Monthly Archives: desember 2013

Des1

The Aliens – Astronomy For Dogs

Posted on by
Standard

Frå oska av Beta Band stig det fram nye eklektiske påfunn.

6

cover

Dei kjem ikkje frå outer space, men frå Fife i Skottland. Dei er tre. Dei har vore her før. Men ikkje saman. To utgjorde ein viktig halvpart av Beta Band. Den tredje var også med der heilt i starten, men før den første EPen (den med fantastiske Dry the Rain på) var klar for folket vart han råka av psykiske lidingar så alvorlige at han tilbrakte «ten long years in a mental asylum». To album med snodige viser og eksperimentell poprock under signaturen Lone Pigeon har vore hans bidrag desse åra. Var det nokon som sa Syd Barrett? Han heiter Gordon Anderson.

Etter å ha skjenka verda tre sonisk omfattande og smått legendariske EPar, samla i 1998 under namnet The Three E.P.’s, og tre pop-trippy og fine album vart Beta Band oppløyst i 2004. Vokalist Stephen Mason forsvann, så vidt underteikna veit, inn i ein tåkeheim. Trommis Robin Jones og tangenttraktør John MacLean har heller ikkje gjort så mykje av seg sidan då, men har altså no funne saman med sin tidlegare skulekamerat for nye musikalske eventyr under vignetten The Aliens.

Det er Gordon Anderson som har komponert alle låtane på albumet. Og akkurat som hos Beta Band er det eit eklektisk og sjangerhoppande opplegg det blir lagt opp til. Popånda frå 60-talet er tydelig til stades, men den er ikkje i nærleiken av å få vere i fred eller trone aleine. Den blir utfordra og får selskap av det meste frå softrock, via progrock og psykedelia til electronica. Om det blir eit forvirrande lappverk? Nei, eg synst det har ein slags retning, eg. Rett nok ein litt sprikande og ikkje altfor tydelig. Men det er vel berre ein fordel, er det ikkje?

Det er ikkje å ta hardt i om ein hevdar at Gordon meir enn sneiar innom smertepåkallande kjensler i songane sine. Men utan at han blottlegg seg eller dyrkar mørkret på eit vis ein som lyttar kan kjenne blir for ubehagelig. Det ein i tilfelle kan halde opp imot han når det gjeld det tekstlige må vere at han av og til kanskje kan bli litt banal og grunn. Det eg ikkje har tenkt å halde imot han er at han ved eit par høve lar same tekststrofe dukke opp i meir enn ei låt. Dette blir på eit vis med og bind låtane saman og skaper ein heilskap som det soniske så prøver å rokke ved.

Robot Man og Rox har endatil nesten identisk tekst. Men der den første er ei stressa funkrock-affære, kjem den andre mot ein i saftige rytmeformer frå ein eller annan stad i utkanten av Primal Scream sin Loaded. Ein lettbeint rytmikk ligg under den harmonifine og Beatleske Tomorrow. Eit og anna frå dei fire Liverpool-legendene har The Aliens også tatt med seg i den rytmisk bastante Glover. Ein sak som går til kvile først etter åtte minuttar, etter at den nærast på Tor Jonsson-vis har konkludert med at «love isn’t love until its gone».

Alt er ikkje berre vel og bra på Astronomy For Dogs. Setting Sun er ein sjarmlaus Ten Years After-bluesrockar, og Happy Song jumpar av stad som ein dårlig McCartney-vits medan Anderson syng «happy» sånn cirka 149 gonger for mykje. Eg finn heller ikkje den store interessa for den halvhjerta psykedelia-saken I Am The Unknown. Den harmonigrasiøse og mjuke balladen She Don’t Love Me No More finn eg derimot hugnad i. Og endå meir i den ordrike, surrealistiske og motorisk velfungerande Only Waiting.

«How long will it be till I see you again?» lyder det harmonivokaliserte mantraet som innleiar Honest Again. Ein yndefull og håpefull sak i eit sonisk krysningspunkt mellom ELO og Shearwater. Det same spørsmålet som innleiar Honest Again dukkar opp som avsluttande spørsmål i Caravan. Men då har den låta helde det gåande i over 16 minuttar allereie. Neppe heilt tilfeldig at tittelen er identisk med namnet til ein av prog-rock aktene frå den velrenommerte Canterbury-scena.

Samstundes som både fonisk likskap og sonisk yrskap gjer det freistande å bringe Can inn i ringen også. Suggererande og kontrastfullt. Aggressivt og blødande. Monotont men hendingsrikt og veldig levande. Små harmoniske songtillaup blir overdøyvd av eit groovy, buldrande og stundevis nær kantrande køyr. Idet den passerer tolv og eit halvt minutt forsvinn den inn i solnedgangen, etter eit par minuttars pause kjem så eit piano, nokre dystre strykarar og mantraet «How long will it be till I see you again?» smygande.

Akkurat då fell det heilt naturlig å tenke at det blir nok ikkje så altfor lenge til.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

Acoustic Ladyland – Skinny Grin

Posted on by
Standard

Ein gjeng som miksar saman tinga litt annleis enn nokon har gjort før.

