Category Archives: 2004

Okt20

Interpol – Antics

Posted on by
Standard

For andre gong; direkte frå New York med engelsk aksent. Det er coolt, det er eggande, det er eksplosivt, og det er sterke låtar.

cover  La oss trekkje ei linje. I den eine enden finn vi band med eklektiske innfallsvinklar, og som uttrykkjer seg over eit breidt register. I den andre enden finn vi… vel, Interpol. New York-kvartetten som gjer tinga sine innafor eit ganske avgrensa felt. Det gjorde dei på sin glitrande debut Turn On the Bright Lights (2002), og det gjer dei i kanskje endå sterkare grad på oppfølgaren Antics. Alle dei ti låtane på albumet trer fram som nære slektningar, og det tek nokre rundar før ein begynner å finne kvar enkelt sine særtrekk. Men når ein først finn desse trekka, vil ein oppdage at det slett ikkje er håplause tonar dei er tufta på.

Bandet sin tone har fortsatt sine tydelige likhetstrekk med britiske new wave-aktørar som Joy Division, The Sounds, Echo & The Bunnymen og Bauhaus, men bildet dei skaper er som på debuten noko fyldigare, og meir stilreint (eller kanskje vi skal seie velkledd?) enn hos desse banda. Visse melodiske trekk deler dei vel også med sine noko eldre bysbarn i Television, sjølv om gitarist Daniel Kessler aldri prøver å utfordre Tom Verlaine sine poetiske gitartokter. Ellers snappar eg opp litt Pixies her, litt REM der, og det slår meg også at deires måte å strukturere låtane på har visse fellestrekk med korleis Madrugada gjorde det på Industrial Silence.

Med ein debut bak seg som fullt fortjent fekk mykje godord for sitt mørke, suggestive og både coole og vanedannande vesen, kan det ikkje ha vore berre lett å forme oppfølgaren. Dei mest slåande endringane i forhold til debutskiva er at Paul Banks sin vokal er plassert lengre fram i bildet, tonen kan virke litt lysare, og ein del av låtane viser seg å ha kvaliteter i retning popdrops-lende. Slik blir dette noko litt anna, men og ei plate som har minst ein fot trygt planta innafor det same feltet dei dreiv rundt på sist.

Interpol kan nok være eit band det er fristande å mistenke for å leve vel så mykje på stil og utforming som på substans og innhald. Dei sløsar ikkje med fargane. Det er svart, det er raudt, og litt kvitt, linjene er reine og klare, og ein køddar ikkje for mykje med mønsteret. Og på tekstfronten leverer dei nok ikkje verdens mest spektakulære rockelyrikk (for å seie det litt forsiktig). Men det suggerande drivet, melodistyrken, og den utsøkte, ja nærast perfekte dynamikken dei nyttar i låtoppbygginga si gjer, når alt kjem til alt, også Antics til ein temmelig så uimotståelig affære. Ja den pustar faktisk Turn On the Bright Lights temmelig så friskt i nakkehåra.

Next Exit heiter saken som først gjev seg til kjenne. Orgelbrus dreg låta i gang, Paul Banks kjem inn og syng; «We ain’t goin» to the town, we’re goin» to the city», der det er ein del saker det skal ordnast opp i. Gitaren ber om plass, bass og trommer likeså, låta blir bygd, og resultatet er uklanderlig. Tonen er satt, mønsteret teikna og strukturen gjeven. På Evil og Narc aukar tempoet, samstundes som det blir tilført litt meir popkjensle. Evil åpnar med eit hult rop på «Rosemary», før orda etterkvart kjem tettare enn heite piskeslag. Brått blir denne oppbygginga pausa og Banks stiller eit kort spørsmål; «hey, who’s on trial?», for så å gje svaret oppå ein intenst aukande og kraftfull bølgje av storveges lyd. Narc dyrkar både det avmålte og det hastige, og skyt innertiar med refrenget; «She found a lonely sound, she keeps on waiting for time out there…»

Meir over i eit monumentalt lende er Not Even Jail, med gjentakande gitarlinjer som går og går, stigande og synkande, og inneheld eit par dosar transekraft til å svaie etter. Det same kan ein vel og seie om Public Pervert, ei låt som når sitt klimaks i det brua krengar og Interpol kastar lasso kring eit fyldig og suverent refreng; «Oh, so swoon baby starry nights, may our bodies remain…»

Når eg verkeleg tenkjer meg om er det i grunn ikkje eit einaste svakt kutt å skue på heile Antics (den einaste låta eg er litt lunken til er C’mere). Om det er evige klassikarar blant sakene her skal eg likevel overlate til framtida å vise, men sterkt er det i alle fall, heilt til mål. Nest siste sporet Length of Love byr på funky bassgitar, monotonsk melodiøsitet, og glødande riff. Medan dei roar seg ned i eit svalt balladeterreng på den avsluttande A Time to Be So Small.

Det er tøft, det er coolt, det er stillstand i møte med eksplosivitet, det er smarte taktskifter og eggande rytmegangar, og på toppen av det heile injiserer dei stoffet med særdeles velutvikla dosar tiltalande melodilinjer. Slikt kan jo aldri bli mislykka.

