Monthly Archives: desember 2013

Des2

Ted Leo & The Pharmacists – Living With the Living

Posted on by
Standard

Det er slett ikkje alt som er like levande her.

4

cover

Frå sine ulike tilhaldsstader på den amerikanske austkysten har Ted Leo, i ei eller anna form, drive fram energiske tonar sidan seint på åttitalet. Som aktiv medlem i diverse punkband underteikna aldri har høyrt om, og dei seinaste ti åra som soloartist med eller utan sine Pharmasists. Underteikna har ikkje fått med seg så altfor mykje av sololøpet hans heller. Inkludert Living With the Living fortel den offisielle diskografien om fem album, der berre The Tyranny of Distance frå 2001 har gått sine rundar her i heimen før.

The Tyranny of Distance er ei homogen poprock-plate med ein tøyla punk-edge. Dei gode låtane kjem rimelig tett, med skarpskodde tekstar med både politisk brodd og eit meir mellommenneskelig fokus. Ted Leo syng inspirert og lar røysta rett som det er svinge over i falsett. Ikkje heilt James Mercer, ikkje heilt Elliott Smith, men definitivt velfungerande. Han legg inn flust med skimrande og bitande gitarparti. Men han prøver aldri å omfamne meir enn han kan bere, han er heile tida på parti med den gode låta.

På Living With the Living fortonar det seg noko annleis. Det kan virke som om han har utvikla eit større behov for å variere uttrykksforma si. Han trekker inn fleire stilar i opplegget sitt, og hoppar kjappare frå det tungt støyande til det rimelig varlege. Det merkelige er at han endar opp med noko som verkar langt flatare enn The Tyranny of Distance.

Det skuldast fleire ting. Ted Leo touchar ikkje i same grad falsettstrengen når han syng, og røysta hans får dermed meir karakter av ein Elvis Costello eller Graham Parker med litt mindre soulkjensle. Men det er det minste problemet (om det i det heile kan kallast eit problem). Langt verre er det at han har gitt seg sjølv eit svakare låtmateriale å bygge verket på. Lydbildet har også, ved fleire høve, ein tendens til å enten gå noko på tomgang, eller køyre seg fast i lite inspirerande mønster. Gitaren får ofte snakke i korte kvasse og pasjonerte former, men solopartia har ved fleire høve enn bra er ein tendens til å vandre inn i noko ørkeslaust.

Om eg no har skapt det inntrykket at alt er håplaust, så får eg be om orsaking. For alt er ikkje håplaust. Noko er bra. Eller meir nøyaktig, nesten halvparten. Og då snakkar vi i stor grad om albumet sin første halvdel.

Ein av Bruce Springsteen sine mest energiske augeblikk heiter Adam Raised a Cain. Ted Leo syng her om The Sons of Cain, pågåande som ein ung Springsteen backa av the Attractions. Strengt tatt handlar vel ikkje låta om Kain sine søner, men om ein forvist og forhutla vandrar utan eit husvære å gå til, og som derfor føler seg «left down here among the sons of Cain». Meir vandrar-tematikk dukkar opp i den fint tempererte poprockaren, med ein liten irskfolky finte, A Bottle of Buckie. Men her finn omstreifaren heimatt, og blir.

Den sonisk hissige Army Bound må vel tolkast som ei sterk oppfordring til dei unge i Amerika om å tenke seg om før dei flyg i krigen. Meir konkret er krigstematikken i det soniske uværet Bomb.Repeat.Bomb, her Ted Leo tar for seg bombeflygaren sin «behagelige» distanse til døden han skaper. Ted Leo har alltid nytta musikken til å fronte sitt politiske syn (som ligg eit godt stykke til venstre for gjennomsnittet). På Living With the Living er det USA sin noverande krigssituasjon som verkar å oppta han mest.

Men han kan synge om ting som ligg innafor den private sfære også. I melodisk akk så flotte former inviterer han sin kjære med på ei helgeutflukt til La Costa Brava i poplåta med same namn. Medan den energiske power-pop låta Colleen tar vegen utifrå den varme stova til den kalde gata der den prostituerte har vandra kvar dag sidan ho var femten.

Så eit reknestykke: Dei låtane eg har nemnt over, med ein liten reservasjon for Bomb.Repeat.Bomb, er alle meir enn dugande. Det same kan vi vel også seie om den Graham Parker-energiske Who Do You Love?. Då har vi altså 6 som kjem bra ifrå det. Dei har ei samla speletid på 23.30 minuttar. Total speletid for albumet er 61 minuttar. Dei resterande 9 låtane, som varierer frå det beint fram skrale til det som kanskje kunne komme brukbart ifrå det med ei strammare redigering, har ei samla speletid på 37.30 minuttar.

Musikk er ikkje matematikk. Og takk for det. Men vi kan jo seie det slik, hadde Ted Leo laga eit album på cirka halvtimen med dei rette låtane ville han gitt frå seg ein vellykka liten dings. I staden har han fylt på med tvilsamt tempererte greier og laga opplegget dobbelt så fyldig. Og lunka feitt gjer som kjent stygge ting med totalopplevinga.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Super Furry Animals – Hey Venus!

Posted on by
Standard

Wales sitt beste poporkester sviktar nok ikkje denne gongen heller.

7

cover

Det var i dei dagar då det engelske hypemaskineriet var overopptatt med å gje fødselshjelp til stadig nye middelmåtige brit-pop aktørar at denne walisiske banden, med den fuzza logikken, kom sklidande inn frå venstre utan heilt å passe inn i atmosfæren som rådde det britiske rike. I ettertid lyt vi vel alle erkjenne at dei nok hadde meir å fare med enn dei fleste andre som kom til verda på den tida. For medan deira samtidige stort sett gjekk seg tomme før dei hadde lært å gå, har Super Furry Animals no komme fram til sitt åttande album, og det utan å ha gått på trynet ein einaste gong.

