Category Archives: 2004

Nov4

Patti Smith – Trampin»

Posted on by
Standard

Frå hjertet av Amerika til gatene i Baghdad. Frå den skjøraste tone til dei mest infernalske raid.

cover  «Our terrain stretches from the american heartland to the streets of baghdad. Our boots are well worn and the sack we toss over our shoulder is filled with tears and grain. We unbutton our coats, for spring is upon us and the air is thick with promise. Let us shake the gold upon the fields for it is spring, a good time for trampin».» (pattismith.net)

Eg ser at enkelte har omtala Trampin» som eit comeback frå Patti Smith si side. I ordet si eigentlige tyding er vel ikkje dette heilt korrekt, ettersom albumet er hennar fjerde sidan Gone Again kom i 1996, og følgjer ikkje meir enn fire år etter Gung Ho. Omdefinerer vi derimot comeback til å tyde; tilbake i toppform, då er Trampin» definitivt eit comeback.

Det er i desse dagar tretti år sidan Patti Smith entra eit studio for aller første gong og kom ut igjen med den legendariske singelen Piss Factory. Då ho året etter (1975) fulgte denne opp med albumet Horses, og introduserte seg med den berømte åpningslinja «Jesus died for somebody’s sins, but not mine» manifisterte ho klart og tydelig at her var ei dame som gjekk rock’n’roll vegar ingen andre damer (eller menn, for den saks skyld) hadde søkt innpå før.

Bandet: Rock’n’roll arkeolog Lenny Kaye skyflar ut kompromisslaust gitargrums. Jay Dee Daugherty på trommer og Ivan Kral på bass dannar ein heftig rytmisk duo. Medan krølltoppen Richard Sohl er ansvarleg for sublim tangent utøving. Dama: Patti Smith er ein ordrik leverandør, eit poetisk uvær, som har henta sin inspirasjon like mykje frå den franske poeten Arthur Rimbaud og beat-generasjonen sine frilynte ordkunstnarar som Bob Dylan, Jim Morrison og obskur garasje-rock. Horses: Eit spark midt i skrittet på alt sløvt, likegyldig og blodfattig. Eit vågalt, friskt og ukultivert åtak. Og dannar saman med Velvet Underground sitt banan-album og Television sitt Marquee Moon ein New York-trio som i denne skribenten sine auger ganske så problemfritt kan få lov å dele tittelen tidenes beste debutalbum mellom seg.

Patti har i ettertid aldri klart å toppe Horses. Av albuma som fulgte dei neste fire åra kom rett nok Easter (1978) ganske nær, men Radio Ethiopia (1976) var litt for ujevn, og Wave (1979) ein temd skuffelse. Ved inngangen til 80-talet trekkjer ho seg tilbake og prioriterer familie og eit fredeligare liv. Ho gjer eit kort comeback i 1988 med albumet Dream of Life (mest kjent for anthem-rockaren People Have the Power), spelt inn i samarbeid med ektemannen Fred Smith (med fortid i MC5). Likevel, på ingen måte ei plate som går inn i historia. I løpet av nokre månader i 1994 dør både mannen Fred og broren hennar. I 1996 og 1997 følger så dei to lågmælte (i Patti Smith-samanheng) albuma Gone Again og Peace and Noise. Begge med fleire fine folk-aktige spor, men likevel nokre hakk unna Patti sine største stunder. Hennar åttande album, Gung Ho frå 2000, trur eg kunne ha vunne på ein noko råare produksjon, her er spor av fleire sterke låtar (Glitter In Their Eyes, Strange Messengers), men i Gil Norton sine produsenthender blir dei, overraskande nok, både litt overprodusert og avsnertifisert. Men så skjer altså underet (eit lite i alle fall), Trampin» dukkar opp og viser ei 57 år gammal Patti Smith med ein glød og ei melodisk kjensle vi må heilt attende til Easter for å finne makan til.

Trampin» femner om eit breidt register, frå den skjøraste tone til dei mest infernalske raid. Frå personlege nedteikningar til sterke politiske og dagsaktuelle ytringar. Frå romantiske forestillingar via pretensiøst ordgyteri til kraftfulle utsegn, rikt krydra med fabelaktig surrealisme og vakre lyriske bilder. Mykje er altså slik vi kjenner dama frå hennes beste stunder, sjølv om det politiske, og då helst i tydinga anti-krig, anti-kapitalisme og anti-Bush, blir gitt meir plass enn nokon gong før. Det er også tettare mellom balladene enn kva som var tilfelle i dei meir spastiske 70-åra. Seks av låtane på Trampin» vandrar rundt i eit slikt varleg tonelandskap. Men det er jo heilt greit så lenge fleirtalet består av rett så fine saker. Trespasses, plassert i nærleiken av eit innbydande countryterreng, høyrer til blant det aller fremste Patti har gjort i denne kategorien. Eg har heller ingen problem med å la Cash få cashe inn nokre adjektiver av positiv art, melodisterk og varmblodig som den er. Sterk er også Peaceable Kingdom, ei låt i naiv utopisk drakt inspirert av skjebnen til den amerikanske fredsaktivisten Rachel Corrie, som i mars 2003 blei myrda av israelske militære medan ho prøvde å beskytte palestinske territorier. Tittelsporet er kun Patti og hennes 16 år gamle datter (på piano), i ein intens og langsom versjon av ei gammal gospel hymne; «I’m trampin», trampin», try’n-a make heaven my home».