Med hjelp av CD-plata kan ein og få tak på små eksklusive saker på bandet si heimeside. Opendisc teknologi kallar dei det visst. Og er vel kanskje aller mest eit forsøk på å være smarte i kampen mot nedlasting og heimebrenning.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Okt20

The International Tussler Society – Motorpsycho Presents the International Tussler Society

Posted on by
Standard

Motorpsychologar med venner inviterer på eit sevjerikt, variert og raust måltid.

cover  Då motorpsychoane eit par-tre vakante dagar i 1994 fekk med seg nokre venner i ein trivelig liten seanse og spelte inn det som skulle bli The Tussler – Original Motion Picture Soundtrack, skapte dei samstundes ein aldri så liten legende. Kun trykt opp i eit par tusen eksemplar, og med eit ekspanderande rykte om kanskje å være den beste norske countryplata gjennom tidene, vart albumet snart eit ettertrakta samleobjekt. Underteikna høyrer med til dei som ikkje fekk kloa i albumet før det blei gjenutgitt, med ein generøs dose ekstraspor, i 2003. Ei sjarmerande og fin plate er det, men om det er den aller beste countryplata gjeve ut her til lands er eg ikkje heilt sikker på, den har nå i alle fall eit par konkurrentar. Men eg er sikker på at albumet som har okkupert stereoanlegget mitt dei siste dagane er betre enn alle norske countryalbum eg har fått med meg. Det er berre det at eg er ikkje så overtydd om at The International Tussler Society skal bli plassert i countrybåsen denne gongen.

Nå er tonane som flyg rundt her fortsatt veldig amerikanske i sitt vesen. Men dei flyg vidt, frå Neil Young sin Broken Arrow farm, via skogkledde fjellpartier, golde landskap, Macon, Georgia, sumpområder, og fram til ei grav i Jacksonville, Florida. Dei bevegar seg frå tøff rock’n’roll til vare balladar, frå vestkysten sin harmonisang til sørstatsrocken sin meir gruffige tone. Men for all del, det er fortsatt ein god del country å finne i brygget også.

Dette, saman med western-mytologien i cover og tekstar bringer ånda i det heile ein god del mil vest for den trønderske vinteren i Stuggudalen. Men i Tusslarane sine evnerike hender blir dette forholdet aldri flaut og påtatt, og dei forvillar seg heller aldri ut i parodien sin grøftekant. Det dei sju imidlertid gjer, og som få andre norske artistar i same ærend får til, er å sette sitt eige solide stempel på det dei serverer. Derfor gjer det igrunn ingenting at ideane bak dei sjølvskrevne og særdeles vitale låtane kjem langvegs ifrå.

Neidå, her er det berre å kaste seg uti det med hovud og hjerte først. Som belønning får ein då 50 minuttar med varmblodig og livgjevande elektrisk musikk. Framført med stil og usannsynlig seriøs speleglede. Der det sterke åpningssporet Highway Zen med sitt vekselbruk av sørstatsrock og Neil Youngske fargar grip tak hardt og effektivt i første runde. Eit tak som aldri glipp. På den påfølgande That Ol» White Line er det vestkystharmonien som står i sentrum. Medan retningssikre The West Ain’t What It Used to Be byr på sørstatsrock med glødande fleirsang.

I avdelingen for balladepreg og varleg melankoli finn vi låtar som September og Morning Rain. Countryrock i sin meir karakteristiske habitt møter vi på The Skies Are Full of… Wine? (denne er også å finne i ei meir Motorpsychotisk drakt på Ozone EPen som kom forut for Trust Us), og i sangen om Tussler sitt assorterte åttande medlem hunden Laila Lou. Løpske banjotonar og heftig pedal steel frontar When We Were One og biltrøbbel-affæren Shitbox Ford, albumet sine lengst-over–i-country-lende tilfeller. Snev av country har også Back In Your Bed, men her er slektskapet til Lynyrd Skynyrd i boogie-slag meir framtredande. Eit slektskap ein og kan spore i Satan’s Favourite Son. Ei låt som og har sine rufsete Little Feat fakter, samt eit refreng av kraftfullt melodiøst og vanedannande kaliber. Ein potensiell live-vinnar, og plata si nest størst stund. Den aller største kjem til slutt. Cassie (Call on Me) er ein koloss, ein symbiose av Crosby, Stills & Nash aktige harmoniar, Allman Brothersk dynamikk og eksplosiv rytmikk. Den sparkar, bit og kjælar, og er eit uvær på stigande kurs. Seks og eit halvt minutt etter at den starta gjev den frå seg sin siste tone, lenge før eg har blitt mett. Eit ekstraordinært punktum på noko som godt kan vise seg å være årets beste norske plateutgjeving.

Albumet kjem og med ein DVD. Her får vi servert ein drøy halvtimes dokumentar frå innspelingane, video av Satan’s Favourite Son, samt ein del outtakes frå dokumentaren. Her er også det første minuttet av den påståtte filmen som innspelingane i 1994 skulle være eit soundtrack til. Eg veit ikkje om det heilt held som bevis for at den verkelig finst.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Okt20

Ill Lit – I Need You

Posted on by
Standard

Country og folk-liknande tonar blir fargelagd med elektroniske lydar.