Akkurat som John Lennon så har underteikna eit problem med dei fleste ismer. Men ein kan eg stort sett ha sans for. Eklektismen. Denne lysta, denne iveren, til å blande saman ting som nødvendigvis ikkje bør blandast saman. Super Furry Animals er slett ikkje dei mest ekstreme i klassen, men dei har alltid hatt denne trongen til å gje poptonane sine små uventa dytt i ulike retningar. Med denne utprøvande og leikne innstillinga held dei også stort sett alvoret litt på avstand. Eg vil absolutt ikkje gje dei merkelappen «humororkester», men eg opplever at dei har ein lett gjøglande og rimelig akrobatisk tankegang. Og har i så måte sine åndsfrendar i band som The Bees og Flaming Lips.

Alle platene deira kan vel seiast å vere smidd i hop over ein psykedelisk pop-prog-folk-rock lest. Utan at dei på nokon måte har stått stille og latt uttrykket stivne. Dei har heller flytta seg rundt og lagt trykket på ulike delar av denne lesten. Den førre plata deira, Love Kraft, er nok den som har mest prog i seg. Medan Hey Venus er den som kanskje har minst av det. Denne gongen er det flørtande og lett på tråden pop-psykedelia som gjeld.

Coverinnlegget er av typen ein kan brette ut i fulle 72 centimeters breidd. Då vil ein på den eine sida kunne studere surrealistiske og fargerike grafiske krumspring frå blyanten og penselen til den japanske popkunst-innovatøren og animatøren Keiichi Tanaami. Etter seiande den første japanar som prøvde LSD. Og illustrasjonen han har bidratt med her har definitivt noko 1967-i-LSD-rus over seg. Deformerte og hallusinerte figurar, der ein meir eller mindre avkledd kvinneskikkelse er ein gjengangar. Venus. På den andre sida kan ein studere songtekstane. Bandet hevdar at dei kan tolkast inn i ein samanhengande historie om ei ung kvinne sin veg mot heider, undergang og frelse. Venus. Det får stå for deira rekning. Eg ynskjer å sjå det mindre pretensiøst. Då ser eg, og høyrer, songar som nødvendigvis ikkje prøver å lodde altfor djupt. Som har sin dose av «bah, bah, bah», «bang, bang, bang» og «shine, shine, shine». Men som også kan komme smygande med overdådig vakre linjer som «bring down these darkest years, bring down the chandeliers».

Starten på Hey Venus! har eg eit ambivalent forhold til. Eg klarar ikkje heilt å avgjere om den er årets smartaste eller årets mest irriterande opning. Den er eit gitarriff og den er dansande pianotonar. Og den går slik; «it’s a numero uno sing along, and once you get hooked you can’t get enough». Så sant, så sant, så eg syng med. Men pjoong, der var den slutt gitt. 43 sekundar etter at den hadde starta. Ikkje rart dei har kalla den The Getaway Song. Eg kunne definitivt tenkt meg meir av den. Samstundes sørgjer den for at eg møter neste låt særdeles svolten. Og Run-Away smakar godt, veldig godt. Teenage Fanclub-slekta poptonar inni ein vegg av lyd. Super Furry Animals er på sporet, og gjer lyttaren få grunnar til å kikke seg tilbake.

Motstandsfrie Show Your Hand er hooks og strykarar arm i arm. The Gift That Keeps Giving er falsettsong og harmonisong og både avmålt og sprudlande på same tid. Into the Night festar grepet på eit funky vis. Og Suckers kjem krypande nedanfrå medan den snakkar om «suckers playing stadiums, filled up to the rafters, singing power ballads song». Der ville vi nok neppe hatt det kjekt verken Super Furry Animals eller eg. Vi likar ikkje pompøse kraftballadar nokon av oss. Vi likar derimot veldig godt gospelprega og luftige balladar av typen Let the Wolves Howl at the Moon, som avsluttar Hey Venus! på slikt eit utsøkt vis.

36 minuttar tar det heile, og er ein aldri så liten indian summer.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des2

Sunset Rubdown – Random Spirit Lover

Posted on by
Standard

Fulle av entusiasme og rusa på kontrastveske og intrikat spiritus klarar kvartetten utruleg nok å lokalisere den eine godtonen etter den andre.

7

cover

Spencer Krug har gjort det til ein vane å dukke opp oftare enn dei fleste andre. Så at han no står utafor døra igjen og trippar med ei nyinnspelt plate i posen burde slett ikkje komme som ei overrasking.

Spencer Krug opererer sjeldan åleine. Desto oftare har han eit eller anna prosjekt på gang, i kompaniskap med gode venner. Då kan dei finne på å kalle seg med namn som Wolf Parade, Swan Lake eller Frog Eyes. Plata han står der med no har han gjort saman med sine tre medsamansvorne i Sunset Rubdown. Det er tredje gongen det kjem ei plate under denne etiketten.

Det er mykje bra å seie om fjorårets utgjeving, Shut Up I Am Dreaming. Ein pasjonert kollisjon mellom det skakkøyrte og det monumentale. Eit uroleg rendezvous mellom skjøre draumar og blodig alvor. Vare balladestunder og frenetiske åtak. Hengslelaus dynamikk. Men kanskje meir enn eit bandoppgjer var det eit Krug-framstøyt. Random Spirit Lover er eit bandoppgjer.

Random Spirit Lover varer i ein time, og er på den eine sida eit komplekst og variert stykke musikk, på den andre sida har den eit sterkt samanvevd og kongruent vesen. Eg opplever den nærast som ein songsyklus der kvar enkelt låt forsyner seg av akkordane som avsluttar den førre, og på ulikt vis, og i ulik grad, lar desse bli til ein del av sitt eige ve og vel. Utan at nokon må tru at opplegget står med begge beina og heile si sjel i eit konseptalbum. Neidå, til det er det for mykje spontanitet og fridomstrong som kjem til utløp. Det er heller ingen tydelig raud tråd i Krug sine tekstlige krumspring. I den grad eg klarer å trenge på innsida av deira abstrakte utforming meinar eg å finne ein fyndig og bittersøt cocktail av leikne ordspel, kontrastfulle bilde og religiøse og seksuelt lada utbrot. Dei er dei mest skarpskodde eg har høyrt frå den kanten.

