Monthly Archives: november 2013

Nov5

The Lovethugs – Babylon Fading

Posted on by
Standard

Med hovudet fullt av attraktive sekstitalstonar og ein heil del virilitet i ryggrada serverer Oslobandet Lovethugs ein forfriskande dose popdrops.

cover  Coverbiletet viser fire alvorstynga unge menn samla i antikverte omgjevnader. Musikken som strøymer frå dingsen vi finn inni coveret har eit særdeles sterkt slektskap med tonar skapt for sånn cirka førti sidan. Så omgjevnadane er kanskje på sin plass. Men kvifor så alvorlege? Det er nemlig lite dystert over tonane her, snarare sprudlande vil no eg hevde.

Med hovudet fullt av attraktive sekstitalstonar og ein heil del virilitet i ryggrada serverer Oslobandet The Lovethugs ein forfriskande dose popdrops. Akkurat som Jessica Fletchers er også Lovethugs å finne på den amerikanske labelen Rainbow Quartz. Her dei jo også har selskap av andre på det same musikalske kjøret (Cotton Mather, The Singles, Gallygows). Som hos desse banda, og mange andre band med ei slik musikalsk innstilling, er det nok også The Beatles som har bete seg aller kraftigast fast i nervesystemet til denne gjengen. Plussar vi så på med litt The Kinks fakter, ein god porsjon psykedelia (Love og Jefferson Airplane) og nokre vage drag The Smiths sitt vemod byrjar vi å komme svært nær lyden dei skaper. Babylon Fading kjem to år etter debuten Playground Instructors og manifesterer det unge bandet som ein kvalifisert berar av denne gamle poparven.

Rytmeseksjonen sparkar tett og energisk, orgeltonar flyg luftig omkring, og gitaren til frontfigur Jørgen (dei fire presenterer seg berre med fornamn) høgg smarte riff og dreg på spenstige soloutflukter. Fyren har sannsynlegvis lytta mykje på Jimi Hendrix. Tekstmessig dukkar dei aldri ned i djupe problemstillingar, serverer i staden poptypiske refleksjonar kring det merkverdige kjærleikslivet. Den same Jørgen som trakterer gitaren med slik djervskap og glød er nok ikkje ein fullt så gnistrande vokalist. Han har ei litt karakterlaus røyst som til tider kan ha visse vanskar med å sette skikkelig merke etter seg, noko som også gjer sett til at variasjonen i uttrykket vert litt innskrenka. Kanskje ikkje ei heilt uvesentleg innvending, men så godt som den einaste.

Tretten låtar, der dei fleste sprett inn i hylla for smart popkonstruksjon. Close Beside Her med sin effektfulle call-response og sine sitarfriske innspel. Saturn Day med sine vene Rubber Soul møter Forever Changes tonar. Wonder med sitt inspirerte «feeling, feeling is believing» refreng. Og når vi snakkar om refreng, eit eg ikkje kjem til å få ut av hovudet før langt ut på hausten er «I’ve been up for love, love, love» frå den vitale og melodisk vinnande treminuttaren Up For Love. Dandert med luftige tangentdråpar og skarpe gitarriff er heller ikkje I’ve Heard a Rumour å forakte. Medan kvartetten er på sitt mest psykedeliserte i den elskelege og surrealistiske Night Time Séance.

6/10

Sommarmoro.

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov5

Mary Lorson – Realistic

Posted on by
Standard

Ei heller grå utgjeving, men med nokre friske frukter.

cover  På nittitalet var Mary Lorson sentral i poprock-bandet Madder Rose (vokalist og låtskrivar). Eit meir enn habilt orkester med mange fine låtar på samvitet. Debut-albumet deira, Bring It Down, er ein aldri så liten godtepose av melodisk velstand. Vel så viktig for Madder Rose sitt uttrykk som Mary Lorson, var gitarist og låtskrivar Billy Coté. Etter at bandet la inn årene, har både Lorson og Coté helde fram med musikk-karrieren på andre frontar. Men som regel dukkar dei opp på kvarandre sine prosjekt. Såleis er Coté ein viktig del av backingbandet Saint Low (gitarist og produsent) også på Mary Lorson sitt tredje album under eige namn.

Kor som er, Realistic er eit godt stykke unna Madder Rose sin vitalitet. Låtane tar sjeldan av inn i dei store toneriker. Ein blir heller sittande med inntrykket av å vere med på ei noko innhaldslaus ferd, der låtane stort sett er skodd over same lest og manglar både det essensielle stinget og den blomstrande framferda. Mønsteret tonane lever innafor har sitt opphav hos damer som Joni Mitchell og Carole King. Eit mønster som jo med åra har fått eit uttal av arvtakarar. Utan at altfor mange har klart å finne fram til krafta som er å finne på Blue og Tapestry. Slik er det nok med Mary Lorson sine piano-baserte songar også, for berre unntaksvis har dei fargar i seg til å skape friske og interessante flater og sløyfer.