Det mest sentrale øyeblikket på Trampin» er imidlertid det kraftfulle rittet Radio Baghdad. Tolv minuttar som er både dagsaktuelle og evigvarande. Tolv minuttar der ho for første gong på over 25 år finn tilbake til den intense nerva i klassiske rock’n’roll rekviemer som Land, Gloria, Radio Ethiopia og Rock’n’Roll Nigger. Vekslande mellom sang, deklamering, kviskring og høglydte sukk utfører dama – godt hjelpt av sine fire våpendragarar (Lenny Kaye og Jay Dee Daugherty er fortsatt med, i tillegg til dei litt seinare påmønstra Oliver Ray (gitar) og Tony Shanahan (bass)) – ei avsindig ferd gjennom historiske landskap. Med utgangspunkt i det faktum at sivilisasjonen sin fødsel fant stad på dei grøderike mesopotamske slettene mellom Eufrat og Tigris, lar ho den irakiske stemme komme til orde. Ei stemme som undrande og etterkvart fortvila konfronteres med den kjensgjerningen at til tross for alt dette folket har gjort for verden sin utvikling; «we mean nothing to you», og blir istaden kun betrakta som «your arabian nightmare». Likevel, det hadde ikkje vore Patti om ho ikkje, opp i alt det smertefulle, hadde latt optimismen få trenge gjennom skylaget til slutt; «suffer not, but extend your hand». Sikkert ingen slager på bankettar i det kvite hus.

Nesten av samme infernalske nåde er dei akselererande ni minuttane kalt Gandhi. Den startar med Patti si røyst oppå ein svak basstone, og bygger seg opp, opp og opp mot ekstatiske høgder. Der ein kan skimte både Martin Luther King og Gandhi blant struttande blomstring og regnande sukkertøy i eit utopisk rike. Jodå, det er romantisk, svermerisk og litt naivt. Samstundes er det gjort med ei slik overbevisande kraft at ein kan ikkje motstå freistinga det er å snike seg inn i hagen for å delta i den pasjonerte dansen; «awake from your slumber, and get ’em with the numbers».

Av dei tre meir konvensjonelt oppbygde rockelåtane, er det den strykar-draperte saken, inspirert av William Blake sitt liv og diktning, titulert My Blakean Year, som verkelig struttar av rytmisk tiltakslyst. Sjølv om både den optimistisk marsjerande Jubilee og langt meir skitne Stride of Mind også er levedyktige tilfeller. Aller mest fordi det er ei av dei sterkaste og mest karakteristiske stemmene rocken har fødd som leiar an.

«Sha da do wop, da shaman do way…»

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Nov4

Sister Sonny – Lucky Doggies

Posted on by
Standard

Sister Sonny komprimerer uttrykket og blir meir tilgjengelige, men slett ikkje dårligare.

cover  Drøyt to år etter den mangslungne og stappfulle Bandit Lab er Sister Sonny klar med sitt femte album. Og i forhold til forgjengaren og det eg har høyrt av bandet sine tidlegare musikalske krumspring kan det virke som om dei denne gangen har gått inn for å komprimere uttrykket og tetta igjen ein del gluggar. Det er lengre mellom dei brokete lydreisene som var ein del av bildet på Bandit Lab, dei 38 minuttane Lucky Doggies ber om merksemda er nok av det meir einsretta slaget. Utan at dette meir tilgjengelige sporet gjer Sister Sonny til eit mindre medrivande band av den grunn. Det er nemlig meir enn nok av godsaker å finne i denne pakka også.

Nå skal eg ikkje påstå at dette er ein revolusjonerande omvelting. Poptonane Bergen-kvintetten serverer har sine slektningar på tidlegare utgjevingar, og psykedeliaen med det markante 60-tals tilsnittet er kanskje vel så mykje tilstades her. Men dei har altså fininnstilt siktet i retning endå meir hooks og velturnerte refreng enn kva som har vore vanlig frå denne kanten.

Åpningsnummeret Poor Harold set tinga på plass umiddelbart. Ein kvass gitar og pumpande keyboards-tonar driv fram ei låt med livgjevande melodiførsel, og maniske tekstlinjer om den ikkje altfor vellykka Harold. Vokalist og låtskrivar (og forfattar) Pedro Carmona-Alvarez drar fleire pussige historiar plata igjennom, ikkje alle er så lett å få grep på, men dei pirrar fantasinerva og det er i grunnen vel så kjekt. Slik tilfellet er med Sir James Fitzjames, der Pedro nærmast minner om ein Ian Hunter i pophumør, medan han tryllar fram surrealistiske problemstillingar som fører til den noko resignerte konklusjonen; «now call for her, the mother of all sorrows». I det samme melodi-riket svevar vemodige og harmonisterke I Phone You Fresh rundt og fangar attraktive tonar. Verkelig hastverk har søstrene i dei korte, kjappe og funky garasje-tilfella Pistedust og Cheapest Chips. Medan dei dreg det lenger ut i bredden på Kopykat Krimes, som åpnar i eit laidback jazzig bilde, før den kastar seg ut i heftige poptonar. Det heile når sin avslutning med sju minuttar lange og særdeles vakre My First Love, John Green, ein sår pianoballade kledd i duse fargar som midtvegs lurer seg inn i eit halsbrekkande mellomspel, før den endar opp med å stå heilt avkledd tilbake; «my friend he drinks a bottle, two buckets and a cup, twentyfour glasses straight down just in case she shows up».