5

cover

Jimi Hendrix kunne få gitaren til å snakke, kviskre, frese og skrike som tusen vindar. Ingen stad kom dette tydeligare til uttrykk enn på hans mangslungne og høg-psykedeliske meisterverk Electric Ladyland. Eit band som kallar seg Acoustic Ladyland drar derfor på seg visse forventningar.

Skinny Grin er denne London-kvartetten sitt tredje album. Underteikna har ikkje høyrt dei to første, men etter kva eg forstår er ikkje opplegget himmelstormande annleis der. Dei har eit jazzig og tidvis nokså frittforma utgangspunkt, men søker meir enn gjerne over mot rocken sitt meir stringente vesen. Men der svensk/norske The Thing raidar garasjerocken er det den edgy nerven til postpunk-band som Wire og Gang of Four Acoustic Ladyland kastar seg over.

Frontfigur, litt vokalist, men først og fremst saksofonist i bandet, Paul Wareham, har uttalt at han ynskjer å få hornet sitt til å lyde som ein gitar. I mine øyrer er han vel ikkje heilt i mål med det forsøket, men han har mykje både friskt og neonfarga føre seg. Tangenttraktør Tom Cawley vekslar mellom å produsere pianoklingande tonar og meir flytbaserte og tynnare keyboardstonar. Bassist Tom Herbert går ofte opp eit funky spor. Medan Seb Rochford ikkje akkurat kan seiast å vere varleg i sin omgang med stikker og trommeskinn.

Originalitet er ein eigenskap som ofte blir applaudert der den finst, og etterlyst der den manglar. At den tidvis nokså eklektiske innstillinga til Acoustic Ladyland ofte fører dei inn i soniske samansetningar dei er ganske så aleine om vil vel få som har høyrt dei protestere på. Utan at dei vinn heile hjarta og stort meir enn halve groove-skalaen av den grunn.

For det første. Dei finn vel strengt tatt ikkje opp noko nytt. Dei miksar eigentlig berre i hop noko som har dansa rundt der ute i årevis, om enn på eit litt anna vis enn kva andre har prøvt før. For det andre. Dei skaper ikkje den dampande, substansielle, forknytte og beint fram oppskakande tonen dei kunne ha fått utav denne miksturen. For det tredje. Der det hadde vore på sin plass med melodisk skarpsinn, er det slett ikkje alltid på plass. For det fjerde. Tonen frå Cawley sitt keyboard blir tidvis noko fislete og dårlig åtti-tal. For det femte. Paul Wareham har ikkje ei songstemme av typen som ber ei låt.

Når alt det er sagt. Eg likar mykje av det dei har for seg på Skinny Grin. Eg likar kontrastane som opningssporet er bygd av. Der lyrisk pianoklang og eggande saksofontonar går i eit brutalt møte med ein dissonant vegg av støy. Eg likar dei melodiske saksofontonane og den bass-groovy forma som Red Sky kjem seglande i. Eg likar kombinasjonen av røykfulle Morphine-tendensar og lausslopne forsøk i Your Shame. Og eg likar måten film-noir stemninga må tåle skiftingar i mønsteret og blir gitt skarpe kantar i eit dobbelt saksofonmøte mellom Wareham og James Chance i Salt Water. Ei låt dei forresten har fått Scott Walker til å mikse.

Men eg likar ikkje… nei vent litt. For det er meir eg likar. Dei fire låtane nemnt i førre avsnitt høyrer til i avdelinga for dei vokallause. Ei avdeling som samla sett tel omlag like mange som avdelinga for dei vokalforsynte. Eg sa ein stad noko om at røysta til Wareham er i veikaste laget, godt er det då at dei har hyra inn to damer til å ta seg av dette på to av spora. «If you gave me a dog it would bite me» syng Alice Grant i harmfulle former i den alt anna enn optimistiske, men særdeles kvasse og postpunkfunky, Paris. Medan ei dame pseudonymisert som Coco Electrik får røysta si sentralt plassert i den ertande og dunkelt swingande Cuts & Lies.

Om Acoustic Ladyland i neste omgang er karar for å utvikle dette prosjektet sitt og føre det inn på endå litt meir vågale og dampande spor, og samstundes i større grad gjer songmikrofonen til folk med karakter i røysta (gjerne damer), skulle dei ha dugande sjansar til å klore på plass verkelig minneverdige saker. Trur eg.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des1

A Boy Named Sue – Selling Road Maps for the Soul

Posted on by
Standard

Det er velkjente vegkart denne Sue har å by på, om dei viser vegen til sjela er eg ikkje like sikker på.

3

cover

Han har såvidt vore innom her tidlegare med sine Suetunes (eg trur det var i 2004). Seks songar hadde han med seg den gongen. Seks songar i ei tander og melankolsk folkdrakt. Ikkje så reint ulikt det ganske mange andre unge menn med ein akustisk gitar har hatt føre seg.

Sidan den gongen har denne Sue, som eigentlig heiter Stig, fått seg eit meir eller mindre fast band. Eit lite trekløver som fyller ut dei soniske flatene i låtane hans. Noko dei gjer med opplagt plukking på akustiske strenger, ein nennsam bruk av tangentar, og jovial tromming. Og såleis står dei aldri i fare for å utfordre låtane sitt innebygde lune og ufarlige vesen.

