Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Des1

99th Floor – Eclectic Guitar

Posted on by
Standard

Eit comeback som absolutt har noko for seg.

5

cover

La oss ta ein liten haik med tidsmaskina tilbake til 1988. Verken Jokke & Valentinerne eller deLillos gav ut plater dette året. Og både Motorpsycho og Midnight Choir er fleire år fram i tid. Likevel var det eit av dei betre plateåra i norsk rockehistorie. Og ikkje nødvendigvis fordi dette var året då fire trønderar oppkalla etter ein Iggy Pop-låt for alvor meinte Blodig Alvor Na Na Na Na Na. Like mykje fordi ein dreven trio hadde sett dama på land og fyrte opp The Mercury Motors, og endå meir fordi Sister Rain mana fram sin første og beste dose med perfekt psykedelisert og velvetfarga rockstoff. Utan at så altfor mange fekk nett det med seg. Enda færre var det vel som opna pakka med Little Painkillers føreskrive av den unge og debuterande trioen The 99th Floor.

Dei hadde tatt namnet sitt etter ei legendarisk låt av garasjerockbandet The Moving Sidewalks, og dei spelte gitarkvass power-pop med både rotekta 60-tals vinkling og energisk postpunk-mot rennande gjennom systemet.

Eller for å seie det slik, Little Painkillers var tufta på melodisk teft og stort pågangsmot. Little Painkillers er framleis ikkje gått ut på dato.

Eit par år seinare kom det ein EP, og så vart The 99th Floor borte. Etter den tid har dei sånn dann og vann dukka opp att som Swim. Men har altså i år, 20 år etter sin spede fødsel, henta fram att sitt opphavlige namn. Låtskrivar, songar og gitarist Morten Solli må vel framleis reknast som frontfigur. Bassist Kjetil Moberg er stadig med. Trommisen frå 80-talet Jacob Bordahl er derimot borte, og er blitt erstatta av to blad Jørgensen, der den eine slår på trommer og den andre spelar gitar og trakterer tangentar.

Eclectic Guitar har dei kalla verket, men kan vel neppe skryte på seg gitarvandringar inn på altfor forskjelligarta felt. Lange soloar låg ikkje for gjengen i 1988, og gjer det ikkje i år heller. Det er helst dei korte konsise avleveringane som er deira våpen. Når det er sagt, dei har utvida det soniske vesenet sitt. Først og fremst ved at dei stundom flyt litt saktare av garde, og då gjerne i ein liten straum av psykedelia. Fremste representant for dette er Hairbrush Blues, ein ustø og makeleg sak henta frå ei intoksikert kjelde mellom Waterloo Sunset og Kangaroo. Og då har vi fått tak i to av banda eg meiner å høyre litt ekko frå i The 99th Floor sitt uttrykk. The Kinks og Big Star.

Eit slikt 20 år etter (eller der omkring) opplegg har opp gjennom historia meir enn ein gong vist seg som ein ikkje særlig god idé. Eclectic Guitar går ikkje inn i den tradisjonen. Kanskje er ikkje lommene like fulle av friske tonar og vaken popfinesse som dei var på debuten, men såpass er det at The 99th Floor ikkje kjem seg forbi utan å vekke ei viss interesse denne gongen heller. Brilliant Water er brilliant gitarpop. Earthquake in My Head, litt røffare og slett ikkje ueffen. Om ein type som ikkje heilt klarer å fokusere på dei store hendingane og problema rundt omkring i verda, fordi «the sound of the door you slammed in my face was an earthquake in my head».

He Will Get to Call You Sweet Things Now er soulpop med innleigde blåsarar og dugande framdrift, sjølv om eg kunne tenkt meg den enda litt saftigare. Trampoline har dette herlig popidiotiske refrenget som nektar å sleppe taket; «are you up, cause I’m down, are you down, cause I’m up, I don’t know». Og så avsluttar dei gildet i countryrockfasong. For Graceful Fall From Grace, som den heiter, har strengelyd med både slark og twang.

Dei er ujålete og dei har overskot. Du skal sjå det blir eit album nummer tre også.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

The .357 String Band – Ghost Town

Posted on by
Standard

Dei kastar deg inn i bluegrassen som om dei skulle vere punkarar, eller høge på adrenalin.

5

cover

I takkelista si startar Milwaukee-kvartetten The .357 String Band med å takke Gud, for så å avslutte med å takke Satan. På coveret si bakside siterer dei Matteus 12.32; «but whosoever speaketh against the holy ghost, it shall not be forgiven him». I det morderiske og sinnsforvirra kuttet Evil on My Mind syng dei om å vere besatt av djevelen, og å vere full av ein trong til å drepe alt som kjem i eins veg.

Væpna med banjo, mandolin, akustisk gitar, fele, kontrabass, eit vaskebrett og eit par skeier tar dei eit frenetisk oppgjer med livet, synda, frelsa og ikkje minst sviren og bakrusen. Dei er høge på adrenalin, fulle av faen, dynka i blues og framfødd på blått gras og honky tonk. Dei er bluegrasgjengen som kom ned frå fjellet og stanga hovudet i asfalten. Dei er Soggy Bottom Boys sine blodtørstige og punka etterkommarar. Dei er definitivt ikkje ein firarbande du skal vere trygg på.

Websida si kallar dei passande nok streetgrass.com. Og ein kan vel seie at dei gjer omtrent det same med bluegrass-musikken som Texasbanden Gordy gjer med bluesen og The Legendary Shack*Shakers gjer med det meste som luktar av roots-musikk. Dei aukar tempoet, skrur opp volumet og setter fyr på eit par konvensjonar.

