Monthly Archives: november 2013

Nov4

The Brimstone Solar Radiation Band – Solstice

Posted on by
Standard

Hårete hippiedraumar frå Bergen, med litt for lite psykedelisk moro.

cover  I sin «offisielle» biografi omtalar Bergensbandet Brimstone musikken på sitt andre album som, eg siterer: «Hvis Lynyrd Skynyrd hadde vært heltene i Hair, i stedet for en gjeng dansende hippier, eller hvis Steve Earle hadde sunget i Jefferson Airplane». Slett ikkje heilt fjernt frå korleis underteikna opplever dei heller. Sjølv om ordspel omkring engelske innovatørar på prog/psykedelia feltet som King Crimson og Pink Floyd nok kunne komme i land med like så treffande karakteristikkar.

I konsertsamanheng er denne kvintetten ei energisk og ganske så fargerik oppleving. På plate viser dei seg fram i ei litt mindre frigjort og varmblodig drakt. Samstundes avslører grunntonen i nokre av låtane seg som ikkje altfor imponerande. Derfor vert bandet til tider stampande rundt i melodiske og arrangementmessige hengemyrer der dei drep sommarfuglar med revolver i staden for å fargelegge snodige krusedullar eller danse blant livgjevande solstrålar. Den grumsete røysta til vokalist R. Edwards (Rolf Edvardsen) kan då (og litt ellers også) opplevast som ein strabasiøs akilleshæl i staden for ei barsk drivkraft. Andre gonger friskar dei til med vitale instrumentalparti, og kan då føre heller ordinære låtar over mot meir spenningsfulle territorium. Fruktbart er det også når tangent-traktør Øyvind Grønner og strenge-forvaltar Erling Halsne Juvik smett innom og vokal-harmonerar litt. Men aller best er dei sjølvsagt når dei serverer låtar som held mål på alle vitale plan heile vegen. For dei gjer det også, fleire gonger til og med.

Opningssporet Back in the Days byggjer seg opp på ekko frå Echoes (Pink Floyd-låta, ja), for så å flukte inn i regnbogefarga og melodisk fager hippiepsykedelia der tonen er slik; «too many guns, not enough love». Då er dei rett så elskelige. Minst like forføreriske står dei fram som i nesten-instrumentalen Norwaii Five-0. Med særdeles god hjelp frå den friske fiolinisten Øystein Fosshagen vartar dei her opp med ei oppglødd ferd mot utklassing. Velplukkande lap-steel tonar frå Halsne Juvik samt nemnte fiolintraktør er med på å trekke Neon Darkness fram i eit dugande Byrds-psykedelisk lys. Lap-steeltonar gjer også gode ting for Brimstone For Sale. Ei låt som er eit forsøksvis humoristisk åtak på suspekte marknadsføringstriks i platebransjen. Der versa er litt på kant med velfundert tonebygging, mens refrenget til gjengjeld flyt av garde på psykedeliserte godtonar. Nærkontakt med fine tonar har dei også i det nennsame avslutningssporet Where Is Your Love.

Aukar dei graden av attraktiv tonebygging og lettar litt på trykket for å gje psykedeliaen friare arbeidsrom, samstundes som dei dempar ned dei mest baktunge prog-faktene kan dette fort bli veldig kjekt på plate også.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney – Superwolf

Posted on by
Standard

Superduoen finn tonen og dukkar ned i det grumsete og blodige, men løftar også hovudet, smiler og er tilfreds.

cover  Etter at han hoppa av skodespelarkarriera og gav seg til å lage, synge og spele inn songar tidleg på 90-talet har Will Oldham vore ein ganske så aktiv mann på platefronten. Under diverse pseudonym (Palace, Palace Music, Palace Brothers, Bonnie Prince Billy) har han vore ansvarleg for mange av dei siste ti-tolv åra sine mest interessante musikkutgjevingar. I tillegg har han vore deltakar på mange andre artistar sine plateframstøt.

Vi kan prøve å kalle Oldham for singer/songwriter, countrysongar, visesongar, bluessongar eller utøvar av minimalistisk, nennsom og langsom rock’n’roll, og vil avgjort vere inne på noko. Vi kan også kalle han autentisk, gåtefull, melankolsk, beksvart, og skrudd, samt ein skjeggete og syndig liten faen, og ein er nok inne på noko då også. På tonefronten gjer han altså tinga sine innafor ein tett befolka region. Men signaturen hans er tydeligare og meir personleg enn dei fleste andres. Tekstmessig følger han både dei blodige og dei vage spora langt lenger enn dei fleste tar sjansen på å gå.

På sida av alle trendar, langt unna kommersialismen sitt griske grep, luskar det rundt ein ulv i ufrivillige fåreklær. Mystisk, lumsk, svolten, hårete og bister, men av og til også lykkeleg. Ofte søker han offeret sitt åleine, andre gonger har han med seg ein liten flokk. På sitt forrige vesentlege framstøt, 2003 albumet Masters & Everyone, song han; «Why can’t I be loved as what I am, A wolf among wolves, and not as a man among men?»

Vi talar om Oldham sitt alter ego dei siste 6-7 åra Bonnie Prince Billy. Då han for alvor stirra inn i mørkret ein januar dag i 1999 hadde han gjort ferdig den første delen av ein album-trilogi med skakk og reservert, men uvanleg ektefølt og inderlig musikk. Om han syng ut, syng vakkert, syng feil eller berre mumlar, så er han alltid tett på tonen, orda og kjenslene. Han kjem aldri glefsande imot ein, men han kjem aldri krypande heller. Han rettar merksemda mot trådane som bind saman nervesentralen, hjarta, dei syndige lystområda og klumpen i mellomgolvet. På sitt hudlause og sterkt personlege vis får han offeret til å kapitulere, lene seg tilbake og bli oppslukt. Oppslukt av ein verden der perspektiva har andre vinklar enn ein er vant til. Ein verden der tonane kjem uanstrengt og i vakre kler. Og der ein ikkje har panikk for tomrom og åpne lender.