Selling Road Maps for the Soul er altså eit debutalbum. Tittelen kan kanskje vere noko Stig Sandbakk har med seg frå si tid som progrockar i eit band med namn Woo. Den gongen Selling England By the Pound av og med Genesis sannsynlegvis var ei viktigare inspirasjonskjelde enn tonane til karar som James Taylor og Boz Scaggs. Slik er det ikkje lenger, trur eg. Sjølv om det absolutt er litt Peter Gabriel i stemma til unge Sandbakk. Ei stemme som både opptrer i fyldige former og i dei meir ømme og sordinerte former. Det er ei bra stemme.

Den beste låta på plata heiter Sound Of Lies. For ti år sidan var den tittellåt på ei plate av Jayhawks. Sue og kameratane gjer ein nedstemt og fin versjon, der dei lokaliserer og gjer seg god nytte av vemodet som Gary Louris plasserte der. Inga overrasking det, for dette med vemod kan dei. Problemet er at det slett ikkje alltid dukkar opp som ein del av ei tiltalande og god låt. Problemet er at fleire av låtane på albumet slit med å komme ut av denne grå kappa kalla «veldig så middelmåtig».

To av låtane var også med på EP’en (den frå 2004). Dei smyg seg greitt inn som nummer to og tre på kvalitetsstigen her. Varlege og melodifine The Way It Should med ei kvinnerøyst (tilhøyrande Nan Espeseth) som harmonerande partner. Og den såre og vakre visa Heard This Laughter. Godt dugande er også den poppige folkrocklåta Always Ride With Me, med sin godgjerande ladning av frisk akustisk strengeflukt (frå både gitar og banjo). Det er heller ikkje så altfor vanskelig å finne litt behag i den fredfulle visa Still Blind.

Like fullt, eg klarar ikkje å riste av meg inntrykket av at dette blir for føyelig og for fattig på verkelig minneverdige stunder. Det blir for midt i løypa, der kor anonymiteten fort legg eit slør over det meste.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

99th Floor – Eclectic Guitar

Posted on by
Standard

Eit comeback som absolutt har noko for seg.

5

cover

La oss ta ein liten haik med tidsmaskina tilbake til 1988. Verken Jokke & Valentinerne eller deLillos gav ut plater dette året. Og både Motorpsycho og Midnight Choir er fleire år fram i tid. Likevel var det eit av dei betre plateåra i norsk rockehistorie. Og ikkje nødvendigvis fordi dette var året då fire trønderar oppkalla etter ein Iggy Pop-låt for alvor meinte Blodig Alvor Na Na Na Na Na. Like mykje fordi ein dreven trio hadde sett dama på land og fyrte opp The Mercury Motors, og endå meir fordi Sister Rain mana fram sin første og beste dose med perfekt psykedelisert og velvetfarga rockstoff. Utan at så altfor mange fekk nett det med seg. Enda færre var det vel som opna pakka med Little Painkillers føreskrive av den unge og debuterande trioen The 99th Floor.

Dei hadde tatt namnet sitt etter ei legendarisk låt av garasjerockbandet The Moving Sidewalks, og dei spelte gitarkvass power-pop med både rotekta 60-tals vinkling og energisk postpunk-mot rennande gjennom systemet.

Eller for å seie det slik, Little Painkillers var tufta på melodisk teft og stort pågangsmot. Little Painkillers er framleis ikkje gått ut på dato.

Eit par år seinare kom det ein EP, og så vart The 99th Floor borte. Etter den tid har dei sånn dann og vann dukka opp att som Swim. Men har altså i år, 20 år etter sin spede fødsel, henta fram att sitt opphavlige namn. Låtskrivar, songar og gitarist Morten Solli må vel framleis reknast som frontfigur. Bassist Kjetil Moberg er stadig med. Trommisen frå 80-talet Jacob Bordahl er derimot borte, og er blitt erstatta av to blad Jørgensen, der den eine slår på trommer og den andre spelar gitar og trakterer tangentar.

Eclectic Guitar har dei kalla verket, men kan vel neppe skryte på seg gitarvandringar inn på altfor forskjelligarta felt. Lange soloar låg ikkje for gjengen i 1988, og gjer det ikkje i år heller. Det er helst dei korte konsise avleveringane som er deira våpen. Når det er sagt, dei har utvida det soniske vesenet sitt. Først og fremst ved at dei stundom flyt litt saktare av garde, og då gjerne i ein liten straum av psykedelia. Fremste representant for dette er Hairbrush Blues, ein ustø og makeleg sak henta frå ei intoksikert kjelde mellom Waterloo Sunset og Kangaroo. Og då har vi fått tak i to av banda eg meiner å høyre litt ekko frå i The 99th Floor sitt uttrykk. The Kinks og Big Star.

Eit slikt 20 år etter (eller der omkring) opplegg har opp gjennom historia meir enn ein gong vist seg som ein ikkje særlig god idé. Eclectic Guitar går ikkje inn i den tradisjonen. Kanskje er ikkje lommene like fulle av friske tonar og vaken popfinesse som dei var på debuten, men såpass er det at The 99th Floor ikkje kjem seg forbi utan å vekke ei viss interesse denne gongen heller. Brilliant Water er brilliant gitarpop. Earthquake in My Head, litt røffare og slett ikkje ueffen. Om ein type som ikkje heilt klarer å fokusere på dei store hendingane og problema rundt omkring i verda, fordi «the sound of the door you slammed in my face was an earthquake in my head».

