt, enn i fullbyrdingsfasen (i skisser som ’68 Comeback og The Last of the Blue Dream, og i den teppelagde saken Something’s Going to Break). Så nei, det er ikkje med Retribution Gospel Choir at Alan Sparhawk får sin plass i musikkhistoria. Dei representerer nok helst ein parentes.

Men når dei er gode, strengane glødar, og tonen varmar, har dei absolutt noko for seg.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

Des9

Shapes and Sizes – Candle To Your Eyes

Posted on by
Standard

Eit artrock-band kler seg i soulfargar, og ein tydeligare dynamikk.

6

cover

Det har gått føre seg på dei to første platene til Shapes and Sizes. Litt i meste laget føre seg i grunn. Så sjølv om dei så absolutt har påkalla interessa har dei også vore så fulle av idear og påfunn at groovet og dynamikken har hamna litt i bakleksa, og bandet har (i alle fall tidvis) vore meir slitsame enn gjevande å ha med å gjere. På Candle To Your Eyes har dei samla seg.

Det er nok av former, størrelsar, fargar, akrobatikk, vanvidd og utforskartrong i dette tredje forsøket også. Men denne gongen er det ramma inn, blitt gitt eit skarpare fokus, eit dunklare vesen, eit soulsøkande vesen, og ikkje minst eit groove. Og dermed vart gjengen frå Montreal med eitt langt meir gjevande enn slitsame å ha med å gjere.

Stemma til dama i kvartetten, Caila Thompson-Hannant, har fått ein enno meir sentral plass i bildet. Den er høgt, den er lågt, den er leiken, den er søkande, den er dvelande, den er kvitrande. Den kan opplevast slitsam, men langt oftare er den ei formskiftande drivkraft.

Soul og groove, rhythm & blues, funk og sex. Dei fire bleiktryna i Shapes and Sizes flørtar med den svarte musikktradisjonen på eit vis dei ikkje har gjort før, og får kontakt. I den store, romslige og truande sakte-funken Tell Your Mum, med ei Caila som skiftar mellom resitasjon og melodisk soulsøking. Under dei mørke vengene til eit meir enn gunstig bassgroove i You Don’t Have To Drink From Here. I ei temposkiftande skjør & garasje form i Time Has Practically Stopped. Og i det avmålt gyngande, sensuelle, og The xx-slekta høgdepunktet Too Late For Dancing, med ei Caila som ikkje overlet så altfor mykje til fantasien; «please lay me down and cover my, ah-ah, ah-a-a-haa».

Gitartonen til Rory Seydel omfattar ikkje bluesriff, den jamrar og kvin, pitlar og freser meir innafor det vi vel kan kalle postpunk og eksperimentell hugnad. Syng gjer han stort sett berre på I Need An Outlet. Ei låt der eit Mississippi-groove driv inn i Echo & the Bunnymen-farvatn.

Kva det vert sunge om i dei ulike songane kan vere noko utfordrande å få heilt tak i, men det verkar vel helst å vere om slikt som kjem krypande i dei dunklare krokar og timar av liv og døgn. Slik det til dømes gjer når bandet flytter moderne tonar og tankar inn i sjela til ein gammal sørstadsby, kallar låta Old Worlds, og skapar seg eit lite augneblikk om til ein heller suspekt gospelbande. «If I die, and my soul go down, it’s nobody’s fault but mine» lyde mantraet då.

Dei har blitt eit anna band, eit betre band. Men dei er framleis art-rock bandet Shapes and Sizes også. Art-rock bandet Shapes and Sizes med eit groove, og ei god plate.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

Des9

Smoke Fairies – Through Low Lights And Trees

Posted on by
Standard

Ein songharmonisk folkduo med ein haustleg storm i årene og ein dunkel morgonblues i bringa.

7

cover

I dunkel lyssetting men med stemmer klarare enn dagslyset syng Smoke Fairies om livet slik det artar seg etter at hausten har festa grepet. Dei er to om det. Om songen altså. To kvinner. Det er ikkje noko dei nett har byrja med. Å synge i hop altså. Heilt sidan dei trefte kvarandre i skulesamanheng på midten av nittitalet har dei vore ein duo. Songar har dei laga også, opp gjennom åra. Ein og annan har dei spelt inn til og med, og gitt ut som single. Men eit heilt album har det ikkje blitt til før nå (om ein då ikkje skal rekne singlesamlealbumet Ghosts frå i fjor som eit, og det skal ein kanskje).

