Monthly Archives: desember 2013

Des4

Richard Swift – As Onasis I & II

Posted on by
Standard

Hei hei Richard Swift kva har du gjort? Oppdaga Link Wray og rota deg bort.

2

cover

Er du blant dei av oss som har funne hugnad i unge Swift sin eigenarta og høgst potente retropop skal du slett ikkje vere så sikker på at du finn fyren like interessant As Onasis. For dette er noko heilt anna.

For nokre månader sidan gjekk det rykte om at Swift hadde funne vegen til Wilco sitt loft, der han skulle vere i full gang med oppfylgjaren til ulastelige Dressed Up For the Letdown. Om han berre tok seg ein pause derifrå, eller om han rømte loftet for godt, veit eg ikkje, men eg veit at han har vore i kjellaren. Vel, veit og veit, men det høyrest i alle fall sånn ut her på hans nyaste framstøyt.

As Onasis er noko så uvanleg som ein dobbel-EP. Det er absolutt ikkje nødvendig at den er dobbel. Strengt tatt er det alt anna enn nødvendig at den er her i det heile. For dette er heller semre saker frå den talentfulle Swift.

Underteikna har mang ein gong rava ekstatisk over råbarka, primitiv og uforedla rock’n roll av ulikt slag. Det slaget Swift byr på her er milevis unna å ha ein slik verknad på meg. Dette blir for primitivt, for skisseprega og uferdig. Ja det er som om fyren har reist ned i kjellaren for å gå opp til eksamen i rå rytmisk musikk og så enda opp med å levere frå seg kladden, og berre den.

Til saman tjue spor gjort unna på i underkant av førti minutt. Dei fleste instrumentalar. Dei fleste altså skisser av noko som kanskje kunne blitt til noko. Gjentakande gitarriff eller keyboardsklunking i selskap med driftig rytmikk, som nesten utan unntak ramlar inn i trøyttande former i staden for å vise vågemot, slå kollbøtte, ta fyr, ha suggererande evner eller drive inn i fargerike landskap.

Inspirasjonen har Swift, som vanleg, henta frå tonar som grodde fram for ei god stund sida. Karar som surf-gitaristen Link Wray, den hovudskallsvingande Screamin» Jay Hawkins, og bluesråtassen Howlin» Wolf er vel tre av dei fremste inspirasjonskjeldene for dette. Men, som de har skjønt, han er aldri i nærleiken av å komme opp med noko som kan vise til den gløden og villskapen som desse karane tufta det meste av sitt virke på. Han blir vel mest ein puslete liten pastisj utan verken Wang Dang Doodle i beina eller særlig til Rumble i blodet.

Okey då, to habile unntak; den luftige vesle keyboardskolorerte dubsaken Du(m)b II, og den drivande og psykisk ustabile JLH med sitt gjentakande mantra «John Lee Hooker».

Men mest lurer eg ganske så kraftig på kor den kritiske sansen til Swift og Secretly Canadian har vore hen når dei fant ut at dette var noko å presentere for folk.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Sun Kil Moon – April

Posted on by
Standard

Sola sitt forhold til månen seier meg at Mark Kozelek vil endre på lite. April seier meg at han berre blir betre.       8

cover  I mitt hovud har alltid det fargesterke namnet Red House Painters representert eit aldri så lite paradoks til gjennomgangstonen som vart skapt på dei seks platene bandet gav ut. Det var kanskje slik det var meint også? Uansett, det dovne og tålmodige vesenet som prega det aller meste av bandet sitt virke kunne nok meir passande vorte signert med til dømes Grey Song Painters. Og la meg då ile til å seie, før ein ivrig fan kastar seg over tastaturet, det er ikkje negativt meint, absolutt ikkje. For eg synest så absolutt mykje godt om den mismodige og nyansespartanske monotonien Mark Kozelek og vener malte med slik sakte armføring under Red House Painters-signaturen.

Drygt 15 år etter at han kom luskande Down Colorful Hill er det ikkje så mykje som har endra seg hos Mark Kozelek. Rett nok har han ikkje opererert under Red House Painters-signaturen etter at Old Ramon prøvde å finne dagslyset i 2001, men det han sidan den gong enten har gjort under eige namn eller signert med Sun Kil Moon er stifta på mykje av den same stoiske uroa han farga sine mollstemte spor med allereie på byrjinga av nittitalet.

I einkvar seriøs omtale av ei Kozelek-fronta plate er det store sjansar for at alle adjektiv som har ein eller annan synonymisk relasjon med ordet melankolsk vil dukke opp. Det er absolutt ingenting med April som gjer at det har sneke seg fram lumske planar hos underteikna om å rokke det minste med den tradisjonen.

Det er heller ingenting med April som gjer at eg endrar på mi oppfatning av Kozelek som ein det er verdt å låne øyre til. Snarare tvert om. Det er ein god del med April som peikar i retning av at mannen kanskje er meir verdt å låne øyre til enn nokon gong.

Eg nemnte over at lite har endra seg der Kozelek vandrar. Eg kan stå for det, men samstundes skyte inn at ei viss utvikling sjølvsagt har funne stad. Tydeligast manifesterte den seg nok då han byrja signere stoffet sitt med Sun Kil Moon. I mine øyrer var melodiøsiteten ikkje fullt så marginal lenger og variasjonen i materialet ein tanke større. Det kledde han så pass godt at Ghosts of the Great Highway ganske snart stod fram som hans beste album.

No sit eg altså her og lurer på om April er endå litt betre. Det tok nokre rundar før eg kom dit. For slik det alltid er med låtane til Kozelek, dei sprett ikkje opp i dagen med det første. Det er derimot mange av dei som gjer det etter ei stund, og då viser fram eit vemodig, vakkert og endåtil vanedannande vesen. I tilfellet April trur eg eg vil legge til varmt vesen. Ikkje det et fyren har vore kald tidlegare, men det er ein liten ekstra varme over April. Og slik varmen har for vane å gjere, den gjer godt.

I dei gode gamle dagar då musikken låg på store svarte plater ville April komme som eit dobbeltalbum. I våre dagar klarar dei som kjent å stappe 73 minuttar med musikk inn på ei plateside. I dette tilfellet 73 minuttar så godt som fri for middelmåtige parti.