Så sjølv om det er eit par tilfeller (Kompis, Small Errors Grow Heads) som slit litt med tiltrekkingskrafta blir det rådande inntrykket at Sister Sonny er både tøffe, smarte og ikkje minst eggande også i desse litt enklare skoa. Eller som Pedro påpeikar ved fleire anledningar på albumet; «all you need is cuban heels».

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Nov4

Shearwater – Winged Life

Posted on by
Standard

To karar frå Okkervil i litt mjukare og meir popbygde sfærar.

cover  Tilsynelatande utan å lee det minste på sitt meterbreie vengespenn glir lirefuglen lavt over dei skumfylte bølgjene ute på det store havet. Rolig, elegant og utan å gjere altfor mykje utav seg.

Sånn, det var dagens vesle zoologi-økt. Årsaka til desse linjene er å hente i det faktum at ornitologi-student og fugle-entusiast Jonathan Meiburg har kalt opp bandet sitt etter nett denne sjøfuglen, eller Shearwater som den heiter på hans språk. Og det er faktisk også litt av den same glidande elegansen og roen over tonane til bandet hans. I alle fall gjeld det den delen av økta der Jonathan er i framgrunnen. For herr Meiburg er ikkje den einaste som rår grunnen her. Med seg har han tre andre, og særlig ein viss Will Sheff spelar ei særdeles viktig rolle.

Og då går eg ut i frå at det ringer ei bjelle hos enkelte. For Will er den same Sheff som leiar det utmerka amerikanske folkrock-orkesteret Okkervil River. Eit band som jo også husar nemnte Meiburg. Men til forskjell frå kva som er tilfelle i Okkervil-samanheng har Meiburg ei meir framtredande rolle i Shearwater. Her får han være sangfugl på meir enn halvparten av kutta, og står oppført som komponist på lik linje med Sheff. Uttrykket til Shearwater skil seg og eindel frå Okkervil sin til tider litt uvørne verden. For Meiburg sin hang til å perfeksjonere lydbildet blir nok tatt litt meir omsyn til her.

På deires tredje album, Winged Life (meir fuglemetaforikk), blomstrar det fram både popkjensle og rike dufter, i tonar langt meir fargerike enn drakta til den gråbrune lirefuglen. Ja, albumet er ingenting mindre enn ei lita nakkehår-kjelande godstund. Der Jonathan si honningdraperte røyst og hug etter velproporsjonerte lydar blir konfrontert med Will sine meir energiske, intense og skakke innfallsvinklar. Lik ei elegant fugleflukt som møter skipbrudden angst på ei værbitt flåte. Slik oppstår dualitet med eit særdeles vinnande vesen. Viss eg så skulle gjere eit forsøk på å plassere dette på eit musikk-kart synest eg å sjå Shearwater vandrande langs dei snirklete linjene som litt haltande bind ihop American Music Club, Midnight Choir, Palace Brothers og Talk Talk.

Tolv spor har dei å by på. Tolv historiar, nokre minimalistiske og ordknappe, andre meir omfangsrike. Det vemodige dominerer, men her finst også stunder som flyg på lettare venger. Korvidt det er lette vengeslag som har frakta hovedpersonen i A Hush dit han no oppheld seg, er vel heller noko tvilsamt. Uansett, til temperert gitar- og banjoplukking bringer Meiburg her vidare nokre utsagn frå ein som har forlatt livet på jorda. Fortsatt med livet i behald, men ellers noko motlaus, er den sengeliggjande pasienten i det kraftfulle pop-tilfellet (I’ve Got a) Right to Cry. Medan pop, slik ein hybrid mellom Mark Eitzel og Stephin Merritt muligens ville vore, er å oppleve i Sheff låta A Makeover. Sheff er også hovedansvarlig for albumet si aller finaste stund, den drøyt 6 minuttar lange Wedding Bells Are Breaking Up That Old Gang Of Mine. I eit sparsomt lydbilde bore fram av akustisk gitar, lap-steel og litt hammond orgel får vi høyre historia om han som ser sine kameratar vekse opp og stifte familie;

Now they’re all paired off and kissing the other half goodnight,
and then falling deep into the same sleep,
while walls and warm sheets shut out the light,
And I’m the only one, at the top of my lungs,
who’s still singing Sweet Adelines…

Ei lågmælt og ubeskrivelig vakker skildring av nostalgi, sakn og einsemd. I nesten samme klasse finn vi The Convert. Den Sheff-saken på albumet som kanskje ligg nærmast Okkervil-lyden. Intens folkrock med lengsel i kvar ein tone, og poetiske linjer som;

though what once was clear is now so blurred and smeared,
your love felt more pure once your voice disappeared…

Det er mange sterke kjensler som gjer seg til kjenne på albumet, men aldri drar Shearwater ting over i pompøse retningar. For Winged Life er lyden av rasjonelt plasserte lydkjelder, og varleg men raffinert dynamikk. Sjølv på eit spor som Sealed, der Meiburg verkeleg tar i på det vokale plan, er instrumentene få, og lyden av dei ganske så tøyla. I alle fall fram til avslutninga, då alt som var i studio synest å få fritt spelerom i eit kakafonisk halvminutt. Litt sånn atmosfæriske kan dei og finne på å være, særlig i avslutninga The Set Table. Ein affære som heng ihop til tross for sin noko collage-aktige fasong (Tindersticks smeltar saman med Talk Talk etter ein sein aften i Itchycoo Park, eller noko slikt).