Richard Hawley oppdaga duoen for eit par år sidan, og inviterte dei med på turné. Jack «han der fyren som er overalt» White høyrde ein single av dei, og spurde om å få delta på ei innspeling. Det fekk han. Det var i fjor. Gastown og River Song heiter songane som kom utav den seansen. Verken dei songane eller andre som er spelt inn gjennom åra er å finne på debutalbumet. Det er ikkje fritt for at det er gode songar her likevel.

Dei drog til Cornwall. Til eit avsidesliggande studio, i omgjevnader som dei heimsøkte og elegiske tonane deira fant seg vel til rette. Dei seier det som det er i første spor. Summer Fades seier dei. Og då veit vi vel alle sånn cirka kva som er i vente. «Can you hold me like you held someone you shouldn’t have let go? / Can you keep me deep inside like the regrets that burnt a hole? / Can you love me like you loved someone you loved so long ago?». Slik lyde spørsmåla dei stiller seg i det sommaren blir til haust. Og tonen er nær, tonen er vemodig, tonen er vakker.

Den er stort sett sånn, derifrå og ut. Tonen. Den blir ikkje slengt rundt for så å komme tilbake i all slags former og fargar. Den har fått haustfargane, og dei lar det vere med det. Smoke Fairies er ikkje duoen som omgjer seg med eklektiske tonar og tankar. Dei skaper sin folkblues i eit einsarta men også suggererande bilde. Skånsamt suggererande bilde. El-gitarfigurar vandrar av garde i gjentakande formasjon. Rytmikken grev ikkje djupt eller dunkar hardt, men den er så absolutt på. Den har eit groovy ganglag.

I alle fall i Hotel Room. Låta der gitaren går i nærkamp med orgelet på oppløpssida. Songen der morgondagen og dagslyset til ei forandring spelar ei rolle. Det gjer det ikkje i Devil In My Mind. Ein mørk truande sak, der dei gjentakande gitarfigurane skaper ein illusjon av å danse langs ein spiral mot avgrunnen. Erie Lackawanna er ein minst like lite munter slektning. Ein togsong, om å trille inn på endestasjonen. Eller det som skulle ha vore stasjonen. For, «I can hear a wrecking ball coming for the house».

Det lystelige spirer ikkje i fotspora til Smoke Fairies. Noko uoppgjort ligg i lufta, men den komplette undergang er det neppe. For det er vel helst melankoli innafor dei kjente folkrammer som står på programmet. Melankoli, men også ein mystikk, sivande ut av eit labyrintisk skogsholt i eit tåkelagt landskap. Så dei ber sitt namn med rette, oppkalla som dei er etter figurane i morgontåka som kan omkranse deira fødestad i Sussex, England.

Nå bur dei visst i London. Men dei har vore i Amerika også, budd i både USA og Canada. Folktonen deira er mest engelsk, men bluesen kjem frå andre sida av sjøen. I selskap med ein sprek slidegitar i Strange Blue Morning, eller i romklangdirrande former i Cowboy Junkies-slekta Feeling Is Turning Blue.

Tiltalande vert det stort sett uansett. Mollstemt og tiltalande.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

Des9

Someone Still Loves You Boris Yeltsin – Let It Sway

Posted on by
Standard

Dei er meir enn eit smart namn. Dei byr på ei elskelig og popsmart plate også.

6

cover

Eit namn lyt jo bandet ha. Ikkje dumt då med eit bra og minneverdig eit. Blant alle The Ditt og alle The Datt finst det nokon av den sorten. Someone Still Loves You Boris Yeltsin synst eg er eit slikt. Fornøyelig er det også, slik musikken til bandet er det.

Slik den var det i heller spartanske og enkle former på debuten Broom. Slik den nok var det i noko mindre grad på den meir forseggjorte og stivbeinte Pershing. Slik den er det på årets ledig regisserte friskus Let It Sway.

Då dei var i debutmodus for fem år sidan høyrdes dei ut som solsida av eit Elliott Smith-album. Noko dei fekk til heilt på heimelaga vis. Heimelaga var også oppfylgjaren, men med noko meir lyd og kompleksitet i seg. Let It Sway har dei ikkje laga heime. Dei har vore i studio, i Smart Studios (der plater med namn som Nevermind og Gish vart til for sånn cirka 20 år sidan), med Chris Walla (Death Cab For Cutie) i produsentrolla. Resultatet går det veldig godt an å like. Her er meir luft, her er meir klang. Men først og fremst er her poptonar som finn vegen.