No startar Realistic så absolutt i pluss-lender. Den optimistiske og yndige Wait For the Sun sprett fram på dugande tonar. I tillegg til Lorson sitt piano, blir den bore fram av orgeldun, skarpe innspel frå Coté sin gitar og friske blåsarar. Den atskilleg mørkare Spider har også ting med seg, der den flyttar seg langsamt framover akkompagnert av malande trekkspel- og svivande keyboards-tonar. Kompetent handverk går det vel også an å hevde at den varlege songen om Elliot Smith er. Lonely Boy har ho kalla den, og ei vakker melankolsk vise om einsemd, sakn og vanskelige tankar har det blitt. Nesten åtte minuttar lange Serenade lever også blant tonar det går an å finne tiltalande. Dynamisk velgjort og med fyldig koring, samt eit instrumentalparti bygd rundt eit trillande pianotema.

Resten av spora trur eg vi lar vere i fred. Dei lever blant heller anonyme og melodisk flate former, og har eigentlig lite å by på. Dermed blir Realistic eit album som nok for leve eit heller fredelig liv oppe i hylla ein stad.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov5

The Len Price 3 – Chinese Burn

Posted on by
Standard

Ein engelsk trio, direkte ifrå garasjen ikledd melodismart monodrakt.

coverRetrofikserte og minst ein Heavy Atmosphere unna det siste nye på musikkfronten svir denne ferske trioen frå Medway-deltaet aust for London av femten låtar på ein halvtime. Noko dei gjer med såpass sprelsk autoritet at det er vanskeleg å ikkje la seg rive med.

Fundamentet er ein sterk pasjon for sekstitalet, og band som The Pretty Things, The Who og The Kinks, pluss eit klart blikk mot ting som hendte i 1977 (les The Clash, The Damned). Basisen består av dei elementære ting: Gitar, bass, tromme og song. Låtar bygd opp på likeframme og føremålstenlege tonar der hooks-prosenten er rett så dugande. Arrangementa er av den primitive sorten. Og det heile er festa til tape med monolyd.

Chinese Burn er deira aller første forsøk i innspelt fullformat. Sakene var i utgangspunktet berre tenkt for sal via konsertverksemd, men tilfelle ville det slik at lyden nådde den australske labelen Laughing Outlaw, som raskt meldte sin interesse for å gje materialet ut. Ein høgst oppegåande label, forresten, som har knytt til seg fleire talentfulle artistar frå både USA og England (i tillegg til Australia, sjølvsagt). Ein slik ein som stort sett kjenner igjen lyden av spenstige tonar når dei høyrer den.

Halvtimen tar av med kvass riffglød og melodisk bravur i sprekt titulerte Christian in the Desert. Der hovudpersonen seier seg villig til å gjere mange forsakingar berre det kan opne døra til hjerta hos jenta han har lagt sin elsk på. Tittellåta følgjer og seier nei til dop i vokalharmonisk punkpop-driv. I den like drivande Lai-Ha Lam er det ei ungdomsforelsking som vert skildra i sjarmerande ordelag. Medan det er tilstandar i den andre enden av livsløpet som vert tatt opp i den nesten folkrockaktige og Byrdsharmoniske The Last Hotel. Ein rapport om traurige vilkår på aldersheimen. Andre temaer er sexkjøp i Amsterdam (Amsterdam), ei skildring av barndomen sin fribrytarhelt (Shirley Crabtree) og sosiale tilhøve i nabolaget (Chatham Town Spawns Devils).

Det er med andre ord ikkje berre det sedvanlege dametrøbbelet som står på programmet hos The Len Price 3. Namnet refererer forresten ikkje til nokon av bandmedlemene, men er ein slags honnør til ein kortliva trio som Wreckless Eric hadde på midten av åttitalet, The Len Bright Combo. Her kunne vi nå plassert eit lengre avsnitt om musikken frå Medway Delta området. Skal ikkje det, fekk berre lyst å nemne at dei to andre medlemene i Comboene til Wreckless Eric hadde ei fortid i Medway-bandet The Milkshakes. Eit band som også husa ein av deltaet sine store musikalske kultfigurar, Billy Childish. Og om ikkje The Len Price 3 sitt musikalske mønster følgjer eksakt dei same linjene som desse folka, så er det noko med dei rufsete og uflidde kantane som gjer at det godt går an å innbille seg at dei har frekventert dei same pubscenene.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov5

Christer Knutsen – Would You Please Welcome

Posted on by
Standard

Ei raspande stemme prøver å poppe seg ut av countrybåsen.

cover  Tre observasjonar før eg plasserer dingsen i stereoen: Han ser ut som han har ramla ut av Faces (eller er det Black Crowes), han blir vakta av ein sjenert engel, og på t-skjorta står det Gram Parsons and the Fallen Angels.