cover  Det er åpningslinja som har meisla seg kraftigast fast ifrå Ill Lit sitt andre album I Need You. I eit countryfisert leie syng Daniel Ahearn friskt og herlig vemodig; «I’m hoping you get better, dear, cause even east L.A. is west of here». Med tanke på at låta ber tittelen Mid-City er kanskje det ein litt merkelig påstand. Men sidan utsagnet kjem frå ein bitter fyr som også erkjenner at han er «almost out of space», kan nok dei fleste proporsjonar virke litt forvrengte. Låta er enkel og fullstendig uoriginal, men medrivande og flott. Country-pop med svikt i knea og groove i magen. Bore fram av ein svakt brennande el-gitar som etterkvart for selskap av meir lyd. Synth-lyd. Programmert lyd. Og det er her Ill Lit har funne seg ei lita mark dei førebels ikkje deler med altfor mange summande og musiserande individ. Ei mark der country- og folk-liknande tonar ofte blir fargelagd med elektroniske lydar. Etter det eg kan forstå ligg nok ikkje marka så veldig langt unna Magnetic Fields, og både Beck og Wilco har tidlegare vore innom og lagt igjen spor etter seg. Ved nokre høve gjer så Ill Lit forsøk på å løfte blikket i retning spacepop-sfærer, og då ser eg ikkje bort ifrå at det kan være Grandaddy dei ser aller klarast føre seg.

Nå er nok ikkje Ill Lit like ofte innom skarpe tonar og spenningsfylte arrangement som vi er blitt vant til frå dei fire eg kom til å nemne over. Til det er eindel av låtane blitt utstyrt med litt for anonyme melodilinjer og spinkel framdrift, sjølv om fleire samstundes har sine små augeblikk. Men her finst også tvers igjennom eminente saker som Freeway. Ein driftig tur langs ein veg av mismot, sjalusi, redsel, død og ein del andre sånne ting som kan påføre ein stakkar både lut rygg og pustevanskar. Men då er det kanskje ei trøyst at «if Jesus ever gets here, he’s gonna sort you out,» eller kanskje ikkje. Og sidan vi no først er inne på godlåtane: Broken Open Fence er ein finfin slow-folk sak med dobbel-vokal og følgjande innrømmelse; «I’m not a fast lover, I’m not a slow lover, I’m a half-fast lover». Heilt til slutt kjem så ein liten to minuttars Anniversary, som viser at Ill Lit kan være like så kjekke å høyre på også når dei kun utstyrer seg med ein akustisk gitar og nokre lengtande fiolintonar.

Ill Lit har for øvrig sin historie tilbake til seint på 90-talet. Då dei tre kameratane Jens Fleming, Benjamin Provo og Daniel Ahearn bestemte seg for å gjere eit eller anna i saman. Dei første åra gjekk dette eit eller anna mest ut på å forske i kortfilmen sin verden. Etterkvart kom så, med Ahearn som den drivande krafta, musikken i fokus. I dag virkar bandet å være eit slags åpent musikalsk kollektiv (I Need You tel tilsaman 14 musikantar). Eit kollektiv som med sitt andre album-framstøt har grepe tak i ein god del fine tonar, men som og ramlar over i litt for tamme og anonyme stunder iblant.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Okt20

Sivert Høyem – Ladies and Gentlemen of the Opposition

Posted on by
Standard

Ei fin plate er det Sivert leverer. Ikkje heilt der oppe i selskap med bandet sine to beste, men med fleire låtar som kitlar ryggraden.

cover  Det er nokre år sidan no. Meir nøyaktig var det vel nokre månader før det sagnomsuste årtusenskifte. Med ei overbevisande kraft presenterte Madrugada seg på den norske rockescenen. Deires Industrial Silence vil alltid stå der som ein av dei verkelig store opptrinna i norsk rockehistorie. Oppfølgaren var ikkje heilt av samme kaliber, men så, med 2002 sin mørke og balstyrige Grit var bandet nær ved å tangere debuten. Og nå er dei sannelig, fullt fortjent, i ferd med å skaffe seg eit navn i England. Ei nyutgjeving av Grit har fått fleire fine omtalar, og bandet blei for nokre månader sidan endåtil tildelt ei heilside i magasinet Mojo, i spalta «mojo-rising».

I ein sånn situasjon er det altså at frontfigur Sivert Høyem dukkar opp med si første plate under eige navn. Og ei fin plate er det, ikkje heilt der oppe i selskap med bandet sine to beste, men med fleire låtar som kitlar ryggraden. Her er spor som lever i områder Madrugada har vitja ved tidlegare høve, men her er og fleire spor henta frå ulike sfærer som bandet aldri har oppsøkt. Først og fremst er dette ein langt meir dempa og stemningsbærande affære enn kva Madrugada stort sett har hatt føre seg. Og stemma hans, ein av dei aller beste i rockeriket Norge, kjem minst like mykje til sin rett i denne samanhengen.

Ladies and Gentlemen of the Opposition er spelt inn i studioet der Industrial Silence i si tid blei til, Athletic Sound Studio i Halden. Før tapen tok vegen til Peter Gabriel sitt Real World studio i Bath, der Tchad Blake (Tom Waits, Richard Thompson, Ed Harcourt ++) tok seg av mixinga. Det høyrest ut som om at Sivert og dei inviterte musikarane har hatt trivelige dagar i studio. Det er nemlig ein laus og avslappa stemning her som absolutt gjer sitt til det vellykka sluttresultatet.