Fort, og med ein gong. Back In the Saddle. Eit opningskutt det sikkert går an å misunne dei, men som det nok helst vil bli dansa sveitt, og sunge jublande, til. «We’re comin» around, up from the ground, straight to your heart». Nemlig. Ein fest av ei poplåt.

Betre enn det klarar dei ikkje å få det til utover albumet. Men det dei får til er meir enn bra nok til å halde antiklimakskjensla på trygg avstand. Den tette power-pop røvaren Sink/Let It Swing gjer sin del av innsatsen. Den lett snerrande, kraftfulle, «na-na-na-na-na»-rungande og heftig handklappa Banned (By the Man) likeså. Og då er det endå ni att, der eit godt fleirtal tek den popsmarte vegen.

Det er songar som prisar livet og ser oppglødd inn i framtida, i langt større utstrekning enn at dei dveler ved dei meir traurige sider av tilværet. Ein har dei kalla All Hail Dracula!, og burde med sine hooks og harmoniar, og si generelt sett dagslysfokuserte innstilling, ha potensiale til å gje desse vampyrtider ei nyttig vitamininnsprøyting. Ein er ei spretten og langt frå håplaus bøn til ho Everlyn. Og ein heiter Critical Drain, og er eit meir godmodig enn syrlig og bittert oppgjer med nokon som har kveksa eit og anna surt i songarens retning.

Når dei gjer orda i eit Lewis Carroll-dikt til sine i Phantomwise, og sender heile songen inn i eit grungeklima finn eg dei ikkje like inspirerande å fylgje. Når denne i tillegg er ramma inn av heller anonyme Animalkind, og varierte men noko blodfattige Made To Last vert ikkje slutten like trivnadskapande som starten.

Men skitt au, det er jo berre å hive seg Back In the Saddle, og så er det gløymt. Fullstendig gløymt.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

 

Des9

Stornoway – Beachcomber’s Windowsill

Posted on by
Standard

Ein debut med popsjarm, meloditeft, og eit og anna som haltar litt innimellom.

6

cover

– Hei, eg lurer på, likar du Teenage Fanclub? Det er Brian Briggs som spør. Det er Jon Ouin som får spørsmålet. Fordi han etter Briggs si meining ser ut som ein som gjer nett det. Nokre dagar etter står dei to i eit øvingslokale og spelar Fanclub-låtar. Det blir fleire stunder i lokalet. Etterkvart går dei bort ifrå å planke Teenage Fanclub, og over til å lage låtane sine sjølve. Brørne Ollie og Rob Steadman blir hyra inn som rytmisk ryggrad. Og dei blir til bandet Stornoway.

Det var ikkje i den vesle byen Stornoway på Hebridane at det ovannemnte skjedde. Det skjedde i den ærverdige engelske universitetsbyen Oxford. Den lette brisen av skotske folketonar eg kan ane i poptonen deira meiner eg imidlertid kan rettferdiggjere namnevalet. Og eit tilsynelatande godt utvikla instinkt for vinnande melodilinjer, kombinert med ein ikkje ueffen sjarm rettferdiggjer utgjevinga av Beachcomber’s Windowsill.

Ikkje fordi dette debutalbumet er ein tvers igjennom sann poptriumf. For det er det ikkje. Her finst haltande og svake parti. Men viktigare, her finst Zorbing. Ei lykkestund av eit popdynamisk opningskort, med raffinert koring og oppglødde trompettonar, «so electrifying, oh I’m nearly flying». Og like viktig, her finst I Saw You Blink. Eit ekspanderande solskins-popnummer i eit sprettent ganglag, som skildrar den kriblande kjensla som fyller ein kropp etter eit vellykka stemnemøte. Stornoway gjer hat tricket komplett med Fuel Up. Eit nummer som driv litt saktare enn sine to forgjengarar, men som driv godt, på vårklunkande strengar, brusande orgel, ein medrivande folktone, og ein tekst som skildrar livets gang gjennom ruta på ein bil.