Wolf Parade er utan tvil det mest framgangsrike av banda Spencer Krug spelar i. Krug har like fullt gitt uttrykk for at hos han er Sunset Rubdown eit vel så prioritert felt. Her blir det i endå større grad enn hos ulveparaden gitt spelerom for frimodige og suspekte soniske påfunn. Her kan enkle låtar risikere å ende opp som komplekse udyr. Og sjølv om Random Spirit Lover altså er bandet si kanskje mest einsarta og samanhengande utgjeving manglar det ikkje på utskeiingar.

Random Spirit Lover har eit meir pågåande vesen enn tidlegare Sunset Rubdown plater. Den har sine varlege og dempa augeblikk, men dei er færre, og dei veks seg fort større og kraftigare, eller dei vert offer for brå overfall. Skal ein sette fingeren på noko, må det vere at all den spirituelle iveren av og til tar litt kvelartak på nyansane.

Spencer Krug syng pasjonert med si skjøre og ikkje alltid like stabile røyst. Kvinna i banden, Camilla Wynne Ingr, støttar opp. Oftare og harmonisk sterkare enn ved førre korsveg. Keyboards og gitarar verkar å ha vore gjennom eit ikkje heilt sunt syrebad, og fører derfor, rett som det er, tonane godt på utsida av regulerte melodivegar. Rytmeseksjonen kan gjere det enkelt, men er slett ikkje vanskelig å få med seg på meir intrikate løp.

Det vert visst kalla indierock. Men det kallar dei tonane til Stereolab og Dinosaur jr. for også. Sunset Rubdown liknar ikkje spesielt på nokon av dei. Hos Sunset Rubdown kan eg høyre spor av glam (som hos Bolan og Bowie). Dei kan finne på å progge i veg, men ikkje for langt. Dei har eit melodisk grunnsyn, men eit kraftig psykedelisk sidesyn. Dei er varmblodige og vanskelige å stagge, og dei er ikkje utan pretensjonar og høgdramatiske tendensar. Dei oppfører seg litt som ein uoppdragen veslebror av Arcade Fire, eller kanskje eit Clap Your Hands Say Yeah med større lyd.

Random Spirit Lover krev nok sin lyttar. Desto kjekkare er det då når ein byrjar å finne fram i den. Det første ein finn er The Mending of the Gown. Ikkje berre fordi den ligg først i sporet, men fordi den midt inne i sitt infernalske driv og sin glassklare gitarljom har eit vinnande pophjerte som opnar seg opp før noko anna på plata. I kompaniskap med Wynne Irgn fortel Krug om Sam, ein «man of many nations» og Maggie, ein «master of disguise». To «random spirit lovers» som seglar rundt på dette skipet som er «built to go down».

Eit anna høgdepunkt er den keltiske skrålerockaren Up On Your Leopard, Upon the End of Your Feral Days med sitt hektande mantra «your highness is holding your chains». The Courtesan Has Song kan skilte med årets antirefreng. Colt Stands Up, Grows Horns startar nesten engleaktig (med Wynne Irgns i hovudrolla) før den manøvrerar seg inn på mørkare og beint fram truande tomter. Medan Trumpet, Trumpet Toot! Toot! er ein temposkiftande og vinkelskakk sak om skodespeleri, møydom og det å kasta trompeten frå seg og gå tomhendt av scena syngande på eit «da da da-da da».

Midt innimellom alle desse lange og smått suspekte titlane finst det ei låt som berre heiter Stallion. Ikkje tru at den er enkel å ha med å gjere av den grunn. Sala opp med psykedelia, og ramma av eit lite frijazzande spark bak, travar den rundt i ikkje nett rolige former, medan ein mørkredd songar oppfordrar til å «fight for your right to hate the night».

Eg har høyrt rykter om at eit nytt Wolf Parade album ikkje er altfor langt unna. Det skal jaggu vere bra for å toppe dette her.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Michael J. Sheehy – Ghost on the Motorway

Posted on by
Standard

Han syng om det trøblete i livet, Sheehy også, men han er vel verdt å høyre på.

6

cover

Det er noko som seier meg at eg burde ha høyrt på Michael J. Sheehy tidlegare. Lenge før Ghost on the Highway gav seg til kjenne no heilt nyleg. Det er noko med Ghost on the Highway som seier meg dette. Ganske mykje, faktisk.

Ein liten tur innom All Music Guide fortel meg at Sheehy på nittitalet var den fremste drivkrafta i Dream City Film Club. Ikkje ein filmklubb for urbane drøymarar, men eit London-basert rockeband med ein sterk hang til å vandre i dei ganske så mørklagte irrgangar. Tre plater spelte dei inn, før Sheehy ved overgangen til det nye årtusenet tok til å spele musikk under eige namn. Tre soloplater på tre år var frekvensen, i ein meir dempa og skjør singer/songwriter tradisjon enn kva han hadde gjort saman med filmklubben. Men så vart det stille. I fem år. Utan at verken Pitchforkmedia, Dagbladet eller underteikna har etterlyst han.

Alle hans tidlegare utgjevingar har komme ut på Beggars Banquet, denne gongen er det tyske Glitterhouse som har tatt på seg å spreie tonane hans utover det europeiske kontinentet. Tonar som definitivt har mykje til felles med fleire av hans stallkameratar hos Glitterhouse. Desse som synst Townes Van Zandt er minst like stor som Bob Dylan, og som veit at lenge før ein Van Morrison og ein Nick Cave, var det ein Hank Williams, ein Leadbelly og ein Son House. Desse som ikkje har vanskar med å innrømme at dei opererer innafor ein mangeårig tradisjon, men som likevel klarer å gje si eiga røyst eit særpreg.

Hos Sheehy finn vi spor etter såvel country som blues, gospel, rock og engelsk folktradisjon. Skjenka i ei sonisk form som langt oftare heller mot det varlige enn mot det elektrifiserte og frenetiske. Ukompliserte låtar i eit organisk og luftig lydbilde, og med ei spenning i seg som gjer dei vel verdt å fylgje.