Nå tar det ikkje av sånn heilt med det samme. Northwind og Be For Real som startar gildet er to tilfeller som nok også kunne kledd seg i Madrugada si drakt, men som blir litt tomme på friske tonar til at dei heilt klarer å tilfredsstille. Medan singelvalget Far From Here er ein Grant-Lee Phillips-aktig poprockar i strigla utforming som aldri kjem innunder huden. Men då er og det litt traurige unnagjort. Smalltown Supersound er ein særdeles popfrisk sak med ein ung og sjarmarande trio som heftig kor-følgje. Den ærverdige trubaduren Cornelis Vreeswijk får litt merksemd her også i form av det engelsk/irske folkbrygget Song For Cornelis. Meir folk-tonar frå angloamerikanske marker blir presentert i snurrige Black Box, og i ekstraordinært vakre vendingar i den litt Bonnie Prince Billy-aktige Ladyfriend. Med den er vi også inne i albumet sin absolutt beste del, den siste. Her sprikar det rett nok meir både i stil, tempo og decibel. Men her finn vi og dei beste låtane, med dei mest leikne og vitale arrangementa.

Han stuper inn ein av Lou Reed sine bakgater, der han møter Smog og spør What’s Wrong With You. Han helser på både Leonard Cohen og Bob Dylan i den melodisikre godbiten First Day of Somersaults. Her er sangar om draumar, om kjærleik som sigrar, om kjærleik som grunnstøter, om anger, sinne og demonar, og om alle løgnene. Det siste har den knokkel-piano draperte Woman sin del av. Ein låt der tone tar tone og bringer den gradvis inn i eit vakrare og vakrare univers. Ganske andre takter er det over Slow Blues/Let It All Hang Out. Frå sin plass bak Simen Vangen (den einaste frå Madrugada som deltar på albumet) sitt vuggande og innbitte rytmedriv syng Sivert ein erotisk betont sak, «stripped of feathers, boots and common sense». Kva avslutningslåta har med Bambi å gjere har eg ikkje klart å finne ut. Uansett, Theme From Bambi er ein nennsom og fin ballade der håpet har fått grobunn, «maybe».

Jodå, Sivert klarer seg fint åleine og han, men rundt neste sving har eg no lyst på ei ny Madrugada-plate likevel, eg.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Okt20

William Hut – Versus the End of Fashion Park

Posted on by
Standard

Du verden så treffsikker han er i sin melodiførsel, denne vemodige vestlending.

cover  Så langt eg har fått gjort meg kjent med musikken deires, virka Poor Rich Ones å være eit heilt ålreit poprock-band. På ingen måte grensesprengande, men som ein sympatisk aspirant frå R.E.M.- og Radiohead-skulen. Var det nokon som ymta frampå med Travis og Coldplay også? Tja, nei, dei var nå betre enn som så.

Eg nyttar fortid, for det kan virke som om Bergensbandet nå er historie. Eller kanskje dei berre har gått i opplag, på ubestemt tid? Uansett, bandet sin vokalist Willy Marhaug er i desse dagar klar med sitt andre framstøt som soloartist under signaturen William Hut. Og det er blitt ei storarta foredling av dei fine tendensene han viste fram på 2001 debuten Road Star Doolittle. Litt av REM-legninga er fortsatt tilstades hos den godaste Hut. Likevel synest eg uttrykket han har funne fram til på Fashion Park ber preg av eit langt meir personlig formspråk enn kva som til tider var tilfelle tidlegare.

Iøyrefallande låtar har William alltid vore ein kløppar til å sy i hop. Men det han får til denne gang har han berre unntaksvis vore innom før. Faktisk finst det ikkje ein einaste låt på Fashion Park som ikkje har si rot i tiltalande melodiførsel. Frå det sparsomt arrangerte åpningsnummeret King Of til han avsluttar med ei lita vise omkransa av lydar frå endestasjonen Fashion Park Station er det særdeles lite som påkallar apati. Det einaste sporet eg har litt vanskar å hanskast med er For the First Time, mest på grunn av eit arrangement eg ikkje blir heilt komfortabel med, à la Reveal på det svakaste. Men ellers er dette uklanderleg Bergens-melankoli i engelsk språkdrakt og utvungen melodiprakt.

Hut har nok eit visst slektskap med andre vestlendingar som Thomas Dybdahl og Magnet, men er langt meir fiksert på, og flinkare til å finne, den ukompliserte poplåt enn desse to. I samme åndedrag kan ein kanskje og trekke fram nokre relative ferskingar frå øyene på andre sida av Nordsjøen; Tom McRae, Damien Rice og Ed Harcourt. Hut har vel ikkje heilt den samme snodige meloditeften som sistnevnte, til gjengjeld har han i mine auger langt meir å fare med enn både kritikarroste McRae og Rice. Først og fremst fordi han lagar mykje betre låtar. Låtar han i neste omgang gjer ein smakfull behandling, upretensiøst og naturlig, ikkje strabasiøst og utstudert. Han kler dei i drakter som passar perfekt. Ingen monstrøse frakkar når det greier seg med ei lita jakke, ingen ullen genser der ei skjorte høver betre. Og i dei tilfellene der det blir spandert litt kraftfull lyd, veit William og hans medhjelparar å stoppe mens leiken er god (veldig god).