Det er den delen av livet som har våren og sommaren i seg Stornoway legg mest vekt på å synge om. Og ser helst for seg at slikt føregår eit godt stykke unna sveitte lesesalar og ståkande bygater. Ute i den grøne naturen, blant fuglesong, ein lat bekk, og kastanjenøtter som blenker på bakken. I dette bildet formar Briggs tekstlinjer som neppe vil vandre inn blant pophistoria sine klassikarar. Men i det lettbeinte poputtrykket til Stornoway funkar dei greitt. Naivistisk, idyllisk og greitt.

No dukkar det av og til opp ei februarsky også der sola vil ha overtaket. Utan at det nødvendigvis alltid gjer noko. I eit intrikat og truande arrangement gjev On the Rocks inntrykk av å måtte hanskast med nokre slike skyer. På overtydande vis. Tilstandsrapporten som blir lagt fram i den strykardraperte og vakre The End of the Movie fortel heller ikkje om augeblikk med sukker på akkurat. Opningslinja seier sitt; «6am you left me for the last time».

Den sterkast haltande delen av repertoaret består av hippietullete og anti-teknologiske We Are the Battery Human, den noko kaotisk arrangerte Long Distance Lullaby, og Watching Birds, der dei viser at dei beherskar grumsete rock langt dårligare enn godlynt pop.

Eit og anna feilgrep kan like fullt ikkje ta frå bandet dei strålande popaugeblikka. Dei kan heller ikkje spenne bein under tanken min om at gjengen fort kan ha endå meir å by på neste gong. Ein god tanke det.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

 

Des9

Teenage Fanclub – Shadows

Posted on by
Standard

I skyggen av nittitalet. Eller: Det har blitt atskillig mindre power i popen til Teenage Fanclub med tida. Men fin kan den framleis vere.

5

cover

Det var nittitalet som var Teenage Fanclub sitt tiår. Frå Bandwagonesque til Songs From Northern Britain foredla og formidla dei poptonar som sjeldan var noko mindre enn uimotståelige. Dei gjorde det med jangle, power og harmonisong. Med Big Star og The Byrds som rollemodellar, og seg sjølve som freidige og livskraftige arvtakarar.

Dei tre låtskrivarane og hovudarkitektane, Norman Blake, Gerard Love og Raymond McGinley, nytta ikkje overgangen til det nye årtusenet til å revolusjonere poptonen sin. Men fullt så livskraftig som den hadde vore kjentes den ikkje lenger. Med Shadows er dei komme fram til sitt fjerde album sidan nittitalet tok slutt. Fem år etter sitt førre, det John McEntire produserte Man-Made. Det som var av kantar då er filt bort nå.

Det er eit ganske så sedat poplandskap dei har komme inn i, der Big Star vel neppe kan seiast å ha den store rolla lenger. Men arven etter The Byrds kan framleis sporast. Spesielt i eit par av Norman Blake sine bidrag. I den vennlegsinna og sorglause When I Still Have Thee, der mannen namnedroppar både Rolling Stones, Go-Betweens og The Red Army, og minnast «a minor song in a major key». Ein Roger McGuinn-vind bles også tvers igjennom veldreidde Back Of My Mind, der det handlar om eit kjært minne som ikkje lenger har plassen i dei sentrale tankefelt. Begge songane fortener ein plass i kategorien «Pop som gjer godt».

Det same gjer Gerard Love sin Sometimes I Don’t Need To Believe In Anything. Ein popsong med eit kontant driv, fløyteinnslag, og små psykedeliske flekkar. Ein song der songaren helst vil rette synet mot «the glowing sunset on an august night», men der «the sadness in her eyes» tek frå han lysta til å vere særlig sterk i trua på ei glødande framtid.

Men Shadows er ikkje eit album der melankolien har eit overtak. Neidå. Lyset, og slikt som høyrer lyset til vinn over mørkret albumet igjennom. Sjølv når det er haust. «The leaves on the trees shield my eyes from the sun, but the leaves that I see they won’t be there for long» syng Raymond McGinley i den lakoniske folkpopaffæren The Fall. Ja endåtil der dei stormfulle bølgjene har overtaket er det eit håp bak horisonten. «Sweet, sweet days are waiting there for you» syng Gerard Love i den særdeles mjukt forma Sweet Days Waiting.