Ein slett ikkje uvesentlig faktor for April sine avgjerande steg mot slik ypparlig klasse er dei subtilt plasserte og briljant utførte korist innslaga. Dei gjer så definitivt noko for dynamikken her. Ledug og akkurat passe lettsindig utført av Will Oldham i den countryslekta Unlit Hallway og den klassisk countryprega Like The River. I ein høgare og meir yndefull tone av Ben Gibbard (Death Cab For Cutie) på spor som The Light og Lost Verses. Sistnemnte låt si konkluderande linje er kanskje det aller flottaste av dei harmonistetta augeblikka; «on the bay flowing into the ocean glowing». Ein tredje som korar litt rundt omkring på albumet er den for meg noko meir ukjente Eric Pollard. Han gjer så absolutt jobben sin han også. Og sidan vi først er inne på dei medverkande. Anthony Koutsos spelar trommer slik han ofte har gjort for Kozelek, og Geoff Stanfield er bassist, som han var det på Ghost of the Great Highway.

Kozelek er amerikanar, og låtar som den sakte gyngande Moorestown og tidlegare nemnte Unlit Hallway og Like the River har alle eit distinkt americana strøk. I mange andre spor derimot har folktonen hans eit langt meir engelsk snitt over seg. Tydeligast til stades i den Richard Thompson-aktige The Light, den Nick Drake-jagande Lucky Man og den landlige og blått blomstrande visa Blue Orchids.

Kozelek nyttar seg mest av den akustiske gitaren, men den elektriske er definitivt til stades den også, og kastar små og store flammar over seansen. Dei mest harvande tonane dreg han fram i den sterkt Neil Young-slekta og ti minuttar lange Tonight the Sky. Både denne og dei fleste andre låtane blir på kjent Kozelek-maner bore fram av eit enkelt gjentakande gitartema. Eit tema han av og til bryt opp med å ta seg korte turar over i noko anna. Slik han gjer det i eit av albumet sine høgdepunkt, Tonight in Bilbao; I left Bilbao, went to Madrid, to Barcelona, to Pamplona, where every ghost unto me known haunted me. Fyren er på turne gjennom Europa, han likar å vere på reis, men samstundes blir han heimsøkt av vonde minner som har blitt med han over havet, og opplever eit djupt sakn til nokon som ikkje vart med. Når han så endeleg køyrer over brua og ser San Francisco att mot slutten, har låta fått eit anna melodisk og gitarsonisk mønster.

Kozelek har uttalt at hovudgrunnen til at det denne gongen tok såpass lang tid før han var klar med nytt eigeskrive materiell var at ei kvinne som stod han nær døydde i sluttfasen av arbeidet med Ghost of the Great Highway. Dette måtte han få litt på avstand før han kunne byrje lage songar att. Kozelek har aldri lagt skjul på at låtane hans ofte har ein veldig personleg karakter. Slik er det også på April. Ja kanskje spesielt på April. Minnet etter kvinna som døydde dukkar opp i fleire av songane. Nokre gonger, som i den dramatisk oppbygde Heron Blue og den umåtelig vakre Harper Road, spelar ho ei hovudrolle, andre gonger blir ho kanskje berre nemnt i ein setning.

«Sorrow came in floods this april» lyde det i Harper Road, og sjølv om det absolutt ikkje høyrest like sorgtungt ut heile April igjennom så er plata minst like tung på melankolske funderingar som noko anna frå Kozelek. Samstundes er den minst like tung på blomstrande tonar som noko anna frå mannen, og dei fleste andre menn og kvinner som har gitt ut, eller kjem til å gje ut, plater i 2008.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Marnie Stern – This Is It And I Am It And You Are It And So Is That And He Is It And She Is It And It Is It And That Is That

Posted on by
Standard

Intrikat, energisk, progressiv og poptastisk, og definitivt noko for seg sjølv. Det er Marnie Stern det.

7

cover

Det blir visstnok arrangert meisterskap i å spele gitar fortast mogeleg. Å sjå kor fort enkelte klarer å flytte fingrane kan sikkert vere eit interessant skode det, ei veldig kort stund. På same vis som det kan vere interessant å sjå ein ballsjonglør trikse kontrollert med ballen, ei veldig kort stund. Ikkje i nitti minuttar. Nitti minuttar må fyllast med innsats, finessar, mot, sjansar, lidenskap, tabbar og spenning.

Marnie Stern kunne sikkert hevda seg i eit meisterskap i fortspeling på gitar. For ho viser ved fleire høve at fort kan ho spele. Men eg trur aldri ho kjem til å stille på noko slikt, for ho verkar vere opptatt av heilt andre ting. Ho verkar vere opptatt av innsats, finessar, mot, sjansar, lidenskap, tabbar og spenning. Ho driv ikkje med dette for at folk skal gispe over kor fort og fantastisk ho kan spele. Ho driv ikkje med dette for å komme på framsida av Guitar Player.

Ho driv med dette fordi ho har ein trong til å skape. Skape låtar med varande og stimulerande verdi. Spesielle låtar. Hennar låtar. Men ikkje låtar av det ukompliserte, problemfrie, trygge eller alminnelige slaget. For ho synst veldig om å gjere det vanskelig for seg sjølv (og andre). Ikkje ved å ta gitaren med på formålslause soloutflukter. Aldri. Men ved å kaste seg inn i korte inspirerte og intrikate driblemønster, som ho så gjer seg fri frå ved å slå saliggjerande innlegg. Eller ho går til herlige åtak utan å ha sikra seg at forsvarsmekanismane er på plass. Og nesten heile tida tøyer ho formuleringane i regelboka til brestepunktet.

Det blir peist på frå første til siste tone. Pustepausane kan teljast på ei hand, men å telje temposkifta, akkordskifta og toneskifta er ei større oppgåve enn å telje dråpane i ei vestlandsk regnbye. Så det fordrast innsats å gjere seg kjent med henne. Men når ein først har tatt seg bryet, kan ein sannsynlegvis ikkje tenke seg å vere kjennskapen forutan. Sånn er det i alle fall med underteikna.

Og for ein tittel ho har gitt sitt andre album: This Is It and I Am It and You Are It and So Is That and He Is It and She Is It and It Is It and That Is That. Ein tittel inspirert av ei plate den ukonvensjonelle engelske filosofen Alan Watts gav ut tidleg på 60-talet. Eg overlet til andre å gjere ein filosofisk analyse av den, men at This Is It kan eg absolutt vere med å skrive under på.

