Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Des2

Clap Your Hands Say Yeah – Some Loud Thunder

Posted on by
Standard

Utan kompass, men med hovudet fullt av idear styrer dei seg bort frå sin hypa og fabelaktige debut.

6

cover

«Gjer døri høg, gjer porten vid» heiter det i ei salme eg lærte ein gong i tida. Eg er temmelig overtydd om at Alec Ounsworth og hans kumpanar i Clap Your Hands Say Yeah lever etter eit ganske så motsatt prinsipp. I alle fall når det kjem til kva dei vel å gjere til opningsspor på platene sine.

Sist gong kom dei skrålande i selskap med eit pumpande orgel. Denne gongen har dei skurra til opningssporet sitt nokon sånn alldeles for mykje. Ja det er nesten fysisk pinsamt å høyre på det, i alle fall irriterande. For bakom denne skurringa, som mest av alt minnar meg om dagen derpå og ein herpa stift på grammofonen, kan eg ane konturane av ein spenstig og tiltalande poprockar. Difor reiser eg meg opp og forlangar låta ut i ny og funksjonell utgåve. Aller helst som neste singel?

«An idea in your head and a compass in your hand,» syng Ounsworth ein annan stad. Idear skortar det ikkje på hos denne New York-kvintetten, sjølv om altså ikkje ratt alle kan kallast gode. Kompasset er eg derimot litt usikker på om ein kan seie ligg særlig trygt i handa. Utan at dei er i nærleiken av å drive med like feilnavigerande revestrekar på resten av plata som i det opnande tittelsporet.

Eg er forresten glad for at CYHSY ikkje har eit så fast grep om kompasset. Musikarar som har det, og som stakar ut kursen sin langs dei lettast gangbare stiar, og som aldri trør feil, blir stort sett trøyttande å vere i selskap med. Nei la oss heller gå saman med dei som er litt uforsiktige i sine kursval, som trør litt utafor oppgådde stiar, som snublar og kanskje til og med går seg vill. Ikkje at CYHSY er dei mest outrerte i så måte, men dei har litt av denne innstillinga, og meir av den her på sitt andre-album enn på debuten.

Debuten, ja, den var som kjent fabelaktig. Vital, spastisk, melodirammande og fabelaktig. Mange band vel å fylgje opp ein omfamna og vellykka debut med ein blåkopi. Den blir då ofte som blåkopiar flest, mattare enn originalen. CYHSY har ikkje laga ein blåkopi. Some Loud Thunder vidarefører rett nok såpass at vi kjenner dei att, men dei opptrer i ei lausare, mindre fokusert og meir utfordrande form denne gongen. Medskyldig i sluttresultatet er forresten Dave Fridmann, som har helde eit visst oppsyn frå sin plass i produsentstolen. Han har ikkje rissa inn signaturen sin like kraftig her som han har gjort i same rolla hos andre tidlegare.

Talking Heads-referansane, som det gjekk inflasjon i når debutalbumet skulle skildrast, kan ein denne gongen kanskje vere litt meir tilbakehaldne med. Det er vel helst i den «meir Byrne enn Byrne» røysta til Ounsworth desse framleis lever. Tittelen lovar torevêr, utan at dei heilt innfrir nett den lovnaden. Det skranglar og det hanglar, lydane er mange, støyen er til stades og gløden er stor, men CYHSY styrer unna dei mest eksplosive og kaotiske samanstøyta.

Av og til føler eg at dei bygger seg opp mot noko som ikkje heilt får si forløysing. Og då tar eg meg sjølv i å grunne på om dei no eigentlig gjorde seg heilt ferdig før dei pakka dingsen i coveret og sendte den ut til allmugen. Men det er ikkje hovudinntrykket som ser slik ut. Hovudinntrykket handlar om andre ting. Det handlar om at Some Loud Thunder har eit mørkare skjær over seg enn debuten. Og det handlar om pågåande åtferd, om overraskande retningsendringar, og om vinnande melodilinjer.

Dei aller beste låtane kjem rett i hælane på det famøse opningssporet. Der dette korrumperar i sin omgang med støyfaktoren, finn Emily Jean Stock den verknadsfulle måten å samordne støy og melodisk blomstring på. Det gnistrar til innimellom, og resulterer i stimulerande samtalar og ikkje slitsam masing. Den spektakulært titulerte Mama, Won’t You Keep Them Castles in the Air and Burning? er vel kanskje den låta på plata det går raskast å bli venn med. Det fine er at vennskapet ikkje falmar bort etter ei stund av den grunn. I si dynamiske ferd inn i eit stadig meir oppjaga mønster gløymer den aldri å vere melodiøs. Tekstlig opplever eg den som ein ikkje heilt handgripelig illustrasjon av det politiske verdsbildet post 11. september 2001.