Til tider er Teenage Fanclub nå så mjuke i formene at det dei driv med vel snarare bør få karakteristikken softrock framfor powerpop. Utan at nett det skal haldast imot dei, for i dei tilfella der poptonen treff har den framleis noko uimotståelig over seg. Så får det heller vere at treffprosenten har blitt noko labrare med åra.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

 

Des9

Trembling Bells – Abandoned Love

Posted on by
Standard

Eit folkrockband med ei mangfaldig sonisk åtferd, og den britiske historia solid planta i ryggmargen.

7

cover

Først og fremst tenker eg nok på skotske Trembling Bells som etterkommarar av Fairport Convention. Men den tanken aleine yte dei på ingen måte full rettferd. For det er nå så mang slags tonar å høyre, her på deira andre plate.

Debutalbumet deira frå i fjor, Carbeth, var av det ganske så tungt fordøyelige slaget. På eit sonisk og melodisk dunkelt og kronglete vis omfamna dei der eit britisk tildsbilde som ikkje akkurat var blitt til veka før. Det var eit bilde av britisk kultur, historie og myter som strakk seg over hundrevis av år. Frå Richard Løvehjerte til Richard Thompson. Frå Sherwood Forest til Det Skotske Høgland. Frå imperialismens seglskuter til skrålande hamnekneiper. Der var dei, Alex Neilson, og hans kvinne, og hans menn. Carbeth vaks seg bra den.

Alex Neilson er eigentlig ikkje skotsk. Han vaks opp i Leeds, og har spelt i eit uttal band og samanhengar før han stifta Trembling Bells for eit par år sidan. Han har spelt med Richard Youngs, Jandek og Will Oldham, og han har vore med å miksa folk og frijazz i eit par-tre Glasgow-lokaliserte band. Alex Neilson er trommeslagar og perkusjonist. I Trembling Bells er han også låtskrivaren, og så syng han litt. Langt meir syng Lavinia Blackwall. Med si skolerte sopranrøyst har ho ei avgjerande rolle i bandet. Ho kan treffe dei høge tonar, og gjer det, stadig vekk. Ho er med å gje bandet særpreget, like så mykje som Neilson og hans driftige rytmearbeid.

Bandet er i det same bildet på Abandoned Love som på debuten. Men bildet er noko enklare å entre denne gongen. Enklare fordi det soniske har eit strammare fokus og eit meir groovy vesen. Enklare fordi melodiane blomstrar i klarare fargar. Ikkje enklare fordi dei har spissa og snevra inn uttrykket sitt. Det er stadig mangt og mykje som skal få plass når Trembling Bells lagar plate.

Ein countrytone og to til dømes. På utlån frå Kris Kristoffersen i Love Made An Outlaw Of My Heart. Eit nummer som også omfattar bluestonar og Everly Brothers-pop. Ein collage som funkar. Det finst fleire songar her ein kan seie slikt om. Ramma inn i middelaldertonar og flytande på ein disig folkpsykedelisk melodi vert det ein stad påpeika at September Is the Month of Death. Og med ein melodisk natur som skodar mot både Dylan og Thompson, samt skarpsindige temposkifter og ein elektrisk gitar det dryp syre frå, tar Ravenna seg inn på arenaen, og blir til eit definitivt høgdepunkt.

Mannen med den elektriske gitaren slepp meir til i år enn i fjor. Slepp til med soloar, ikkje så lange, men så avgjort slike med noko innabords. Som når gjengen omfamnar Jefferson Airplane, Dylan og meir til i Neilson/Blackwall-duetten Baby, Lay Your Burden Down.

Dei to deler også på det vokale i balladen Adieu, England. Ei vemodsfarga opningsstund om ein sjøsjuk seglar ute av kurs, i drukkent farvatn. Meir over i party og «hei-og-hå-og-ei-kasse-med-rom»-stemningar er dei når albumet tonar og turar ut med den festlige drikkevisa You Are On the Bottom (And the Bottle’s On My Mind).

Eit band mitt i den hevdvunne tradisjonen, rikt på mot, vilje, og ei frimodig blandingsinnstilling. Slikt har eg lett for å ynskje velkommen.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

 

Des9

Villagers – Becoming A Jackal

Posted on by
Standard

Ein ung ambisiøs ire med blikk for det melodiske, sans for det komplekse, og ein og annan suspekt idé han ikkje finn grunn til å undertrykke.