Nokre tankar medan eg høyrer første låt (No Love #1 & 2): Det er denne eg har høyrt før (og sett). Ei bra låt, særdeles fengande faktisk. Country og mandolinar møter pop. Lurer likevel på kvifor det er nett Tumbleweed-pianisten Christer Knutsen sitt første soloframstøt som har blitt utsatt for såpass med merksemd (intervjuer i dagspressa, hyppig radiospeling og innslag i Dagsrevyen). Landet vårt er jo i ferd med å bli ganske solid forsynt av musiserande individ med ein fot planta i ville vesten og den andre i Cavern Club, samt eit sårt hjerte. Kan det vere nokon i managementet som kjenner dei rette folka? Kan det vere den raspande røysta i distriktet mellom Rod Stewart og Steve Marriott (sjå der ja, Faces-analogien igjen)? Eller kan det vere fordi han verkeleg er steike bra? Eg får prøve å finne ut av det.

Sail/Veil heiter låt to. Nedtur. Ein sånn putt-ein-B-framfor-Ryan-Adams sak. On Her Way Back Home er ikkje stort betre. Melodisk korrekt og trøyttande. Forget This Dance er derimot ein smart ballade som børstar vekk B’en frå spor to, og nikkar i retning Kevin Welch. Den mandolindrevne Watching You Steal My Pain skapar ytterligare smertefull og vital countrystemning. Den blå visa Don’t Be Afraid er cellodrapert, meir nedpå, og smyg seg lenger inn i hjarta for kvar lytt. Say It Right Now er litt meir av ein lettvektar, men heilt grei countrypop.

Kanskje er det stemma, kanskje er det låtane, kanskje er det på grunn av ein litt mangelfull dynamikk i produksjonen, i alle fall sit eg og ynskjer meg litt større breidde i uttrykket. Slik glir You’re Wrong og She’s Expecting Rain forbi utan å sette seg fast. Så kjem Here’s The Sun, popkjekk, fengande og blåsarfrisk, og rettar eindel på inntrykket av manglande variasjon. Avslutninga No Trace of Me følgjer opp. Myndig og langsom, med meir blåsarar og tonefargar frå Belfast.

Konklusjon: ei bra plate, men Knutsen har ikkje heilt fått på plass signaturen sin ennå, og ferda går i litt for stor grad langs midten av den trygge veg. Ved neste korsveg trur eg det kunne gjort seg å ta nokre skritt nærare kanten.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov5

Jeff Klein – The Hustler

Posted on by
Standard

Tredje forsøk frå ein heller uspennande amerikansk songar og låtskrivar.

cover  Med sigaretten i venstre hand, whiskyglaset i høgre og eit livstrøtt uttrykk under ein mørk hårmanke har den dekadent kledde unge mannen vendt dama ryggen. I lufta mellom dei heng den store kommunikasjonsgåta og dirrar.

Jeff Klein har laga si tredje plate. Denne, som tidlegare framstøyt, grev seg ned i, smyg seg rundt blant, og dveler ved mellommenneskelege samhandlingsproblem. Han har titulert den The Hustler. Skulle vere greitt nok det, for det kan nok vere visse bedragerske fakter som ligg til grunn for trøbbelet han skildrar. Han er forresten slett ikkje så verst til å formulere desse heller trasige erfaringane. Spesielt dukkar det opp ei handfull enkeltlinjer ein bit seg merke i. Det flokete er at han sjeldan pakkar orda sine inn i melodisk fascinerande vendingar. Desse har i staden ein tendens til å ende opp som lite originale og/eller anonyme og stilleståande.

Det opnar lovande. Tittelkuttet er historia om byen han spelte inn plata i. Heftige, fargerike, syndige, farlige og dekadente New Orleans. Til eit sparsamt komp konstaterer han umiddelbart at «The city is making love to itself», og han blir etterkvart dratt ytterligare inn i den rådande atmosfæren; «she’s shaking her hips, and she’s promising she’ll make me come…….. so I come». I frasering og melodisk løysing kan det heile minne litt om Ed Harcourt. The 19th Hole følgjer. På eit insisterande men melodisk omfamnande vis fortel Klein om trøblete tider. Ting var på sporet, men i jakta på det nittande holet byrjar det å gå på tverke både for den eine og den andre; «the world keeps on turning, mostly it’s turning on you».