Dei har skaffa seg eit rykte som eit frenetisk live-band. Publikum på konsertane deira er etter seiande ei salig blanding av «hippies, streetpunks, bikers and cowboys». Ghost Town er deira første plate. Eit par brødre i ånda har blanda seg inn i produksjonen av den. J.D. Wilkes frå nemnte Shack*Shakers og Lonesome Wyatt frå det ikkje heilt stabile country-goth laget Those Poor Bastards. Det har sikkert ikkje vore til skade.

Reint speleteknisk høyrer dei nok ikkje med til meistrane i klassen, utan at det er noko å bry seg med. Ein kjem som kjent langt med glød og pågangsmot. Litt verre er det nok at det vokale må seiast å vere noko karaktersvakt. Medan det nok vil vere eit meir divergerande syn på om kor vidt det er eit problem at dei har eit noko limitert register å uttrykke seg på, både melodisk og tekstlig.

Det er sprett i tonane og fest i takten, men når det kjem til kva dei har å melde er desperasjonen stort sett mørkare og meir uhandterlig enn ein stormfull hausthimmel. Då er det heimlengsel og High Lonesome Blues ute frå landevegen. Det er bakrus frå rennesteinen, anger og Wishin» I’d Die. Det er bordet fullt av «cigarette butts and empty cups» og ventinga på den der Stillest Hour. Eller det er ei morgonstund der angsten brenn og sjela er til salgs, så Up Jump the Devil og kjem med eit bod ein ikkje kan stå imot.

Dei er kanskje ikkje det beste bluegrass-bandet der ute, men eg vil trur dei er det tøffaste.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des1

Årabrot – Rep.Rep

Posted on by
Standard

Den alt anna enn lydlause banden frå avfallstomta er tilbake, og bråkar berre endå meir denne gongen.

cover  «For eit helvetes bråk.»

Ho stod der i døra, og ein blanding av djupfølt indignasjon og boblande handlekraft lyste utav ansiktet på henne. Fem sekund seinare var av-knappen på stereoen trykt inn, og det vart stilt i stova. Veldig stilt.

Eg trudde eg hadde festninga heilt for meg sjølv i minst to timar. Ho kom tilbake etter mindre enn ein time. Og lyden av Årabrot hadde overdøyvd alle varslande lydar. Ikkje det at eg hadde rekt å få den inn i skapet uansett.

«Det går ikkje an å høyre på slikt,» heldt ho fram. «Det der er ikkje musikk, det der er lydterror. Nei verre, det der er noko som sjølv den mest utkropne terrorist ikkje hadde komme på å utsetje sine offer for. Det er det verste eg har høyrt. Det er berre noko… noko… jævla bråk!»

Ho har rett.

Nei forresten, ikkje heilt. Eg sa det ikkje til henne, men det er vel kanskje tidspunktet for å seie det no: Det er eit jævla bra bråk.

Hardcore, punkmetall, tungrock og grindcore, sikkert og visst. Sjølv yndar dei å kalle det norsk noiserock. Gjerne det. I eit Ballade-intervju med vår ærede redaktør hevdar dei å vere anti-Van Halen, anti-skolerte og anti-teknikk. Eg har ingen problem med å tru dei på det. Frå sin tilhaldsstad mellom skrapmetall, sjuke rotter og allverdas restavfall kjem dei harvande mot ein, barbarisk og frigjort frå dei aller fleste kutyme for korleis ein skal låte. Men alt blir ein vane, som salige Mikkel sa då han blei flådd. Og etter å ha blitt overkøyrt 3-4 gonger av Rep Judas byrjar ein faktisk å bli rett så tilfreds med situasjonen.

Etterkvart viser det seg nemlig at det som første gongen kjentes ut som ei total og marerittliknande overkøyring, den har sin dynamikk, sine pusterom og sine nyansar. Det er når desse oppdaginga tar til å trenge seg innafor at det uuthaldelige byrjar å gå over til å bli, for å ta litt hardt i, vanedannande.

Vokalist Nibby Needle syng med ei røyst som vekslar mellom det vrælande, brølande, skrikande, gryntande, hysteriske og nesten på kanten av det ukontrollert gråtkvalte. Det går sjølvsagt ikkje an å få tak på kva han har syng om. Gitaren riffar, freser, grin, støyar og skrattar, medan rytmikken vekslar mellom å vere på eit groovy hovudspor og eit vågalt sidespor.

Skal vi tru tittelen på debutalbumet deira frå 2005, så inngjekk dei der ei pakt med Jesus. Denne gongen startar dei med å ta eit styggjelig tak omkring halsen på svikaren sjølv. Stort råare villskap enn det dei har føre seg i opningssporet Rep Judas er det vanskelig å tenke seg. Det vil seie det dukkar opp eit par-tre soniske røvarbrødre utover på albumet, men litegrann oftare lar dei faktisk det totalt ukontrollerbare få eit par taumar. Om enn ikkje av den mest solide og lettstyrte sorten.

I Turmoil streifar dei stoner-rock sfærar. Fumble Finger går bastant ut med hulkeskrikande vokal og eit overmannande vesen, for så å dempe seg ned, før den på veg opp igjen får meg til å minnast Nick Cave den gongen han song om Saint Huck og slikt. Medan ti minuttar lange Ramshackle Row er ein mangslungen og episk sak som omfattar både kvit støy, riffkåte tillaup, dansen ytst ute på tippen, og eit tungtsvevande og progressivt instrumentalparti.

Dei spring sikksakk over branntomter og hoppar fryktlaust utfor skrentar. Dei er ute på ei vill jakt etter eit bytte som nektar å la seg fange. Etter tre kvarter stansar dei opp. Det blir stilt. Det er godt. Men eg trur nok eg kjem til å utsetje meg for dette igjen. Heilt frivillig til og med. Og heilt aleine.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Des1

Yo La Tengo – I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass

Posted on by
Standard

Dei er i alle fall ikkje redde for å utfordre deg, og ja, dei «will beat your ass», skråsikkert.

cover  Startskotet; åtte retningssikre trommeslag, eit djuptgravande bass-groove melder seg på, dansande perkussivt krydder fyller ut, og så kjem gitaren fresande inn frå dødvinkelen. Aaahhh, den fordomsfrie Hoboken-trioen er ute med sitt tolvte album. Og dei har ikkje komme mange sekundane inn i det før eg byrjar å fatte alvorlig interesse for kor dette ber i veg.