Marnie Stern er som de heilt sikkert no har skjønt særdeles aktiv med den elektriske gitaren sin. Enten ho lar den gjere ugagn, intensiv motstand, poengterte utflukter, eller praktfulle understrekingar. Men, dette er ikkje ei gitarplate. Like viktig for det endelige uttrykket er rytmikken. Frå trommekrakken ført i hende av Hella-trommis Zach Hill. Ført i hende på laussloppe, energisk og rastlaust vis. Og bakom ein buldrande bassgitar står John Reed Thompson, nokså stødig.

Men, dette er ingen instrumentalplate. Langt i frå. Marnie Stern syng også ho. Tidvis på ein måte som får ein til å lure på om ho kan ha tatt songtimar hos Yoko Ono, eller kanskje soge vel kraftig frå Helium-flaska. Men tru ikkje at det ikkje er beint fram fabelaktig. Når ho syng. Som Ono. Som heliumdrenert. Som ei rock’n roll-prinsesse frå New York City. Og når ho mangedoblar røysta si, og høyrest ut som eit pop-psykedelisk kor på jakt etter frodige eventyr.

Zach Hill har produsert. Ein kan høyre det kvilelause jaget, transformasjonane og den uregelmessige innstillinga ein kjenner frå hans Hella. Men eg sansar også ei ljomande popnerve som Stern nok er hovudarkitekten bak.

Albumet er eksperimentelt, men med ein tydelig, og slett ikkje taumelaus, regi. Låtane har eit mildt sagt variert vesen. Dei fylgjer på ingen måte velkjente melodiske strukturar. Men dei er fulle av melodisk velforma linjer. Stundom kan ein tenke at det fer i prog-retning, men før ein får tenkt ferdig er det punk som faen. Eller bitande støy. Eller pur pop. Samstundes som albumet i sitt altomfattande vesen har ein nesten merkelig stram konstruksjon (og ein rimelig kongruent framtoning).

Ho syng, ho snakkar, ho ropar. «Get on to your knees, defenders» lyde mantraet i den innleiande punka pep-talken Prime. «The future is yourself» vert det ropt i ein liten opning i elles bombastiske Transformer. «You rea-rearrange your mind» syng ho overtydande i det sylskarpe og funky punknummeret The Package Is Wrapped. Før ho i avsluttande The Devil Is In the Details, til tonane frå brennande gitardronar og suggererande rytmar, gjev uttrykk for at ho «need some action». Som om vi ikkje har skjønt det.

Innimellom desse får vi servert mangslungne og popfrenetiske Ruler, som har sitt aller mest essensielle augeblikk idet den på stigande speed stuper inn i refrenget; «grabbing victory out of the jaws of defeat ….» Snakk om å gå i psykedelisk fistel. Den manande og repeterande Crippled Jazzer er ei annleis, men omlag like strålande oppleving. Saltomortale-rocken i Vault går på ingen måte på trynet. Og den melodifokuserte og monumentale overkøyrselen Roads? Where We’re Going We Don’t Need Roads gjer som tittelen indikerar, fylgjer i liten grad merka vegar.

Om du trur du har høyrt alt, men ikkje har høyrt Marnie Stern. Vel, då har du ikkje høyrt alt.

 

Des4

Tom Russell – Veteran’s Day: The Tom Russell Anthology

Posted on by
Standard

Ein veteran ser tilbake. Han har mykje bra å sjå tilbake på.

8

cover

I over 30 år har Los Angeles-fødte Tom Russell helde karrieren sin gåande. Med utstrakt konsertverksemd og eit tjuetals plateutgjevingar (i tillegg til at han har skrive ei lita handfull bøker, og juksa litt med pensel og fargar). Så det skulle vere dugande med stoff der for ei samleplate.

Og her er den. The Tom Russell Anthology, med undertittelen Veteran’s Day (etter ein av hans tilårskomne songar). Ein dobbel ein, er det til og med blitt. Og med si samla speletid på 2 ½ time maktar den å dra fram i lyset det meste av det vesentligaste mannen har kreert av låtar desse åra.

Her til lands kan ein vel seie at omgrepet Beat Generation har ein viss dobbel klang når det gjeld Tom Russell. For ikkje berre har han hatt ein nær og fruktbart relasjon til Beatpoeten og forfattaren Charles Bukowski. På åttitalet kom han også inn i heimane til ein god del nordmenn mykje takka vere sterkt positivt lada omtalar frå eit par-tre herrar i musikkavisa Beat.

Ikkje heilt ufortent. For til det å fortelje ein god historie i ei countryinspirert tonedrakt, ja så er Tom Russell, på sitt beste, definitivt ein maestro.

Helten (eller kanskje snarare anti-helten) i historiane hans er aldri han som vinn kongsdottera og halve kongeriket (i alle fall ikkje mens han er i live). Det er vel snarare han som prøver på det, men ikkje får det til. Han som forlate pokerbordet, saloonen eller selskapet i ein atskilleg dårligare forfatning enn han entra det. Han som går gjennom livet med tomme lommer, tapte sjansar og eitt stadig meir brustent hjerta. Utan at han nødvendigvis har gjort seg fullt fortent til skjebnen sin. Det vere seg outsideren, taparen, drankaren, arbeidaren, bluessongaren, soldaten, cowboyen, meksikanaren, indianaren eller Gram Parsons.

Det var ikkje så veldig mange som snakka høgt om eller tenkte på Gram Parsons i 1978. Men Tom Russell gjorde det, og laga ein song om han. Ein fin ein. Den innleiar antologien.

Some called him a holy man
And some called him insane
It might have been his alibi
As he put the crowds to shame
And some called him a Seer
Flyin» blind and soarin» free
Like a bird above the fault line
In the land of the Joshua Tree

Den fattige, desperate og urettvist behandla meksikanaren er ein annan som stadig dukkar opp i nye skikkelsar i Russell sine songar. Og då ofte med Fats Kaplin sine tex-mexiserande trekkspeltonar som meir enn høveleg, og sterkt, krydder. Sjølve signaturlåten av desse må vel vere Giallo Del Cielo. Eit episk stykke tonesett historieforteljing, som ein neppe klarer å la passere utan ein liten klump i halsen. Om sonen, broren og småkjeltringen Carlos Saragosa som forlate sin heim i Casas Grandes for å skape seg og familien eit betre liv. På vegen stel han ein hane. Ein ein-auga kamphane. «A warrior born in heaven». Med denne skal han vinne tilbake landet «Pancho Villa stole from father long ago». Det går bra. Ei stund. Noko han fortel om i brev han sender si kjære søster Teresa. Men så ein dag står «A wicked black named Zorro» i motsatt ende av ringen. Saragosa satsar alt. Som han plar gjere. Men denne gongen møter Del Cielo (og Saragosa) sitt nemesis. Så i staden for å vende heim som ein helt med pengar til å kjøpe att landområdet, skriv han eit siste brev:

Do the rivers still run muddy outside of my beloved Casas Grandes? Does the scar upon my brother’s face turn red when he hears mention of my name? 
And do the people of El Sueco still curse the theft of Gallo Del Cielo? Tell my family not to worry, I will not return to cause them shame.