Men så vert det verre. No hamnar mannen brått ut i ei hengemyr av trøyttande poprock. Framført i det same lende som Ryan Adams søkte mot når skyggane av Soul Asylum omfamna han, og han gjekk seg vill og fant Jesse Malin. For riktig å understreke kor vegen går har Klein fått med seg Dave Pirner frå nettopp Soul Asylum til å kore på tre låtar. På eit par andre korar Ani DiFranco utan at det vert så veldig mykje betre. Greg Dulli (Afghan Whigs) og Mike Napolitano (Blind Melon) er ansvarlege for produksjonsjobben, men vel sjeldan dei mest løfterike løysingane. I eit presseskriv vert det tala om ein eklektisk innfallsvinkel. Vel, det skal meir til enn beats her, ein synth der og ein rå gitarsolo bak hjørna før ein bør snakke for høgt om slikt. Og uansett treng ein sterke komposisjonar, dei er det nok dessverre ikkje for mange av her. Faktisk er det vel berre den krypande og lett dysfunksjonelle Ironside, samt pianodrivne og Tweedy-infiserte Cobalt Hue som har litt å by på etter at dei to første låtane har gjort seg ferdig.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov5

Kate & Anna McGarrigle – La Vache Qui Pleure

Posted on by
Standard

Ei plate i velkjent harmonisk stil frå dei kanadiske søstrene.

cover  Med låtar som Heart Like a Wheel, Talk to Me of Mendocino og Complainte Pour Ste-Catherine har dei Canadiske McGarrigle søstrene for alltid skrive og sunge seg inn i musikkhistoria. I alle fall i folk- og country-delen av den. Alle dei tre nemnte låtane pluss ei handfull til med melankolsk velklang er å finne på deira sjølvtitulerte debutalbum frå 1975. På den plata er deira yndige harmonisong i si blomstrande og mest medrivande fase. Det skal dukke opp fleire album opp igjennom åra, men utan at nokon av dei heilt når tonerikdomen frå debuten. Deira niande (og første i dette årtusenet) Le Vache Qui Pleure føyer seg såleis heilt greitt inn i rekkja. Slett ikkje dårleg, men heller ikkje av suveren bygning.

Alle så nær som eit av spora er i fransk språkdrakt. Søstrene vaks opp under tospråklege tilhøve, så for dei det kan vere like naturleg å ty til fransk som engelsk. Det er det ikkje for underteikna, slik at noko vidare oppfatning av kva som gøymer seg i tekstane her har eg ikkje kompetanse til å avdekke. Men pytt pytt, det går absolutt an å ha det triveleg i selskap med søstrene likevel. Den yndige harmoniseringa er framleis på plass (berre ved einskilde høve kan ein oppfatte visse småruskete tildragingar). Pirrande melodilinjer har dei også stadig evna til å lure fram (alle spora er komponert av søstrene sjølv, med teksthjelp frå lyrikaren Philippe Tatartcheff). Særskild attraktiv er melodiføringa i innleiande Petite Annonce Amoureuse. Den påfølgande Ah Tournesol er også sterk på folksy vellyd. Den kjem forresten om att mot slutten av albumet som Sunflower, og viser seg då å vere ei tonesetting av poeten William Blake sine åtte linjer av same namn. Linjer som talar om både død og håp. Utifrå graden av vemod og lys eg kan oppfatte i tonane på dei resterande elleve spora, kan eg godt førestille meg at liknande tema er å finne blant desse også.

Ikkje alle melodiane blomstrar, lydbiletet kan verte noko trivielt, og søstrene sin vokal tenderer mot noko litt vel søtleg til tider. På den andre sida er det noko ektefølt og varmt over tilnærminga deira som bør smelte dei fleste rop etter skarpare kantar.

Anna si dotter Lily Lanken og Kate si Martha Wainwright er med og korar på plata. Apropos sistnemnde så er vel situasjonen den at son og broder Rufus har vore den mest framtredande og applauderte frå familien dei siste åra. Sjølv om La Vache Qui Pleure har fleire stunder med elskelege tonar forpurrar den vel ikkje nett det biletet.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov5

Philip Kane – Time: Gentlemen

Posted on by
Standard

Ein mystisk herre frå London, med stor stemme, poetisk brodd og fertile tonar.

cover  I det sør-austre hjørne av London bur ein mann med ei fabelaktig songstemme. Her lever han i anonyme former, avsondra frå det moderne og pulserande bylivet. Så prøver ein å skaffe seg opplysningar om mannen ved å google namnet hans, er det særdeles tynt med treff. Men litt finn ein på ei ikkje altfor rikhaldig heimeside. Noko beskjeden omtalar han musikken sin som «shit you simply do not need», men takkar samstundes audmjukt alle som finn på å uttale seg positivt om songane hans. For så i neste trekk å erklære seg nokså bramfritt som poet, historieforteljar og drittsekk. Han verkar å ha både asosiale og sjølvdestruktive anlegg, men også frisinna og omfamnande perspektiv. Han er eit mysterium og ein altfor godt gøymt løyndom.