Så altfor handgripelige kan ein vel vanskelig skulde nokon av tekstane til Ounsworth å vere. Ja sjølv i den energiske og sing-a-long påkallande Yankee Go Home, der han ikkje legg skjul på kva han synst om ein viss krig, skeinar han også tidvis ut i absurditetar. Kor på linja mellom det totalt irrasjonelle og høgst rasjonelle eg skal plassere Satan Said Dance, vil eg helst ikkje ha noko meining om. Anna enn at den neppe ville stått i ro der uansett. Rundt eit insisterande groove kretsar lydar og ulydar medan Ounsworth frikjenner Satan sin velkjente tilhaldsstad for både lenking, pisking og pinsler, her er det berre «dancing, dancing, dancing ………..».

Så kunne eg kanskje ha sagt noko om dei Beatleske assosiasjonane eg får når eg høyrer den pianodraperte Love Song No. 7, eller Radiohead-vibben eg kjenner fare gjennom meg når det vert sagt Goodbye to Mother and the Cove. Men eigentlig kan både det og resten eg har notert meg få bli usagt. I staden vil eg berre sånn heilt til slutt skyte inn at eg er fornøgd denne gongen også. Og ikkje minst, eg har ein mistanke om at dei bryggar på noko skikkelig saftig.

Yeah!

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Boschamaz – This Is Not Sweden

Posted on by
Standard

To unge karar har improvisert fram lydsporet til ei draumaktig reise i opne landskap.

6

cover

Den norske duoen Boschamaz føler av ein eller annan grunn for å gjere det klart i tittelen at This Is Not Sweden. I presseskrivet blir det i staden snakka om eit smalt grenseland mellom acid og jazz. Eg veit ikkje om grenselandet blir så veldig mykje større om eg insisterer på å presse inn ambient og country også, men legg vi tonane deira til grunn ja så er det i alle fall golde og opne landskap som kjem til syne.

This Is Not Sweden er Boschamaz sitt debutalbum. Men det er ikkje første gongen Erland Dahlen spelar trommer på ei plate, han har vore medlem av Madrugada og spelt med både Hanne Hukkelberg og Kaada også. Det er heller ikkje første gongen Bjørn Charles Dreyer spelar gitar eller elektroniske instrument på ei plate, han har mellom anna spelt med Mari Boine, Wibutee og Jan Bang tidlegare. Så erfaring saknar dei ikkje. Ikkje utforskingstrong eller musikalsk djervskap heller.

I mitt forsøk på å plassere lyden av Boschamaz i ein større samanheng har dei heilt opplagte referansepunkta aldri komme verken flytande eller dansande mot meg. Så derfor kjem dei seg kanskje unna med følgjande friske utspel saksa frå presseskrivet; «If you have heard this before, you get a full refund».

La meg likevel gjere eit forsøk på å skildre det eg høyrer (og ser). Coverbildet viser ein dresskledd mann, med reiseveske i høgre hand og ein frakk slengt over venstre underarm. Han kjem vandrande einsam i eit goldt landskap. Kjem han frå havet? Er det ein sjømann som har mønstra av? Første spor på albumet heiter i alle fall Boatman. Det er eit slikt eit som sug deg inn i ei atmosfære og ikkje slepp taket før alt som fylgjer etter har stilna, og reisa er over.

Utan ord og utan bilde, men med klare gitartonar, bølgjande og svellande elektronikk og ledug og stødig rytmikk stryk tonane frå Boatman seg inntil ein og pirrar førestellingsevna. Coverbildet byrjar å leve. Ein film byrjar å rulle. Opningssekvens i Paris Texas, der Travis Henderson i Harry Dean Stanton sin skikkelse kjem inn frå si ørkenvandring blandar seg inn. Sola brenn vandraren ubarmhjertig i ryggen, sveitten sildrar, kroppen er trøtt, og alt han er og alt han har er det vi ser. Forresten ikkje ratt alt, som ein del andre avmønstrarar, som ein Espen Arnakke, som ein Lord Jim, ber han på ein imaginær ryggsekk der innhaldet slett ikkje berre er av styrkande karakter. Slik eg aktar å sjå det, er det deler av dette innhaldet dei to karane i Boschamaz legg fram for oss i dei åtte passasjane som fylgjer.

Med skisser, idear og ikkje altfor strengt utprøvde strukturar samlast dei kring kvar sine lydkjelder og lar det stå til i beste improvisatoriske ånd. For kvar gong dei har spelt seg ferdig går dei tilbake og gjer kvarandre ein sjanse til. Ein sjanse dei nyttar til å plassere kvar sin overdubs der det kjennes riktig, men berre ein kvar.