He Will Get to Call You Sweet Things Now er soulpop med innleigde blåsarar og dugande framdrift, sjølv om eg kunne tenkt meg den enda litt saftigare. Trampoline har dette herlig popidiotiske refrenget som nektar å sleppe taket; «are you up, cause I’m down, are you down, cause I’m up, I don’t know». Og så avsluttar dei gildet i countryrockfasong. For Graceful Fall From Grace, som den heiter, har strengelyd med både slark og twang.

Dei er ujålete og dei har overskot. Du skal sjå det blir eit album nummer tre også.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

The .357 String Band – Ghost Town

Posted on by
Standard

Dei kastar deg inn i bluegrassen som om dei skulle vere punkarar, eller høge på adrenalin.

5

cover

I takkelista si startar Milwaukee-kvartetten The .357 String Band med å takke Gud, for så å avslutte med å takke Satan. På coveret si bakside siterer dei Matteus 12.32; «but whosoever speaketh against the holy ghost, it shall not be forgiven him». I det morderiske og sinnsforvirra kuttet Evil on My Mind syng dei om å vere besatt av djevelen, og å vere full av ein trong til å drepe alt som kjem i eins veg.

Væpna med banjo, mandolin, akustisk gitar, fele, kontrabass, eit vaskebrett og eit par skeier tar dei eit frenetisk oppgjer med livet, synda, frelsa og ikkje minst sviren og bakrusen. Dei er høge på adrenalin, fulle av faen, dynka i blues og framfødd på blått gras og honky tonk. Dei er bluegrasgjengen som kom ned frå fjellet og stanga hovudet i asfalten. Dei er Soggy Bottom Boys sine blodtørstige og punka etterkommarar. Dei er definitivt ikkje ein firarbande du skal vere trygg på.

Websida si kallar dei passande nok streetgrass.com. Og ein kan vel seie at dei gjer omtrent det same med bluegrass-musikken som Texasbanden Gordy gjer med bluesen og The Legendary Shack*Shakers gjer med det meste som luktar av roots-musikk. Dei aukar tempoet, skrur opp volumet og setter fyr på eit par konvensjonar.

Dei har skaffa seg eit rykte som eit frenetisk live-band. Publikum på konsertane deira er etter seiande ei salig blanding av «hippies, streetpunks, bikers and cowboys». Ghost Town er deira første plate. Eit par brødre i ånda har blanda seg inn i produksjonen av den. J.D. Wilkes frå nemnte Shack*Shakers og Lonesome Wyatt frå det ikkje heilt stabile country-goth laget Those Poor Bastards. Det har sikkert ikkje vore til skade.

Reint speleteknisk høyrer dei nok ikkje med til meistrane i klassen, utan at det er noko å bry seg med. Ein kjem som kjent langt med glød og pågangsmot. Litt verre er det nok at det vokale må seiast å vere noko karaktersvakt. Medan det nok vil vere eit meir divergerande syn på om kor vidt det er eit problem at dei har eit noko limitert register å uttrykke seg på, både melodisk og tekstlig.

Det er sprett i tonane og fest i takten, men når det kjem til kva dei har å melde er desperasjonen stort sett mørkare og meir uhandterlig enn ein stormfull hausthimmel. Då er det heimlengsel og High Lonesome Blues ute frå landevegen. Det er bakrus frå rennesteinen, anger og Wishin» I’d Die. Det er bordet fullt av «cigarette butts and empty cups» og ventinga på den der Stillest Hour. Eller det er ei morgonstund der angsten brenn og sjela er til salgs, så Up Jump the Devil og kjem med eit bod ein ikkje kan stå imot.

Dei er kanskje ikkje det beste bluegrass-bandet der ute, men eg vil trur dei er det tøffaste.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des1

Årabrot – Rep.Rep

Posted on by
Standard

Den alt anna enn lydlause banden frå avfallstomta er tilbake, og bråkar berre endå meir denne gongen.

cover  «For eit helvetes bråk.»

Ho stod der i døra, og ein blanding av djupfølt indignasjon og boblande handlekraft lyste utav ansiktet på henne. Fem sekund seinare var av-knappen på stereoen trykt inn, og det vart stilt i stova. Veldig stilt.

Eg trudde eg hadde festninga heilt for meg sjølv i minst to timar. Ho kom tilbake etter mindre enn ein time. Og lyden av Årabrot hadde overdøyvd alle varslande lydar. Ikkje det at eg hadde rekt å få den inn i skapet uansett.

«Det går ikkje an å høyre på slikt,» heldt ho fram. «Det der er ikkje musikk, det der er lydterror. Nei verre, det der er noko som sjølv den mest utkropne terrorist ikkje hadde komme på å utsetje sine offer for. Det er det verste eg har høyrt. Det er berre noko… noko… jævla bråk!»

Ho har rett.

Nei forresten, ikkje heilt. Eg sa det ikkje til henne, men det er vel kanskje tidspunktet for å seie det no: Det er eit jævla bra bråk.