Låta dukka første gong opp på albumet Poor Man’s Dream (det kanskje aller beste i Russell-katalogen) men er her frå ei innspeling han gjorde saman med Ian Tyson for det spartansk forma peisbål-albumet Cowboy Real. Det første i ein cowboy-triologi.

Eit anna prosjekt mannen har på tapetet er å lage nokre konseptalbum der han søker, frå ulike vinklar, og i ei slags historisk form, å få fram kva som har forma den amerikanske kulturen. Det første albumet i det prosjektet skulle vere velkjent blant mange her til lands. Det ber tittelen The Man From God Knows Where. Handlar om innvandringa til draumanes land. Med utgangspunkt i Russell sine eigne røter i Irland og Norge. Han hadde som mange kjenner til med seg fleire norske artistar på den plata. Albumet er på denne antologien representert med den nennsame visa om faren sine framgangar og motgangar, Throwing Horseshoes at the Moon.

Album to i konsept-prosjektet, som kom ut i 2005, har tittelen Hotwalker. Det er ei merkelig, men definitivt inspirert, samling av resiterande tekstar, tonesette dikt og songar. Og kan vel seiast å vere ei forteljing om kva kulturutrykk som forma Russell og hans like. Med sentrale roller til folk som Paven av Greenwich Village Dave Van Ronk, Ramblin» Jack Elliott, Woody Guthrie, Merle Haggard, Jack Kerouac og ikkje minst Charles Bukowski. To spor herifrå har fått plass på antologien. Ein resiterande og kranglete Van Ronk hyllest, og ei støvete vise (Grapevine) om dei same folka Woody Guthrie song mang ein song om.

Året etter viste han for alvor at han framleis er ein mann ein skal rekne med. Love & Fear heiter albumet, og er hans beste sidan Poor Man’s Dream (frå 1989). Denne gongen er det gjennomgåande temaet kjærleikslivet (eller skal vi heller seie mangelen på eit slikt eit) hos menn som har opplevd langt fleire somrar og vintrar enn dei sannsynlegvis har att. Menn på hans eigen alder, som er nærare 60 enn 50. Til dømes den avdanka nevekjemparen, i The Pugilist at 59, som prøver å vege opp for høgt alkohol- og koffeininntak med trening og vitaminpiller, medan han snakkar med bileta av sine ekskjærastar som han har på fryseskapet; «but they ain’t talking back now». Eller kva med desillusjonerte framstøyt om kjærleiken og dens vesen til tex-mex inspirerte tonar? Det er i alle fall kva Stealing Electricity byr på. Der hovudpersonen samanliknar kjærleiken med det ein fattig meksikanar gjer av rein nød: eit desperat forsøk på å stele den (elektrisiteten), og slik endar opp meir død enn «yesterday’s communion wine».

I hælane på den songen kjem to låtar av ganske så ny dato. Der den meir refsande sida av Russell trer fram. Who’s Gonna Build Your Wall, ein folkrockande heartland sak, der songaren stiller til veggs fundamentalistar som bygger murar mot folk ein ikkje ynskjer nærkontakt med. Men der han uttaler aller størst frykt overfor «a white man in a golf shirt, with a cell phone in his ear». I The Death of Jimmy Martin nyttar han så meldinga om at ei bluegrass-legende er død (mannen som var inkarnasjonen på The High Lonesome Sound) til å kalle fram sin vreide over dei siste tiåras Nashville-country.

Frå meir gangne Russell-tider har dei ansvarlege for ugjevinga nytta høvet til å trekke fram fleire av hans låtar i duettversjonar. Smart. Den kjære røysta til Iris DeMent vev seg saman med Russell i spartanske og smått visjonære Big Water. Compadre Dave Alvin og ein akustisk gitar er alt han har med seg når han syng ein fattigmanns draum i Blue Wing. Men meir trengst på ingen måte for å skape litt vemodsfull magi. Beyond the Blues skreiv han i si tid saman med Peter Case og Bob Neuwirth. Men det er Jimmie Dale Gilmore som syng med på denne fine visa om den gamle bluessongen som aldri sviktar, sjølv når du går der «in circles with holes in your shoes».

Og sjølvsagt er St. Olavs Gate med. Ein song Nanci Griffith gjorde sin versjon av. Her syng ho den saman med mannen som skreiv den frå ein krok på Scottsman’s saloon, eller der omkring. Den sakralt-vakre hymna til «the ladys you love and don’t see again». Låta blir på ingen måte svakare av at dei to syng den saman.

Nemnast burde nok òg skjebnetunge Touch of Evil, som har meir enn tittelen sams med Orson Welles sitt meisterverk. Ja, og så har vi jo grensedramaet California Snow, den energiske Outbound Plane, og ikkje minst «ay-yi-yi»-lengtande Navajo Rug. Og endå nokre til.

Kort sagt:
Skulle du vere i den situasjonen at du ikkje har gjort deg kjent med Tom Russell. Det finst grunnar til å gjere nett det. Denne antologien har flust av dei. Så start gjerne her.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

 

Des4

Parts & Labor – Receivers

Posted on by
Standard

Dei vil fylle deg med lyd, men er greie og gjer deg ein melodi å suge på i tillegg.

5

cover

Etter å ha gjort seg til kjenne med ein støyande og rungande punkrock-attityde gjennom ei lita handfull plater har Brooklynbandet Parts & Labor denne gongen løyst billett for ei ferd som har brakt dei inn eit veldig så mektig landskap. Utan at støyen vart igjen då dei steig ombord. På ingen måte.

Det har vore skifte i mannskapet sidan sist også. Den hyperaktive trommisen Christopher Weingarten er blitt erstatta med den noko meir avmålte stikkesvingaren Joseph Wong. I tillegg har dei vokse frå trio til kvartett ved å hyre inn Sarah Lipstate til å spele gitar, pluss litt elektronisk rabalder. Rabalder og bombastisk uro frå diverse elektroniske hjelpemiddel serverer også bandet sine grunnleggjarar Dan Friel og BJ Warshaw. Sistnemnte trakterer i tillegg ein bassgitar og drar fram ein saksofon midt inne i ståket ved eit par høve.