5

cover

Conor O’Brien er hans namn. På sitt mest inderlige har han eit og anna fellestrekk med sin namnebror frå Omaha, men han har ein god del andre trekk også. Han kjem frå Dublin, han kan framstå yndefull og skjør, han kan framstå lumsk og nådelaus, han kan ta ein enkel veg, han kan ta ein episk veg, han kan gå med lette steg, han kan gå med komplekse steg. Men den melodiske poptonen har han som oftast med seg i sekken.

Den unge mannen er ikkje yngre enn at han allereie har nokre år i eit rockeband bak seg. The Immediate heitte det bandet, og var etter seiande ein kantete og energisk kvartett med slektskap mot både Franz Ferdinand og eit ungt U2. Nokre ep’ar og eit album rakk dei å gje ut også, før dei fant det best å gå kvar sin veg.

O’Brien gjekk vegen vidare med namnet Villagers som skjold og signatur. Og det utan at så mykje av lyden etter The Immediate vart med. På scena har han med seg medspelarar. På sitt debutalbum gjer han det aller meste sjølv. Spelar på sin akustiske gitar, men fyller meir enn gjerne bildet med både den elektriske seksstrengaren, pianoet, orgelet, bass og rytmikk.

I lag med ein strykargjeng i det tonalt vennlegsinna men tekstlig nokså forstyrra opningssporet I Saw the Dead. «Have you got just a minute?» spør han ei kvinne, «are you easily mad? Let me show you the backroom, where I saw the dead» held han fram. Og ein treng kanskje ikkje fundere alvorlig lenge over korleis det stemnemøte ber i veg. I eit tittelspor med progressive popmomentum fortel han om si tid som «a dreamer», då han tilbrakte dagane stirande ut vindauget, eller i suspekt dans med sjakalar. Nå tilbyr han sine redsler på billigsal. «For a long long time, I’ve been in pieces» lyde mantraet i soulvalsen Pieces. Ein vals som endar med at O’Brien uler som ein ulv frå den mørkaste sida av midnatt.

Men dette er ikkje ei plate eg først og fremst tenker er eit dystert popopus frå ein tungsindig ung mann. Den har for mykje lettbeint ynde i seg til det. For mykje rom og for mange oppløftande tonar. Og for mykje vilje til å vere kontrastfull og tvetydig.

Plata kan heller ikkje seiast å vere ein seiersrunde frå første til siste tone. Den er nok meir ein av desse platene som har sine gode songar, men og sine høgst middelmåtige (av typen vel pretensjonstyngde, eller slike som reint melodisk gjer heller lite utav seg). Aller best er plata der den trør lettast, og mest popelegant. I det lett fordøyelige popnummeret The Pact, med sitt konsise og vinnande refreng; «You’d be my master and I’ll be your fever». Og i den pianodrivne og oppbrotsstemte saken Set The Tigers Free.

Teften er der, og ambisjonane om å få til både store og eigne ting også. Full blomstring finn ikkje stad her på debuten, men noko seier meg at den vil komme.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

 

Des9

The Walkmen – Lisbon

Posted on by
Standard

Ei heiltent røyst, eit opent og tydelig lydbilde, og gode songar. Det held det.

8

cover

Plutselig var The Walkmen der med You & Me. Eller, plutselig og plutselig. Sanninga er vel heller den at eg tok imot plata med heller skortande forventningar. Såpass skortande at 2008 blei til 2009 før eg fant tid til den. Ei noko merkelig innstilling kanskje med tanke på at dette tross alt var bandet som med ein morderisk sylskarp gitarlyd og pasjonert vokalinnsats fire-fem år tidlegare skaka blodomløpet med låtar som The Rat og Little House Of Savages. Dei var å høyre på Bows + Arrows, deira andrealbum frå 2004. Det eg høyrde av bandet etter det, og fram til You & Me, hadde meir preg av eit band som flata litt ut, vart litt mattare i kantane, og slike ting.

Så er det altså at You & Me viser seg å vere lyden av eit band som reiser seg att. Reiser seg med ei plate i eit gjennomgåande meir moderert sonisk modus enn Bows + Arrows. Men gitaren er her, like gjennomsiktig, like glasklar, like skarpslipt, og her er blåsarar, her er ein ny kompleksitet, her er stemning, og det er midnatt. Det er ei plate med mykje uttrykt sakn, dunkle funderingar og ei sviktande tru på morgondagen. Formidla av ein songar som ikkje held att, som er midt i det, med kraft, med desperasjon, med blod som brusar. Ei plate der den eine høgtidsstunda avløyser den andre. In the New Year, Red Moon, The Blue Route, og så vidare, og så vidare.