Skakt og skadeskote, mjukt og deilig. Shearwater er softrock anno 2004, og betre enn det meste av den californiske vellyden frå 70-talet (så det så).

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Nov4

Ron Sexsmith – Retriever

Posted on by
Standard

Nok ei plate med harmonisk og veloppdragen popmusikk frå den skånsomme canadiaren.

cover  Han prøvde seg i det små sidan tidleg på 80-talet, med sjølvfinansierte kassettinnspelingar, og som medlem i eit band med det, i Sexsmith-samanheng, svært så passande namnet The Uncool. Så entra han vår verden i 1995 med ein vakkert lydande CD som kun bar hans eige namn, og fylgde denne opp med den endå sterkare Other Songs to år seinare. Som ein beskjeden canadisk skogsblom syng han sine varlege poplåtar. Låtar som trass i sin enkle framtoning både ber i seg uforutsette vendingar og mangfoldige toneinnslag. Og viser ei unik evne til å hente mykje fin musikalitet berre utav enkle små ord. Det er derfor lett å skjøne at ein kar som Elvis Costello åpenlyst har proklamert sin kjærleik til Sexsmith sin tonekunst. Lett også fordi ein i Ron sin melodioppbygging, og då særlig på dei tidlegaste platene, høyrer mykje Costello. Rett nok turnerer Ron rundt i ein mjukare og langt meir danna sfære enn den den godaste Elvis har pleidd å gjere seg gjeldande i. Men slektskapet er der.

Som den røynde låtskrivaren han er, er det også lett å skjøne at Paul McCartney tykkjer om Sexsmith sine låtar. Og når eg no har gjort meg kjent med Ron sitt aller nyaste album Retriever, viser det seg at det er nett desse McCartney-tangentane som kanskje gjer seg aller mest gjeldande denne gongen. Særlig synest eg at dette kjem til uttrykk i dei grasiøse tilfella Not About to Lose og Tomorrow In Her Eyes, sjølv om det er lenge sidan eg har høyrt Beatle-Paul utretta såpass til saker. Beatles-klangen er også tilstades i meir up-tempo tilfeller som From Now On og Happiness (saman med den hamrande klangen frå gjestemusikant Ed Harcourt sitt piano), utan at nokon av låtane vel egentlig representerer Sexsmith sine aller største stunder som låtskrivar. Det gjer derimot elegante Imaginary Friends. Det er når Sexsmith tryllar fram slike tonar at vegen til ei legende som Cole Porter ikkje synest altfor lang. Ellers set eg også stor pris på den instrumentelt strippa For the Driver, med sine strøk av britisk folk. Aller mest velgjerande trur eg likevel praktfulle Dandelion Wine er. Den startar med Ron og hans akustiske gitar, som etterkvart får selskap av både piano, elektrisitet, rytmeanslag og strykarar. Utan at låta blir overkøyrd av den grunn.

På den andre sida klarer eg ikkje heilt å svelgje den 70-tals Bill Withers-inspirerte, og litt for svulstige Whatever It Takes. Samstundes som at heilskapen på Retriever kan gje eit litt vel pyntelig bilde. Det hadde ikkje gjort noko om han eit par gonger hadde skjena ut i eit noko meir hudlaust lende (eit slikt eit som dediserte Elliott Smith vitja, litt for ofte kanskje). Men så er det det at Ron Sexsmith truleg har andre intensjonar med sin musikk enn slike dunkle utflukter. Slikt som å sirkle inn veldreide tonerekkjer og plassere dei i eit harmonisk bilde. Og med god hjelp av produsent Martin Terefe (som og gjorde samme jobben på forrige Sexsmith-album, Cobblestone Runway) blir det alt i alt eit vellykka bilde utav desse tekkelige strøka også. Sjølv om eg personleg finn ein smule meir samhøyr med mannen sine to album frå midten av nitti-talet. Kanskje fordi Costello alltid har tiltalt meg meir enn McCartney.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Nov4

Saturday Looks Good To Me – Every Night

Posted on by
Standard

Langt namn, store ambisjonar. Friskt, flott og levedyktig utfall.

cover  I klassen for litt for lange namn, men likevel greie å huske, vil nok dette Michigan-bandet kunne gjere seg godt gjeldande. Men det er ikkje berre i den klassen Saturday Looks Good To Me (heretter SLGTM) skulle kunne hevde seg. For tek ein seg tid til å bli kjent med Every Night skulle det vere lite i vegen for å kunne konkludere med eit hurra eller to. Albumet byr nemlig på eit monaleg antall kvalifiserte låtar i eit melodifint og fengslande poplandskap. Eit landskap som liknar veldig på popverda slik ho arta seg på 60-talet. Frå Motown via Phil Spector, Brian Wilson og til Don McLean. Pluss så på med den direkte naivismen til Jonathan Richman, samt nokre dosar kammer-pop, og vi byrjar å nærme oss lyden av SLGTM.

Bandet vart starta på tampen av det forrige årtusen av låtskrivar, sangar og multi-instrumentalist Fred Thomas. Årets album er det femte i rekkja (herav eit par som er gjevne ut i svært begrensa opplag). Der det forrige albumet All Summer Songs stort sett var ein lo-fi og litt oppfuzza innfallsvinkel til popmusikk i Brian Wilson sine regionar, er Every Night noko litt meir og noko litt anna. Dei Brian Wilsonske popambisjonane er stadig tilstades, men uttrykket er litt meir velordna og gjennomført denne gongen. Noko som er med på å bringe bandet fram i ei meir «ferdig» drakt.