Philip Kane debuterte som soloartist i godt vaksen alder med albumet Songs For Swinging Lovers (2003). Med si Al Green-slekta røyst, sin poetiske brodd og sine inspirerte tonar serverte han både mørke og merkelige historier om folk på kant med tilværet, det vedtekne, sanningane, løgnene og seg sjølv. Med den fantastiske Me, The Ladyboy, and Gloria Estefan som frontløpar. No to år seinare er han klar med sitt andre soloalbum. Det ber tittelen Time: Gentlemen og er faktisk ei endå sterkare oppleving.

Sidan han har denne soulsmidde stemma blir det sjølvsagt til at ein tenkjer i retning både nemnte Green, Otis Redding og Smokey Robinson. Biletet er likevel meir komplekst enn som så. Han har også crooner-hang à la Scott Walker, Stuart Staples og Nick Cave, og har litt meir enn ei flott stemme tilfelles med Antony and the Johnsons. Han er ein kar som i musikalsk samanheng ikkje er redd for å stå fram verken som avkledd, påkledd, vanskelig eller enkel. Melodisk sett turnerer låtane hans kring velkjente formlar, men det er sterke og grøderike formlar. Han skaper tonar som med den rette straumlinjeforma produksjonen, og dei rette harmlause formuleringane sikkert kunne sjarmert seg inn i hjerta til veldig mange. Men det er sjølvsagt ikkje vegen å gå for ein sjølvdestruktiv faen som mykje heller vil skildre dei forhutla, forkasta, forelska, fortvila og forbanna enn å tekkast dei vellykka, velorienterte, veltalande, velmeinande og velskodde.

Den amerikanske forfattaren Paul Bowles hadde god anledning til å skrive mange brev til si avdøde kone (han overlevde henne med 26 år). Om han gjorde det veit ikkje eg, men Philip Kane startar Time: Gentlemen med eit fiktivt eit. Paul Bowles Last Letter to His Long-Dead Wife er ein skjør, dirrande og sakte veksande ballade. Vi møter ein skrøpelig bitter gammal mann som sitt på verandaen sin i Tangier og ventar på døden; «but there is no easy way to say goodbye».

Frå denne skjellsettande opninga drar vi rett til California. Og «hey-hey» her er vi over i eit langt meir catchy og popfiksert distrikt. Til lyse og strålande tonar fortel hovudpersonen om ei kjærleiksaffære som surna stygt, tilbake i 1992 ein gong. Paret i On Being Alive held saman, men med rusmisbruk som limen, og ute i det fjerne blir barna deira stygt forsømt. Ei låt med Tindersticks-strøk, og med ei Sophie Lane på utfyllande vokalisering. Sophie dukkar forresten opp med fruktbar songinnsats på fleire av spora her. Ved nokre tilfeller får ho endåtil fylgje av riktig så mange.

Den fyldigaste soulkrafta er å finne i A Big Hole in the Ground og Lies and Half Lies. To låtar borne fram av mangestemt koring, friske blåsarar og generell «da-da-da-daa-da da-daa». Særlig sistnemnte er eit smittande tiltak som lett bringe ein ned på kne, før ein med heva armar og glødande blikk stemmer i:

Not everything innocent is beautiful,
not everything beautiful is innocent.
There are lies and there are half-lies;
And then there me, I’m the only one you’ll ever need…

Akkurat som mange andre av desse som luskar rundt i sjela sin bakgard (les Cave, Waits, Antony, Reed) er Kane kar for å finne det vakre i det stygge og det stygge i det vakre, skrape bort all ferniss og presentere skikkelsane sine utan rustning. If This Is True? spør ein av Kane sine portretterte, og det er ikkje den edle og glansfulle sida av mannen vi vert kjent med. Fyren nektar å godta konsekvensen av at han og ho «are lost on different corners of the same world». Så når ho konfronterer han med si avgjerd om å dra sin veg veks mismotet han over hovudet. Dystre strykarar underbygger ytterligare at dette handlar om å ha det skikkelig vondt.

Han har det ikkje heilt godt faren i The Ballad of the Single Father heller, der han startar med å deklarere at han ikkje har «kissed a woman in over 2 1/2 years». Svikta og einsam sit han der med ansvar for gard og born og konstaterer at han må leve livet sitt «by the song of Kenny Rogers». Om kvelden trøystar han seg derfor med whiskeyflaska til han blir «the smallest island in the stream». Sjølvsagt er det tragisk, men samstundes synes eg å skimta konturane av eit skeivt smil hos Kane idet han avsluttar songen med; «you picked a fine time to leave me Lucille». Når vi først er i countrytraktene passar det vel også å nemne den reinspikka countrylåta What a Man’s Got to Do. Her snur Kane opp ned på alle cowboymytar og køyrer ei velkjent klisjé inn på eit eksistensielt langt driftigare spor når han ytrar at «if I only knew what a man’s gotta do».