Pass The Hatchet, I Think I’m Goodkind, lyde instruksen. Det eggande monstergroovet går berre ein veg; rett fram. I ti minuttar. Åh, James McNew, den basslinja der berre sug seg fast, fast, fast. Krypande rundt meistergroovet heile vegen til ende, ei ustoppelig rekke av glødande og utemte gitartonar. Poetiske, feedbackdrivne og fridomssøkande. Midt inni larmen prøver Ira Kaplan å synge litt også. Kva han syng veit eg ikkje. Det eg veit, dette opningssporet skulle vore dobbelt så langt, minst. Det eg lurer på, hadde det soniske utfallet blitt omtrent som dette om Neil Young ein eller annan gong rundt 1976 hadde bytta ut Crazy Horse med Neu!?

I motsatt ende rammar Yo La Tengo inn eit i sanning fargerikt album med elleve minuttar bølgjande fuzz-psykedelia, mystisk nok titulert The Story of Yo La Tango.

Mellom dei to lange låtane spirer det fram 12 kortare og ein nesten like lang. Dei har gjort det før, og gjer det altså igjen; vartar opp med noko som i LPen sin tidsalder måtte blitt eit dobbeltalbum. Det snart ti år gamle meisterverket I Can Hear the Heart Beating as One er ein annan av desse. Det er også til dette albumet vi må trekke for å finne I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass sin næraste slektning i Yo La Tengo-katalogen.

Kontrastfullt, eklektisk og sjangerignorerande kan få vere tre stikkord.

Den første store kontrasten dukkar opp i hælane på det nemnte opningssporet. Då sig dei ned i ein Beanbag Chair og syng om å lage «misery out of fun» akkompagnert av lette blåsarpynta poptonar. Utover albumet er dei innom dei fleste musikalske kolorittar som har vist seg fram i rock-samanheng dei siste 40 åra. Frå tungsindig kammerpop med subtil blåsar-napping i Black Flowers, via dundrande punkabilly i Watch Out For Me Ronnie til piano-pirra funk, med McNew i falsettsongar-rolla, i Mr. Tough. Ja dei tre har definitivt vakna opp av dvaletilstanden som til ein viss grad hadde råka dei med Summer Sun.

Å komme drassande med Velvet Underground når ein skal prøve å beskrive lyden av Yo La Tengo, kan vel seiast å vere ein særdeles lite original handling. Den er vel i grunn ikkje berre lite original, den er også noko upresis. Joda, dei har denne hangen etter å kle sine medrivande melodilinjer i utfordrande og fuzzjaga drakter. Men der Reed og hans disiplar stod fram som dekadente svartkledde nihilistar, er vel Yo La Tengo meir den nerdete gensar-kledde tremenningen. Den som fleirtalet av oss kanskje litt lettare kan identifisera seg med. Den som aldri pirrar interessa til tabloidene eller dei sterkt karisma-søkande. Den som sit i sitt anonyme hjørne og prøver å få til noko. Av og til skjer det også. Av og til kjem det saker og ting krypande fram frå desse hjørna som viser seg å ha like så mykje å by på (eller kanskje til og med meir) som det ein blir tilbydd i flomlyset eller i dei meir kredible bakgatene. Det er då den tålmodige unnselige mottakaren gledesstrålande mumlar fram sitt «yo la tengo» («eg har den»).

Dette betyr ikkje at VU-allegorien hermed er kutta, gravlagt og gløymt. Neida, den lever. Og den lever spesielt godt når eg tenker på Georgia Hubley. Når eg ser henne avbilda ved sida av sin mann Ira og bandkompis James, når eg høyrer henne dunke trommeskinnet og når eg høyrer henne synge. Georgia Hubley er den perfekte syntesen av Moe Tucker og Nico. Det varmar sjela å høyre henne på ei chanteuse sitt vis synge lengtande tonar i skumringstime-balladen I Feel Like Going Home. Ho får forresten god hjelp av nokre knokkellydande tonar frå eit piano og tidlegare Dylan-kollaboratør David Mansfield sine vemodstunge fiolintonar til å mane fram den rette stemninga på denne. Det er andre instrument som dominerer, og ei framdrift av ein atskilleg annan karakter som kjem til uttrykk i The Room Got Heavy. Eggande handslåtte trommer, ein grom bass, spretne fløyte-liknande tonar og eit funky orgelbrus. I ei dynamisk veksande form tar den seg etterkvart inn i eit ganske så frenetisk lende, og sikrar full siger. Nemnte eg at Georgia syng her også?

Midt i feltet smyg Daphnia innom. Ei ni minuttar lang ambient vandring i eit nakent og dunkelt rom. Brian Eno har vel gjort eit og anna som liknar denne opp gjennom tidene. På kvar si side av den opptrer heilt andre tonar. Den countryjazza smålate og nydelige oda til kjærleikslivet sine opp og nedturar, Sometimes I Don’t Get You, og den skranglete popturen I Should Have Known Better. Sannsynlegvis ikkje eit heilt tilfeldig Beatlesk lån av tittel.