I god Wilsonsk ånd velger Thomas og hans kumpanar aldri den aller mest opplagte vegen. Låtoppbygginga er ofte av det lett intrikate slaget. Noko som er heilt greit så lenge avstikkarane og saltoane deires fører til eit såpass friskt og slitesterkt resultat som Every Night har blitt. Til tider kan kanskje lydbildet virke litt vinglete og desorientert. Men dette viser seg også veldig ofte å være smarte ledd i snodige dynamiske utfordringar.

Det er eit rikt antall instrument i bruk. I tillegg til dei heilt pop-vanlige (gitar, bass, tromme, piano, orgel, perc) dukkar det opp klokkespel, saksofon, klarinett, trekkspel, cello, vibrafon, lap steel og harpe. Tilsaman er det nærare tjue namn nemnt i krediteringslista på coveret, men ut frå bilda inni coveret kan det tyde på at kun seks av desse er å rekne som faste bandmedlemmer.

Den nyankomne Betty Marie Barnes triv mikrofonen straks, og syng forførande og smått fortvila om eit lite problem; «I don’t know what’s come over me since you stole my heart». Og tonane er til tider skummelt like dei Sam Cooke bygde opp sin Wonderful World rundt. Men åpningssporet er slett ikkje åleine om å hente inspirasjon frå soulmusikken sin gullalder. Ramma inn i både fiolintonar og trompetlyd er Until the World Stops Spinning ein svært så catchy soulpop sak. Keep Walking er nesten som eit møte mellom Beach Boys og Four Tops. Medan All Over Town har noko Spectorsk, i tydinga Ronettes, over seg.

Det vekslar mellom kvinneleg og mannleg vokal. I tillegg til nemnte Betty Marie Barnes, trer Fred Thomas og Elliott Bergman også fram for å synge. Etterkvart som albumet skrid fram dukkar det også opp andre ting enn desse soulinfluerte sakene. The Girl’s Distracted er ein litt underlig melodisk slektning av Jonathan Richman sin The Neighbours. When the Party Ends har visse episke kvalitetar, der den, bygd rundt ein akustisk gitar og Fred Thomas sin vokal, vekslar den mellom varlege og meir støytilførte parti. Lift Me Up er pop med hooks, orgeldriv, og, til felles med fleire andre spor, ein vital bruk av tamburin. Medan We Can’t Work It Out og When You Go to New York er forma over ein meir nennsom og kammerpop-aktig struktur, ikkje heilt fjern frå Belle & Sebastian sitt univers.

Ein melodifin og sjarmerande poplabyrint, trur eg vi konkluderer med.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Nov4

Sainte Chapelle – Soon To Fail

Posted on by
Standard

Dunkel, stemningsskapande og moderat påkledd folk med få ord.

cover  Å oppleve fargedansen på glasmaleria i Sainte Chapelle-katedralen ein solskinsdag i Paris skal visst være ei fargesprakande og fager oppleving. Like rik på fargar er nok ikkje tonedansen til Chicago-duoen som har tatt namnet sitt etter den gotiske katedralen. Ekspedisjonen dei legg ut på her på sin første full-lengdar er av meir dunklare karakter. Sjølv om den aldri er i nærleiken av å nærme seg redslene og uhyggen som gjekk føre seg i katedralen under den franske revolusjonen, då den var omgjort til fengsel for folk som skulle i giljotinen.

Dan Schneider (gitarar og litt vokal) og Gary Pyskacek (trommer og andre rytmesaker) vil kanskje nokon kjenne igjen som dei drivande kreftene bak bandet Pedal Steel Transmission. Eit fargerikt og sjangerblandande band som overbeviste underteikna ettertrykkelig med fjorårets album The Angel of the Squared Circle. Sainte Chapelle er tilfluktsstaden dei to søker til når dei vil være meir einsarta og dempa. Då står dei fram som eit folk-band med visse ambiente interesser.

Av Soon to Fail sine elleve kutt er sju reine instrumentalar. Det vanligaste bildet er Schneider i front med ein gitar i fanget og fingrane jagande over strengene. Litt lenger bak sit så eit duplikat av same mann og lagar meir fluktuerande lydar frå ein annan gitar (av typen elektrisk eller pedal steel). Ved sida av han igjen står Pyskacek med sine rytmesaker, som han nyttar enkeltvis og sjeldan høglytt.

Det er søkande og repeterande, og i hovudsak maktar dei to å finne eit dynamisk uttrykk for ferda slik at tonane ikkje svinn avstad ut i det store tomrom. I staden fangar dei interessa, og lagar bilde for det indre filmlerretet. Bilde som alle har dei same grågule fargenyansane av golde landskap, lengsel og sakte rørsler. Like fullt har dei ulike låtane kvar sin personlige innfallsvinkel. In Search of Skip held same gnagande fasong heile vegen, og lever godt på det. Låta med den «velklingande» tittelen May 17th flyttar seg frå einsam strengeplukking og over i grundig el-gitar behandling, før den klimprar svalt mot mål. På Mantra daskar Schneider på strengene i eit gjentakande mønster medan lydkjelder lengre bak skaper både ein melodiøs og ambient verden. På Cartography byter han ut gitaren med pianoet, og slepp Joon He Park til med vemodsfulle fiolintonar.