Sitt flunkande nye åtak kallar han Superwolf. Muligens i eit håp om å endelig bli tatt for den ulven han verkeleg er. Eller kanskje helst fordi han gjer dette framstøtet i tett samarbeid med ein annan ulv. Matt Sweeney (Chavez, Zwan) har fått namnet sitt sidestilt med Bonnie Prince Billy på coveret. Han står også oppført som medkomponist av låtar, og han korar litt. Det er likevel som gitartraktør han gjer seg mest gjeldande. Frå poengtert plukking til vitale elektriske utfall. Noko som er med på å stille Superwolf i eit litt anna lys enn dei andre Bonnie Prince-platene.

Master & Everyone er den spartanske, einsarta og målretta ferda inn i dunkelheimen. Ease Down the Road den melodiøse, rikast orkestrerte, og den som slepp mest lys inn. Medan I See a Darkness er ei reise inn i sjela sine mørkaste avkrokar. Stundom nennsomt akustisk, stundom tonelagt med eit hult piano eller vaklande brasstonar, og ved enkelte høve nokså infernalsk. Superwolf dukkar ned i det grumsete og blodige, men løftar også hovudet, smiler og er tilfreds. Den er både raffinert og uhøvla. Og består av både mangeslungne låtar og meir einsarta affærer. I Oldham-katalogen har den kanskje sin næraste slektning i Palace Music utgjevinga Viva Last Blues.

Superwolf bit seg fast med ein gong. My Home Is the Sea heiter det første sporet. Slik startar det: «I have often said that I would like to be dead in sharks mouth…» Ikkje noko allment ynskje, vil eg tru. I Prince Billy sin verden er imidlertid slike lengslar langt meir daglegdagse. Eit utruleg sterkt kutt forresten, som heilt naturlig manøvrerar seg fram mellom lågmælt falsettsang og brunstige Stones-fakter. I same dynamiske klasse finn vi også Goat and Ram. Men der åpningssporet ser mot avgrunnen løftar denne hovudet og står fram som ein vekselvis skjør og inderleg lovsang til livet og kjærleiken. Eit noko anna syn på tilværet har den skakkøyrte Charlie i det åtte minuttar lange dramaet Blood Embrace. Ein dyster og einstonig folkblues om mistenkeliggjering, sjalusi og utruskap. Sterk sak.

Sjølv om Sweeney og Prince Billy får litt trommehjelp frå Peter Townsend og nokre vokale bidrag frå Sue Schofield, gjer dei det meste åleine. Minimalistisk samkvem mellom sang og gitar, altså. Fleirstemt og hastig strengeplukkande i den sadomasochistiske affæren What Are You? Nakent og rett på sak i avsluttande I Gave You. Der hovudpersonen fortvila innser kor dårlig avkastning alle investeringane hans på kjærleiksfronten har gjeve. Meir nennsomt om å verte skyvd ut i kulden er den Nick Drake-aktige Bed Is For Sleeping. Medan Rudy Foolish er ein langsomt brennande og fleirstemt affære frå fjelltraktene der A.P. Carter samla inn tonane sine. Og når Only Someone Running kjem plystrande utav skogen så står superulven og skuar mot horisonten, og syng innstendig: «I sing evil, I sing good, I sing like a seagull should…»

Kan eg då konkludere annleis enn at Superwolf høyrer til blant dei briljante opplegga i den uoversiktlege serien av Oldham-innspelingar? Nei, det kan eg ikkje.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Brendan Benson – The Alternative To Love

Posted on by
Standard

Tre år etter popklassikaren Lapalco kjem eit litt svakare men like fullt popfriskt alternativ.

cover  Jack White, mange av den vestlege verda sine musikkskribentar, og eg, var einige om ein ting då årsoppgjeret for 2002 skulle finne stad. Lapalco av og med Brendan Benson skulle høgt opp på lista over dei beste platene. Med låtar som Tiny Spark, Good to Me og Pleasure Seeker serverte han melodilinjer og hooks i eit uimotståeleg powerpop-landskap. Alt publisert gjennom den perfekt titulerte signaturen Glad Sad Music. Ja, for bak dei oppløftande tonane låg det eit truverdig vemod på lur.

Underteikna hadde som mange andre gått glipp av mannen sitt debutalbum frå 1996, One Mississippi. Det vart sjølvsagt plukka opp i tjømda av Lapalco-rusen. Ei plate laga i tett samarbeid med eks-Jellyfish Jason Falkner. Popfrisk og noko lysare i sinn enn oppfølgjaren.

Det skulle altså gå seks år mellom dei to første platene til Brendan Benson. Dette fordi den unge mannen mista gnisten då han nådelaust og brutalt vart sparka ut av stallen til Virgin (salstala til One Mississippi tilfredsstilte ikkje dei høge herrar). Så var det altså at Jack White tok affære, og hans entusiasme gjorde sitt til at poptalentet frå Detroit vart tildelt litt meir merksemd. Det skal du ha mange takk for mr. White Stripe.

Tre år etter Lapalco ligg mannen si tredje plate The Alternative to Love klar til fortæring. Han har ikkje endra musikalsk retning sidan sist. Stadig er det pop med varierande fuzzfaktor som står på programmet. Av og til er han innom litt meir intrikate og psykedeliserte sidespor, utan at det vert dei store utfluktene. Lyt likevel erkjenne eit ørlite støyt av skuffelse, for plata har nok ikkje dei overveldande popkvalitetane til Lapalco (eller One Mississippi for den saks skyld). Det er ein del låtar på denne plata som må tåle eit b-stempel samanlikna med tidlegare merittar. Ja faktisk er det sånn at tittelkuttet i si tid var eit b-spor på Metarie EPen. Sjølv om nett den låta er popfrisk nok, og finn dynamiske kombinasjonstriks for sine ulike fasettar.