Poor Rich Ones keyboardisten Bjørn Bunes er for øvrig også sterkt involvert her. I tillegg til å traktere ymse tangentar, er han oppført som både medkomponist og medprodusent. Produsert har også Bjørn Ivar Tysse (ex. Chocolate Overdose) gjort, og han har jo faktisk blitt veteran i det faget etterkvart. Ein av jobbane han gjorde i fjor var debut EPen til Sissy Wish (Siri Wålberg). Ei dame som er involvert med si fagre røyst på to av låtane på Fashion Park. Spesielt vekselsangen ho og William har føre seg på praktfulle Path setter spor i mang ei sjel, vil eg tru. Noko Hut nok også klarer både med den vekselsvis dvelande og spretne It’s the Breeze og den meir nedpå In Your Division. Twin Town er smittande godpop, der vennskapsby-avtalen mellom Bergen og Seattle blir eit fiffig bakteppe for litt vemodsfull filosofering omkring livets gang; «In the twin town of Seattle, in a silent bedroom battle, I’m growing old».

På tekstplanet er det aldri samanhengande skildringar William presenterer, det blir meir som bukettar av stemningskapande ord og setningar. Diskret retningsgivande men aldri forklarande. Nokon ganger til og med uforståelig. Men uforståelig er ikkje den melankolske tilstanden Hut set lyttaren i, den er berre god (veldig god).

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Okt20

Home Groan – The Opening Act

Posted on by
Standard

Den driftige, produktive og countryrockande Martin Hagfors gjer ein Home Groan for sjuande gong.

cover  Sidan Martin Hagfors platedebuterte med sitt countryrock-foretak Home Groan i 1997 har han gjort det til ei sånn cirka årleg hending å komme med ny plate. Årets forsøk er bandet sitt sjuande album med nytt materiell (pluss at det har komme rekande både ei live-plate og ei samleplate). Når vi så også veit at mannen er aktiv i sideprosjekt som HGH og Groan Alone, har skreve låtar for fleire andre (Askil Holm, Helldorado, National Bank), samt produserer og spelar litt både her og der, er det ikkje å ta hardt i å kalle fyren driftig og produktiv. Lik mange andre produktive sjeler er ikkje alt Hagfors har føre seg like interessant, men mykje er det. Slik er stoda på The Opening Act også.

Høgt oppe på hitlister eller dominerande aktør på store konsert-evenement har Hagfors og hans band aldri vore. Så det skulle være ein mann med erfaringane innabords som talar, når han tek føre seg problematikken rundt dette å være oppvarmingsband. I eit sparsomt og akustisk tittelkutt syng han om å møte likegyldigheten, om håpet som renn ut i sanden, og om barske tider og den store einsemda. Ingen oppløftande skildring, altså. Plata som heilhet er likevel ingen dyster affære. Vel så typisk for albumet sin stemning er refrenget i melodivennlige og fine I Drive:

Let this night go on forever
I’m lighter than a feather
I feel too good just to be alive

På den noko kantete rockesaken Market Value plasserer han seg på populariteten sitt musikk-kart, med ein solid dose sjølvironi samt glimtet i augekroken intakt:

I love to hear those rich guys
sing about how poor they’ve been
I wanted to go watch Neil Young
But it cost a hundred dollars so I could not get in

Faktisk er det slik hos Hagfors at tekstane er vel så interessante som melodiane. Det er små historiar, artige observasjonar, og enkel kvardagsfilosofi dei fleste som har vandra rundt med augene åpne og kjenslene intakt sikkert kjenner seg igjen i. Og sjølv om han ikkje heilt kan måle seg med dei aller største poetane i bransjen, fører han ein elegant og treffsikker penn. Ei fin og karaktersterk stemme i eit Tom Petty-nasalt leie har han også. Litt meir på det jevne opplever eg fyren når det kjem over på melodi-planet. På The Opening Act, som på det eg har fått med meg av Home Groan tidlegare, dukkar det fram mykje småfint. Men dei veldig store opplevingane kjem ikkje så altfor tett. Eit par av låtane eg nemnte lenger oppe (tittelkuttet, I Drive) touchar imidlertid slike karakteristika. I tillegg er det eit tiltalande snitt av godtonar over White Dwarf. Den intense litt John Darnielle-aktige viriliteten som ligg over Easy Terms lever eg også godt i hop med. Det same går det an å gjere i selskap med Cowboys and Cactus, der den både stiller med refreng som har vind i segla, og friskt Jaga Jazzist-blås under vengene. Folk frå Jaga Jazzist har for øvrig vore gjester hos Home Groan ved tidlegare innspelingar også.

The Opening Act representerer slett ingen invasjon av originale tankar og takter. Men mykje fin tilnærming til velbrukte og stadig besøkte countryrock-tomter. Og skippar ein bort tre-fire litt tamme saker, går det fint an å ha ei trivelig stund i selskap med Hagfors og kompani denne gongen også.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Okt20

Jolie Holland – Escondida

Posted on by
Standard

Jolie Holland anno 2004: Litt meir produsert. Litt nærmare jazzleiren. Framleis omgitt av denne eimen av svunne tider. Framleis ei særeigen stemme.

cover  Etter dei første to gjennomhøyringane var eg litt skeptisk. Hadde Jolie Holland flytta inn i samme etasje som Norah Jones, Diana Krall og deires like? Ikkje det at Norah og hennes søstre i ånden er så håplause, tvert imot, dei er rett som det er innom ålreite saker, dei. Men Jolie sin debut Catalpa fortalde trass alt om ei dame med endå større ting på programmet. Den var nemlig eit skjørt, underprodusert, eigenarta og vakkert lite eventyr litt utanom det vanlege. Sjølvsagt rekna eg ikkje med at Jolie skulle finne ei avsidesliggande og antikvert stove med knirkande plankar og 200 år gamle gyngestolar for å spele inn tonane sine, nok eingang. Sjølvsagt rekna eg med at ho kom til å oppsøke ein tanke meir strigla og moderne lokaliteter denne gongen. Men eg hadde håpa på at mystikken, og den uforfalska og lågmælte intensiteten, stadig var tilstades. Vel, det er den også.