Nå er dei klar med si neste plate. Nå er Lisbon her. Heitande så fordi kvintetten frå New York City har fått slikt eit godt forhold til den portugisiske hovudstaden. Dei har eit godt forhold til You & Me også. Lisbon har ein del av You & Me i seg. Men Lisbon er ikkje You & Me om igjen. Lisbon er lysare stemt. Desperasjonen har avtatt. Me har eit meir avklart forhold til You. Avklart og betre. Tonen er lettare.

Lisbon er eit album der det melodiske og raffinerte har gode kår. Lisbon er eit mindre komplekst album enn You & Me. Eit album reinska for overflødig lyd. Der gitaren, vokalen og trommene på kvart sitt vis trer klart fram, i eit reint bilde, og blir tydelige. Men einsretta og gnitent på kontrastar er albumet ikkje. Her er lys og skygge, her er tilfredsheit og misnøye, her er kvile og kløe, her er vellyd og motlyd. Lisbon er tynnkledd og reinskoren, men like fullt kraftfull og frodig. Ja, det går an.

Matt Barrick med stikkene, slår hardt i frå seg. Songaren Hamilton Leithauser har eit par raspande og malmfulle stemmeband. Så han høyrest, han ruvar, også fordi han er dytta endå litt lengre fram i lydbildet enn på You & Me. Gitaristen Paul Maroon har alltid hatt ei sentral rolle i koloreringa. Oftast med denne glasklare og ilskne tonen sin. Den tar slike former på Lisbon også, men slett ikkje berre.

Med Postpunk, Pixies og Dylan i ryggmargen entra dei grytidleg på 2000-talet New York-scena omlag samstundes med soniske slektningar som The Strokes og Interpol. Gjennom åra som har gått sidan den gong har ryggmargsbråket vore i endring, og slektskapet til dei nemnte banda har blitt noko vagare. Til liks med dei fleste av oss har The Walkmen vore gjennom ei utvikling. Både tematisk og sonisk står dei fram som eit modnare band i dag enn for ti år sidan. Og eldre. Dei flyktar ikkje frå realitetane altså. Og, sjølv om lyset oftare streifar songane deira denne gongen, dei flyktar ikkje frå vemodet og mismotet heller.

Oh, hazy lazy days.
I could dream of you forever.
Under the shade of a juniper tree.
I sing a sad song of you & me.

Blue As Your Blood heiter den songen. Gitaren og kompet er som henta utav eit møte mellom The Tennessee Three og Dick Dale. Songaren går og dagdrøymer i eit ikkje hundre prosent velstelt nabolag til Tin Pan Alley. Og himmelen er blå, hevdar han. Men det er vel helst utanpå. Den grasiøse doo-wop harmoneringa i siste del av Torch Song kan på si side vere eit forsøk på å skape ein kontrast til ei klart uttalt smerte. «I don’t know the tune, it’s a burden on my sorry soul» kjem det i skånsellause former frå ein noko fortvila songar. Han skulle så gjerne ha funne fram til nokre trøystande tonar synst han, men maktar det ikkje.

Den sonisk mest krakilske sida av Lisbon viser seg fram i form av Victory. Gitaren er ein uslipt diamant mot ei uvaska glasrute. Songaren går til verket med intensitet i både blikk og strupe. Og sigeren, vel den er ikkje utan bismak (eller blodsmak). På den lydkraftige sida høyrer også Angela Surf City til. Eit kroneksempel på korleis ei avventande innleiing kan bli avløyst av eit gnistrande elektriske åtak, og ende opp som rein skjær utklassing.

Og snart er det jul. Og songen heiter Stranded. Sonisk: Ein slags krysning av Silent Night og Fairytale Of New York, med høgtidsstemte trompetar og hengslelaus hymneklang. Tematisk: Kanskje ikkje heilt jul. Kanskje handlar den meir om det å ein dag oppdage seg sjølv ståande midt i ein haug av «broken glass», fordi «I laid my plans so carelessly».

Og snart kjem snøen. Og songen heiter While I Shovel The Snow. Ein vennlegsinna og spartansk lydfrisert ballade, der songaren er crooner, og Broadway ikkje så veldig langt unna.