Det er spesielt siste halvdel av plata som vert litt bleik. Første halvdel er det eigentlig veldig lite å utsetje på. Her renn det rimelig tett på med tiltalande melodifraseringar og spenstige pophooks. Spit It Out kan nok ikkje konkurrere på opningslåt-fronten med korkje Tea eller Tiny Spark, men sprintar like fullt melodifint av garde i eit fuzza Weezer og Fountains of Wayne sitt terreng. Cold Hands (Warm Hearts) er eit medium-tempo tilfelle med elegant tonesamansetjing. Feel Like Myself lever godt på eit inspirert Bubblegum/New Pornographers-liknande refreng. Teksten på denne tolkar eg forresten som eit revansjelystent oppgjer med dei som i si tid gav han sparken frå Virgin. Ellers handlar tekstane mykje om mislykka kjærleiksaffærer, med kanskje ein tanke lysare innfallsvinkel enn på Lapalco. Den store ordkunstnaren er nok Brendan ikkje. Det dukkar opp enkelte merkelege bilete, mellom anna forårsaka av noko forsert riming, men pytt pytt det er absolutt popgreit nok.

Meir enn grei nok er Benson også når han med The Pledge plasserer seg midt mellom Ike & Tina Turner og The Ronettes og lagar stor Spector-lyd. På den andre sida av lydskalaen finn vi den vagt Shins-tona folkpop-saken Them and Me. Siste halvdel av albumet har som nemnt noko mindre av verkelege godtonar. Men Flesh and Bone sin småambisiøse Brian Wilsonske poptilnærming er absolutt levedyktig. Det same kan ein vel og seie om den lett psykedeliserte 60-tals moroa Gold Into Straw. Sjølv om moro kanskje ikkje er det rette ordet, for «I’m writing the words to this song with a poisoned pen, I’m turning the straw into gold and back again…»

Sant å seie bør ein vel eigentleg ikkje klage, for Benson tryllar fram mange fine tonar denne gongen også. Det er berre det at tryllinga hans var så altfor imponerande sist gong han var i manesjen.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Bobby Bare – The Moon Was Blue

Posted on by
Standard

Med god hjelp frå sin son gjer countrylegenda Bobby Bare eit dugande comeback.

cover  I 2004 var det Loretta Lynn, i år er det Bobby Bare. Gamle stjerner blir trekt fram i lyset av yngre kredible krefter. I 71 år gamle Bobby Bare sitt tilfelle er det sonen Bobby Bare Jr. og Lambchop-gitarist og produsent Mark Nevers som er pådrivarane. Og ei dugande plate har det blitt utav det. Ikkje på Van Lear Rose nivå, men med nok vinnande tonar til å kapre ein solid ståkarakter.

Han hadde vel eigentlig lagt platekarrieren bak seg, den godaste Bare. Etter eit 60-tal med countrypop og listetoppar som Detroit City og 500 Miles Away From Home, søkte han på 70-talet mot eit noko meir røffare uttrykk. Sentral medsamansvoren i den samanheng var låtskrivaren Shel Silverstein (viss låtar mellom anna gjorde Dr. Hook til stjerner). Og albumet Lullabys, Legends and Lies frå 1973 med låtar som Marie Laveau og The Winner er ein countryklassikar god som nokon. Men etter Drinkin» From the Bottle, Singing From the Heart i 1983 har det vore ganske så Bare-stille.

The Moon Was Blue lener seg nok meir mot dei medgjerlige tonane Bare avla tidleg i karrieren, enn dei meir uslepne frå 70-åra. Han har ikkje komponert nokon av dei elleve spora sjølv, men har plukka kjente og mindre kjente tonar frå like mange låtskrivarar. Heldigvis er det stort sett låtar som ikkje har vore gjenbrukt altfor mange gonger. Unntaka er vel standardlåta It’s All in the Game (i habil, men fort gløymt tapping), idylliske Love Letters in the Sand (ei ufyselig låt eigentlig) og Fred Neil-klassikaren Everybody’s Talkin» (udøydeliggjort av opphavsmannen og Harry Nilsson, men Bobby kjem bra frå det, han også).

Ei Bare-plate skal jo ha med minst ein Shel Siverstein-låt, og denne gongen er det The Ballad of Lucy Jordan som står for tur. Gjort kjent av Dr. Hook, men gjort til sin av Marianne Faithfull på hennes legendariske comeback-album Broken English. Stilt opp mot sistnemnte bleiknar nok Bobby Bare sin versjon litt.

Best er dei to låtane som ligg på kvar si side av Everybody’s Talkin». Den lengtande country-balladen I Am an Island, med driftige orgeltonar i eit varmt og lett dampande arrangement. Og ikkje minst den tilbakeskodande og botferdige Yesterday When I Was Young. I eit diskret arrangement og med levde fraseringar (nesten som ein Hurt-syngande Johnny Cash) syng Bare om livet som har passert så altfor fort og alt ein ikkje har fått gjort (og det ein gjorde, gjorde ein ofte feil);

«The thousand dreams I dreamed, the splendid things I planned, I always built alas on weak and shifting sand. I lived by night and shunned the naked light of the day, and only now I see how the years ran away.»

På alle måtar den sentrale låta på albumet (det er også frå denne albumet har henta tittelen sin).

Dei yngre hjelparane skaper ei habil ramme rundt Bare sin framleis høgst livsfriske baryton. Det er veldreidd og respektfullt med strykarparti som held seg borte frå det svulstige. Samstundes krydrar Nevers og Bare jr. med varlege lydfinessar og små arrangementmessige fintar.

Eit absolutt høyrverdig comebackalbum.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Architecture In Helsinki – In Case We Die

Posted on by
Standard

Australske arkitekter som bygger låtar med vinklar, former og material ein ikkje er heilt vant til å oppleve.

cover  Eg har aldri vore i Helsinki, og kan heller ikkje seie noko om det arkitektoniske bybilete der. Men skulle det vere i nærleiken av (noko eg eigentlig ikkje trur) like oppfinnsamt og skiftande som lydbilete til popbandet med det spektakulære namnet Architecture In Helsinki ville det vore ei forunderlig oppleving å vandra rundt der.