Ved fire tilfelle bryt Sainte Chapelle ut av sitt ordlause landskap for å synge litt. What Do We Call Love? spør dei første gongen dei prøver seg på det. Vokalen er einstonig og dvelande, frasene er vemodige og gåtefulle. Det same kan seiast om tittellåta sine spådomar om snarlege bommertar. På motsatt side av optimistisk finn duoen seg også i This One Follows Me Around; «day begins again, we don’t see light». Aller lengst inne i katedralen sine mørke kjellargangar finn vi likevel den lengtande sørgesongen To Crave, sjølv om den slår til med eit litt lysare Django Reinhardt-aktig parti midtvegs.

Om det ikkje akkurat er det glade bodskap som spring fram gjennom tonane til Sainte Chapelle, er det noko saliggjerande med melankolien på Soon to Fail. Den er i alle fall ein velkomen kompanjong for fredfulle timar rundt midnatt.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Nov4

Royal City – Little Heart’s Ease

Posted on by
Standard

Uttrykksfull og rett så fin gitarbasert rock frå Toronto, med religiøse undertonar.

cover  Forholdet mellom salig forlystelse og salig religiøsitet er blitt behandla ein del gonger i musikalsk samanheng. Særlig innanfor den afro-amerikanske musikk-kulturen blir tilhøvet mellom desse tilstandane helde varm. Og hos sangarar som Al Green, Sam Cooke, Aretha Franklin og Solomon Burke er ikkje spranget frå religiøse ytringar til det å skildre kroppsleg begjær stort. Litt mindre vanleg er det at desse tilstandane går i pasjonert tospann hos kvite musikarar innan rocketradisjonen. Og når det først blir gjort er det nok som regel i ein meir reservert fasong.

Sjølv om det nok ikkje gjennomsyrar alle 12 låtane på den canadiske kvartetten Royal City sitt tredje album, er både den menneskelege kropp og dens vesen, samt tankar og uttrykk henta frå den kristne tradisjonen, stadig gjentakande tema. Kanskje ikkje så rart, med tanke på at låtskrivar, sangar og frontfigur Aaron Riches er i full gang med eit omfattande teologisk studium. Men samstundes som han er ein religiøs grublar viser han altså også – ei for så vidt naturleg – interesse for mennesket sine meir sansbare kroppslege behov. Dermed får svett glede og fortvilelse på ulike plan komme til uttrykk, om enn i noko meir nøkterne former, både musikalsk og tekstlig, enn hos Al Green og kompani.

Albumet sin åpningstrio illustrerer vel dette greit. Den ikkje så lite Nick Cave-farga Bring My Father a Gift er utstyrt med eit sprekt gospel-liknande kor og lovnaden om at «He will come». Turen går så via den heilage byen Jerusalem, og dens gråtande døtrer, til hektisk Dylansk sangstil som endar i eit samstemt «She will come», i låta med samme namn. Tolkingsalternativa er definitivt fleire, men dei fleste er vel å finne innanfor begrepene kropp og sjel.

Royal City lener seg stilmessig trygt på mykje av den gitarbaserte musikken som er blitt presentert for verden dei siste 40 åra. Mest kanskje i retning av den som har tatt innover seg inntrykk frå folk og country-tradisjonen. Dei er eit band som varierer uttrykket sitt ganske så fint. Og endar opp med ei låtrekkje som i form og farge er rimelig romsleg, samstundes som det heile heng godt i hop. Fleire av spora på Little Heart’s Ease har sine korte glimt av gitarkaskader med gener tilbake til Velvet Underground. Men dette er berre ei lita brikke i mønsteret. Meir dominerande er nok den før nemnte folk- og
country-påverknaden. Og den audmjuke Cabbage Rolls med sine steel gitar-innspel er i så måte eit ypperlig eksemplar av arten. Det samme kan ein vel og seie om Flying Burrito Brothers pastisjen My Body Is Numbered. Og sidan vi først er i countryrock-fødselen sin tidsalder, Ain’t That the Way er veldig The Byrds. Ellers dukkar det opp eit par spartanske men absolutt glødande tilfeller i Neil Young si ånd, O Beauty og That My Head Were a Spring of Water, også. Medan den langsomme og tilgjevande valsen Enemy streifar områder Will Oldham har besøkt i Bonnie Prince Billy si forkledning. Som avslutning kjem så ei bønn om å få vitje elva på den andre sida. Med ein tekst som er både mektig og litt utriveleg; «Turn your sweet face from my offending, from the flesh of hate that sticks to me». Men den er utstyrt med vakre tonar. Frå ein Aaron Riches med atskillig melodirikdom under kjortelen. Og eit band som veit når dei skal spele og når dei skal teie.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

 

Nov4

Kimberley Rew – Essex Hideaway

Posted on by
Standard

Tjue år etter at han vandra på solskinn leverer Kimberley Rew stadig anstendige låtar.

cover  For 20 år sidan var Kimberley Rew den vesentligaste bylgja i Katrina & the Waves. Kven av oss som opplevde 80-talet har ikkje sunge med til låtar som Que Te Quiero, Going Down to Liverpool og Walking On Sunshine? Alle er dei komponert av Kimberley Rew. Eit drøyt tiår etter sin glansperiode gjekk bandet til topps i Melodi Grand Prix med Kimberley Rews Love Shine a Light, utan at det kanskje auka mannen sin kredibilitet. Kredibilitet så det held har derimot det første bandet Rew vann åtgaum ihop med. Hans ringande og glødande gitartonar spelte ei viktig rolle i det fabelaktige Robyn Hitchcock-leia garasje/ folkpsykedelia/ powerpop-bandet The Soft Boys. Deira andrealbum Underwater Moonlight frå 1980 er ein rock-klassikar god som nokon, og ei viktig inspirasjonskjelde for amerikanske band som R.E.M, Rain Parade, Dream Syndicate og The Replacements.