Hardcore, punkmetall, tungrock og grindcore, sikkert og visst. Sjølv yndar dei å kalle det norsk noiserock. Gjerne det. I eit Ballade-intervju med vår ærede redaktør hevdar dei å vere anti-Van Halen, anti-skolerte og anti-teknikk. Eg har ingen problem med å tru dei på det. Frå sin tilhaldsstad mellom skrapmetall, sjuke rotter og allverdas restavfall kjem dei harvande mot ein, barbarisk og frigjort frå dei aller fleste kutyme for korleis ein skal låte. Men alt blir ein vane, som salige Mikkel sa då han blei flådd. Og etter å ha blitt overkøyrt 3-4 gonger av Rep Judas byrjar ein faktisk å bli rett så tilfreds med situasjonen.

Etterkvart viser det seg nemlig at det som første gongen kjentes ut som ei total og marerittliknande overkøyring, den har sin dynamikk, sine pusterom og sine nyansar. Det er når desse oppdaginga tar til å trenge seg innafor at det uuthaldelige byrjar å gå over til å bli, for å ta litt hardt i, vanedannande.

Vokalist Nibby Needle syng med ei røyst som vekslar mellom det vrælande, brølande, skrikande, gryntande, hysteriske og nesten på kanten av det ukontrollert gråtkvalte. Det går sjølvsagt ikkje an å få tak på kva han har syng om. Gitaren riffar, freser, grin, støyar og skrattar, medan rytmikken vekslar mellom å vere på eit groovy hovudspor og eit vågalt sidespor.

Skal vi tru tittelen på debutalbumet deira frå 2005, så inngjekk dei der ei pakt med Jesus. Denne gongen startar dei med å ta eit styggjelig tak omkring halsen på svikaren sjølv. Stort råare villskap enn det dei har føre seg i opningssporet Rep Judas er det vanskelig å tenke seg. Det vil seie det dukkar opp eit par-tre soniske røvarbrødre utover på albumet, men litegrann oftare lar dei faktisk det totalt ukontrollerbare få eit par taumar. Om enn ikkje av den mest solide og lettstyrte sorten.

I Turmoil streifar dei stoner-rock sfærar. Fumble Finger går bastant ut med hulkeskrikande vokal og eit overmannande vesen, for så å dempe seg ned, før den på veg opp igjen får meg til å minnast Nick Cave den gongen han song om Saint Huck og slikt. Medan ti minuttar lange Ramshackle Row er ein mangslungen og episk sak som omfattar både kvit støy, riffkåte tillaup, dansen ytst ute på tippen, og eit tungtsvevande og progressivt instrumentalparti.

Dei spring sikksakk over branntomter og hoppar fryktlaust utfor skrentar. Dei er ute på ei vill jakt etter eit bytte som nektar å la seg fange. Etter tre kvarter stansar dei opp. Det blir stilt. Det er godt. Men eg trur nok eg kjem til å utsetje meg for dette igjen. Heilt frivillig til og med. Og heilt aleine.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Des1

Yo La Tengo – I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass

Posted on by
Standard

Dei er i alle fall ikkje redde for å utfordre deg, og ja, dei «will beat your ass», skråsikkert.

cover  Startskotet; åtte retningssikre trommeslag, eit djuptgravande bass-groove melder seg på, dansande perkussivt krydder fyller ut, og så kjem gitaren fresande inn frå dødvinkelen. Aaahhh, den fordomsfrie Hoboken-trioen er ute med sitt tolvte album. Og dei har ikkje komme mange sekundane inn i det før eg byrjar å fatte alvorlig interesse for kor dette ber i veg.

Pass The Hatchet, I Think I’m Goodkind, lyde instruksen. Det eggande monstergroovet går berre ein veg; rett fram. I ti minuttar. Åh, James McNew, den basslinja der berre sug seg fast, fast, fast. Krypande rundt meistergroovet heile vegen til ende, ei ustoppelig rekke av glødande og utemte gitartonar. Poetiske, feedbackdrivne og fridomssøkande. Midt inni larmen prøver Ira Kaplan å synge litt også. Kva han syng veit eg ikkje. Det eg veit, dette opningssporet skulle vore dobbelt så langt, minst. Det eg lurer på, hadde det soniske utfallet blitt omtrent som dette om Neil Young ein eller annan gong rundt 1976 hadde bytta ut Crazy Horse med Neu!?

I motsatt ende rammar Yo La Tengo inn eit i sanning fargerikt album med elleve minuttar bølgjande fuzz-psykedelia, mystisk nok titulert The Story of Yo La Tango.

Mellom dei to lange låtane spirer det fram 12 kortare og ein nesten like lang. Dei har gjort det før, og gjer det altså igjen; vartar opp med noko som i LPen sin tidsalder måtte blitt eit dobbeltalbum. Det snart ti år gamle meisterverket I Can Hear the Heart Beating as One er ein annan av desse. Det er også til dette albumet vi må trekke for å finne I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass sin næraste slektning i Yo La Tengo-katalogen.

Kontrastfullt, eklektisk og sjangerignorerande kan få vere tre stikkord.