Architecture In Helsinki er eit åtte-medlemmer stort kollektiv som ikkje kjem frå Finland, men frå Melbourne, Australia. In Case We Die er deira andre plate, og fylgjer to år etter debuten Fingers Crossed. Musikken på plata er minst like merkverdig som bandnamnet.

Her møter vi ein gjeng med eit låtstruktur-syn som bryt kraftig med det konvensjonelle synet. Dei bygger låtar med vinklar, former og material ein ikkje er heilt vant til å oppleve. Det kan irritere og frustrere, men først og fremst blir det givande popmusikk av det.

Ta opningssporet Neverevereverdid. Den startar med klangen av kyrkjeklokker, eit mektig kor fylgt av basuner og tunge trommer trenger seg på. Brått tar dette slutt, og eit hugsamt pianotema tar over, før ei damestemme startar å synge nokre surrealistiske og melodisk medrivande linjer, «Just yesterday, I was walking on the moon with your stalker». Og før låta tar slutt har den også sprella godt frå seg i meir spastiske former.

Inni coveret finn ein bilete av og namnet på dei åtte medlemmene i bandet (3 damer og 5 menn), men det er ingen opplysningar om kva instrument kvar enkelt spelar. Det ein får er ei frittståande liste på ca. 40 instrument. Instrument eg ser for meg liggande på eit stort bord, og som dei kastar seg over etter lyst- og innfallsmetoden. Alle spelar det meste, og alle syng. Då lurer du kanskje på om dei ikkje heller burde ha kalla seg Anarchy In Helsinki? Veeel, neeei eg trur ikkje det. For sjølv om ein ofte ikkje eingong får tid til å omfamne elskelige melodilinjer som dukkar opp før gjengen har kasta seg over nye, ja så oppdagar ein etterkvart at dei aller fleste låtane har ein ganske så haldbar struktur. Ja, beint fram meiningsfull struktur. I alle fall meiningsfull i tydinga fengslande og frodig.

Av referansar for å definere lyden til Architecture In Helsinki har eg registrert at søskenduoen Fiery Furnaces ofte har blitt dratt fram. Dei har avgjort ein del av dei same omskiftelige innfallsvinkelen som Fiery Furnaces. Dei er også innom ein del av dei same musikal-liknande melodiske faktene. Og pretensjonane er omtrent på same nivå. Den melodiske oppskrifta deira er likevel langt meir yndig, nett og popfokusert enn hos Fiery Furnaces. Så derfor kan det kanskje vere like treffande å omtale dei som ein meir hemningslaus variant av band som Ladybug Transistor og Belle & Sebastian.

Ei engelsk 80-tals new wave kjensle dukkar også fram ved enkelte høve. Aldri gjennomført ein heil song igjennom, men ei virvlande linje her (Do the Whirlwind) og ei vemodsfull linje der (Maybe You Can Owe Me). Og aller tydeligast i den blåsarskarpe og eggande Frenchy, I’m Faking med sin suspekte konklusjon; «you let me down lightly, I killed you politely».

Alle spora har fleire ansikt, men i tittelkuttet understrekar dei det ekstra tydelig med å slenge på ein parantes, (pts. 1-4). Det kunne like gjerne stått 1-6. Her er mine stikkord; pop, cabaret, inntakande strykarparti, kjapp, seig, yndig, grumsete. Etter at den legg seg til ro med orda «baby when we get older, we don’t have to get colder» verkar det nesten litt ironisk å hoppe over i ei låt kalla The Cemetery. Men det gjer dei. Ei usannsynleg spretten og frisk låt forresten, med eit par strofer som på heftig vis stig opp ifrå krateret etter Ballroom Blitz.

I sanning eit fargerikt og melodisk vinnande opplegg som det heilt sikkert vil vere freistande å oppsøkje fleire gonger, sjølv om substansen kanskje kan virke litt grunn til tider.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov4

Amusement Parks On Fire – Amusement Parks On Fire

Posted on by
Standard

Ein gledesdrepande jypling frå Nottingham som har oppdaga fuzzpedalen.

cover  Dei som er opptatt av slikt har visstnok sensa ein Shoegaze-revival den siste tida. Ja NME har til og med gått så langt at dei har lansert begrepet nu-gaze. Eit idiotisk påfunn, sjølvsagt. Har vi ikkje nok meiningstomme sjangernemningar? Og forresten, trongen til å presse pedalen i botn og la gitaren støye vart no aldri heilt borte, sjølv om Kevin Shields ikkje klarte å finne inspirasjon til å fylgje opp Loveless.

Amusement Parks On Fire frå Nottingham er eit av namna som har blitt tildelt plass på denne revival-bølgja. Og sidan lyden som kjem dundrande utfrå debut-albumet så definitivt er gitarfrenetisk og feedback-metta er linken mot Shoegaze heilt i orden den. Likevel, ut frå kvalitetane som gjev seg til kjenne i løpet av dei dryge førti minuttane opuset driv fram, fortener det også å bli vurdert som noko meir enn ein liten komponent i ein oppkonstruert sjanger.

I ein alder av 16 år byrja Michael Feerick å skrive musikken til det som skulle verte Amusement Parks On Fire. I all hovudsak står same jypling også bak den instrumentale utfoldinga og dei vokale innslaga på albumet. Via Geoff Barrow (Portishead) sin Invada label fant albumet vegen ut i ei og anna butikkhylle sommaren 2004, utan at den tok vegen vidare inn i stovene til folk i omfattande mengder. Eit visst rykte byrja likevel å spreie seg om at her var stoff verdt å sjekke ut. Så derfor prøver Invada ein gong til, og denne gongen i samarbeid med den meir internasjonalt fokuserte labelen V2.

Han harvar ikkje ny mark, eller plantar nye trer i skogen, men med ei fresande og monumental innstilling set han så absolutt fyr på både tenkte fornøyelsesparkar og verkelege tonar. Nå er bålet rett nok i ferd med å slokne ved eit par høve, men ungkalven klarar å få flammane i gang igjen.