Før Parts & Labor starta innspelinga av Receivers kom dei med ei oppfordring til publikum på heimesida si, om å bidra med feltopptak av ymse slag. Dei fekk dugande respons, men var ikkje vanskeligare enn at dei gav rom for alt på det endelige resultatet. Når dei så i tillegg har vore motsatsen av måtehaldne i sin eigen produksjon av lydar og ulydar, ja så forstår de nok at her blir det mykje å fordøye.

For mykje? Kanskje ikkje, men eg synst nok eg har fått nok idet Solemn Show World vrir seg ut av lydsona før albumet passerer 42 minutt. Og nokre gonger, visst lysta til å bli sonisk overmanna ikkje er direkte struttande, kanskje litt før også. For den nesten ugjennomtrengelige soniske veggen dei bygger rundt seg kan opplevast vel utmattande etterkvart.

Av dei åtte spora er det like fullt ingen eg kan karakterisere som særlig anna enn godt dugande. Samstundes er det vel ingen som strekker seg mot dei hypermeisterlige høgder heller. Eit jamt, og jamt over bra album altså. Alle spora driv inn i desse tettpakka balstyrige formene på eit eller anna tidspunkt (som regel ganske så tidlig), samtidig som alle også har eit melodisk ansikt det absolutt går an å finne rimelig tiltrekkande.

Skulle eg likevel velgje meg ut ei lita handfull favorittar ville eg vanskelig komme utanom opningssporet Satellites. Med sine post-punka melodilinjer og sitt apokalyptiske både soniske og tekstlige bilde; «there is nothing more to know here, our wings are urgently diverging feeling set upon the sun, our welded skeletons are relatively ready to be gone».

Det er vel i det heile ikkje ein utprega optimistisk tone om rir albumet. Coverillustrasjonane og det tekstlige har eit futuristisk preg. Men det er vel helst ei framtid som menneska har sparka eit og anna bein under dei skildrar. Albumet kan i så måte kanskje tolkast som bandet sin kommentar til klima-ubalansen og andre smålige og øydeleggande puss vi menneske har spelt kvarandre opp gjennom historia (og nok vil halde fram med å gjere).

«When a future great eradicator comes, biding silently the tidings as there’s little left to say» syng dei i den Jesus & Mary Chain slekta Little Ones. Eit medrivande lite refreng erklærer så lakonisk at det er «little time, little minds, little ones». Før det i eit nesten feststemt finaleparti blir køyrt på med både elektroniske basunar og fullblods sekkepipe fanfarer.

«We size up our downfalls, while we undress the pessimist’s pose» kan vi klippe frå den seige, psycha og tungt landande The Ceasing Now. Medan ei ikkje heilt upretensiøs linje som «single cliche raven caws savoring the metaphors abused» frå det krautmotoriske avslutningssporet Solemn Show World ikkje står fram som klinkande klar, men legg neppe etter seg særlig med solskin, håp og fred i sinn.

Sjølv om tekstane avgjort ikkje snakkar i klare ordelag, gjev dei inntrykk av å ha eit overmannande og lite forsonlig preg. Slik går dei på eit vis i takt med det titaniske og forvridde lydfølgjet som tidvis truar med å ete dei opp.

Så i siste instans blir nok Receivers ei plate ein skal vere varsam med å stille seg i vegen for. Men finn ein riktig posisjon, og har appetitt på sonisk uvær med melodisk krydder, så skulle ein nok ha meir enn ein svak sjanse til å bli både mett, og nøgd.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

Des4

Dolly Parton – Backwoods Barbie

Posted on by
Standard

Ein sterkt rosa og noko overprodusert tur inn i den store skogen.

4

cover

Det er så definitivt meir med Dolly Parton enn voluminøst hår, svulmande bryst, falske augevipper og høg glamourfaktor. Ho er også ein meir enn habil låtskrivar. Det må ein sjølvsagt vere for å kunne komme opp med meisterlige låtar som Just Because I’m a Woman, Coat Of Many Colors og Jolene. Låtar ho syng med ei røyst ho er ganske så aleine om.

Ho har sjølv aktivt styrt retninga på karrieren sin. Ein karriere som har vart i drygt 40 år. Det har vore fjellfriske songar frå hennar Tennesse Mountain Home, og det har og vore mange og fullt ut medvitne svingar inn på det friserte countrypopmarkedet. Underteikna lyt vel medgje at han set klart størst pris på den countrynære og bluegrass/appalachian tufta utgåva av dama. Eit par plater rundt tusenårsskiftet (The Grass Is Blue og Little Sparrow) av nettopp slik karakter var i så måte særdeles velkomne. Backwoods Barbie har eit sonisk vesen som nok heller meir mot det polerte countrypopområdet.

Eg trur vi kallar albumet ei noko ujamn affære. Her er flust med låtar ein kan høyre har eit potensiale, men litt for mange lide ein identitetslaus død. Ein død forårsaka av overdrivne og låtkvelande arrangement. Ja, det er vel det ein kan kalle ein litt for typisk Nashvilleproduksjon.

Dolly har skrive ni av dei tolv låtane sjølv. Dei handlar om strevsam kjærleik og livsvisdom. Dugande formulert er det, og med eit velkjent og altså slett ikkje ueffent melodisk grunnlag. Nokre av dei vert til og med fare rimelig fint med og overlever produksjonen. Først og fremst gjeld det tittelsporet. Både fela, mandolinen og steelgitaren får rom, i ei låt med melodisk slektskap tilbake til førnemnte Coat of Many Colors. Teksten er derimot eit sjølvironiserande forsøk på å forklare verden at bakom det glamorøse ytret er det slett ikkje grunt og tomt. Måten dama stæsjar seg opp på er visst berre «a country girl’s idea of glam». Så «don’t let these false eyelashes lead you to believe that I’m as shallow as I look, ’cause I run true and deep». Fornøyelig stoff.

Den i denne samanheng overraskande luftige, strykardraperte, og lengtande folkballaden Only Dreamin» kjem også ut som ei positiv oppleving. Det same kan ein vel seie om pianojazzige The Lonesomes, og den tungt vemodige og klassisk countryballadeforma I Will Forever Hate Roses.

På den aller mest håplause sida finn vi to av coverversjonane. Ein totalt flat versjon av Smokey Robinson sin fine The Track of My Tears, og eit vemmelig countrypopdisco grep om Fine Young Cannibals sin allereie i utgangspunktet heller trøytsame (She) Drives Me Crazy.