Det er flokane ein sjeldan for løyst, opplevingane som har satt sine arr, og tankane ein tenker når hjerta er på sitt mørkaste, Sheehy finn mest grunn til å dvele ved. «A life without trouble really ain’t no life at all» gjentar han fleire gonger i den vakre gospelvisa Bloody Nose. Eg trur ikkje eg er veldig på villspor om eg utropar den påstanden til eit slags valspråk for den 35 år gamle engelskmannen.

Albumet startar med den dystre værmeldinga Break in the Clouds. Ei einsam sjel sit og hutrar under eit piletre i ein gudsforlaten kystlandsby. Uværet kjem nærmare og nærmare, og bønna han sender mot oven lyde slik; «lightning strike this tree, weepin» conductor electrify me». Kompet er spartansk, og Sheehy si røyst er produsert i fleire lag. Ei oppskrift som blir gjentatt på fleire av spora. I ei attraktiv crescendo form når han forbannar dagen han første gongen høyrte namnet til ei viss dame i Curse the Day. Og i eit vemodsfullt Midnight Choir tilsnitt når han i Son of Blue Moon skildrar nattevandraren sine ustødige skritt heimatt.

I før nemnte Bloody Nose får han verknadsfull vokalstøtte av ei kvinne, Sandy Mills. Ho tar på seg same rolla også når Sheehy kort og skånsellaust skildrar ei bilulykke i det hymneaktige tittelkuttet. Frå ein noko anna sonisk vinkel, den skranglete Waits-blues vinkelen, uttrykke han seg når han syng om ein kar sine alt anna enn sunne opplevingar i New Orleans. Medan det er gospelblues av det ikkje heilt stillfarande slaget som er opplegget når han skildrar ein bortkomen son sin anger og sine demonar i Crawling Back to the Church.

Det er mykje som talar for at eg ikkje har høyrt på Michael J. Sheehy for siste gong. Veldig mykje.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des2

Shapes and Sizes – Split Lips, Winning Hips, a Shiner

Posted on by
Standard

Ein ung Canadisk kvartett med eit lausleg forhold til hevdvunnen låtstrukturering.

5

cover

«Ingen tråder holder meg» song Pinocchio, idet han lausgjorde seg frå Gepetto sin kontroll og fòr ut i verda på eiga hand. Slik eg opplever dei er det noko av det same Vancouver-kvartetten Shapes and Sizes forsøker seg på. Berre at deira lausrivingsprosess er retta mot den gjengse oppfatninga av korleis ein song skal henge saman. Rastlause, og utan hemningar i skreppa, søker dei fire seg mot utkanten av konvensjonell åtferd. Der låtstruktur og instrumentmanøvrering har eit lausleg forhold til det hevdvunne.

Den raft titulerte Split Lips, Winning Hips, a Shiner er Shapes and Sizes sitt andre album. Den knapt året gamle sjølvtitulerte debuten skal etter rykta rave rundt i endå meir intoksikerte og frirockande former. Så eg veit ikkje heilt om eg vil oppsøke den. Førebels har eg i alle fall meir enn nok med denne.

Den kanskje tøffaste utfordringa ein står overfor når ein eksperimenterer såpass fritt med låtstrukturen som det denne gjengen gjer er å halde fast i eit groove. Samstundes som ein også kan stå i fare for å miste både det melodiske og det dynamiske av synet. Shapes and Sizes får ting til å virke drygt halvparten av tida, medan dei i større eller mindre grad rotar det til resten av tida.

Eit dominant aktivum på plata er kvinna i gjengen, Caila Thompson-Hannant. Den uttrykksfulle røysta hennar er både høgt og lavt, aggressiv og eggande, som eit barn av Siouxsie Sioux og Patti Smith. Utan at underteikna klarer å få eit tydeleg bilde av kva ho har å melde. Det er sannsynlegvis ein god del, men det er no ein gong slik med Caila og gjengen at dei har det med å skifte retning og fokus i eit nesten skamlaust tempo, slik også på tekstfronten. Eg snappar opp skildringar av smerte, både av det slaget andre har forårsaka, og den ein må ta ansvaret for sjølv. Eg kan høyre ho komme med velvillig innstilte ytringar, for så i neste augeblikk å spytte ut noko nedsettande. Og eg kan høyre ho i samsong med Rory Seydel uttale at «victory in war, oh what a bore».

Rory Seydel, som også spelar gitar på mang slags vis, har forresten det vokale hovudansvaret på tre-fire spor. Spor som nok ligg nærare indierocken slik vi kjenner den enn det spora der Caila regjerer gjer. Hengslete i Wolf Parade retning i Teller/Seller og vimsete i Pavement retning i Can’t Stop That (Sinking) Feeling. Men det er nok helst som gitartraktør ein merkar seg Sedel. Vekselvis i knirkande og blødande fasong i sterke The Horses Mouthly Mouth, eller full av kvasse grimasar som i den Fiery Furnaces slekta Highlife (I Had Been Duped).

Trommeslagar og perkusjonist Jonathan Crellin må også ta sin del av ansvaret for at dette er saker som nektar å vere i ro. Og særlig legg ein merke til han i det tribale drivet han manar fram i Victory In War, og i villskapen han sleppe laus i Piggy.

Det skortar med andre ord verken på utforskartrong eller pågangsmot hos dei unge Canadiarane. Like fullt kunne dei nok av og til ha komme betre i frå det med å samla seg litt, og køyre eit meir retningssikkert løp. Utan at eg på noko vis ynskjer dei inn på trygg og konvensjonell grunn. Der har vi som kjent mange nok frå før.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Corrina Repp – The Absent and the Distant

Posted on by
Standard

I sakte og spartanske former, og utan å sløse med orda, klarer Corrina å skaffe seg all merksemda.

8

cover

«Corrina, Corrina, gal, where you been so long?» spurde Bob Dylan, og fleire med han, for ein del år sidan. Herr og fru Repp var store Dylanfans, i 1973 døypte dei derfor like godt si vesle nyfødde jente for Corrina.

«Corrina, Corrina, gal, you’re on my mind» og liknande ting, har underteikna, men trulig ikkje så veldig mange andre, gått rundt og mumla på dei siste vekene.