Det blir derfor ikkje låtar i tradisjonell tyding dei serverer, men meir stemningar og lydkulisser. Stort sett stillferdige og med eit tydelig melodisk vesen. Lengst unna å leve opp til den påstanden er Warthogs, der usymmetriske rytmar dominerer bildet, og så vidt tillet lyden av ein steelgitar å gjere seg til kjenne. Steelgitaren skal imidlertid dukke opp i sentrale roller utover albumet. Den er der som ein vemodig bris i den elles smått groovy og litt Morricone-aktige forteljinga om Clint in Hawaii. Det einaste sporet med snev av vokale utbrot, og det einaste sporet med ein gjestemusikar, Øyvind Storesund på kontrabass.

Eit vakkert høgdepunkt er det dvelande, varme og punktumfrie bildet som blir teikna av Tierra Del Fuego (Ildlandet). Den silkemjuke steelgitaren, den nennsame tromminga og den lengtande fløytelyden i Sifaka gjer også godt å lene seg mot. Medan det er meir rytmetungt og pågåande i dei to litt barskare «nonnestykka», Know Nun og Wonk Nun. Kan det vere dei litt mindre oppbyggelege sidene av sekken sitt innhald som blir undersøkt her?

Boschamaz gjer deg ingen svar, dei opnar berre for ein del mogelegheiter. Og så demonstrerer dei at det ikkje alltid er nødvendig å seie så mykje for å få sagt noko.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

Black Cab – Jesus East

Posted on by
Standard

To frå Melbourne byr på ei groovy reise i psykedelisk tåkelandskap.

6

cover

Den australske duoen Black Cab platedebuterte for eit par år sidan på overtydande vis med Altamont Diary. Eit konseptalbum om eit musikkevenement som dessverre har hamna i historiebøkene meir på grunn av Hells Angels si grove valdsutøving enn for frigjerande og stor musikk. 

Black Cab skildra historia i ei groande apokalyptisk form der lyd og rytme hadde ein meir framtredande plass i bildet enn det tekstlige. Formelen dei nytta seg av skulda både Stones sine beste augeblikk, Velvet Underground sine innovative droner og kaskadar, og Neu sin vitale rytmikk, eit og anna. Ingen original formel altså, men i henda på vokalist og computer- og synthoperatør Andrew Coates og gitarist James Lee vart den ualminnelig godt handtert. 

På oppfylgjaren Jesus East har dei ikkje pensa det soniske uttrykket sitt inn på nye spor. Det kan vel kanskje hevdast at Lee er litt snillare med gitarstrengene denne gongen. Og kanskje er Stones-faktoren noko fjernare. Samstundes er det vel ikkje heilt tilfeldig at ordet East er ein del av tittelen. For dosen med Tomorrow Never Knows-inspirert psykedelia, med sitar og tabla i sentrale roller, er nok kraftigare på dette albumet. 

Med Jesus East tar ikkje Black Cab opp konsepthansken frå debuten. Kor dei eigentlig tek oss med synst eg faktisk er noko uklart. Men den suggererande soniske framferda deira og den mystiske platetittelen sporar meg i alle fall til å gjere eit forsøk på å orientere meg litt. 

«Imagination, my only friend» syng Coates. Å ha fantasien som sin einaste venn kan nok vere ei noko trasig kjensgjerning, men å ha eit godt forhold til den kan absolutt vere til hjelp om ein skal få noko utav møtet me Jesus East. Akkurat som på debuten finn Coates sine vokaliserte strofer seg ein plass så pass djupt inne i den omfamnande lydrøyken at det er vanskelig å fange opp kva han syng om. Kor for eksempel Jesus kjem inn i bildet har eg ikkje ei sikker forklaring på. Men eg har leika meg litt med tanken på at det kan ha noko med det bibelske området aust for Eden å gjere. Dit historia fortel at Kain vart forvist. Kanskje det har vandra rundt ein Jesus der også? Under Another Sun til tonane av dorsk og småfjern psykedelia, poetiske gitarlinjer og mektige Hearts On Fire. Og i si vandring mellom klunger og dunkle skuggar støtte han kanskje bort i ein motorisk vital Underground Star, med ein Simple Plan om å «take a ride to the promised land», på ryggen av skingrande gitarar og sikker rytmikk. 

Om det då ikkje er The Jesus and Mary Chain det blir referert til. For tittelkuttet spesielt, men også eit par andre spor, har meir enn eit snev av Darklands over seg. Eller kanskje det er legenda om Valiant som er nøkkelen? Den gamle riddaren av det runde bord blir i alle fall nytta som tittel for eit spor der Sam Cutler resiterer om 60-talet, om å få Grateful Dead rissa på gravsteinen sin, og om å stake ut sin eigen kurs, og følgje den. Kven Sam Cutler er? Han var sentral som arrangør av mange konsertar på 60 og 70-talet, der namn som The Band, Fleetwood Mac, Grateful Dead og Rolling Stones ofte stod på plakaten. Ein av konsertane han arrangerte var den på Altamont. Så sjå der, der var det jammen meg ein link til debutplata her også gitt. 