Den første store kontrasten dukkar opp i hælane på det nemnte opningssporet. Då sig dei ned i ein Beanbag Chair og syng om å lage «misery out of fun» akkompagnert av lette blåsarpynta poptonar. Utover albumet er dei innom dei fleste musikalske kolorittar som har vist seg fram i rock-samanheng dei siste 40 åra. Frå tungsindig kammerpop med subtil blåsar-napping i Black Flowers, via dundrande punkabilly i Watch Out For Me Ronnie til piano-pirra funk, med McNew i falsettsongar-rolla, i Mr. Tough. Ja dei tre har definitivt vakna opp av dvaletilstanden som til ein viss grad hadde råka dei med Summer Sun.

Å komme drassande med Velvet Underground når ein skal prøve å beskrive lyden av Yo La Tengo, kan vel seiast å vere ein særdeles lite original handling. Den er vel i grunn ikkje berre lite original, den er også noko upresis. Joda, dei har denne hangen etter å kle sine medrivande melodilinjer i utfordrande og fuzzjaga drakter. Men der Reed og hans disiplar stod fram som dekadente svartkledde nihilistar, er vel Yo La Tengo meir den nerdete gensar-kledde tremenningen. Den som fleirtalet av oss kanskje litt lettare kan identifisera seg med. Den som aldri pirrar interessa til tabloidene eller dei sterkt karisma-søkande. Den som sit i sitt anonyme hjørne og prøver å få til noko. Av og til skjer det også. Av og til kjem det saker og ting krypande fram frå desse hjørna som viser seg å ha like så mykje å by på (eller kanskje til og med meir) som det ein blir tilbydd i flomlyset eller i dei meir kredible bakgatene. Det er då den tålmodige unnselige mottakaren gledesstrålande mumlar fram sitt «yo la tengo» («eg har den»).

Dette betyr ikkje at VU-allegorien hermed er kutta, gravlagt og gløymt. Neida, den lever. Og den lever spesielt godt når eg tenker på Georgia Hubley. Når eg ser henne avbilda ved sida av sin mann Ira og bandkompis James, når eg høyrer henne dunke trommeskinnet og når eg høyrer henne synge. Georgia Hubley er den perfekte syntesen av Moe Tucker og Nico. Det varmar sjela å høyre henne på ei chanteuse sitt vis synge lengtande tonar i skumringstime-balladen I Feel Like Going Home. Ho får forresten god hjelp av nokre knokkellydande tonar frå eit piano og tidlegare Dylan-kollaboratør David Mansfield sine vemodstunge fiolintonar til å mane fram den rette stemninga på denne. Det er andre instrument som dominerer, og ei framdrift av ein atskilleg annan karakter som kjem til uttrykk i The Room Got Heavy. Eggande handslåtte trommer, ein grom bass, spretne fløyte-liknande tonar og eit funky orgelbrus. I ei dynamisk veksande form tar den seg etterkvart inn i eit ganske så frenetisk lende, og sikrar full siger. Nemnte eg at Georgia syng her også?

Midt i feltet smyg Daphnia innom. Ei ni minuttar lang ambient vandring i eit nakent og dunkelt rom. Brian Eno har vel gjort eit og anna som liknar denne opp gjennom tidene. På kvar si side av den opptrer heilt andre tonar. Den countryjazza smålate og nydelige oda til kjærleikslivet sine opp og nedturar, Sometimes I Don’t Get You, og den skranglete popturen I Should Have Known Better. Sannsynlegvis ikkje eit heilt tilfeldig Beatlesk lån av tittel.

Med I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass utfordrar altså Yo La Tengo i kanskje større grad enn nokon gong før denne ideen om eit album som eit rimelig stringent vesen. Det er bra. Eg elskar dei for det, og eg elskar dei for alle dei fabelaktige låtane dei gjer det med.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Des1

Elisabeth Yndestad – Elisabeth Yndestad EP

Posted on by
Standard

4 songar frå skrivebordskuffa til ei ung norsk dame. Har du høyrt det før, seier du? Tja, kanskje det.

cover  Feltet av unge norske kvinner som syng låtar dei har skrive sjølv, og i tillegg gjerne spelar eit instrument eller to, har etterkvart blitt temmelig stort. Og det er jo for så vidt greitt det. Men den store utfordringa blir å stikke seg ut og vise igjen inni den store flokken. For å klare det er det i alle fall ein fordel å ha gode låtar. Har ein i tillegg utstråling, noko å melde, særpreg og kanskje litt flaks kan det jo gå riktig så bra.

Med ein EP innehaldande fire songar finn 25 år gamle Elisabeth Yndestad frå Bergen seg ein plass i dette feltet. Det er Grand Slam Happytime, labelen til det glimrande Oslo-bandet Jake Ziah, som gjer ut plata. Og i fylgje presseskrivet har dei verkelig tru på dama. Personleg er eg kanskje litt meir avmålt. Like fullt, det er eit og anna med Yndestad som gjer at det kanskje kan vere lurt å merke seg henne.

Vil ein vere vanskelig kan ein dra den der gamle leksa med Joni Mitchell, Emmylou Harris og søstrene McGarrigle, for så å sette seg nonchalant tilbake og fundere litt over kva dette no eigentlig har for verdi. På den andre sida går det også an å vere litt mindre kravstor, og i staden dra leksa om Marthe, Karen og Lene. For då kan det hende at ein finn både eit og hint å hente hos unge Yndestad. Alt er relativt, som ein vis mann sa ein gong.