Mark Kozelek (Red House Painters, Sun Kil Moon) har sannsynlegvis tenkt omtrent det same. For etter å ha høyrt Corrina Repp varme opp for seg under ein konsert i Seattle gjorde han noko han eigentlig ikkje hadde tenkt å gjere. Han gav henne eit tilbod om platekontrakt på sin Caldo Verde label. Ein label han berre hadde tenkt å nytte til eigne prosjekt.

Det er ikkje så vanskelig å skjøne kvifor Kozelek falt for denne dama. The Absent and The Distant hentar sine tonar og sin stemning frå dei same dunkelt opplyste kveldstimar som Kozelek sjølv har for vane å rote seg inn i. Dvelande rundt, og midt i, eit folksy uttrykk syng Corrina Repp om sjelelige plager og strevet med å halde seg flytande. Stemma hennar har sitt slektskap med soniske medsøstrer som Cat Power, Nina Nastasia og Julie Doiron. Men det er ikkje noko ein skal henge seg altfor mykje opp i, og i alle fall ikkje bruke mot henne. Ho viser seg nemlig å vere noko meir enn ei i mengda.

The Absent and the Distant er som de sikkert har skjønt underteikna sitt første møte med Corrina Repp. Men om mine nettsøk ikkje spelar meg eit puss, så skal dette vere hennar fjerde album. Dei tre første har komme ut på den vesle fine Portland-labelen Hush Records, og har vel ikkje akkurat funne vegen utav byen i hopetal. Men etter at The Absent and the Distant for alvor greip tak i meg har i alle fall dei to føregåande funne vegen over Atlanteren og heim til meg.

I Take On Your Days (frå 2001): Eg høyrer ei dame med ei klar stemme og ein akustisk gitar. Intimt, vart og vemodig. Fine viser, men alle evnar ikkje å vekse seg ut av det gjennomsnittlege og inn i eit eigenarta bilde.

It’s Only the Future (frå 2004): Her gjer ho det litt annleis. Gitaren får selskap av piano og orgel, men mest markant er den nennsame elektroniske programmeringa av diverse blip, blop og beats som Keith Schreiner (Dahlia) er ansvarleg for. Kanskje er den litt tynn ved enkelte høve, men i hovudsak er det ei sakte brennande og gripande affære.

Adam Selzer (Norfolk & Western) har hatt for vane å involvere seg når Corrina spelar inn musikk. Slik denne gongen også. Han spelar på fleire av låtane, er hovudansvarleg for det tekniske og er eigar av studioet der det heile er gjort. Type Foundry heiter studioet, og er å finne i eit stort nedlagt varelager. Og nettopp sinnbilde frå eit stort rom står sentralt i mi oppleving av The Absent and the Distant. Eit stort og dunkelt opplyst rom. Månelyset prøver å trenge gjennom nokre sprekkar i tak og vegger, og ei 40 watts lyspære sukkar medtatt og blå bakom ein haug med rusta jern. Anar eg havet utafor? Eg trur det er varmt utafor. Det er klamt innafor. Det dryp. Pianodråpar fell mot klangfullt underlag. Pianotårer fell på steingrunn.

Song for the Sinking Ship er ein ordlaus song. Men langt frå meiningslaus. Corrina sine klare og presise pianoklunk og Liza Rietz sine dystre fiolin- og trekkspeltonar set stemninga. Her skal det handle om det som ikkje lenger er der, og om det ein ikkje når. Det skal handle om alle tinga du er, og dei du ikkje er. Det skal handle om å søke ei trygg hamn ein eller annan stad her i verda. Det skal handle om å krype saman innunder natta. Det skal bli hevda at «some girls don’t want to stay home». Og det skal bli uttrykt med vemodig songkraft at «it can’t be anyone’s life except mine».

Gitaren er der, men ikkje som den sentrale lydberar. Pianoet har ei meir framtredande rolle. Ikkje den melodiberande, men som resonans, som leverandør av klokkeklare soniske fonem, som ein stemningskolorerar. Mest sentral, i dei åtte spora den er med, er no likevel stemma til Corrina. Lengst framme, ja langt framom, rein, intim og forførande. Bakom, langt bakom blir det sådd litt uro. Det skurrar, det skrapar og det gnistrar. Men altså helst der bak, inne i dei mørkaste krokane. Eit lite unntak er den smått yppale Safe Place In the World, der refrengtonane vrenger seg litt og ein elektrisk gitar kjem i framgrunnen. Joe Haege (som til dagleg spelar gitar i Portland-bandet 31 Knots) bidrar sterkt på denne. Det gjer han på fleire spor. På det litt Cowboy Junkies-aktige Let Us Lie Underneath the Night. Og ikkje minst på dobbelvokaliserte og pasjonerte That Which Has No Remorse, som han også har komponert. Dei ni andre har Corrina Repp komponert.

Corrina seier ikkje for mykje. Ho legg ikkje sjela si eller hjarte sitt framfor ein i blødande tilstand. Ho held ting tilbake. Ho er gåtefull. Ho er litt slik som Nina Nastasia. Men ho er varlegare enn Nina. Spartansk kan ei definitivt kalle det ho gjer. Men også atmosfærisk. For innimellom alt det uspelte, alt det ugjorte og alt det usagte kan ein ane konturane av noko meir. Noko større.

Og størst, i all sin nakne, enkle og mørke prakt, er Anyone’s It. Eit monotont teppe, vevd i hop av eit skurrande ekko, ein e-bow og eit klagekor, bygger seg opp i bakgrunnen, mens Corrina syng om alt det der som gjekk tapt. Sakte, dvelande og suggererande tar ho lyttaren med inn i mystikken. Slik ho stort sett gjer det heile plata igjennom.

Eit kjærkome funn.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

The Redlands Palomino Co. – Take Me Home

Posted on by
Standard

Eit litt dovent forsøk på å fylgje opp ein fin debut.

3

cover

By the Time You Hear This… We’ll Be Gone stod det å lese på London-bandet Redlands Palomino Company sitt debutalbum for drygt to år sidan. Underteikna avslutta sin omtale av den plate med eit håp om at det ikkje måtte vere heilt hald i den kunngjeringa. Håpet mitt er gått i oppfylling. For her er dei igjen. Men jublar eg?