Nådelaust og pauselaust smeltar ni låt-titlar saman til eit verk der nyanserte fargar og oppstemte augeblikk er sterkt undertrykt. Kva han reint konkret har å melde kan nok vere ei utfordring å få med seg. Han skriv nemlig ikkje teksten på veggen, men syng den med sped røyst i djupet av det stormande flammehavet. Fragmentert sansing og velgrunna instinkt seier meg likevel at her er atskilleg meir angst og beven enn håp og fryd. Ja når det melodisk friskaste og mest popfikserte tilfellet er titulert noko så sjukelig som Venus In Cancer er det vel små sjansar for at livet blir omtalt i optimistiske vendingar.

Midt inni ein nesten ugjennomtrengelig gitarvegg og i selskap med hektiske trommeløp dukkar litt av den same popkjensla som i Venus In Cancer også opp i Venosa. Dei resterande vokaliserte linjene på albumet gjer seg tilkjenne i ei meir Billy Corgan-slekta og kjenslelada framstilling. Dei beste av desse finn ein i åtte minuttar lange Wiper. Ein koloss som bygger seg inn mot eit monotont støyande angrep der eit gjentakande «bring the prison down» står sentralt, før den brått legg seg til ro og fredelige pianotonar fører den mot sin avslutning. Og det er dei instrumentale partia som legg beslag på mesteparten av tida. Albumet er ramma inn av to instrumentale spor. Den sakte flytande 23 Jewels, og den skrallande støyveggen Local God Makes God. Og meir midt i feltet ligg Asphalt, der varleg piano klimpring etterkvart vert konfrontert av desperate gitarfakter.

Like så vel som å lene seg til Shoegazer nemninga kan ein trekke fram både progrock og støyrock. Viktigast er det uansett om ein kan ha noko igjen for å nærme seg sakene. Det kan ein.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov4

Ryan Adams – Cold Roses

Posted on by
Standard

Med denne doble buketten byrjar Ryan Adams såvidt å snuse på Heartbreaker-nivå igjen.

cover  Dei fleste som har uttalt seg (underteikna inkludert) er einige om at Whiskeytown-plata Stranger’s Almanac (1997) samt solodebuten Heartbreaker (2000) er dei to store i Ryan Adams sin albumkatalog. I etterkant av Heartbreaker fekk han platekontrakt med Universal sitt underbruk Lost Highway, og skulle bli det heilt store. Først kom Gold (2001), ei ambisiøs men frustrerande ujamn oppleving. Etter eigne utsegn skreiv han no ei ny låt sånn cirka kvar halvtime. Og ikkje så mange månadane etter at Gold var i hyllene hevda Adams å ha spelt inn nok materiale til fem nye album. Demolition (2002) var ei «best of» utgjeving av alt dette, og samstundes eit prov på at Adams nok hadde meir fokus mot kvantitet enn kvalitet. Desse nedturane var likevel berre forsmaken. I 2003 dukka han opp med det forserte og totalt meloditomme albumet Rock’n’Roll. Når så den doble EPen Love Is Hell (2003) viste seg å ikkje vere særleg betre konkluderte eg med at mannen hadde gjort sitt. Amen.

Vel, det finst visst eit liv etter døden likevel. Med Cold Roses har Adams kreka seg tilbake til den livgjevande kjelda der dei skarpe tonane putrar rundt. Her har han supt i seg nok næring til å stavre ei bra plate på beina. Ikkje på nivå med Heartbreaker eller Stranger’s Almanac, men i kvalitet og tone ikkje så fjernt frå Whiskeytown sin svanesong Pneumonia (2001).

Han prøver ikkje eit einaste sekund å vere nyskapande, eller å legge skjul på kor han hentar inspirasjonen sin frå. Snarare tvert i mot. Utan blygsel har han laga eit dobbeltalbum som i utforming minnar om slike dei gjorde for over tretti år sidan. Delikat utbrettcover og ei samla speletid som CD-alderen kunne fått inn på ei plate. Midt på coveret er det ei rose. Den minnar meg om det gamle ærverdige Grateful Dead-albumet American Beauty. Første sporet på plata heiter Magnolia Mountain, på nemnte Dead-album finn vi Super Magnolia. Heilt sikkert ikkje slumpetreff. Når vi så byrjar å gå låtane nærare inn på livet høyrer vi det også, Adams har plassert seg i 1970-området, og det i endå sterkare grad enn tidlegare. Dead, Stones, Parsons, Young, The Band, men også mjukare tiltak som Jackson Browne og The Eagles er alle rollemodellar for desse tonane.

Med seg har han eit band døypt The Cardinals. Fire musikarar (to kvinner, to menn) som med passe slark i svingane bidrar til å gjere dette til ei upretensiøs tildraging. Adams har lagt til side alle ambisjonar om å vere «the it-kid», den tøffaste guten i countryrock klassen eller det bøllete talentet. I demokratisk ånd har han til og med delt låtskrivarkrediteringa med heile bandet.

Så var det dette med dobbeltalbum og atten låtar (pluss eit bonusspor) då. Det vanlegaste utsegnet i omtalar av slikt er jo at dette kunne blitt eit strålande enkeltalbum. Cold Roses har så definitivt sine spor ein etterkvart velgjer å skippe. Har likevel ikkje tru på at plata hadde blitt betre med å sette Adams til å redigere den. Hans vurderingsevner når det gjeld eige material er det jo god grunn til å ikkje stole på.

Han hadde nok tatt med nemnte Magnolia Mountain. Opningssporet som så ledig stampar seg mot melodiske høgder. Det same gjeld sporet som opnar plate to Easy Plateau. Ein vakker folkrock sak (- og aldri var lyden av ein steelgitar så skimrande, – og aldri var Grateful Dead så nær). Adams syng med inderleg røyst om lengselen mot denne rolege staden der han kan få kvile. Eit ganske så identisk tema tar forresten Magnolia Mountain føre seg også.