Aller først på EPen finn ein Happy Twist. Ein twang-infisert sak som på dynamisk vis viklar seg inn i eit slikt refreng som ein lett kan hekte seg ved. Når det gjeld det tekstlige innhaldet og generell formuleringsevne har eg vel avgjort høyrt det verre enn til dømes: «There is no saviour, just strong behaviour, just nights of choices and inner voices».

Eg har definitivt høyrt verre låtar enn den avsluttande I’ll Gladly Go There også. Ei vakker og spartansk gitarplukkande countryvise-bøn om å få ein ny sjanse. Så sjølv om dei to låtane som dannar mellompartiet kanskje har litt for mange anonyme trekk, og produksjonen til tider blir litt blodfattig, er eg villig til å gjere det. Gje dama ein ny sjanse, fleire også, kanskje. For det er noko med røysta hennar som avgjort ikkje er samleband. Kanskje kunne den hatt litt meir å melde (kva med å synge på norsk?), og kanskje kunne tonane og arrangementa prøvd seg inn på meir særprega tomter. Kanskje allereie neste gong?

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Des1

Willard Grant Conspiracy – Let It Roll

Posted on by
Standard

Bakom ein klisjé av ein tittel kliv det fram den eine storarta låta etter andre.

cover  Den stadig omskiftande konstellasjonen Willard Grant Conspiracy har latt tapen rulle og spelt inn eit nytt studioalbum (sitt sjette). Det gjorde dei jammen lurt i, for med Let It Roll har samansverjinga sin skjeggete sjef Robert Fisher og alle hans medsamansvorne brygga i hop eit opplegg som fort kan bli ståande som deira aller største dåd. Når ein då tenker på at dei frå før mellom anna har bak seg solide album som det dunkle og ikkje heilt temte Mojave (1999) og det finstemte og vare Regard the End (2003), er jo det ein aldri så liten bragd.

Skulle det ha forvilla seg lesarar inn i denne omtalen som aldri har høyrt ein tone av Willard Grant Conspiracy, så skuldar eg kanskje å komme med eit par linjer om kven dei er, kor dei kjem ifrå og kva slags lyd dei lagar. WGC er eit laust samansatt kollektiv som hadde si første samling i eit studio i Boston på midten av 90-talet. Dei har tatt opp i seg ulike deler folk, country og blues, mest det første. Utifrå denne omfamninga av tradisjonelle former gror det så fram personlige låtar både av varleg og meir oppjaga karakter, men oftare det første enn det siste. Dei har avgjort sin eigenart, men samstundes er dei del av ei større scene. Å kalle ensemblet for musikalske åndsfrendar av Nick Cave, Walkabouts og American Music Club er i alle fall ikkje å fare med løgn, skulle eg tru.

Låtskrivar og vokalist Robert Fisher er WGC si leiande kreative kraft, og den einaste som har vore med på alt som er blitt gjort i konspirasjonen sitt namn. Paul Austin, som han i si tid stifta WGC i kompaniskap med, har forlengst søkt andre samarbeidspartnarar (Transmissionary Six). Simon Alpin som på eit vis overtok litt av Austin si rolle på førre framstøyt er også i full gang med eigne prosjekt. Kjernegruppa denne gongen er Fisher og fem karar han turnerte rundt i Europa med før og etter innspelingane. At dei på si ferd må ha funne ein glødande tone seg i mellom er Let It Roll eit superbt bevis på.

Ti låtar med ei samla speletid på over 1 time. Einkvar med reknekunnskapar utover novisestadiet skjønar då fort at her er det snakk om låtar som ikkje gjer seg ferdig i første sving. To av dei drar seg mot 10 minuttar. Tittelkuttet er den eine av dei. Det er også albumet sitt høgdepunkt, og kanskje den mest skilsetjande låta WGC har komme opp med. Den melder sin komme i form av eit lengre instrumentalparti. Eit parti som absolutt lever opp til tittelen og rullar skånsellaust framover med lagnadstung psykedelia i sine bakre regionar. I det tredje minutt byrjar så ei fortetta og reinskoren skildring; ein kan skimte eit dunkelt men bloddekt landskap, høyre rykte om eit mord, og stire inn i ein vansira og ulegelig hjerne. Det blir hevda med gravtung røyst at «one night of whiskey is worth a lifetime in hell». Midt inne i den tredje runden med det sentrale gjentakande mantraet «let it roll» lurer Fisher fram ei lita helsing til Nick Cave; «God is in the house». I det påfølgande avslutningsverset syng så Fisher med ei tiltakande frenetisk kraft ein vel aldri før har opplevd frå den kanten. Sjela er brennmerka, Gud er ein hyklar, anger er eit framandord og døden lokkar:

Nothing for nothing
Your God’s a pretender
There’s no room in heaven
Now and hereafter
There’s nothing to dying
Except a ropes soft whisper
I did what I did
And I’ll do it again
We weep and we moan
We weep and we moan
Give me a stack of your best bibles
I’ll raise my right hand and
Let It Roll…

Det er stoff ein ikkje blir ferdig med. Albumet har meir slikt. Eit piano, ein trompet og eit par strykarar er sentrale aktørar rundt dei vakre melodilinjene i opningssporet From A Distance Shore. Dei siste orda frå ein soldat så alldeles aleine med angsten langt borte frå håpet og heimen. Inspirert av eit brev skrive av menig Sullivan Ballou under den amerikanske borgarkrigen, men som sannsynlegvis er like aktuell både i Bagdad, Tyr og Dafur.