Slik blir dette til slutt ein Dollyproduksjon som nok står i fare for å bli borte ein eller annan stad midt inne i den sånn cirka 50 album store haugen av utgjevingar frå dama.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Okkervil River – The Stand Ins

Posted on by
Standard

Fleire songar frå den inspirerte seansen som The Stage Names først sprang ut av.

8

cover

Det er ei kjensgjerning at musikarar kan ha hovudet, skrivebordskuffa eller taperullane fulle av stoff dei av ulike årsaker held unna ei offisiell albumutgjeving. B-sider, og seinare oppsamlingsheat av slikt materiale stadfestar som oftast at det var ei fornuftig avgjerd. Men som alltid, det finst unntak. Seansar der så mykje bra har svirra i lufta, at det absolutt ikkje hadde sett noko dempar på opplevinga om meir hadde fått plass på det endelege resultatet. Dei to siste gongene Austinbanden Okkervil River har vore i studio har dette vore tilfelle.

Kort tid etter at albumet Black Sheep Boy var blitt sendt ut til folket gjekk det opp for bandet at her var det meir. Ei lita handfull med låtar til som absolutt burde få komme fram i lyset. Og ganske så riktig, det viste seg raskt at innhaldet på vedhenget Black Sheep Boy Appendix ikkje stod tilbake for det som var å finne på sjølve albumet.

Då Will Sheff og hans medsamansvorne dreiv og spelte inn det som skulle bli The Stage Names var det mange låtar i lufta. Så mange at Sheff på eit tidspunkt fabulerte om eit dobbeltalbum. Det vart det ikkje, men i staden eit gnistrande ni-låtars opus om medaljen og rampelyset sine ulike sider.

Allereie på utgjevingstidspunktet av The Stage Names visste Sheff at mykje av stoffet han ikkje hadde gjeve plass her måtte få sin plass det også, ein annan stad. Men ein Appendix skulle denne gongen vise seg å ikkje vere nok. Derfor, eit album til. Ein del to. Ein svirebror. Ein litt meir svartsynt slektning, men definitivt ein slektning. Ein slektning som kjem opp frå under scenegolvet for å rette lyset mot både dei scenevante og dei som aldri vart til noko særskilt.

Påkjenningane ved å vere berømt og ettertrakta, strevet etter å bli det, og den evige kampen det er å få mellommenneskelige interaksjonar til å fungere er The Stand Ins sine sentrale tema. Ikkje så heilt ulikt det ein fant både i kulissane og i spotlysa på The Stage Names. Men som sagt, med ein liten tanke mørkare undertone. Utan at poptonen Okkervil River for alvor omfamna for eitt år sidan er borte. Slett ikkje, her fleire tilfelle av spretten, Motown-eggande og rakt fram uimotståelige pop blant dei 11 spora på The Stand Ins også.

Sentralt plassert dukkar den heseblesande og medrivande Pop Lie opp. «Sweetly sung and succinctly stated, words and music he calculated to make you sing along» syng Sheff i den første linja. Og legg grunnlaget for ein liten intrikat rakkar, der musikaren, lyttaren, kjærleiken, løgnene, draumane og sanninga møter kvarandre på kryss og tvers, før bandet dempar seg og songaren konkluderer: «this is respectfully dedicated to the woman who concentrated all of her love to find that she had wasted it on the liar who lied in this song».

Og løgner kan det godt vere at Sheff fortel ved fleire høve her. Steikande godt fortalte løgner (og for den saks skyld steikande godt fortalte sanningar, eller draumar, der det måtte vere tilfelle). Ikkje tydelige og lett handterlige, men dulgte, snedige og symboliserande, og med avgjorte poetiske kvalitetar.

Den maritime språkdrakta som kler opp spretne og litt Magnetic Fields-slekta Lost Coastlines er meint å fortelje om utfordringa det er å halde eit band saman. Dei er ikkje så små; «every night finds us rocking and rolling on waves wild and white, where we have lost our way, but no one will say it outright». Ironisk nok syng nyleg abdisert Okkervil-medlem Jonathan Meiburg duett med Sheff på denne. Utan at det på noko vis er med å gjere den til eit mindre attraktivt høgdepunkt. Snarare tvert om.

Eit anna høgdepunkt er intense Blue Tulip. Ei låt eg tolkar å handle om ein fan sitt kjærleiksfulle tilhøve til sitt idol; «I’ve got my ear against the screen, I feel your feelings crackling through every inch of me». Den startar akustisk og varleg, lik mang ei låt på albumet, men buktar seg inn i eit crescendo som endar opp i gnistrande høgelektrisk former.

Med Starry Stairs presenterer dei del 2 av den tragiske historia om den avlidne pornoskodespelaren, påbyrja i varlege Savannah Smiles på The Stage Names. Starry Stairs er med sine blåsarparti og sitt ekspanderande uttrykk forma i eit meir popdynamisk mønster enn sitt føregåande kapittel.

Sjølv om Singer Songwriter er tufta på vinnande countryfolktonar eg føler å ha vore borte i før kan eg ikkje finne ein direkte føregjengar til den i Okkervil-katalogen. Drar eg derimot ei linje i retning av den ikkje heilt ukjente trubaduren Bob Dylan meiner eg å finne noko. For er det ikkje Dylanske trekk over måten Sheff går til åtak på songen sin hovudperson på? Ei kvinne, trur eg. «I heard cuts by the Kinks on your speakers. I saw Poe and Artaud on your shelves, while The Last Laugh’s first scene, on your flat panel screen, lit Chanel that you wrapped around yourself» snerrar Sheff. Men kan jo ikkje gjere anna enn å erkjenne at dama har smak. Før han syrlig legg til; «what a waste that that’s all that you have». Spegl denne mot Like a Rolling Stone og eit par andre av Dylan sine beiskare saker og du vil sikkert sjå visse kongruente linjer du også.