Til skarpe tonar, kryp og klorar Thereseinstadt – Our New Quarter seg fram i lyset. Å hevde at hovudpersonen her er ein angrande syndar er å ta for svakt i. Han har vore i krigen, han har tydeligvis gjort stygge ting, og no ber han ikkje om nåde men om å få si straff; «knowing I deserve hell, and ready to embrace my punishment». For så, tynga av sine handlingar, å søke ned til elva og komme med fylgjande sukk; «and though I weep enough tears to burst the banks of the Elbe, there are not enough tears to wash clean this soul of mine».

Tårer vert det også felt i det noko ustabile tilfellet Baby, Those Bastard Stars. I ei låt som vekslar mellom tunge og lette parti møter vi ein lunefull type som kanskje ikkje har dei beste ideane for eit vellykka stemnemøte; «let’s go out tonight, we’ll drive the car into the brick wall, you can be the grand dame of self abuse, I’ll be the Patron Saint of Absolutely Fuck-All».

Den motsette sida av Philip Kane får vi servert med …Still. Her han til harpeklang og pianotårer fremjar metaforar av langt meir yndefull karakter. Det er både fuglar, blomar, årstider og kjærleik, før den tilslutt sprett inn på eit to minuttar langt blåsarorientert og skarpt funky spor. Medan avsluttande The Reason I Love Her held seg til vemodsfulle piano- og strykartonar heile vegen, og set eit nennsamt og vakkert punktum.

Dette er stoff som okkuperer tankane, hærtek sansane og infiltrerer sjelegangane. Ja, dette er eit album ein ikkje skal sette for langt nede på ventelista.

8/10

 

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov5

Kaizers Orchestra – Maestro

Posted on by
Standard

Pumpene går, takten rår, gitarane flår og hammaren slår: Kaizers Orchestra sitt tredje åtak er på skinnene.

cover  Kven hadde trudd i august 2001, då debutplata til Kaizers Orchestra vart sparka ut på banen, at det skulle komme til å herske Kaizersk ompafeber over landet dei næraste to åra. Men i sin balkanpunka, sigøynarforvirra og høgst originale form skulle altså Ompa Til Du Dør treffe eit vitalt punkt hos ei rekke nordmenn, og etterkvart danskar og tyskarar også. Eit leikent og energisk evangelium om klamme og heite kjellarar, galskap, mord, og sveitte tinningar på den usikre sida av revolvermunningen, skulle vise seg å bli ei skikkelig suksessoppskrift. Oppfølgjaren kom tidleg i 2003, og var som tittelen seier ei Evig Pine. Dystrare, tyngre og ikkje fullt så vilter, men med sine historier om løgner, smerter, hemntankar, og livet på feil side av gitteret, sette den sine spor etter seg den også. Eit halvt år etter den utgjevinga tok bandet pause frå norske scener.

Så, fire år etter det sensasjonelle debutalbumet, svingar Maestro seg inn i manesjen. Gassmaskefyren er som vanleg på plass på coveret, denne gongen held han kubeinet fram som balansebom for resten av gjengen, medan høgrehanda strør forrykte impulsar over dei. Orkesteret responderer med sprelsk musikalsk krigføring, om enn i noko meir kontrollerte former enn under den første offensiven.

Uttrykket og den instrumentale bruken er vel nokre steg nærare det ein kan kalle konvensjonelle rock’n roll tiltak. Dei har likevel klart å halde på særpreget. Og aller viktigast, ei handfull av låtane er blant dei aller beste dei har presentert. Tittelkuttet er vel etterkvart velkjent. Eit lite meisterstykke i livfull toneformidling, der den bygger seg opp, opp, opp og innfrir idet refrenget slår ut i full låge. Før den i neste omgang stuper inn i kåte austleginspirerte brasstonar. Snakk om å svinge hammaren med dynamisk presisjon og nådelaus kraft. Av nesten like heit karakter er den litt meir popfikserte Knekker Deg Til Sist. Ledig og leiken, med surfgitar-krydring og eit heitt raid av eit refreng, som med sine innlagte «bom-di-di-bom-di-di» fintar tilslutt endar klin i vinkelen. Dieter Meyers Inst. er den episke låta på plata. Den startar i reserverte akustiske former, med eit forsiktig «legg meg inn». Etterkvart trekker den seg inn i meir energiske parti, og «legg meg inn» blir ei stadig meir fortvila bøn. Tilslutt endar heile greia i styrlaus galskap.