Nesten like sterke er dei to låtane som avsluttar dei respektive platene. How Do You Keep Love Alive og Friends. Begge er dei pianodanderte balladar av skjøre, nære, dirrande og ektefølte kvalitetar. Den første handlar om sakn og djup fortviling («what does it mean to be so sad»), den andre skildrar det sørgjelege faktum at alt som er eller gjer godt tar slutt ein gong (kan ein tolke inn Adams sin fascinasjon for TV-serien Friends her tru?). I kategorien nennsam held også Rosebud og Blossom seg med fine tonar. Spesielt sistnemnte, der den driv av garde i karakteristisk men flott countrydrakt, før den effektfullt og styrkande møter eit refreng som kontrar uttrykket over i popcabaret lende. Styrkande er også tittelkuttet med sitt litt meir enn botaniske fellesskap til Stones-låta Dead Flowers, sine Drivin «n» Cryin» tangeringar, og sine lett psykedeliserte små utflukter.

På det lyriske plan held han seg til mellommenneskelige utfordringar, der den tapte kjærleiken oftast er i sentrum. Lite har endra seg på dette feltet, med andre ord. Greitt det, men mannen bør kanskje byrje å fornye metafor og bilete repertoaret sitt litegrann. Han har absolutt ein del småfint føre seg, men her er ikkje mange formuleringar av særleg innovativt merke.

Eg har sett nokon utrope Cold Roses til eit meisterverk. Eg har sett andre konkludere med at Ryan Adams nærast er blitt ein parodi på seg sjølv. Begge påstandar er i drygaste laget. Cold Roses revolusjonerer ikkje, den har sine små skavanker, men er alt i alt eit solid stykke countrytona musikk.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

The National – Alligator

Posted on by
Standard

Nok ein gong stirar National-skalden og hans menn inn i det lumske gapet på det ustabile kjønns- og sjelelivet.

cover  For eit par år sidan dumpa The National si sjølvtitulerte debutplate (frå 2001) ned i postkassa mi. Den viste seg fort å innehalde ord og tonar verdt å ofre tid på. Litt meir sarkastisk enn Tindersticks, ikkje fullt så nedtona som Leonard Cohen, og nærare den halvtomme Johnny Walker-flaska enn Nick Cave, såg eg dei glatt føre meg i ein mørk New York-bar etter midnatt. Sjølv om dei innimellom skrudde lyden litt meir opp flytta korkje oppfylgjaren Sad Songs For Dirty People (2003) eller sjuspors-EPen Cherry Tree (2004) så veldig mykje på dette inntrykket, stadig var dei like intoksikerte og overtydande på låtfronten.

I år tilbyr New York-kvintetten oss 13 låtar i ei pakke merka Alligator. Og ja, den glefsar og bit, er lumsk også, men først og fremst veldig levande. Brødrene Aaron og Bryce Dessner sitt snoande gitarspel er både intrikat og friskt, pasjonert og subtilt, og innbyr til magnifikt samspel med den rytmeansvarlege brødreduoen Devendorf. Scott sine økonomiske bassgangar og Bryan si lausslupne og artistiske trommetraktering. Fleire av spora er også utstyrt med effektfull orkestrering (av fiolin, cello, basun og klarinett). Hovudansvarleg for dette er Padma Newsome frå samtidsmusikk-kvartetten The Clogs (der også gitarist Bryce Dessner er ein av aktørane). Padma og ein Nick Lloyd bidreg i tillegg med tonar frå orgel og piano. I front for det heile residerer den lakoniske baritonrøysta til Matt Berninger. Med Alligator tek The National steget ut i eit litt meir risikabelt farvatn, og med utsyn mot eit romslegare musikalsk landskap malar dei sitt meisterverk.

Kvifor dei har valt å kalle seg The National, sånn reint utover at dei er amerikanske statsborgarar, veit eg ikkje. Kanskje fordi namnet American Music Club allereie er oppteke? No driv nok The National sine tonar fram sånn cirka 40 centimeter nærare midten av Americana-vegen enn der Eitzel og kompani plar spankulere. Like fullt har fargen i tonane til dei to banda fleire identiske sjatteringar, slik at Alligator bit seg fast i mange av dei same nervetrådane som AMC sitt meisterverk Everclear i si tid gjorde. Over i det breiare pensla området finst her også eit slektskap mot australske The Triffids, og deira Born Sandy Devotional. Samstundes kan ein høyre visse ekko frå den energiske femårsperioden der band som Television, Joy Division og Echo & the Bunnymen presenterte næringsrik musikk. Frå alt dette og meir til skaper The National sin eigen levedyktige og eigenarta filial. Der Matt Berninger hardkorna, ironisk, angerfullt og vemodsfullt skildrar det ustabile kjønns- og sjelelivet. Av og til i ein særdeles direkte tone, andre gonger noko meir underfundig, men nesten alltid i briljant språkdrakt av sitatfristande kaliber.

Det er slett ikkje sikkert at Alligator får skikkelig feste i første runde. Til det er fleire av låtane kanskje litt sånn småkronglete. Desto kraftigare oppslukt vert ein når taket først er festa. Då er det berre å «go gator around the warm beds».

Eit stjernedøme på korleis rom etter rom gradvis kan opne seg er albumet sin inngangsport Secret Meeting. Ei låt som etter tre rundar byrjar kome mot ein med nokre av dei såraste «desse må eg berre omfamne»-tonane i nyare opningslåthistorie. Gitarane krøllar seg «Tom Verlaine style» og Berninger fortel om anger, sjølvforakt og eit «secret meeting in the basement of my brain».

Ei dame med namn Karen møter vi to gonger. Først i låta som ber hennar namn. Der Matt, bandet og strykarar løftar oss inn i ei flokete affære;

Karen, put me in a chair, fuck me and make me a drink
I’ve lost direction, and I’m past my peak
I’m telling you this isn’t me
No, this isn’t me
Karen, believe me, you just haven’t seen my good side yet…

Seinare møter vi dama igjen i slacker-tilfellet City Middle, men nå meir som «weird memories». Minner er også bakgrunnen for den rusande Friend Of Mine. Ei etterlysing, og eit kvilelaust rop etter venen som ikkje lenger tek kontakt; «I got two sets of headphones, I miss you like hell». Medan den klarast feberheite kjensla av å miste grepet vert skildra med Pixies-liknande eksplosivitet i Abel. Fotfestet er nok ikkje heilt stabilt hos den rastlause og angrande sjølvbløffaren vi møter i Morrissey-influerte Baby, We’ll Be Fine heller;

I wake up without warning and go flying around the house
In my sauvignon fierce, freaking out
Take a forty-five minute shower and kiss the mirror
And say, look at me
Baby, we’ll be fine
All we gotta do is be brave and be kind
I put on an argyle sweater and put on a smile
I don’t know how to do this
I’m so sorry for everything.