Det tok nemlig ikkje så mange fleire rundar før eg oppdaga at vår kjære Jolie oppheld seg i eit litt anna slags rom enn den perfekt designa og uklanderleg møblerte stova til Norah og Diana. Sjølvsagt gjer ho det. Istaden er ho å finne oppe på loftet der tradisjonane lever og bur. Der, med ein nennsom respekt for arven som sit i veggane, og som gøymer seg i krokane, transformerer ho musikk frå svunne tider over i ein moderne verden. Oppe på loftet har ho tatt innover seg ånden frå avdøde søstre som Bessie Smith, Billie Holiday og Patsy Cline, samt vore lydhøyr for dei fleste gamle folk-songarane Harry Smith og Alan Lomax fant på si vandring. Ho har bladd i gamle fotoalbum, lest både Faulkner og Flannery O’Connor. Og funne sin eigen tone.

Nå var eigenarta i tonen hennes for så vidt solid på plass allereie på Catalpa, men ho har utvikla den endå litt vidare, gjeve den eit meir jazzigt slør. Den tek slett ikkje skade av det. Fortsatt er det ei forsiktig dame vi møter, som heile tida held stemma i eit reservert leie. Men som samstundes maktar å mane fram klangfulle tonar av stor nåde. Ja, så veldig vågalt er det vel ikkje å hevde at dama er innehavar av ein av dei finaste stemmene som har introdusert seg i det nye milleniet.

Med seg på Escondida (som er spansk for gøymt), har Jolie instrumentalistar på både strenger (banjo, mandolin, gitar, bass), blås (trompet, saksofon), og ulike rytmiske lydkjelder. Utan at lyden av alt dette på noko som helst vis tar av i nærleiken av kakafoniske retningar. Neidå, her blir det helde nedpå, og gitt god plass til kvart instrument. Varsemd og luft.

Akkurat slik den dunkle spøkelses-visa Alley Flower gjorde det på debuten så set den velforma atmosfæren i åpningssporet Sascha saker og ting på plass frå første strofe. Til raffinert Billie Holiday-aktig sjonglering med bluesen i jazzen (eller jazzen i bluesen) syng ho; «Oh tonight my heart is full of a sad song, my lonesome lover has taken off». Og der, på den vemodige delen av trivsels-skalaen, er det at vi møter Jolie mesteparten av tida.

Black Stars er sakte og ulmande, og som tittelen hintar om, ikkje av det lystigaste slaget. Glødande i samme melankolske ærend, akkompagnert av piano og mørke bass-strofer, kjem Damn Shame smygande med sin eim av skam og brent eksos. Frå ein mørk stad midt mellom den tradisjonelle gospel-låta Old Time Religion og gammal medtatt akustisk blues dukkar fabelaktige Old Fashion Morphine fram. Den pianodraperte og lune balladen Amen høyrer på si side til blant Escondida sine meir oppstemte øyeblikk. Kun akkompagnert av heftige trommevisper og klangen frå eit par cymbalar syng Jolie den gamle engelske folkevisa Mad Tom of Bedlam. Goodbye California byr seg fram som ein vindskeiv Jambalaya, og for å illustrere lengselen mot heimtraktene syng Jolie låta med ein brei og nærast uforståelig aksent. Medan hovedpersonen i Do You?, i nokså fortvila tilstand, trør til med kraftuttrykk som; «and you motherfucker, I wanted you». Og Faded Coat of Blue er ei gammal vise ho har funne fram om ein soldat sitt triste sorti, den er også Escondida sitt teppefall.

Men historien om Jolie Holland sluttar nok ikkje her, den har akkurat starta. For eg er heilt sikker på at denne dama kjem til å hente fram inspirerte tonar frå morkne veggar, mørke krokar og frå si eiga gåtefulle sjel også i åra som kjem.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Okt20

Bjarte Hjelmeland – Barske Børnerim (for viderekomne voksne)

Posted on by
Standard

Det er ikkje gull alt som rimar. I alle fall ikkje denne kombinasjonen av avlegse vers og dorske tonar.

cover

Lille Jan skal holde stigen
saa at far sig plukke kan
Grene, som gi’r svirp og svien
I et Birkeris til Jan

Høj er birken, jorden haard.
Far blev niogtyve Aar

Umenneskelig Fristelse heiter dette vesle diktet, og er henta frå diktsamlinga Barske Børnerim for Viderekomne Voksne, som kom ut i Danmark i 1953. Under pseudonymet Poeten leverte forfattaren Poul Sørensen ei samling med små dikt der temaene er av det lett morbide slaget. Dei aller fleste tar føre seg konfliktar mellom barn og voksne, der den eine parten som oftast endar opp med å ta livet av den andre.

At desse versa vakte ein smule harme og spetakkel for femti år sidan går det nok an å forstå. At dei i tillegg vart offer for fascinasjon og kultstatus i mindre kretsar var sikkert både ein konsekvens av denne offentlege harmen, samt versa sitt eksplisitte innhald. Men eg er ikkje så sikker på om dei har særlig til kraft i seg i dag. Med «alle barna-vitsar» drøyt ti år bak i tid, og ein mengd andre morbide – og til tider herlige – påfunn, opplever eg versa til herr Sørensen som heller harmlause affærer i ein lett oppstylta form. Men litt småekkel sjarm har dei, han skal ha det, Sørensen.