Historiene som fyller låtane kretsar kring vanviddet sitt akselererande inntog, forstyrra idear, anstaltar, spionverksemd og djupfølte lengsler. Det er rop om nåde, rop om hjelp, og bøner om å få ro i sjela. Og som ein blanding av gud, djevel, statsminister og overlege dukkar figurane Maestro, Dieter Meyer, Papa og Direktør opp i tur og orden. Ja det kan nok i endå sterkare grad enn kva tilfellet var på dei to førre albuma virke som det er ein nær samanheng mellom historiene dei serverer. Samanhengen gjev seg rett nok til kjenne i snirklete former, og er derfor vanskeleg både å følgje og å forstå. Trur uansett ikkje ein skal grave seg ned i stoffet. For skildringane og insinuasjonane Ottesen og gjengen hans kastar fram er nok meir meint å fungere som forsterkande grunnlag for dei temperatursterke toneåtaka enn som incitament for djuptgripande filosofisk grubling.

Temperatursterke ja. Eg nemnte tre, det er i alle fall to til. Blitzregn Baby med sin smarte surf-gitar og sitt pågåande punkdriv «leker tikken» med både lyttar og Maestro. Medan Delikatessen er ein angrepslysten og rytmekåt luring med skarpslipt gitar- og trompetlyd. Det siste er det bulgararen Filip Ankov Simeonov som er ansvarleg for. Han gjer forresten same innsatsen på eit par andre spor også. Og hans saksofonspelande landsmann Trifon Trifonov er ikkje dårligare. Han dukkar blant anna opp på det spretne innleiingssporet KGB. Ei låt som nok ikkje festar grepet og tar kontrollen slik opningssporet på debuten gjorde. Skjønar heller ikkje heilt vitsen med å trekke denne forhistoriske hemmelige politietaten inn i opplegget. Eller kanskje bokstavane står for Kaizers Godteri Butikk? Dei tre bokstavane dukkar forresten opp i meir harmoniske omgjevnader i Christiania. Her står orkesteret fram i svært så veldreidd og yndig melodidrakt. Men det er berre utanpå, for hovudpersonen i songen står trengt opp i eit klamt hjørne.

Eit par svake spor har og sleppt forbi. Jævel Av en Tango er slett ikkje så djevelsk, men heller ein litt småslapp Waits-pastisj. Den Geir Zahl-skrivne Papa Har Lov er også noko fargelaus. Langt sprekare takter er det over same mannen sin Auksjon (I Dieter Meyers Hall). Særlig den skrålande vekselsongen i refrenget er effektfull. Dei avsluttar så i dugande driv med På Ditt Skift, der det kraftfullt blir slått fast at; «Det var på ditt skift Direktør, på ditt skift… Han forsvant på ditt skift.»

Kven som forsvann kjem ikkje klart fram, men den vitale godtonen til Kaizers Orchestra kan det ikkje ha vore. Den har nemlig klart seg igjennom dette skiftet også, og no skal den ut på tur.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov5

Damien Jurado – On My Way to Absence

Posted on by
Standard

Eit dugande men noko ujamnt album om dunkle kjensler.

cover  Dette er ei historie om dei dovne, dei dugande og dei strålande. Dette er historia om On My Way to Absence.

Damien Jurado har uttalt at hans åttande album handlar om sjalusi. Denne mørke klumpen som ligg på lur i oss alle, og som av og til veks seg altfor stor og dominerande. På eit par unntak nær stemmer nok Jurado sin uttalelse. Det er berre det at han ikkje alltid klarer å gje desse skildringane eit næringsrikt tonefølgje. Eller for å være litt meir presis, songane til den velvaksne karen frå Seattle varierer denne gongen frå det rett så vinnande til det noko tafatte.

Vi startar på botn. Den ordknappe Big Decision byr på syntetisk trommelyd og eit stilleståande melodisk uttrykk. Lion Tamer er melodisk dusinvare. Icicle skildrar kommunikasjonsvanskar og blindt hat, men gjer det heilt utan melodisk dynamikk. Og at velformulerte tekstlinjer ikkje nødvendigvis treng bli stor musikk er Sucker eit godt døme på. Det var dei fire dovne.

Det finst som sagt eit par låtar her som ikkje handlar om sjalusi. Dei skildrar ikkje særleg oppløftande saker av den grunn. White Center er ei usentimental og likefram skildring av eit drap i nabolaget. Konsis i ordval og nennsam i melodisk eskorte. Simple Hello er Jurado som tar ein Neil Young etter å ha høyrt på Jason Molina. Frå same kjelder kjem I Am the Mountain, samstundes som gitarist og produsent Eric Fischer får bandet med seg på eit harvande Crazy Horse-opplegg. Den lealause Night Out for the Downer snakkar om kjensla av å vere «a sinking ship, tied to my lover’s waist». Medan konkluderande A Jealous Heart Is a Heavy Heart har slektskap til I See a Darkness, men utan at Jurado skjær like djupt som Bonnie Prince Billy. Det var dei fem dugande.