Og eg, eg er ikkje så veldig langt unna å tenke at dette jammen meg er ein av dei flottaste platene eg har høyrt i år.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

Des9

Paul Weller – Wake Up the Nation

Posted on by
Standard

Ein eklektrisk vår har råka den grånande Weller midt i skaparevna.

7

cover

«The public wants what the public gets, but I don’t get what this society wants, I’m going underground», song Paul Weller for tretti år sidan. Det er vel ikkje heilt sikkert at han kjenner seg fullt så framandgjort i 2010, men nøgd med tilstandande i England er han på ingen måte. Om vi skal tru tittelen, og ein del utsegn, på hans siste plate. Og det skal vi nok.

I løpet av dei 33 åra som er gått sidan han kom inn frå Woking, og gjorde seg sterkt gjeldande med The Jam, har Weller fått ein nesten uangripelig posisjon på musikkscena i heimlandet. Men å hevde at Paul Weller av den grunn aldri har vore skikkelig dårlig blir feil. For det har han vore. The Jam kom med sitt middelmåtige sistealbum i 1982, og resten av 80-talet brukte Weller til å ta ein forsert musikalsk avstand til bandet gjennom det retningslause og gråe Style Council prosjektet sitt. I 1992 kom han så med ei elegant soulplate som bar hans eige namn, og viste seg verd å lytte på att. Denne blei fylgt opp av den meir rufsete soulrock plata Wild Wood, og mannen var for alvor tilbake. Sidan har han vel stort sett vore det. Sjølv om underteikna nok synst at denne soulpop/rocken hans ganske fort fekk for mange slappe og fargelause drag over seg.

Så rundar mannen 50, og håret har blitt grått. Men, skal det vise seg, hans musikalske instinkt opnar seg opp og tar til seg fleire fargar og tonar enn nokon gong. 22 Dreams heiter plate, og er ein eklektisk og fabelaktig venstresving inn på eit territorium Weller tidlegare berre så vidt har hinta interesse for. Det er folk, det er pop, det er Bowie, det er østen og vesten og psykedelisk og fritt og grønt, og det beste han har gjort sidan Sound Affects.

Det var i 2008. Simon Dine (Noonday Underground) var sterkt medansvarlig. Det er han i år også. På ei plate der innhaldet er om lag like omfangsrikt som på 22 Dreams. Men det er langt meir elektrisk. Bråkete, vilt, urbant, hektisk og elektrisk.

Det går unna på dei fleste vis. Den gjennomsnittlege låtlengda er vel sånn cirka 2 ½ minutt, men det er likevel ikkje til hinder for at dei fleste låtane må tåle diverse typar av soniske påfunn, temposkift eller retningsendringar. Så førsteinntrykket er avgjort noko kaotisk. Men etter kvart ramlar det eine etter det andre på plass, og låt etter låt viser seg å ha ei attraktiv melodisk ryggrad. Rock’n roll drivande Moonshine, det energiske og fengande tittelsporet, funkpsykedeliske og frittdansande Aim High, soulswingande Grasp and Still Connect, og det allsongfyldige statementet Find the Torch, Burn the Plans.

Weller og Dine har hand om mykje av lydutøvinga sjølve, men har også med seg eit lag av musikantar. Mest oppsiktsvekkande er det kanskje at den gamle Jam-bassisten Bruce Foxton spelar i lag med Weller igjen (for første gong sidan The Jam vart lagt ned). Frå ein noko anna kant kjem Kevin Shields og gjer sitt for at 7 & 3 Is the Strikers Name blir albumets sterkast psykedeliske og skeivtflytande tilfelle. Medan Weller gjer sitt for å understreke si misnøye; «Curse my master and his slave, and his soldiers too, curse those fuckers in the castle, they’re all bastards too».

På sitt aller mest ambisiøse er Weller i Trees. Ein suite der mellomkrigspop møter punk møter psykedelia møter soul, og tar samstundes på seg å seie noko om menneskets utvikling frå ungdom til alderdom. På sitt aller beste er han i No Tears To Cry. Ein Spectorsk orkestrert poptriumf, med fraseringar i Willy DeVilles ånd.

Det beste post-Jam albumet heiter framleis 22 Dreams, men det nest beste heiter no Wake Up the Nation.

Først publisert på Groove.no (i 2010)