Ja, eg advarte dykk, det er sitatfristande linjer Berninger rissar opp. Aller best til sin rett kjem dei sjølvsagt likevel i samvær med tonane dei er ein del av. Ein kan til dømes aldri synleggjera i eit sitat den sorgtunge måten Matt fleire gonger gjentar linja «I’m so sorry for everything» på. Sitat eller forklaring kan nok heller ikkje uttrykke dei bitre undertonane i den ellers oppløftande The Geese of Beverly Road, men siste linja seier likevel ein god del; «serve me the sky with a big slice of lemon». Sidan himmelen først står på menyen høver det også å nemne Lit Up, ei låt som strekkjer seg høgare, og breier seg vidare ut enn nokon andre på plata. Det gjer den heilt utan å tape sikten, og sluttar brått og smart medan leiken er på sitt mest uimotståelege. Ikkje den einaste låta på Alligator som forlet podiet i sin beste alder. Ikkje det at låtane er spesielt korte, fleire passerer fire minuttar, men det er handlingsmetta minuttar. Slik slår The National eit slag for kunsten å etterlate lyttaren svolten, og veldig klar for nye omgangar. Ei læresetning mange andre også burde ha teke innover seg. For sjølv om det finst eventyrlege tilfeller der ute som strekker seg mot 20 minuttar er det ikkje få låtar opp igjennom historia som kunne vorte betre med strammare redigering.

Å ta med spor frå tidlegare utgjevingar kan vere teikn på så ymse. Eg skal ikkje kome med teoriar om kvifor The National har med seg All The Wine frå Cherry Tree EPen her. Berre poengtera at det er eit suggerande og melodisk slitesterkt tilfelle der Matt dreg på seg skoa til ein californiar med ein sjølvsikker, usympatisk og drikkfeldig karakter;

I’m put together beautifully
Big wet bottle in my fist, big wet rose in my teeth
I’m a perfect piece of ass.

Så veldig sympatisk er ikkje forteljarstemma i den sterkt strykartona og Cohen anno 1970 influerte balladen Val Jester heller. Medan persongalleriet i dei slentrande og kanskje mest Mark Eitzel farga låtane Looking For Astronauts og Daughters of the Soho Riots er albumet sitt mest venlegsinna. Sjølv om det i førstnemnte låt i det minste er snakk om eit delvis knust hjarta.

Albumet tonar ut med skrål og tonevenleik hand i hand, vers som snik seg rundt blant staselege tonar og refreng av høgoktan art. Mr. November tek sitt utgangspunkt i ein baseballspelar som kjem seint men godt i form. Men når Beringer syng «I’m the new blue blood, I’m the great white hope» kan det kanskje også tolkast som ei ubeskjeden vurdering av det han og bandet serverer oss på Alligator. For det er ikkje småtteri, i grunn.

9/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

Shannon Wright – Over The Sun

Posted on by
Standard

Den elektriske gitar sagar piggtråd, og tekstane vekslar mellom fortviling og stridslyst.

cover  Det er kun tre personar kreditert på innercoveret her. I tillegg til Shannon Wright på vokal, gitar og piano er det Christina Flies på trommer og ikkje ukjente Steve Albini som innspelingsansvarleg. Her skulle det ikkje være fare for overproduksjon, med andre ord. Og det er i sanning eit primitivt og temmelig ubehandla bilde som kjem til syne på Shannon Wright si fjerde plate. Der hennes elektriske gitar sagar piggtråd, der tekstane vekslar mellom fortviling og stridslyst, men svært sjeldan tilbyr forsoning.

Shannon Wright starta sin musikarkarriere i poptrioen Crowsdell, og deires debutplate Dreamette vann ein viss respekt i mindre indiepop-kretsar på midten av 90-talet. Oppfølgjaren vart spelt inn men aldri gitt ut, og Shannon flytta desillusjonert ut på landet og sa seg ferdig med musikken. På tampen av årtusenet dukka ho likevel opp igjen, åleine denne gongen, med den akustiske folkrockplata Flightsafety. Dei seinare utgjevingane hennes har stått fram i eit noko meir uregjerlig lydbilde. Og ikkje minst har live-opptredande hennes eit rykte på seg for å være ganske så frenetiske opplegg.

Og frenetisk kan vi vel trygt seie at Over The Sun også er. Med sine brutale gitarkaskader og sine blødande tekstlinjer er det ikkje akkurat balsam for sjela Shannon har å tilby. Det ho har føre seg her kan faktisk minne ein god del om det P.J. Harvey gjorde på sine første album. Men heilt Polly-klasse er det nok ikkje. For sjølv om dette er uforfalska og likefram, og det er stunder som kan røske både i sjel og kropp, er ho nok ikkje heilt i toppdivisjonen verken som låtskrivar, sangar eller dynamikkskapar. Punktonen og aggressiviteten ho legg opp til er både kvass og flott. Likevel blir den til tider nesten for pågåande og drep dermed noko av den dynamikken som burde vore her, og som i alle fall kjenneteiknar P.J. Harvey når ho er på sitt beste. Litt av dei samme innseiingane har eg og mot den repeterande linja ho fører. For både når det gjeld ordlinjer og akkordlinjer blir desse ofte gjentatt og gjentatt. Det har ein suggerande effekt som slett ikkje er ueffen, men samstundes blir det av og til rett for mykje og står i fare for å bli trøttande istaden.