Den andre låta ein ikkje kan binde direkte opp mot sjalusi temaet er den vesle tonesterke og poetisk treffsikre visa Fuel. Aleine med sin akustiske gitar syng Jurado sårt og nådelaust om den unge mannen som vender tilbake til heimstaden og mora for å finne tilgjeving for noko som skjedde år tilbake. Grunnen er nokså ustabil under hovudpersonen i Northbound også, som er åtte vakre linjer i eit varleg Nick Drake-lende gjort på 1 minutt og 38 sekund. Høgdepunktet er nok likevel Lottery der Rosie Thomas bidrar med utfyllande harmonisong. Ei låt Damien hevdar har sprunge ut av tårene til enka til fyren han syng om. Ein uheldig fyr, men om det er han eller forteljaren som er den usympatiske vert eg ikkje klok på. Eit glødande og briljant fasettert nummer er det i alle fall. Det var dei tre strålande.

Ei svale gjer ingen sommar heiter det. Hmmm, det gjer nok ikkje tre heller.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov5

Johnossi – Johnossi

Posted on by
Standard

Med enkle middel og melodisk talent smett to unge svenskar innom og vil ha litt merksemd.

cover  Det enkle er ofte det beste, heiter det som kjent i ein velkjent klisjé. Og enkelt er termen til Johnossi. Dei er frå Sverige, dei er to, og dei heiter John Engelbert og Oskar «Ossi» Bonde. Førstnemnte spelar gitar og syng, sistnemnte slår på trommer. Dei har vore eit musikalsk par i cirka 3 år. Dette er debutalbumet deira. Det kom ut i Sverige for eitt år sidan, i desse dagar har det fått distribusjon i Norge. Johnossi spelar rock. Noko dei gjer om ikkje best, så i alle fall riktig så bra.

Etter at The White Stripes spreidde sine kvite blodlekamar utover store deler av den vestlige verda har så godt som alle band som insisterer på å klare seg i bassfrie duoformer måtta tåle å bli parallellkopla med det dynamiske søskenparet. Slett ikkje ei rettferdig ordning sjølvsagt, og i Johnossi sin samanheng omtrent like lite som i dei fleste andre tilfelle. Eg snappar no likevel opp eit og anna i opningssporet The Show Tonight som kan minne om dei kvitstripete, ja og så kanskje enkelte parti av Press Hold. Sånn elles er det vel andre referansar det kan vere like passande å komme trekkande med. Eit nedstrippa Soundtrack of Our Lives, eit spikerdansande og avpolitisert The Alarm, eller kanskje ein T. Rex utan stort hår og glamfakter. Det paradoksale er at midt i alt dette minimalistiske skaper Johnossi også ei kjensle av noko grand.

Det siste gjeld kanskje spesielt for Glory Days to Come, som sjølv med enkelte spastiske trekk har noko hymne-aktig over seg. Frå eit atskilleg trongare og skitnare rom, la oss for eksempel seie ein garasje, kjem den akselererande og ikkje så lite vinnande Execution Song. Her snakkar vi rå energi para med melodisk kløkt. Det kan vi forresten snakke om ved fleire høve her. Ossi er ein trommis med høgt aktivitetsnivå, og John Engelbert spelar på ein akustisk gitar men sender som oftast lyden av den gjennom effektboksar og forsterkarar meint for el-gitar, slik at den kjem ut igjen i rå, vrengte og kraftfulle former. Låtane som får denne handsaminga er ofte bygd opp av catchy og lett tennelige melodilinjer. Det vere seg den spretne og knipse-pirrande Man Must Dance, den intense There’s a Lot of Things to Do Before You Die eller den lunefulle Santa Monica Bay.

Den andre halvdelen av albumet er gjennomgåande noko meir roleg i formene enn den første. Her finn vi den særs så attråverdige og lett håpefulle balladen Happiness a la Mode, og den nesten like fine og kanskje endå litt meir håpefulle The Lottery. Samstundes finn ein vel også eit par nummer i denne avdelinga som blir litt i mattaste laget. At duoen nok har aller best grep om sakene når dei kvesser gitarlyden og krummar nakken er ekstraspora Risky Business I og Risky Business II eit eksempel på. Den første fresande og engasjerande, den andre dempa, akustisk og litt tråkig.

Det er likevel liten tvil om at det dominerande inntrykket blir at dette er driftige saker. Overstyrte gitarstråler, angstfulle bøner og jublande «bop-be-ra-bom-bom» som siktar og treff mitt i hjertefleisen.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)