Medan hans eksentriske Soft Boys-kompis Robyn Hitchcock har vore ganske så produktiv på soloartist-fronten (minst 20 utgjevingar bak seg), er det først etter årtusenskiftet at Kimberley Rew har stabla ein solokarriere på beina. Essex Hideaway er hans tredje album sidan 2000. Før det var hans einaste soloframstøt den forlengst utgåtte Bible of Bop, gjort i 1982 i vakuumet mellom Soft Boys og Katarina & the Waves.

Framleis opererer Rew innafor det vide poprock-området, utan å legge seg så altfor tett opp til lyden av sine tidlegare band. Det er to andre namn som dukkar langt klarare fram i bryninga når ein høyrer på Essex Hideaway. To eksentriske engelskmenn; Ray Davies og Steve Harley. Det er Village Green-era Kinks, det er Judy Teen og Make Me Smile-egga Harley. Det er noko veldig engelsk, både i aksent og kjensle. Det er ein Rew som kastar skrå blikk på tilværet, kjentfolk og seg sjølv, som flirer og viser fram eit relativt lyst sinnelag.

Seansen vert innleia og avslutta i St. Bartholomew’s Church. Det er orgel, Rew og fire venner som i andaktsfull stil ber; Bless This Album, og takkar nesten like andaktsfullt; Epilogue. Mellom desse «høgtidelege» aktene får vi servert ti popstykker av større og mindre interesse. To låtar om hårklipp, den første (Short Smart Haircut) er vuggande, plystrande, music hall-aktig og artig, den andre (Even Shorter Haircut) er kraftpoppig men litt meloditrang. Dei barske poprockarane Phoenixstowe og Ballad of the Lone Guitarist nyttar han til å briljere litt på den elektriske gitaren sin. I melodifine Tourist of Insanity ser han tilbake på eigen og muligens også Robyn Hitchcock og Syd Barrett sin skjebne (Soft Boys og Pink Floyd har begge sine røter i frå same by, Cambridge); «Be anything you want to be, psychedelic, folk rock or James Last, just make sure your records, aren’t buried in the past». Han presenterer ein sang om attenhundretals forfattaren Jerome K Jerome, ei toneferd nesten like vital som Jerome si skildring av ein båttur på Themsen (Tre Menn I En Båt). Vakrast tonelagt er nå likevel tittelkuttet, ein gitar frisk og orgel dreven soulpop sak i nærleiken av slikt Van Morrison har dreve mykje med.

Eit for så vidt hyggelig gjenhøyr, sjølv om Essex Hideaway nok aldri kjem til å bli spelt i nærleiken like ofte som Underwater Moonlight, eller Waves anno 1985.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

The Redlands Palomino Co. – By the Time You Hear This… We’ll Be Gone

Posted on by
Standard

Countryrock-gjeng frå London, med mange fine låtar på programmet.

cover  Ekteparet Hannah og Alex Elton-Wall er frontfigurane i The Redlands Palomino Co., eit countryrock-band med base i London. Ein by som på ingen måte gror over av den slags akter. Og med bakgrunn i korleis dette lyde kunne bandet vel så godt komme ifrå North Carolina. Slett ikkje verken spesielt heimlandstufta, originalt eller hipt altså. Kun fundert rundt gode låtar. Men det er vel, når alt kjem til alt, ikkje så heilt håplaust det heller. Underteikna ser i alle fall ingen grunn til å avskrive bandet på slike premissar.

Vel, egentlig er det der North Carolina-utsagnet nokså tåpelig. For kva er gale med å spele countryrock sjølv om ein lever i sjølvaste hippaste London. Det er vel ikkje så mykje verre enn å spele andre musikkformer frå USA, slike som jazz, blues og rock’n’roll. Faktisk er det vel slik at countrymusikken har fleire røter tilbake til Europa enn nokon av desse sjangerane. Så derfor trur eg vi glatt berre godtar at The Redlands Palomino Co. twang-infiserer tonane sine, sjølv om bandmedlemmene sannsynlegvis er betre kjent i King’s Cross og Notting Hill enn i sumpane i Louisiana og bakgatene i Tulsa.

Hannah og Alex vart introdusert for kvar andre på ein bar i Portsmouth. Alex var då allereie ein fan av Gram Parsons, Neil Young og alle desse amerikanarane som blandar country i rockebrygget sitt (eller omvendt). Hannah var, som ho syng i bonuskuttet på plata, «a fan of Joni Mitchell and not a friend of Gram». Ho hadde aldri merka seg verken Gram Parsons, Gene Clark eller Hank Williams. Og Roger McGuinn hadde ho for første gong høyrt om då ho varma opp for han på ein konsert nokre månader tidlegare. Så meldinga ho fekk frå Alex då dei byrja å samarbeide var; «you’re gonna have to country it up». Og det har ho gjort.