Nei, eg gjer ikkje det, gitt.

Akkurat som sist gong har dei tatt turen til americana. Men dei malar eit fyldigare sonisk bilde denne gongen. Det er ikkje eit betre bilde. Det er eit meir satt bilde. Eit bilde som slørar til personlegdomen.

Under sitt americana-besøk har dei sannsynlegvis spankulert og svetta langs dei same gatene, og frekventert dei same barane i Whiskeytown som Ryan Adams i si nittitals-tid herja rundt i. Dei har funne ei verd av smerte langs ruter der både Drive-By Truckers og Son Volt har vore. Dei har tatt turen Over the Rhine og møtt på 10 000 Maniacs. Og dei har prøvd å finne ånda frå Joshua Tree. Dei hadde eit visst tak i den sist, men no held det på å glippa.

Det er ekteparet Hannah og Alex Elton-Wall som er frontfigurane i bandet. Dei deler på låtskrivinga og synginga, og spelar begge gitar. Ho har ei krystallklar og fin røyst, hans er av det meir rufsete slaget. Hennar låtar hellar litt meir mot folk og pop, men har absolutt ein tydelig countrytwang i seg. Hans låtar har oftast eit meir skranglete preg. Slik var det vel sist også. Då var fleirtalet av låtane gode. No er det berre eit mindretal som er gode.

Dei to er som sagt gift, lukkeleg får ein håpe. I tilfelle blir ikkje dette avspegla i songane dei skriv. Tematikken krinsar stort sett rundt det trøblete kjærleikslivet. Einsemd, sakn, sjalusi, svik og slike ting. «I’ve got that sinking feeling coming over me», «I’m sitting here my love, with a beer and an empty feeling», «just spare my broken heart the lies», og slike ting.

«You got married in the summer ten years too soon» lyde opningslinja. Ein desillusjonert ektemann sit helst og stirer i taket, eller på jentene i byens barar. Wasted On You syng Hannah og Alex i lag. Låta kunne vore henta rett frå Whiskeytown sitt Pneumonia album. Den er dugande nok. Og blir avslutta med eit ikkje heilt ueffent råd idet dei ber fyren om å «go home and ask her to dance».

Ein annan dugande låt er Friend In the Dark, som gyngar seg fram på linjer eg meinar å ha høyrt før, men som eg like fullt synst om å høyre nok ein gong. Ein tredje eg finn ei viss meining i er Please Come Running med sitt friske sing-a-long refreng.

Men det er berre ei låt som set skikkelig merke etter seg. Det er Harbour Lights. Ein vakker ballade om svik, og fortvilinga som fylgjer. Den er Hannah sin. Låta sin kvinnelige hovudperson kjenner nok at tungsinnet overmannar henne, men tonane som skildra dette overmannar aldri. Dei er nennsame, luftige, enkle og har eit par subtile løysingar, som til dømes nokre vemodstunge trekkspeltonar.

Harbour Lights er ikkje representativ. Dei representative er vel helst dei flate og dei fargelause. Dessverre.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des2

Radical Face – Ghost

Posted on by
Standard

Ein vital popdans blant spøkelse og ugode minner.

8

cover

Kor radikalt fjeset, eller skal vi heller seie det musikalske uttrykket, til 24 år gamle Ben Cooper er, kan nok diskuterast. Nei forresten, det trengst ikkje diskuterast, det er ikkje radikalt. Det har som dei fleste fjes, eller skal vi heller seie musikalske uttrykk, tydelige likskapar med mange andre. Av desse andre snakkar vi i denne samanhengen først og fremst om ein del artistar som av meir eller mindre uforståelige årsaker blir plassert i den altfor digre og særdeles diffuse indiepop-båsen. Tre eg skulle tru kunne ha ein viss retningsgjevande funksjon i så måte: The Shins, Rogue Wave og Sufjan Stevens.

For eit år sidan agerte Ben Cooper under ein annan vignett enn Radical Face. Då kalla han seg Electric President. Det vil seie, han var ikkje heilt aleine om å ta på seg den rolla. Han hadde ein visepresident ved sida av seg, Alex Kane. Saman lagde dei albumet s/t, eit poporientert album der computerar og synthetiske maskiner var dei mest sentrale lydgjevande kjeldene. Det var duoen sitt debutalbum.

Radical Face er eit prosjekt Ben Cooper driv ganske så aleine. Ghost er det andre albumet. Det ber sitt namn med rette. Den grunnleggjande tanken til Cooper denne gongen var å skape noko kring ideen om at eit gammalt hus har ein historie. Ein historie saman med menneske. Så kva om huset sine veggar kunne fortelje sin historie? Kva om menneska som har levd i huset no bur i veggene, eller under golvplankane?

I Cooper sitt vesle private studio i Jacksonville, Florida har ideen blitt til tre kvarter med stemningsrik, vemodig og vakker popmusikk. Men ikkje av typen knitrete og underprodusert lo-fi. Gitar, piano og handklappa rytmikk dannar utgangspunktet, fleire andre lydberande kjelder får vere med, frå banjo via keyboards til synthetiske strykarar. Tidvis bygger Cooper låtane sine mot ganske så ruvande og omfamnande høgder, men utan å vere i nærleiken av å bli svulstig.

Kall det gjerne eit konseptalbum. Sjølv vel eg å tenke på det som 11 soniske noveller som har visse kontaktpunkter med kvarandre. I første rekke ved at den eg-forteljande hovudpersonen er den same i alle (trur eg i alle fall), og at alle føregår i eller i nærleiken av spøkelseshuset.

I det tekstlause opningssporet Asleep On a Train illustrerer jamne trekkspel-tonar pusten til ein sliten vandrar på veg heim. Nennsame pianotonar, lengtande nynning og feltopptak av toget sin monotone rytme fyller ut eit fredfullt bilde. Forskjellige feltopptak er eit viktig element i og rundt alle spora på albumet. Og då spesielt for å skape bilde av dørar som opnar og lukkar seg, golvplankar som ikkje ligg i ro, og vegger som lever.