Dei beste låtane finn eg i hjartet av albumet. Her dukkar den mørke og seige You’ll Be Death fram. Throw A Blanket Over The Sun er i likhet med det meste på albumet slett ingen lystig sak, men er melodisterk, vitalt avbalansert og kløktig oppbygd. Sjekk det stadig repeterande «no love is here». Effektfullt. Når ho så lar gitaren ligge i ro, og trør til med både nennsomt og dramatisk pianospel i den jazzige Avalanche, er det både ein velkommen variasjon og ein tiltalande låt ho byr på.

Litt for ujevn og oppjaga til å bli ei storveges totaloppleving. Men ho har såpass til stunder at den nok kan komme til å bli oppsøkt på nytt att likevel.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Nov4

Willard Grant Conspiracy – There But For the Grace of God

Posted on by
Standard

I eit varleg leie og heilt utan hastverk i sinn har denne gjengen i snart ti år levert sine melankolske bilete. Her er 17 av dei samla.

cover  Fem studioalbum, ein Fishtank-splitt med nederlandske Telefunk, eit par liveplater samt eit tosifra tal turnear har Willart Grant Conspiracy bak seg, utan at så veldig mange har fått det med seg.

Med There But For the Grace of God prøver Robert Fisher og medsamansvorne å nøste ihop nokre trådar, og samlar saman 17 låtar frå desse åra. Ei samleplate, med andre ord. Det er den tyske labelen Glitterhouse som er utgjevar, og plata er berre ute i Europa. Ikkje så veldig merkeleg kanskje, for i den grad amerikanarane i WGC har ein fanskare er det på dette kontinentet den er å finne. På den andre sida er jo ei slik plate ein muleg døråpnar mot potensielle nye lyttarar, så kanskje USA utgjeving kunne vore lurt likevel.

Fem av spora på samlinga er ute på plate for første gong, men fire av desse er berre andre versjonar av låtar som er å finne på studioalbuma. Dermed er det lite nytt å hente her for folk som har fylgt bandet frå starten av. Sjølvsagt vil venner av WGC sitt univers finne desse alternative versjonane interessante, nokre er også heilt på høgde med dei offisielle. Vil likevel tru at entusiastar finn frontfigurane Robert Fisher og Paul Austin sine kommentarar til kvar einskild låt som den viktigaste bonusen her. Eller kanskje Love Doesn’t, den fine pianoballaden som berre har vore b-spor på ein promosingel frå før.

Willard Grant Conspiracy er slik namnet tyder på ikkje ein heilt vanleg bandkonstellasjon. Både i studio og konsertsamanheng har dei i periodar tald opptil 14 aktørar. Dei drivande kreftene i konspirasjonen har likevel først og fremst vore duoen Robert Fisher (vokalist og låtskrivar) og Paul Austin (gitarist og låtskrivar). På forrige plate Regard the End (2003) spelte imidlertid Austin ei meir anonym rolle, så pr. i dag er WGC i stor grad eit Fisher-prosjekt.

Sidan tidleg åttital har Fisher og Austin figurert i ulike musiserande konstellasjonar. WGC vart ein realitet på midten av 90-talet då dei var innom for å teste det nye studioet til kompis Dana Holloway (med gateadresse Willard Grant, derav namnet). Debutalbumet kom i 1996, bar tittelen 3am Sunday @ Fortune Otto’s, og er representert med heile fire spor på denne samlinga (berre tredjealbumet Mojave er representert med fleire). Litt underleg, kanskje, sidan dei også er dei fire svakaste låtane her, og gjev til kjenne eit band med eit noko uferdig uttrykk. Kvar enkelt av dei er for så vidt heilt greie, men dei vert litt grå og einstonige. Demo-versjonen av Bring the Monster Inside er derimot ein annan skål. Låta skulle seinare dukke opp på andreplata Flying Low i ei noko fyldigare drakt. Her er den naken (to akustiske gitarar og song), fokusert og nådelaus. Minst like bra er Evening Mass, ein atmosfærerik og mektig sak i Nick Cave-trakter, der særleg Erich Groat si pågåande mandolinplukking vert lagt merke til.

Fem av låtane her er å finne på WGC si kanskje beste plate, Mojave. To rett nok i andre versjonar. Rainbirds er den same låta som på Mojave heitte Right On Time (dei skifta i si tid tittelen då Sparklehorse dukka opp med sin Painbirds). Ei låt i toneflott utforming om innestengde kjensler og andre disharmoniske tilhøve. Edith Frost korar. På andre låtar er Jess Klein innom og syng med. Eit inntektsgjevande grep, slikt blir det nemlig fleire nyansar av. Slik som på vakre Another Lonely Night, endå ein av desse triste her-er-det-ingen-gode-kjensler-igjen affærene. Sticky var ein dyster folkbluesdjevel på Mojave. Her er den å høyre i ei meir støyande (det hender dei drar på litt) og minst like guffen drakt, med inspirasjon henta frå den same flaske Mark Lanegan ofte har drukke av.

Christmas In Nevada frå Everything’s Fine (2001) er WGC i sitt meir lyse hjørne. Tempoet er skrudd opp nokre hakk, og det er orgeldriv og cajunfakter. Kjekk sak. Ballad of John Parker frå same album er på si side folkrock av det meir sjøsjuke slaget. At dei to siste platene til bandet tilsaman berre får med tre spor gjer vel kanskje eit litt skeivt bilete av korleis kvalitetane er fordelt i diskografien deira. The Trials of Harrison Hayes (einaste frå femteplata Regard The End) viser nemlig med melodisk styrke at Fischer stadig kan grave fram tonar av solid interesse. Det gjer jo heller ingenting at han får hjelp av førnemnte Jess Klein, og at det er ein forunderleg historie om ein forunderleg karakter som vert fortald. Dig a Hole som avsluttar er ein dyster sing-a-long om død og forderving. Var også å høyre på In a Fishtank-utgjevinga i ei litt anna utgåve.

Er Willard Grant Conspiracy eit band du enno ikkje har opna døra for, og du trivst med musikk i The Walkabouts, Tindersticks og The Triffids tradisjonen? Ja då skulle denne samlinga vere eit utmerka høve til å invitere dei innafor.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)