Med I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass utfordrar altså Yo La Tengo i kanskje større grad enn nokon gong før denne ideen om eit album som eit rimelig stringent vesen. Det er bra. Eg elskar dei for det, og eg elskar dei for alle dei fabelaktige låtane dei gjer det med.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Des1

Elisabeth Yndestad – Elisabeth Yndestad EP

Posted on by
Standard

4 songar frå skrivebordskuffa til ei ung norsk dame. Har du høyrt det før, seier du? Tja, kanskje det.

cover  Feltet av unge norske kvinner som syng låtar dei har skrive sjølv, og i tillegg gjerne spelar eit instrument eller to, har etterkvart blitt temmelig stort. Og det er jo for så vidt greitt det. Men den store utfordringa blir å stikke seg ut og vise igjen inni den store flokken. For å klare det er det i alle fall ein fordel å ha gode låtar. Har ein i tillegg utstråling, noko å melde, særpreg og kanskje litt flaks kan det jo gå riktig så bra.

Med ein EP innehaldande fire songar finn 25 år gamle Elisabeth Yndestad frå Bergen seg ein plass i dette feltet. Det er Grand Slam Happytime, labelen til det glimrande Oslo-bandet Jake Ziah, som gjer ut plata. Og i fylgje presseskrivet har dei verkelig tru på dama. Personleg er eg kanskje litt meir avmålt. Like fullt, det er eit og anna med Yndestad som gjer at det kanskje kan vere lurt å merke seg henne.

Vil ein vere vanskelig kan ein dra den der gamle leksa med Joni Mitchell, Emmylou Harris og søstrene McGarrigle, for så å sette seg nonchalant tilbake og fundere litt over kva dette no eigentlig har for verdi. På den andre sida går det også an å vere litt mindre kravstor, og i staden dra leksa om Marthe, Karen og Lene. For då kan det hende at ein finn både eit og hint å hente hos unge Yndestad. Alt er relativt, som ein vis mann sa ein gong.

Aller først på EPen finn ein Happy Twist. Ein twang-infisert sak som på dynamisk vis viklar seg inn i eit slikt refreng som ein lett kan hekte seg ved. Når det gjeld det tekstlige innhaldet og generell formuleringsevne har eg vel avgjort høyrt det verre enn til dømes: «There is no saviour, just strong behaviour, just nights of choices and inner voices».

Eg har definitivt høyrt verre låtar enn den avsluttande I’ll Gladly Go There også. Ei vakker og spartansk gitarplukkande countryvise-bøn om å få ein ny sjanse. Så sjølv om dei to låtane som dannar mellompartiet kanskje har litt for mange anonyme trekk, og produksjonen til tider blir litt blodfattig, er eg villig til å gjere det. Gje dama ein ny sjanse, fleire også, kanskje. For det er noko med røysta hennar som avgjort ikkje er samleband. Kanskje kunne den hatt litt meir å melde (kva med å synge på norsk?), og kanskje kunne tonane og arrangementa prøvd seg inn på meir særprega tomter. Kanskje allereie neste gong?

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Des1

Willard Grant Conspiracy – Let It Roll

Posted on by
Standard

Bakom ein klisjé av ein tittel kliv det fram den eine storarta låta etter andre.

cover  Den stadig omskiftande konstellasjonen Willard Grant Conspiracy har latt tapen rulle og spelt inn eit nytt studioalbum (sitt sjette). Det gjorde dei jammen lurt i, for med Let It Roll har samansverjinga sin skjeggete sjef Robert Fisher og alle hans medsamansvorne brygga i hop eit opplegg som fort kan bli ståande som deira aller største dåd. Når ein då tenker på at dei frå før mellom anna har bak seg solide album som det dunkle og ikkje heilt temte Mojave (1999) og det finstemte og vare Regard the End (2003), er jo det ein aldri så liten bragd.

Skulle det ha forvilla seg lesarar inn i denne omtalen som aldri har høyrt ein tone av Willard Grant Conspiracy, så skuldar eg kanskje å komme med eit par linjer om kven dei er, kor dei kjem ifrå og kva slags lyd dei lagar. WGC er eit laust samansatt kollektiv som hadde si første samling i eit studio i Boston på midten av 90-talet. Dei har tatt opp i seg ulike deler folk, country og blues, mest det første. Utifrå denne omfamninga av tradisjonelle former gror det så fram personlige låtar både av varleg og meir oppjaga karakter, men oftare det første enn det siste. Dei har avgjort sin eigenart, men samstundes er dei del av ei større scene. Å kalle ensemblet for musikalske åndsfrendar av Nick Cave, Walkabouts og American Music Club er i alle fall ikkje å fare med løgn, skulle eg tru.

Låtskrivar og vokalist Robert Fisher er WGC si leiande kreative kraft, og den einaste som har vore med på alt som er blitt gjort i konspirasjonen sitt namn. Paul Austin, som han i si tid stifta WGC i kompaniskap med, har forlengst søkt andre samarbeidspartnarar (Transmissionary Six). Simon Alpin som på eit vis overtok litt av Austin si rolle på førre framstøyt er også i full gang med eigne prosjekt. Kjernegruppa denne gongen er Fisher og fem karar han turnerte rundt i Europa med før og etter innspelingane. At dei på si ferd må ha funne ein glødande tone seg i mellom er Let It Roll eit superbt bevis på.

Ti låtar med ei samla speletid på over 1 time. Einkvar med reknekunnskapar utover novisestadiet skjønar då fort at her er det snakk om låtar som ikkje gjer seg ferdig i første sving. To av dei drar seg mot 10 minuttar. Tittelkuttet er den eine av dei. Det er også albumet sitt høgdepunkt, og kanskje den mest skilsetjande låta WGC har komme opp med. Den melder sin komme i form av eit lengre instrumentalparti. Eit parti som absolutt lever opp til tittelen og rullar skånsellaust framover med lagnadstung psykedelia i sine bakre regionar. I det tredje minutt byrjar så ei fortetta og reinskoren skildring; ein kan skimte eit dunkelt men bloddekt landskap, høyre rykte om eit mord, og stire inn i ein vansira og ulegelig hjerne. Det blir hevda med gravtung røyst at «one night of whiskey is worth a lifetime in hell». Midt inne i den tredje runden med det sentrale gjentakande mantraet «let it roll» lurer Fisher fram ei lita helsing til Nick Cave; «God is in the house». I det påfølgande avslutningsverset syng så Fisher med ei tiltakande frenetisk kraft ein vel aldri før har opplevd frå den kanten. Sjela er brennmerka, Gud er ein hyklar, anger er eit framandord og døden lokkar:

Nothing for nothing
Your God’s a pretender
There’s no room in heaven
Now and hereafter
There’s nothing to dying
Except a ropes soft whisper
I did what I did
And I’ll do it again
We weep and we moan
We weep and we moan
Give me a stack of your best bibles
I’ll raise my right hand and
Let It Roll…

Det er stoff ein ikkje blir ferdig med. Albumet har meir slikt. Eit piano, ein trompet og eit par strykarar er sentrale aktørar rundt dei vakre melodilinjene i opningssporet From A Distance Shore. Dei siste orda frå ein soldat så alldeles aleine med angsten langt borte frå håpet og heimen. Inspirert av eit brev skrive av menig Sullivan Ballou under den amerikanske borgarkrigen, men som sannsynlegvis er like aktuell både i Bagdad, Tyr og Dafur.

Saman med Steve Wynn hintar Fisher tilbake til tidlegare WGC bravadar med den harmonifine og lindrande Flying Low. Og ja, det rokkar ved ei og anna lettrørt kjensle når Wynn, Linda Pitmon og Mary Lorson smyg seg med i refrenget; «I dreamed I saw angels flying low, they encompass all that’s good or so I’m told». Versa er på si side kanskje litt nærare røyndomen i si formidling av meir nedtrykte tankar. Og det er vel der omkring, i dei dystrare sfærar, Fisher i all hovudsak held til denne gongen også.

I WGC sin eigen innspelte historie har Let It Roll nærast slektskap med førnemnte Mojave, men er endå litt meir variert i utrykket enn denne. Der den sonisk sett strekker seg frå det skånsame i Lady Of the Snowline og til tittelkuttet sine nådelause åtak. Det blir diska opp med distanserte englestemmer i Mary of the Angels, småskeiv countryinfluert valsetakt i Dance With Me og brunstige bassgangar i Crush. Det einaste middelmåtige nummeret er ei litt for rutineprega gjennomkøyring av Dylan sin Ballad of a Thin Man.

Det er friske blåsarar, lengtande trompet-tonar og skjøre strykarinnslag. Det er einsame pianoakkordar og kvesste gitarar. Det er angrep og forsvar, håp, lengsel og paranoia. Det er vel i grunnen ei utgjeving ein bør legge seg på minne.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Des1

Lizzie West – I Pledge Allegiance to Myself

Posted on by
Standard

Ei New York dame med godt gammaldags hippieblod flytande gjennom kroppen.

cover  Eg kan veldig greitt sjå for meg Lizzie West på ei folkscene i Greenwich Village ein søndag ettermiddag i 1967. Kanskje saman med Arlo Guthrie, Joni Mitchell og Joan Baez. Den einaste årsaka til at ho aldri stod på den scena er vel i grunnen at ho først blei født i 1973.

Med ei tidvis ganske så vibrerande røyst syng Lizzie West like pasjonert om herskande demonar som om personlige demonar. Ho ser ut, ho ser inn, men ser sjeldan vekk. Ho står i bresjen for The Anti-Fear Movement, og lever etter mottoet «if you don’t create your reality, your reality will create you». Det er klart ho kallar den andre plata si for I Pledge Allegiance to Myself.

Den første heiter Holy Road, og kom til verda i 2001. Platemogulane i Warner fatta etterkvart interesse, og fekk Lizzie med på å spele inn ein litt snillare versjon for utgjeving under deira namn og rykte. Den utgåva kom i 2003. Året etter, når arbeidet med oppfylgjaren vart påbyrja, kom det til sterk usemje mellom mogulane og Lizzie. Lizzie sa adjø, la ut låta 19 Miles To Baghdad til fri nedlasting på heimesida si, og fekk platekontrakt med det vesle frilynte selskapet Appleseed Recordings i staden.

Joda, ho står nok fram som ei kompromisslaus dame, men ho er også ei som kan bli heilt «turned around inside». Ho kan med heva høgre arm gjere ein personlig versjon av Bob Marley klassikaren Get Up, Stand Up, og ho kan be ei naken bøn om at nokon må «take these demons from my brain». Og det var vel nett slik dei var desse folka som streifa rundt i MacDougal street og omegn på 60-talet også.

Då var det Vietnam, no er det Irak. På bildet som ligg under teksten til 19 Miles to Baghdad kan vi sjå Lizzie West med eit gult skjerf framfor augene. Og det er den amerikanske tradisjonen med å «tie a yellow ribbon around something» som er gjennomgangstemaet i ei låt som på subtilt og raffinert vis, og til vinnande tonar, tar for seg angsten og stiller sentrale spørsmål. Litt mindre subtil er ho kanskje når ho i tittelkuttet miksar den gamle hymna America the Beautiful med eit resiterande manifest om fridom og rettferd.

Ein heilt anna tematikk blir tatt opp i reggae-inspirerte Rope Me in and Smoke Me. Her møter vi ei dame som i friske ordelag ber ein noko saktmodig kavaler om å gå litt meir direkte til verket. Hungrande er også ho som fører ordet i den eggande og congas-vitale I Can See the Mountains From Here. Hungrande etter kjærleiken, fjellet og ein open himmel.

Då er det vel kanskje på tide å påpeike at det slett ikkje er alle låtane på albumet eg finn like interessante. God Damn That Man er eit funkforsøk som fell til jorda fortare enn eg klarar å stave trommemaskin. Of Course, My Love og Reaching For Light er heller anonyme viser, og Looking for Leonard Cohen, part 1 er langt unna å halde kva tittelen lovar. Men ho tar seg forsåvidt brukbart inn att mot slutten når ho i harmonispann med kjærasten Anthony Kieraldo på inspirert vis tar for seg Steve Goodman sin City of New Orleans, og i habile former avsluttar med å hevde at They Won’t Bury Us Till We Die.