Visse kongruente linjer er det vel også mellom avslutningsspora til The Stand Ins og The Stage Names. Ved førre korsveg fekk vi høyre om skjebnen til diktaren John Barryman. Ei ganske så ublid og tragisk ei. Denne gongen byr Sheff og hans gjeng på Bruce Wayne Campbell Interviewed On the Roof Of the Chelsea Hotel, 1979. Ja så heiter den. Og sjølv om han ynskjer seg tilbake til sitt tidlegare liv, er det ikkje ei historie farga av suksess og lykke denne Campbell fortel. Han kalla seg nokre år tidlegare Jobriath, og vart av plateselskapet sitt, Elektra, marknadsført med store ord, større plakatar, og eit busslass av dollar, som den kommande glamrock-stjerna. Den første plata hans selde elendig. Den andre plata hans endå dårlegare. Ei tredje plate vart det aldri noko av. Han måtte ta til takke med å synge andre sine songar om att og om att i alt anna enn fancy barar. Før han anda ut, fattig, illusjonslaus og AIDS-sjuk fire år etter intervjuet Sheff viser til. Sheff si respektfulle skildring er nennsamt strykar- og blåsardrapert, litt folksy, ørlite psykedelisk og veldig vakker.

Så nei, ein kjem ikkje utanom Okkervil River i år heller.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Odd Nordstoga – Pilegrim

Posted on by
Standard

Med vandrarens retorikk, og både trompet og fiolinar som følgjesvener, kjem ein velkjent luring i ein ny, men ikkje spesielt spennande, kledning.

4

cover

Det er ein Nordstoga i nokså andre lyd- og ordelag som presenterer seg på Pilegrim, enn han som introduserte seg med bygderomantiske formuleringar i eit folkeamericana tonelag for fire år sidan (og som fylgde dette opp eit par år seinare med eit ynskje om å ville Heim Te Mor). Denne gongen har han tatt på seg finkleda, fått med seg eit par jazzmusikarar og ein liten gjeng med strykarar mellom henda.

Prosjektet vart fødd i 2005 då Nordstoga fekk førespurnad om å lage tingingsverk til festspela i Bergen. Han starta då ut i kjente omgjevnader, med å få tak i tekstar hos to karar han hadde fått slikt frå før. Frå sin gode venn Stein Versto, og frå vestlendingen som forsynte han med teksten til ei ikkje heilt ukjent vise om ein noko høglytt gris, Ragnar Hovland. Sistnemnte sine vart opphavlig presentert i 1999, i Dr. Munks Andre Reviderte Songbok. Det kan vel vanskelig seiast å vere anna enn godt dugande tekstar, både dei fem frå Hovland, og dei åtte ført i penn av Versto. Samstundes som dei har eit noko meir vemodsfullt drag over seg enn mykje av det Nordstoga har presentert ved sine to førre korsvegar.

Kva så med tonane Nordstoga har tilført desse orda? Dei fylgjer opp det vemodige utgangspunktet ved å ha godt med både lengt og skumring i seg. Av og til ber dei nok preg av at dei er konstruert rundt ord som var der først, og ikkje er blitt til på eit fritt trallande grunnlag. Det fører med seg at opplegget til tider kan ha eit litt stivt og tilgjort preg over seg. Eit anna minus er at fleire av songane har eit litt for likt tonegrunnlag, og såleis slit med å finne sin eigen identitet. Utan at eg vil hevde at desse innseiingane fører til eit totalhavari. For Nordstoga har eit og anna å fare med på dette viset også han. Ja endå til om ei tredje innseiing handlar om at han innimellom skaper noko som får fram ei ikkje spesielt godgjerande Vamp-møter-Bjørn Eidsvåg kjensle i meg.

Strykarane får aldri ta overhand og smekte til, dei kolorerer helst i bakgrunnen. Det synst eg er ei god løysing. Trompetist Arve Henriksen bles helst varleg og sjeldan verken spesielt jazzig eller fritt vandrande i hornet sitt. Det siste burde han kanskje fått lov til å prøve seg på. Gjerne også tangenttraktør Ståle Storløkken. Eg trur det hadde gjort plata litt meir utrygg og overrumplande. Noko som i mine auger sjeldan kan seiast å vere dårlige eigenskapar hos ei plate.

Den funky og rett så friske Tomt Hus Blues er eksponenten for at eit vitalt og framoverbøygd driv med hell kunne blitt gitt meir rom på plata. Medan det hektiske tospannet I Byen Samarkand og Ein Annan Måte viser at det kanskje ikkje hadde vore ein god idé likevel. Den vesle fint tempererte og folketoneprega visa Min Veg er ein god eksponent for at Nordstoga og hans mannskap maktar å feste eit dugande grep om den varlege melankolien. Det same kan seiast om Min Eigen Song, med sine kløktige akkordar, samt den melodisikre Liten Narr. Tittelsporet som rammar inn plata i to versjonar ber på si side fram ein vandrars ettertanke og livsvisdom på eit habilt, men ikkje særlig spenningsfullt folketonalt vis.

Kva veg han Nordstoga har tenkt å vandre neste gong veit eg ingenting om. Men har han ein gong tenkt å vandre på liknande stiar som dette att, trur eg han bør tenke på å gjere det litt meir dansande, frigjort og respektlaust. Og ditto mindre konvensjonelt, taktfullt og snilt.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des4

Ida Maria – Fortress Round My Heart

Posted on by
Standard

Eit høglytt varsla debutalbum som har mykje bra med seg, men absolutt ingenting grensesprengande.

5

cover

Dei fleste sin veg mot debutalbumet plar svinge seg framover ganske så langt unna rampelyset. Det har ikkje Ida Maria sin gjort. Den har vore midt i. Der har ho samla bylarm og alarm-prisar, komme opp med eit par låtar som har fått utstrakt radiospeletid, og ikkje minst har ho dratt på seg eit durabelig live-rykte, som har nådd langt utover landets grenser. Forventningane til Fortress Round My Heart har med andre ord ikkje vore av den moderate sorten.

Om plata innfrir? Kjem ein til den med ei tru på at her vil ein verte overkøyrt av ei hyperaktiv og rått rockande dame, ja då vil ein trulig synast at dette var no litt i pyntelegaste laget. Kjem ein til den med tru på at Ida Maria følgjer i fotspora til ei ung PJ Harvey, eller viser seg fram som ein kvinneleg ekvivalent til den unge Iggy Pop, ja då vil ein nok konkludere med at ho manglar ganske så mykje på å bite i frå seg i same grad som desse. Kort sagt, kjem ein til Fortress Round My Heart i den tru å få ei oppleving utanom det vanlige vil ein sannsynlegvis sitte noko skuffa tilbake.

Lar ein derimot hype vere hype og møter Ida Maria som den freske og freidige dama ho er skal ein ikkje sjå bort i frå at ein vil oppleve at Fortress Round My Heart har litt av kvart å by på.