Saman med Steve Wynn hintar Fisher tilbake til tidlegare WGC bravadar med den harmonifine og lindrande Flying Low. Og ja, det rokkar ved ei og anna lettrørt kjensle når Wynn, Linda Pitmon og Mary Lorson smyg seg med i refrenget; «I dreamed I saw angels flying low, they encompass all that’s good or so I’m told». Versa er på si side kanskje litt nærare røyndomen i si formidling av meir nedtrykte tankar. Og det er vel der omkring, i dei dystrare sfærar, Fisher i all hovudsak held til denne gongen også.

I WGC sin eigen innspelte historie har Let It Roll nærast slektskap med førnemnte Mojave, men er endå litt meir variert i utrykket enn denne. Der den sonisk sett strekker seg frå det skånsame i Lady Of the Snowline og til tittelkuttet sine nådelause åtak. Det blir diska opp med distanserte englestemmer i Mary of the Angels, småskeiv countryinfluert valsetakt i Dance With Me og brunstige bassgangar i Crush. Det einaste middelmåtige nummeret er ei litt for rutineprega gjennomkøyring av Dylan sin Ballad of a Thin Man.

Det er friske blåsarar, lengtande trompet-tonar og skjøre strykarinnslag. Det er einsame pianoakkordar og kvesste gitarar. Det er angrep og forsvar, håp, lengsel og paranoia. Det er vel i grunnen ei utgjeving ein bør legge seg på minne.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Des1

Lizzie West – I Pledge Allegiance to Myself

Posted on by
Standard

Ei New York dame med godt gammaldags hippieblod flytande gjennom kroppen.

cover  Eg kan veldig greitt sjå for meg Lizzie West på ei folkscene i Greenwich Village ein søndag ettermiddag i 1967. Kanskje saman med Arlo Guthrie, Joni Mitchell og Joan Baez. Den einaste årsaka til at ho aldri stod på den scena er vel i grunnen at ho først blei født i 1973.

Med ei tidvis ganske så vibrerande røyst syng Lizzie West like pasjonert om herskande demonar som om personlige demonar. Ho ser ut, ho ser inn, men ser sjeldan vekk. Ho står i bresjen for The Anti-Fear Movement, og lever etter mottoet «if you don’t create your reality, your reality will create you». Det er klart ho kallar den andre plata si for I Pledge Allegiance to Myself.

Den første heiter Holy Road, og kom til verda i 2001. Platemogulane i Warner fatta etterkvart interesse, og fekk Lizzie med på å spele inn ein litt snillare versjon for utgjeving under deira namn og rykte. Den utgåva kom i 2003. Året etter, når arbeidet med oppfylgjaren vart påbyrja, kom det til sterk usemje mellom mogulane og Lizzie. Lizzie sa adjø, la ut låta 19 Miles To Baghdad til fri nedlasting på heimesida si, og fekk platekontrakt med det vesle frilynte selskapet Appleseed Recordings i staden.

Joda, ho står nok fram som ei kompromisslaus dame, men ho er også ei som kan bli heilt «turned around inside». Ho kan med heva høgre arm gjere ein personlig versjon av Bob Marley klassikaren Get Up, Stand Up, og ho kan be ei naken bøn om at nokon må «take these demons from my brain». Og det var vel nett slik dei var desse folka som streifa rundt i MacDougal street og omegn på 60-talet også.

Då var det Vietnam, no er det Irak. På bildet som ligg under teksten til 19 Miles to Baghdad kan vi sjå Lizzie West med eit gult skjerf framfor augene. Og det er den amerikanske tradisjonen med å «tie a yellow ribbon around something» som er gjennomgangstemaet i ei låt som på subtilt og raffinert vis, og til vinnande tonar, tar for seg angsten og stiller sentrale spørsmål. Litt mindre subtil er ho kanskje når ho i tittelkuttet miksar den gamle hymna America the Beautiful med eit resiterande manifest om fridom og rettferd.

Ein heilt anna tematikk blir tatt opp i reggae-inspirerte Rope Me in and Smoke Me. Her møter vi ei dame som i friske ordelag ber ein noko saktmodig kavaler om å gå litt meir direkte til verket. Hungrande er også ho som fører ordet i den eggande og congas-vitale I Can See the Mountains From Here. Hungrande etter kjærleiken, fjellet og ein open himmel.

Då er det vel kanskje på tide å påpeike at det slett ikkje er alle låtane på albumet eg finn like interessante. God Damn That Man er eit funkforsøk som fell til jorda fortare enn eg klarar å stave trommemaskin. Of Course, My Love og Reaching For Light er heller anonyme viser, og Looking for Leonard Cohen, part 1 er langt unna å halde kva tittelen lovar. Men ho tar seg forsåvidt brukbart inn att mot slutten når ho i harmonispann med kjærasten Anthony Kieraldo på inspirert vis tar for seg Steve Goodman sin City of New Orleans, og i habile former avsluttar med å hevde at They Won’t Bury Us Till We Die.

Det trur ikkje eg heller.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)