Det trur ikkje eg heller.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Des1

Ben Weaver – Blueslivinghollerin»

Posted on by
Standard

Dette er ikkje Weaver sitt femte studioalbum. Dette er ei fyldig sporsamling frå hans pre-Fargo dagar, med eit litt uforståelig tyngdepunkt.

cover  Ei av dei kjæraste oppdagingane eg har gjort på musikkfronten dei siste åra er Ben Weaver frå Minnesota. Ein ung fyr med ei vaksen røyst som skriv låtar som set spor etter seg. I ei eigenarta språkdrakt refererer han frå dei meir grumsete krokane av det menneskelige sjeleliv. «I live for the lines» skreiv Ben i eit liten tekst som fulgte med hans tredje album Hollerin» At a Woodpecker. Ja det tvilar eg ikkje på. Det er få låtsmedar der ute med ei like skarpskodd formuleringsevne som det Weaver er innehavar av.

«I get tired of folk music» hevdar han vidare i nemnte tekst, «love that never was love, just trouble. Folk music used to be about stories and dirty cars and murder and love that lasted, now it’s third-rate dime store spirituality, a mid-life crisis looking for a new life and a new duplex. What ever happened to character? Bloodshed? Everybody wants to go to heaven but nobody is willing to die. I think hip-hop is the next form of true music.»

Og sant nok, sjølv om det soniske bilete til Ben Wever nok har sitt utspring frå trakter der karar som Tom Waits, Townes Van Zandt og John Prine har luska rundt kan ein i hans direkte og no-nonsens tekstformidling vere ein nesten like så sterk slektskap mot hip-hop som mot trubadur-tradisjonen. Det er i kombinasjonen mellom dette og den naturskapte røysta vi finn signaturen hans. Kanskje var den ikkje heilt klar og tydelig på mannen sine to første album, men på dei to siste er den rissa i stein.

Forresten, når det gjeld det der med kjærleiken og folk-musikk, så er det nok ikkje dei problemfrie og varande forholda som er Ben Weaver si greie heller. I nokre av skildringane hans har kjærleiken knapt nok vakna. Andre stader står den skrive i sand, og vil forsvinne i det tidevatnet kjem smygande. Den kan ligge bakom eit dulgt skuldertrekk hos ein desillusjonert fyr. Eller den ligg midt i ein blodpøl i ein bakgard kalla svik.

Blueslivinghollerin» er ikkje Weaver sitt femte studioalbum. Det held han på og spelar inn saman med Brian Deck akkurat i desse dagar. Blueslivinghollerin» er ei samleplate. Plateselskapet Fargo som gav ut mannen sitt fjerde album, Stories Under Nails, har plukka ut ein del låtar frå dei tre første (som vart gjevne ut på den meir obskure labelen 30/30), plussa på med tre Stories-outtakes og ein Dylan-cover, og dermed er CD-plata stappfull den (78 minuttar).

Debutplata hans heiter El Camino Blues og ber nok merke av at dette er ein Ben Weaver i den formative fasen. Dei fire låtane som er henta derifrå er absolutt greie nok dei, men det er jo ganske så mange tusen songar som er det. Etter El Camino Blues har eg ein mistanke om at han tok trappa ned i ein dunkel kjellar. Der spelte han poker, drakk whiskey og røyka langt meir enn sundt var i selskap med Tom Waits, Nick Cave og eit par utemte blueslegender. Så når han stikk hovudet opp og fortel ein forderva mordhistorie som Ella Mae og ein skranglete røvarhistorie som Bill Brown er det med ei stemme så rusken og rå at ein nesten skulle tru det står Waits rissa inn på stemmebandet. Favoritten frå Living In The Ground (som hans andre album ganske så treffande heiter) er forresten den trekkspel-draperte Precious Time med sitt hardkokte utsegn om at «I don’t care if I never see you again, cause you’re always on my mind», og si fastslåing av at «there ain’t story worth tellin» unless it comes from the places you’ve been». Han gjer også ein versjon av Van Zandt klassikaren 2 Girls, utan at han heilt klarer å få den til å bli like trist som det opphavsmannen får til.

Så drar han til skogs. Langt nord i Minnesota hamrar, bankar og syng han, og finn ut at det er det siste han likar best. Dermed spelar han inn 63 minuttar og 39 sekundar med musikk som han kallar Hollerin» At a Woodpecker. I all sin enkle, ekte og nådelause skapnad stadig ei like fabelaktig plate som den var den seinsommaren i 2003 då eg høyrde den for aller første gong. Litt uforståelig at dei ansvarlige for denne samlinga berre har funne plass til fire spor frå den, mot seks frå Living in the Ground. Vel vel, Hollerin» skal jo uansett vere på plass i hylla til alle med det minste snev av interesse for det vi noko upresist vel å kalle Americana. Der kan ein få nærare føling med det forsiktige og uimotståelige gynge i Ocean Ain’t Blue. Ein kan fylgje hovudpersonen i den gnagande Blood på hans veg mot ruin; «the closer I seem to get, the further I slip away from you». Eller ein kan få treffe han som minnast Sara, men som ikkje går under av den grunn; «I drivin» around all by myself, countin» the stars above». Ja, og så kan ein få ein liten resiterande rapport frå den pre-pubertale tida; «remember sitting in my best friends closet, reading his brothers Penthouse and Playboys, before we even knew about masturbation». Den heiter Semis Sounded Like Thunder, og omfattar etterkvart fantasiar om eit par nabofruer. Det var dei fire låtane som er med her, det er ti til der dei kjem i frå. Vil du vite meir om dei, ja så er du ikkje meir enn eit klikk unna.