Ikkje minst er det herlig å oppleve at det går an å vere ung, norsk og dame utan å finne tryggleiken i kassagitaren eller på pianokrakken og ein melankolsk poptrudelutt som det einaste saliggjerande. Javisst kan ein kalle henne umoden og skulde henne for å forfalle til stereotype rock’n roll klisjear og pubertale fakter på tekstplanet. Og ein kan sikkert ta henne for å mangle ein god del på å stå fram som ein verkeleg eigenarta artist. Det er like fullt storarta å oppleve ein ung norsk artist som berre kastar seg ut idet, utan blygsel, utan kamuflasje og utan vernedrakt. Som har ei raspande stemme som ikkje vik og ein uomtvistelig låtskrivarevne, med fengande melodiske løysingar på programmet.

Det er veldig mykje pop og spretten rytmikk i rocken til Ida Maria. Meir enn det ho har gjort til kjenne i den Pixiesdynamiske og ganske så raudglødande kjenningsmelodien sin Oh My God. I den handklappa Louie blir det kanskje litt for spinkelt, og i Stella litt for rutineprega. Men når ho sparkar den pretensiøse og hule elskaren på leggen i eldfulle former i Forgive Me, og skrattar dagslyset i fjeset i den drivande Morning Light synest eg absolutt dama og hennar svenske medmusikantar skaper driftig poprock. Det gjer eg til ein viss grad også når ho høglytt og smertefullt ytrar tankar om å gje seg heilt over i Drive Away My Heart. Men denne tapar litt av gnisten sin i ein noko dull avslutningsfase.

I Like You So Much Better When You’re Naked kjem vel fort i båsen for dum og banal rock’n roll, samstundes som eg lett kan sjå meg sjølv, og ganske mange andre, gaule med på det skamlaust hektande refrenget framfor ein scenekant ein stad. Der står eg også gjerne og syng med på den sonisk sett meir slitesterke Queen of the World.

Sjølv om det motsette så vidt har blitt ytra frampå om, av folk som måtte ha interesser i dei retningar, har nok Ida Maria eit godt stykke att før både verdsherredømme eller andre meir nøysame titlar kan innkasserast. Ei frisk og motig dame er ho like fullt, som veldig fort kan ho noko meir substansielt å by på allereie rundt neste sving.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Major Parkinson – Major Parkinson

Posted on by
Standard

Den heilt store skjelven skapar dei nok ikkje. Men ein habil dose tonevanvidd av det rammande slaget byr dei no like fullt på.

5

cover

Mitt aller første møte med Major Parkinson forårsaka eit aldri så lite hakeslepp.

Vi hadde høyrt nokre rykte om at kvintetten frå Odda skulle vere ei særdeles minneverdig live-akt. Men slike rykte dukkar jo opp rett som der, utan at det alltid er så mykje hald i dei. Så det var ikkje rykta som førte oss inn i lokala dei skulle spele i denne seine nattetime. Det skuldast nok meir ein tungt utvikla lakenskrekk kombinert med ein trong for litt meir øl.

Major Parkinson var ikkje langt inne i sitt første nummer før ølet var gløymt, haka datt ned og eit par salige glis byrja vekse fram. For det som tok form framføre oss var vi slett ikkje førebudde på. Eit gnistrande stafettløp mellom frenetiske åtak og ventande, jabbande pulsslag. Og ein vokalist som eigde scena. Eigde den med ei spastisk-psykotisk framferd heilt og fullstendig i eitt med musikken.

Eg fant ut at dei hadde ein EP ute. Den vart hanka inn. Den skuffa. Identitetslaus og heller tafatt prog-rock. Men, den skildra dei kanskje i eit tidleg stadium, så det kunne vel vere håp om at det neste innspelte objektet med deira namn på var av eit anna kaliber? Det skulle ta si tid før noko slikt dukka opp. Først no, eit par år seinare, er debutalbumet klart.

Ikkje heilt ukjente Sylvia Massy meldte seg for ei tid tilbake, via MySpace, som dedikert fan av bandet. Smigra og lysten på lyden ho kunne hjelpe dei med å få til drog bandet til California for å få feitt på arrangementa. Då denne meldinga kom underteikna for øyro var det nok ikkje tankar som – «neimen amerikansk stjerneprodusenthjelp også då gitt, dette blir spennande» – som fall meg nærast å tenke. For sett bort frå det dama gjorde saman med Seigmen har det vore lite Massy-involvert stoff som har tiltalt meg i særlig grad. Lukkast ho så saman med dei fem unge karane frå den vaklande industribygda nedunder dei bratte fjella? Tja, dette er laga av noko ganske anna, og langt brunstigare, enn den EP’en eg nemnte, men friskar slett ikkje til på same skarpskodde vis eg minnest dei frå scena den sommarnatta.

Det freakshow-inspirerte coveret varslar om kva vi har i vente frå innsida. Ein kakafonisk stilblandings-seanse av det litt vel mettande slaget. Slik er i alle fall første inntrykket. Etterkvart renn noko av feittet til sides, og gjer til kjenne ein og anna spenstig nyanse, små luftlommer og smittsame melodilinjer. Utan at eg heilt klarer å kvitte meg med irritasjonen over Glossy-Massy preget, og dei litt over kanten teatralske partia.

Vokalist Jon Ivar Kollbotn si røyst kan vel trygt seiast å ha det meste som trengst av autoritet og kraft på plass. Mørk, burlesk, dramatisk, bjeffande, rumlande, syngande, remjande, brølande, snakkande har han vel så mykje trekk av ein skodespelar som ein konvensjonell rockesongar. Av og til trur eg han kunne ha gjort musikken ei teneste med å halde litt igjen. Men veldig ofte opplever eg han som forvirringa og galskapen sin fullkomne skildrar.

Den barske rytmikken og dei skarpslipte gitarlinjene til bandets to gitaristar dempar slett ikkje inntrykket av at her meinar ein vitalt alvor og djevelsk moro. Noko som også kjem opp, fram, og rett i fjeset på ein i postpunka Bicycle, suspekt dansbare Meat Me in the Disco, morderisk tette It’s a Job og det kvasskanta sing-a-long tilfellet Death in the Candystore. Men innimellom desse byr dei dessverre også på overproduserte, overoppfylte og langt meir preglause saker som Bazooka Mirror, Silicon Hips og Queen-patisjen Sanity Fair.

Ein litt magrare og meir presis produksjon trur eg hadde kledd Major Parkinson betre. Det er dei heilt sikkert karar om å få til også, men må då sannsynlegvis by opp nokon med eit litt anna fokus enn Sylvia Massy til dans.