Sjarm har ikkje versjonane vi finn på albumet som ein gjeng norske musikarar og skodespelaren Bjarte Hjelmeland har spelt inn. Denne tonekledde utgåva av dikta blir ikkje stort anna enn plump, og beint fram drepande kjedelig. Pådrivarar for prosjektet har vore Jørund Fluge Samuelsen og John Vinge. Begge frå det heller uintressante Bergen-orkesteret Trang Fødsel. Melodiane dei har komponert er temmelig så trange i skjæra. Stort sett enkel viserock, der den eine låta bit den neste i halen, og variasjonen blir så godt som totalt fråverande. Hjelmeland sin sang og resitering er gjort på eit slags fornorska dansk (i retning eldre Oslo-vest dialekt). Eit språk som verken kler Hjelmeland eller dikta sitt innhald. Trur muligens det kunne fungert litt betre hadde karane teke seg tid til å skrive tekstane over i ei språkdrakt nærare opp til Hjelmeland sin vestnorske dialekt.

I tillegg til at den ellers så flinke skodespelaren har brukt tid på dette, figurerer også dyktige musikarar som Odd Nordstoga, Geir Sundstøl og Kåre Chr. Vestrheim på spelelista – utan at eg trur det blir ein vane for desse å bruke tid på slikt fjas. For særlig lengre inn i kalkunstuffingen enn dette er det vanskelig å havne.

1/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Okt20

HGH – Miracle Working Man

Posted on by
Standard

Ujamnt, men i sine beste stunder eit friskt oppkok av banjodreven countryrock.

cover  Med ein liten bunke velfungerande låtar og godt med vitale strenger på plass smett det tidvis spirituelle prosjektet HGH innom med sitt fjerde album. Den særdeles aktive duoen Martin Hagfors og Håkon Gebhardt har funne plass på timeplanen til ei ny økt i hop med sin åndelige rettleiar Fader Seb. Resultatet har fått tittelen Miracle Working Man, og er i sine beste stunder eit friskt oppkok av banjodreven countryrock.

Med på leiken er også den opprinnelige siste H’en Lars Håvard Haugen, samt meir eller mindre kjentfolk som Andreas Mjøs (Jaga Jazzist), Morten Strøm (Askil Holm band), Kari Slaatsveen og Elisabeth Andreassen. På tonen kan det virke som det har vore ein rett så trivelig seanse.

Hagfors og Gebhardt refererer ofte til denne mystiske skapningen Fader Seb, som dei påstår å ha møtt ein omtåka morgon i Hamburg for nokre år sidan. Han tok karane inn i varmen og har sidan vore den store rettleiar og trygge følgesvenn. I tekstane til HGH er han kjærleiken sin forkjempar, toleransen sin tjenar, rastlausa sin forsvarar, englane sin herre og banjoen sin høgaste beskyttar. Ein metafor for den perfekte verdensånda, ein himmelsk framtoning som ser i nåde til syndaren, med sterk rytmesans og leiar av både street choir og storband. Det høyrest pretensiøst ut, men blir levert med eit solid glimt i auga.

I det melodisk virile åpningssporet 22nd Century Sacred Banjo er prosjektet å få alle englane til å byte frå harpespel til banjospel for å gje verda ein ny, frisk start. Banjoen har trass alt langt større sjansar til å overdøyve alle dei forstyrrande lydbølgjene som svirrar rundt i verdensrommet. Tittellåta følgjer i same friske spor, med nye referansar til den my(s)tiske skapningen. Blood For Oil er på si side eit countrynummer i Tom Russell’sk toneterreng, med kraftige meiningar om det amerikanske nærværet i Irak. Etter desse tre byrjar albumet å bli noko meir ujamnt. Saftige Jealous Girl og den noko skakke He Travelled With Our Band held like fullt mål. Det same synest eg faktisk den varlige og harmoniske versjonen av Anna Lovinda gjer, sjølv om den nok er eit godt stykke unna Erik Bye sine dimensjonar. Mindre gjevande er HGH i tilfeller som Mulder (Tom Waits møter Wall of Voodoo, men HGH maktar ikkje å gjengje psykedeliaen som oppstår på eit gjevande vis), og den noko over toppen prektige balladen The Day the Font Capsized (der Slaatsveen/Andreassen overtek sangen mot slutten, slik søstrene McGarrigle gjorde på Nick Cave sin Hallelujah, utan å vere i nærleiken like saliggjerande).

Hagfors er ein produktiv og aktiv mann på den norske musikkscena, som har kome opp med mykje fint stoff. Men albuma han er hovudansvarleg (og medansvarleg) for lid som regel av at dei også har sin del av mindre interessante saker. Han trivst sikkert med sin høge utgjevingstakt, men ville nok kvalitetsmessig tjent på å sile vekk ting og heller kome med plater litt sjeldnare. Hadde han til eksempel tatt det beste frå årets Home Groan-utgjeving og miksa saman med det beste frå denne HGH-seansen, ville han og hans medsamansvorne hatt ei utmerka plate på hand.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Okt20

Helldorado – Director’s Cut

Posted on by
Standard

Hemningslaus og morderisk debut frå ein løfterik Stavangerbande.

cover  Det kan godt være at det finst, i alle fall i overført tyding, både ørken, sleipe hyener, lumske klapperslangar, ekle firfisler og hardføre kaktusar i Stavanger. Likevel er det veldig mykje i Helldorado si framferd her på deires album-debut som fører tankane mine i retning av det store og sagnomsuste kontinentet på andre sida av Atlanteren. Derfor trur eg like godt vi reiser frå heimbyen og startar på nytt.