Det skikkelig storarta er at i dette knirkande, dunkle og atmosfærekallande opplegget dukkar det fram den eine flotte popsongen etter den andre. Litt for like i både puls og tone er det kanskje nokon som vil hevde. Sterkt forførande i både puls og tone hellar nok underteikna ganske så kraftig mot å hevde.

I det den heimvendte vandrar, bortkomne son og ustabile elskar stig inn døra slår det eit så rungande og Shins-flott «welcome ho-ho-ho-ho-ho-ho-ho-ho-ho-ho-me» imot han at det ikkje er det minste rart han finn seg ein stol og stotrar fram at no er tida inne for å «heal the scars from off my back, I don’t need them anymore». Han skal fort bli heimsøkt av minner som gjer at gro-vilkåra for både det eine og det andre såret nok ikkje blir dei aller beste.

«I closed my eyes and saw my father’s sins,
They cover me like a second skin,
I pealed them off and sure I bled a bit
But now I’m free to sink my own damn ship»

Det er banjo og strykarar og eit mantra som seier at «if blood is thicker than water, then Let the River In». Deretter fører Cooper oss taktfullt over i Glory. Den kanskje aller finaste låta her. Det er triumf og nederlag, sakralt og episk. Ein historie fortalt «at the rooftop’s edge». Med stort utsyn og himmelen som tak sit den namnlause hovudpersonen og prøver å gløyme. Rundt han, anar vi ei framtid i brann: Ei raud sol, ekkel røyk, og ein fugl i trøbbel «pleading for help I can’t provide».

Det er skralt med optimisme, og lite håp i sikte. Den heimvendte, og sterkt heimsøkte, skyt etter spøkelse og ser seg sjølv i ferd med å drukne Wrapped In Piano Strings. I lyset av ein døande måne syng han harmoni med eit spøkelseskor Along the Road. Til mørke og lengtande tonar sukkar han eit «we will fall apart with everything» i Sleepwalking. Og den evige søvnen har for alvor ramma huset sine bebuarar i avslutningssporet Homesick. Likevel er det noko i tonen, i Cooper si lyse røyst og i dei varme og tidvis rett så frodige arrangementa, som i det minste skaper ein illusjon av at ikkje alt håp reiste vidare med toget.

Så kan ein saktens seie at han leverer tett opp til kva ein del andre har gjort før han. Tre av dei vart nemnt innleiingsvis, og fleire kunne sikkert slått fylgje. Mellom anna synst eg, i namnet åt den mjuke og vennligsinna psykedelia, at det er noko Mercury Rev-aktig over Haunted? Og kan han ha hatt Love sin Red Telephone på øyra i første del av Winter Is Coming?

Uansett lån, likskapar og mangel på radikal originalitet, eg trivst skummelt godt i dette selskapet. Derfor er eg veldig glad for at Ghost låte akkurat slik den låte. Så får heller andre ta seg av å låte annleis.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des2

Over The Rhine – The Trumpet Child

Posted on by
Standard

Dei kastar slett ikkje bort tida di med musikk du ikkje treng.

7

cover

Det skjer ein del gonger at ei plate viser seg å vere mindre skarpskodd enn det ein først trur den er. I løpet av dei fem åra eg har synsa om plater på groove skal eg innrømme at eg nokre gonger har trekt konklusjonen før eg har oppdaga det, og slik komme i skade for å dele ut godord og poeng vel rundhanda. Den omvendte problemstilling derimot, at ei plate har vist seg meir skarpskodd enn kva inntrykket fortalte meg då konklusjonen vart trekt, er eit sjeldant fenomen.

Faktisk kan eg berre komme på ein gong der dette har hendt. Ohio er namnet på den plata. Ei dust farga, sakralt framstilt og særdeles innbydande tonesett plate, skapt med nennsam hand og enkle middel av mann og kone duoen Over the Rhine. Dobbel er den også, utan at den tar skade av det. Då eg skreiv nokre ord om den på nyåret i 2004 burde eg nok vore rausare med godorda og endt opp med seks groove-poeng i staden for fem. Ja for det hadde så avgjort den samlinga av sjelfulle songar frå ei kosmisk americana-bakgate fortent.

Turneen som fylgde Ohio sleit på ekteskapet, og dei to (Karin Bergquist og Linford Detweiler) bestemte seg for å nedprioritere musikken for å redde samlivet. Det kan tyde på at dei har lukkast med det, for i 2007 har musikken blitt opprioritert igjen. To nye plater. Snow Angels, som vel var denne julas finaste juleplate, og The Trumpet Child, ein blåfarga men håpefull midtvesten cabaret som har henta sin inspirasjon frå slikt som New Orleanske jazzbuler, gamle hymner og anna amerikansk pre-rock stoff.

Karin Bergquist legg ambisjonane der dei bør leggast når ho i første linje proklamerer fylgjande: «I don’t wanna waste your time with music you don’t need». Og ho, mannen og deira medmusikantar lever opp til ambisjonane. The Trumpet Child lever i eit sonisk landskap ikkje så heilt ulikt det damer som Norah Jones og Katie Melua tar seg fram i. Men spør du underteikna ja så opplever eg at Over the Rhine går litt djupare enn desse, samstundes som dei tar seg fram med ein frodigare bris i ryggen.

Karin Bergquist er utstyrt med denne forsiktig håse, sterkt sensuelle og myndige røysta som evnar å gjere ein song til eit personleg vitnesbyrd. Laust og ledig men med stor kontroll leiar ho songane langs ein om ikkje akkurat flomlyst så heller ikkje mørklagt veg. Og bakom henne sitt han Detweiler og trillar fram jazzige tema frå eit piano, Brad Jones har basskontroll med kontrabassen og Mickey Grimm spelar meir enn slår på trommene. Ein innhyra Jim Hoke smyg innom med varme tonar frå ein saksofon eller ein klarinett, og Tony Paoletta fargar nokre krokar med tonar frå ein steel-gitar.