Dei to har delt sånn cirka 50/50 på låtskrivinga og vokaljobben. Hannah sine låtar turnerer stort sett rundt i eit nennsomt country/folk landskap, medan Alex sine ofte har eit meir rufsete preg. Stemmene deires har også noko ulik karakter, Hannah si er grasiøs i Natalie Merchant (10 000 Maniacs) lende, medan Alex si er grov og hes i Patterson Hood (Drive-by Truckers) lende. Vekslinga mellom desse to sine bidrag er med på å gje plata eit variert uttrykk, samstundes som den absolutt heng fint i hop.

Men Redlands Palomino er ingen duo. Dei er ein kvintett, og særlig viktig for lydbildet er steel gitaren til David Rothon. Ei lydkjelde som flyt inn og ut av bildet, men heile tida som eit friskt tilskot. Enten den dansar rundt blant Skynyrd-liknande rocketakter i Temptation, eller smyg seg innimellom countryfagre Lucinda Williams-slekta tonar i Cold and Blue.

Som nemnt har Redlands Palomino ingen einsarta stil, men hovedtyngda i uttrykket deires ligg endå nærare Gram Parsons/The Byrds trakter enn kva kontemporære artistar som Richmond Fontaine, The Sadies og London naboane i The Vessels gjer. Det være seg både når Hannah leiar an i kjærleiksattesten Get On the Train eller i den innleiande oppbruddsvisa Music’s On. Eller når Alex er i det empatiske hjørnet i If You’re Down. Men kanskje aller mest når dei saman syng om anger, nye sjansar og håp i Make Tonight Last. Ved eit par tilfelle (Losing You og Pony Song) kan det nok bli litt tafatt og fargelaust. Og litt vel djupt inn i klisjeane fell dei i den tungt trakkande Doin» It For the Country; «Got to go back to this crazy life of cigarettes, women and beer». Sjølv om nett denne låta også står fram som ei plausibel hylling til bandet sine inspirasjonskjelder. Medan This One’s for the Heartache byr på friske taktar og vital melankoli. Det gjer jo heller ingen ting at låta får meg til å tenke på det fine, men dessverre altfor neglisjerte Minneapolis-bandet Gear Daddies.

Jodå, Redlands Palomino Co. har avgjort ein god del å by på. Så får vi berre håpe at platetittelen sin pessimistiske spådom ikkje slår til.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)

Nov4

The Red Thread – Tension Pins

Posted on by
Standard

Bedagelige tonar i eit noko fargelaust pop og rock landskap.

cover  OK, det finst ein raud tråd her, det gjer det. Kanskje fleire, men i alle fall ein. Stikkordet er San Francisco. Firemannsbanden The Red Thread har sitt opphav frå denne vestkystbyen. Det har også det noko meir namngjetne bandet American Music Club. Og det er ikkje fritt for at tonane til The Red Thread minnar litt om ein del av Mark Eitzel og hans kumpanar sine utspel. Vi følgjer tråden litt til. AMC sitt siste album ber tittelen San Francisco. Slenger vi på eit Days til slutt i den tittelen får vi namnet på ei plate av Chris Isaak. Det er heller ikkje fritt for at The Read Thread har sine tangentar opp mot denne elegante melankolikaren frå California, sjølv om dei kanskje ikkje er så veldig tydelige.

I front for opplegget står låtskrivar, sangar og strengetraktør Jason Lakis, med ei fortid i det ikkje alt for vidgjetne bandet Half Film. Tension Pins er The Red Thread si andre plate. På programmet står det bedagelig pop og rock, med fleire anslag i retning folk- og country-sfærer. Dei førti minuttane dette tek putrar og boblar det stort sett forsiktig. Brygget står aldri i fare for verken å koke over eller å svi seg fast. Det er elegant og trygt utført og kvartetten bringer det heile sikkert i hamn utan at nokon som helst usmak oppstår. Likevel er eg ikkje heilt nøgd. Litt fleire sjansar, litt høgare temperatur, men kanskje aller mest litt meir variasjon i smakstilsetjingane ville nok ført til ei meir spennande oppleving enn Tension Pins sin kanskje litt vel trygge kvardags-smak.

Låtane tassar avgårde i eit tempo og i ei drakt der det kan være vanskelig å skille dei frå kvarandre. Alle med sin svake farge av dunkelt blått, og ganske så ulastelig preparert. Nå er det likevel eindel små detaljar som sprett fram og ber om litt ekstra åtgaum. New Watch er tilført fine små gitarutflukter, nærast i eit Calexico landskap. Det samme er faktisk også The Dinner Party og Counting Stitches blitt utsatt for. Absolutt spenstige forsøk. Og dei lett berusa tonane frå ulike strengekjelder i instrumentalen Postcards bringer på banen ein velkommen westernfeeling. Ellers har innleiande The Getaway eindel vakkert vemod i både ord og tonar. Men aller best temperert er nok det avsluttande tittelkuttet, både melodisk tiltalande og dynamisk avvikla; frå lengtande gitarklynk til meir høglytt driv.

For å avslutte der eg begynte. The Red Thread søker nok rundt i samme tonelandskap som AMC. Men sjølv om albumtittelen prøver å antyde noko anna, så har dei nok til gode å lokalisere spenninga som Eitzel fant der, for den touchar dei kun unntaksvis.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)