Så la oss heller seie det slik:
Helldorado er ein spøkelsesby på den amerikanske prærien. Den ligg ein stad innanfor trekanten vi får hvis vi drar nokre linjer mellom Tucson, El Paso og Santa Fe. Byen er befolka av fleire tvilsamme individ pr. 100 innbyggarar enn nokon kjent stad i omegnen. Her er begrep som empati, sunn livsstil og Dagfinn Høybråten framandord. I hendene på dei fire unge karane frå Stavanger og deires medhjelperar framstår staden som ein morderisk rock’n’roll-variant av William Faulkner sin Yoknapatawpha County. Og i denne hemningslause soniske utgåva leverer dei like godt Director’s Cut med det samme. Ingen sensur, med andre ord, istaden snakkar dei rett frå ei whiskeydynka lever. Ved hjelp av skarpe tonar og ein rockemytisk og western-aktig ordsjargong skapar dei ein dyster, blodtørstig og livfull seanse. 11 låtar; fire mord, to sjølvmord, lumske kvinner, sjeleleg forkvakla menn, høg whiskeyfaktor og med djevelen sjølv som brannsjef. Jo, dei har all grunn til å kalle staden Helldorado.

Det heile er plassert i eit lydlandskap som passar stoffet perfekt. Låtskrivar Dag Vagle og hans menn har på langt nær funne opp dette heilt på eigen hand, dei er nok sterkt inspirert av amerikanske tone-dreierar som har trava rundt i distriktet ved tidlegare høve. Frå Link Wray (gitarfigurane til Vagle touchar denne legenden ved fleire høve) til Jeffrey Lee Pierce (det er til tider kort mellom melodilinjene som streifer Gun Club-sfærer). Frå særingen Roky Erickson (Don’t Shake Me Lucifer) til den like sære Lux Interior (I’m Cramped). Og sidan vi først er i gang kan vi jo også nevne David Eugene Edwards (Sixteen Horsepower), Guy Kyser (Thin White Rope) og Chris D. (Divine Horsemen). Du verden så kjekt det er med navnedropping!

Med utgangspunkt i alle dei ustabile tonane frå desse villstyringane brygger Vagle og kompani saman eit fortetta og skamlaust fascinerande rock’n’roll søl, som spenner frå seig stoner rock til hyperaktiv psychobilly. Og før seansen er ti minuttar gammal er det allereie utført tre mord. Blood Shack er surfgitar, Morricone, hyttetur, eit blodtørstig kvinneindivid og eit mord. Men «that was not the end of the song». For mannen som i første omgang drap i sjølvforsvar har nå bokstavelig talt sjølv blitt beten av (vampyr) basillen, og i den vekselvis dystert strykar-draperte og tungt skrallande balladen Lucy and Mary foretar han seg stygge ting. Så sjølv om angsten og angeren innhentar han til slutt, er han nok temmelig fortapt. Payrolled som fylgjer deretter er struttande riffrock, medan Diesel and Bones er seige og tunge saker.

Ein buldrande bass og eit heftig driv skrur i gang The Snake Girl Song, ei ny Lucy er i bildet og denne bør ein helst passe seg for. Kameraet fangar så inn ein sliten og motlaus vandrar. I den mektige salma Dead River fortel han om si reise gjennom «badlands» og «deserts», og har vel egentlig kun eit ynskje om å få møte den evige søvnen. Lengselen etter døden har og grepe tak i mannen vi møter i I’d Waited For This Days. Ein batalje som har ein viss likskap med Violent Femmes sin Country Death Song, men i Helldorado-kretsar løyser den fortvila familiefaren sine problem med å retta rifla mot seg sjølv. I det drivande countryrock-nummeret (med trykk på rock) Killer On the Highway, er det som tittelen indikerer meir grim oppførsel i vente. Medan den brunstige fyren i det melodisikre og punkdrevne singel-valget Teenage Queen nok får oppleve ei ung dame som ikkje er like enkel å hanskast med som han hadde tenkt seg. Women Shouldn’t Drink er omkvedet i nest siste låt, eit spenstig tilfelle som er total Crampsadelica. Berre at The Cramps ikkje har hatt så heftige saker på programmet sidan Psychedelic Jungle dagane sine. Tilslutt rir vi så inn i dei mørkaste nattetimane med langsomme, barske og blå rocketonar som følgesvenn i superbe Roadhouse, sånn like før «all hell breaks loose».

Det går sikkert an å henge seg opp i bandet sin flittige bruk av rockeklisjéer. Det synest eg imidlertid er heilt unødvendig, sidan dei har eit så friskt og gjennomført grep på denne mytologien at ein aldri blir sittande att med nokon som helst form for flau smak i munnen (her er det heller snakk om blodsmak i munnen). Så sleik opp saltet, hell ned Tequilaen, bit i den sure sitronbåten og lev ut ein urovekkande rock’n’roll drøm.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)