Neste gong Weaver var i studio var det litt meir elektrisitet bak lydane. Samstundes senka mørket seg ennå tettare rundt skallen på forteljaren. Kanskje var det ein og anna låt på Stories Under Nails som kunne hatt godt av litt meir hugtakande melodiske linjer, men eit sterkt album er det uansett. Stories er ikkje direkte representert på Blueslivinghollerin’, men tre outtakes frå innspelingane har fått plass. Det er ikkje så vanskelig å forstå kvifor ti minuttar lange Boxcars ikkje vart ein del av Stories Under Nails. Det er for så vidt ein fengslande historie om rastløysa og sjelelig armod, men den manglar essensiell melodisk drivkraft. Når Weaver trør til med såre erkjenningar i Liza og dansar i slow-motion gjennom ruinane i den dystre Vapor er han imidlertid inne på spor som vi likar. Mannen har og eit solid grep om sakene når han kastar seg rundt livet på Dylan sin Ballad of a Thin Man.

Blueslivinghollerin» kan absolutt fungere som ein grei introduksjon til den Weaverske verda, men då skal du samstundes vite at du får ei endå større oppleving om du tek strake vegen rett til Hollerin» At a Woodpecker, for så deretter å fange Stories Under Nails. Og då kan det jo hende at du tek med deg Living In The Ground og El Camino Blues i dragsuget, før du set deg rastlaust ned og ventar på mannen sitt neste framstøyt.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Des1

M. Ward – Post-War

Posted on by
Standard

Ein tanke meir rettvendt pop-preg over M Ward i år. Det er ikkje øydeleggjande, det.

cover  Det kan kanskje virke som eit noko underleg påfunn å titulere ei plate Post-War, sånn midt i vår nokså krigerske tidsalder. Det M. Ward etter seiande har hatt i tankane er å rette eit ikkje altfor fokusert blikk på kva som kan skje når soldatane kjem heim. Intakte, øydelagde eller i ein bag. Så då er det kanskje ikkje så underlig likevel.

Ein annan innfallsvinkel kan kanskje vere å forstå Post-War som eit lite ordspel i forhold til hans eige namn. M. Ward oppleves i alle fall litt post sin tidlegare soniske framtoning på denne si femte plate. Sjølv har han kalla den si første band-innspeling. Og det er avgjort eit fyldigare og meir kraftfullt lydbilde han opererer i denne gongen, utan at han har lagt til sides sine gode gamle countryblues- og folkfakter av den grunn.

Alle tonane frå gitarar og keyboards er det M. Ward som har ansvaret for. Han drar imidlertid i mindre grad enn på tidlegare album ut på Fahey/Reinhardt/Marr-inspirerte gitarutflukter. Hans kanskje flittigaste medhjelpar Mike Coykendall er med her også, som bassist, trommis, korist og medprodusent. Mike Mogis (Bright Eyes, Jason Molina) står for subtile lydinnspel. The Thermals trommis Jordan Hudson har spelt på tidlegare album, og er på plass igjen. Ved sida av han på fleire av spora sit Descemberists sin nyleg avgåtte stikkesvingar Rachel Blumberg. Saman med desse fokuserer Ward denne gongen litt sterkare på eit dynamisk og rettvendt samspel, og mindre på lo-fi estetikk og snodige soniske sidesprang.

Det finst vel kanskje dei som ikkje er heilt fortruleg med det, og derfor vil hevde at han har flytta seg nokre uønska steg nærare eit meir regulært uttrykk. Dei om det. Så lenge han kjem opp med ei låtrekkje med få svake punkt ser eg ingen som helst grunn for å komme med beiske utsegn.

Det eg kunne ønskt meg er at nokre av låtane, og dermed også albumet, var litt lengre. Det heile er unnagjort på drygt 37 minuttar, så ei handfull gitarutflukter hadde eg meir enn gjerne blitt med på.

Skal vi ta på alvor måten låttitlane reint visuelt er ordna på coveret si bakside, kan det synast som om M. Ward ser for seg Post-War som tre avsnitt og ein epilog. Den nemnte post-krig tematikken kjem tydeligast fram i dei tre låtane som utgjer andre avsnitt.

Dei tre låtane i første avsnitt handlar på si side mest om kjærleiken. Poison Cup er ei lengtande og umåtelig vakker «hymne om å ikkje ville nøye seg med litt; a sip or a spoonful won’t do, no, I want it all”. I hælane på denne tar M. Ward tak i Daniel Johnston-låta To Go Home, og syng om evig truskap i eit popdrivande mønster. Å ha med seg Neko Case som harmonipartnar i eit slikt tilfelle er jo aldri ein dårlig idé. Første avsnitt sluttar med den ramlande og noko anonyme poprockaren Right in the Head.

Andre avsnitt er stort. I det smygande tittelkuttet fortel den ru røysta til Ward om tider som var (pre-krig) kontra tider som er (post-krig). Det er vel ingen tvil om at det er notida som «feels wrong». Og Ward hevdar å ha «some hard, hard proof in this song». Det er nok berre minna som kjennes gode i Requiem også. I eit sonisk veksande bilete fortel Ward om mannen som «stormed with his feet. clapped with his hand» og «summoned all of his joy when he laughed». No er han død. For at all tvil skal dunste vekk hentar Ward fram si mest kraftfulle stemme i den konkluderande linja «he was a good man and now he’s gone». Chinese Translation er den tredje låta i dette avsnittet, og har nok meir diffuse skjeringspunkt med postkrig-tematikken. I ein folksy, luftig og rytmisk vital struktur fortel Ward (med litt samsyngande hjelp frå My Morning Jacket vokalisten Jim James) ein historie med klart slektskap til den mytiske forteljartradisjonen. Ein villfaren ung mann søker råd hos ein gammal mann høgt oppe i fjellet, og blir gitt sjansen til å stille tre spørsmål. Dette er kva han spør om;

What do you do with the pieces of a broken heart?
and how can a man like me remain in the light?
and if life is really as short as they say,
then why is the night so long?