Det handlar om kjærleiken. Sett gjennom augne til nokon som trur på den. Nokon som har håp, lyst og framtid. Nokon som vil omfamne og ikkje forkaste. «I don’t wanna waste good wine, if you won’t stick around» syng ho Karin i opningssporet. «You smell like sweet magnolias and Pentecostal residue» syng ho ein annan stad, men grublar også litt forsiktig over om ho lurer seg sjølv. Det gjer ho ikkje når ytrar eit ynskje til sin kjære om å fordrive heile dagen i senga, der dei kan bli «stoned on love».

Tittelkuttet handlar om kjærleiken til jazzmusikken. Og då spesielt den kraftfulle eller lyriske tone som kan komme når ein som kan det bles i hornet, «with Gabriel’s power and Satchmo’s grace». Don’t Wait For Tom handlar om kjærleiken til Tom Waits. Songe av mannen ved pianoet i ein sjargong veldig tett opp til slik vi kjenner gamle gode Waits; «He takes a little bow and tips his fedora, shouts like he’s gonna save Sodom and Gomorrah».

Dei avsluttar albumet i klassisk countryskapnad. Med ei låt som vel kan seiast å handle om kjærleiken den også. Kjærleiken til og trua på krafta i ein song. For If a Song Could Be President ville verda sett ganske så annleis ut om vi skal tru Over the Rhine. Då kunne Steve Earle «anchor the news», Neil Young vore senator, Emmylou Harris ambassadør og John Prine sjef for FBI. Det heile fortalt med minst to glimt i augekroken. Men glimt slett ikkje utan ein viss substans.

The Trumpet Child grev seg kanskje ikkje like djupt inn i sjel og sinn som det Ohio med tida har klart, men den får sinnet til å danse. Med raffinerte og stødige steg. Ikkje kom her og sei at slike tonar ikkje trengs.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des2

Old Time Relijun – Catharsis in Crisis

Posted on by
Standard

Med både demonar og ein viss kaptein i ryggen trakkar dei fram med primitive men definitivt groovy skritt.

6

cover

I gromlåta Moonlight on Vermont, frå det legendariske Trout Mask Replica-albumet, lurte Captain Beefheart i si tid inn ei høgst personlig tolking av den gamle gospelhymna Old Time Religion.

Eg er meir enn skråsikker på at det må vere der denne ikkje heilt stabile banden frå Olympia, Washington har vore og henta namnet sitt. For aldri har eg høyrt nokon føre arven etter Beefheart vidare i eit sonisk leie nærare opp til kapteinen sine bravadar, enn det eksentrikaren Arrington De Dionyso og hans medsamansvorne i Old Time Relijun gjer.

Dei har vore blant oss nokre år allereie. Nærare bestemt sidan midten av nittitalet. Det vil seie det er berre De Dionyso og fyren som høgg hardt på sin tostrengs kontrabass, Aaron Hartman, som har vore med heile tida. Sånn elles har det komme og gått ein del folk. Mellom andre var Mount Eerie/Microphones sin Phil Elvrum med på laget nokre år.

På Catharsis in Crisis er dei fire. I tillegg til dei to nemnte, tutar Benjamin Hartman i saksofonen og Germaine Baca slår trommer. Og kvartetten festar like så godt grepet frå første spor. Gitarlyden er syredrenert og saksofonen brenn, medan dei to andre sørgjer for å halde Indestructible Life i eit skarpt groovy lende. «This is a war cry» gauler De Dionyso i buldrande og frenetiske former, så det skulle vere liten tvil om at han meiner det. Då The Invisible New tonar ut på eggande vis snautt førti minuttar seinare, har dei ført lyttaren gjennom eit temmelig ulendt og slett ikkje heilt trygt terreng.

Catharsis in Crisis er bandet sitt åttande album. I tillegg er det det siste i ein trilogi som De Dionyso har titulert The Lost Light Trilogy. Ein rimelig treffande tittel det, for det handlar mykje om å vere litt på sida av dei mest opplyste trasear. Eller som det vert uttalt i den råbarske rennesteinfunk-saken The Tightest Cage; «I got lost in the wilderness, I got lost in confinement».

Særlig til lys er det heller ikkje der hovudpersonen i Daemon Meeting ved ei feiltaking har hamna. Midt i ein krakilsk demon-konferanse nokre etasjar under bakkenivå. Akkurat idet demonane får ferten av kristenmannsblod og vår mann kjenner den verkelig alvorlige sveitten melde seg, tar De Dionyso ein liten finte for så på mantravis å stille seg det filosofiske spørsmålet «what does it mean to be human?».

Og mon tru om ikkje det er nett eit slikt spørsmål mykje av den bluesfunk/jazzrock-infiserte jakta til Old Time Relijun prøver å finne svaret på. Utan at ein kan seie at dei finn det. For lik dei fleste andre med eit liknande ærend har dei ein tendens til å hamne på villspor. Det er heilt i orden. For det skjer som regel meir når ein er på villspor, enn når ein slavisk følgjer spora i retning av den blankpolerte sanninga.

Eit nøkkelspor er den sterkt lengtande og delvis disorienterte In the Crown of Lost Light. Der De Dionyso opnar med eit djupfølt «oh moonlight»-sukk, før han målber den forsmådde nattevandraren si kjensle av at ting er noko ute av balanse. Eit anna spor eg har kryssa av for med tjukke strekar er den suggestive rakkaren Veleno Mortale, der De Dionyso like godt slår til og syng på italiensk.

Elles kan det vel også nemnast at akkurat som Beefheart ofte gjorde tar De Dionyso seg av coverutsmykkinga sjølv. Her er det strekteikningar av maskerte og umaskerte menneske i syndige positurar. Og så har han, ved hjelp av eit kart, gjort eit forsøk på å illustrere korleis han tenker at låtane på Catharsis in Crisis heng saman. Utan at eg heilt klarer å fylgje nett den tråden.

Strengt tatt er det vel ein del trådar her eg ikkje heilt klarer å fylgje. Men det gjer ingenting, for eg trivst veldig godt her inne eg, blant Circular Ruins, Garden of Pomegranates og slikt.

Først publisert på Groove.no (i 2007)