Så går sola ned og den gamle mannen kjem med sitt svar. Det kan godt tenkast at det er ein ex-soldat som har klatra til fjellet sin topp, men det kan like så godt vere ein som ber på ei stor kjærleikssorg.

Det tredje avsnittet har fem songar som ikkje blir bunden saman av nokon felles tematikk. Eit litt lausare og meir karakterskiftande avsnitt altså. Både i ord og tone. Eyes on the Prize og Rollercoaster swingar seg makelig frå sittande stilling. Den første i ganske så elegante vendingar, den siste i ei litt meir rufsete form. Jim James dukkar opp for andre gong og stemmer i på den feststemte sing-a-long piruetten Magic Trick. Som igjen sklir over i Neptune’s Net, ein instrumental dominert av bølgjande surf-gitar. Kanskje ikkje av dei aller mest ruvande låtane i Ward-katalogen nokon av desse fire, men definitivt dugande saker. Today’s Undertaking derimot plasserer eg høgt. Ein saktegåande sjelsokkupant som startar i varlege former men gradvis blir omringa av meir og meir lyd, mellom anna eit par intoksikerte strykarar. Skal vi tru Ward (og det er ikkje sikkert vi skal) kom befalinga om å lage denne songen frå ei mektig stemme ”high above”.

Epilogen heiter passande nok Afterwords og glir over i ein nennsam Rag. Slik får Ward inn nokre Fahey-inspirerte tonar heilt til slutt. Samla sett viser han seg nok ikkje heilt i Transfiguration of Vincent form, det gjer han ikkje. Dermed ikkje sagt at ein av den grunn kan gå forbi M. Ward denne gongen, slett ikkje.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Des1

Wallspace – Nightweather

Posted on by
Standard

Ein energisk basslaus trio frå Sydney, med ei stor stemme i front.

cover  Formelen er slett ikkje ny, og heller ikkje uvanlig. Med tidvis barske riff, hissig rytmikk og generell kul rock’n roll attityde stukar Wallspace seg på energisk vis gjennom det klamme nattveret. På den eine sida tru mot arven, på den andre sida uhemma og friske. Men det er stemma til Savannah Elias som verkelig gjer inntrykk. Den malmfulle og potente røysta til den 21 år unge dama tar tak i dei 12 låtane med mykje av den same autoriteten som Chrissie Hynde, Johnette Napolitano og Karen O gjer i sine beste stunder.

Nightweather er debutalbumet til denne ferske trioen frå Sydney. I tillegg til Savannah, som også spelar piano, orgel og akustisk gitar, består Wallspace av storebror Nick Elias på diverse gitarar, munnspel og litt elektronikk, og Jason Kingshott på trommer. Ingen bass med andre ord. Vi kjenner eit par andre band frå dei siste åra som også har neglisjert den, gjer vi ikkje? Jon Spencer Blues Explosion og The White Stripes. Akkurat som desse viser det seg fort at Wallspace får sakene sine til å virke bra utan.

I samkvem med produsent Rob Younger (ein gong vokalist i det legendariske garasje/punkrock-bandet Radio Birdman) har dei tre smidd saman ein miks av framfusen garasjerock og meir tøyla poprock. Sjølv om dei fleste låtane innafor sistnemnte formular absolutt er av det dugande slaget, er det nok i dei balstyrige spora at Wallspace verkelig gjer seg gjeldande.

Eit av dei definitive høgdepunkta er opningssporet og singelvalet How’s Your Love Life. I tøffe og hooks-sterke former sparkar den seg fram som ein ertande krysning av Brass In the Pocket og Bang, og stiller det sentrale spørsmålet «how’s your love life in your black jacket».

Omtrent like tøff er den smått sjølvironiske Death of the Cool, der den kjem med eldfulle munnspeltonar som tilspissande faktor. Andre inspirerte tilfelle av primal rock’n roll er I Don’t Care Who You Love og The Future. Hos den første er det meir enn tittelen som gjer at ein finn det freistande å trekke linjene tilbake til Bo Diddley sine velmaktsdagar. Den andre kjem på si side med orgeltrøkk som ekstraingrediens, og eit tema som har vore her sidan rock’n rollen sin fødsel (eller var det Jesus sin fødsel?); «I don’t want a future if it’s going to be like this». Savannah tyner fram eit poengtert og herlig klynk idet ho kjem til «if» i utsegne.

Å skildre ein outsider og dagdrømmar er vel heller ikkje eit spesielt originalt påfunn, men det er kva som blir gjort i Ballad of Charlie Casablanca. Og det er verkelig ein ballade, ein vemodig og fin ein. Meet Me Up by the Lighthouse skal vel også kunne få plass innafor ballade-kategorien, til trass for sitt litt meir yppale tilsnitt. Eg har forresten tatt meg sjølv i å mistenke denne for å vere ein gløymt Patti Smith låt.

Nick Elias har hovudansvaret for låtane sitt tekstlige innhald. Å kalle han poet av storslagen rang er vel å ta hardt i, men han har absolutt ein del snedig for seg. På sitt beste i så måte er han sannsynlegvis i America Is. Der han namnedroppar amerikanske filmtitlar, ei Thomas Pynchon-bok, hevdar at «Bruce Springsteen’s greatest hits sits under the window» og at «America is a television looking out the window». Så ja, det skulle vere ein viss hald for påstanden om at «America is never far away». Også om ein heftar utsegne opp mot tonane Elias kler sakene sine i.

Absolutt ei utgjeving som burde få tildelt litt hylleplass ein eller annan stad i nærleiken av The White Stripes og Yeah Yeah Yeahs. Trur neppe den vil få stå heilt i ro der.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)