Jesus East tar ikkje tak i meg på same ubønhøyrlege vis som debutalbumet. Likefullt er den ei fargerik og medrivande ferd inn i eit interesseskapande sonisk landskap. Større krav treng ein nødvendigvis ikkje stille.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

Big Bang – Too Much Yang

Posted on by
Standard

Eit smell sånn på det jamne. Fint frå vest, litt daudt frå sør.

5

cover

Med sitt førre album, Poetic Terrorism (2005), fjerna kraft-trioen Big Bang seg litt frå sitt Frontside Rock’n Roll uttrykk. Ikkje det at dei sterkt gitardrevne rockelåtane var lagt på hylla, men dei fekk i større grad enn kva som hadde vore tilfelle tidlegare selskap av noko anna. Og det andre i denne samanheng var harmonistetta og småpsykedelisk vestkyst-tonar à la Crosby, Stills, Nash & Young og The Byrds. Variasjonen dette førte til, gjorde etter mi ringe meining bandet godt. BigBang held for så vidt liv i denne variasjonen også på sitt nyaste verk, Too Much Yang. Men albumet blir likevel eit hakk svakare enn forgjengaren. Litt for mange låtar med eit identitetsfattig vesen lyt ta skulda for det.

I fylgje den eldgamle taoistiske filosofi så representerer yang den lyse, oppstemte og maskuline sida i det dualistiske yinyang symbolet. Når Greni & co i tittelen hevdar at det er for mykje Yang, ja så grunnar eg sjølvsagt litt over kva som kan ligge bakom ein slik påstand. Er det tanken på at dei maskuline kreftene i verda er på god veg til å skape eit nytt Big Bang? Kan det vere dei overfladiske og lettvinte løysingane sine sørgelige framgangar dei har i tankane? Eller kanskje er det ein kommentar til det soniske og tekstlige innhaldet på albumet? I tilfelle det siste, så vil eg skyte inn at det er vel så mykje nattlege tankar som dagdraumar kring livet sine lysare sider Greni har føre seg. Men kanskje vi ikkje skal gå så djupt, kanskje dei berre har funne noko som rimar på bang, og det var det?

I alle fall, albumet smell i gang med eit maskulint slidegitar-riff, og det noko sjofle utsegnet «I like my friends when they’re heartbroken and in need for company». Vi møter ein mann som sit og drikk aleine, medan store tankar kryssar hjerneveggene, før han kjem til ei erkjenning av at «the world’s got too much yang». Det er beiskt og kraftfullt, men melodisk litt kantete. Det melodiske mønsteret er vel ikkje i sin aller beste form på Hurricane Boy heller, men den har i alle fall ein trommis-Olsen i eit så initiativrikt slag at ein kan få mistanke om at orkanguten dei siktar til her er sjølvaste Keith Moon.

Det er når dei drar fram låtane med californisk klang at Too Much Yang finn den gode tonen. Høgdepunktet er L.A. Song i si tilbakelente verseform, med sitt energiske refreng, og med den falsett-songne killerlinja «all the angels cry». Låta har Øystein Greni komponert i kompaniskap med sin argentinske kjærast Maria Orieta. Ho syng med på den også. Nesten like bra er den akustisk-gitar drivne A Thousand Time Over, med meir falsett-song, strokne kontrabasstonar, og snev av Band Of Horses passasjar. Denne har Greni skrive saman med Martin Hagfors.

Hagfors står også oppført som medkomponist på The Third Act. Ein country- og folkrockande sak som hadde funne seg vel tilrette på eit Home Groan album, eller på eit Tom Petty album. I det same lende finn vi også All The Time, men den hellar kanskje meir mot The Byrds sitt mest stabile poprockmønster.

Resten av låtane er det vel ikkje så altfor mykje å seie om. I Don’t Wanna prøver, med blåsarar og vokalharmonisk fynd, å finne fram til ei Girl in Oslo stemning, men har vel neppe denne sin stayerevne. Medan My First Time er ein lett funky, men ikkje spesielt minneverdig sak om møydomen sitt endelikt. Før trioen i dei tre avsluttande spora går på tomgang i sitt eige mest hevdvunne powerrock-møter-funk-mønster.

Sånn samla sett blir det vel habilt nok. Men eg kan ikkje fri meg for å fundere på om ikkje tida er inne for ei endå litt kraftigare risting av eit litt for fastgrodd mønster?

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des1

Geoff Berner – The Wedding Dance of the Widow Bride

Posted on by
Standard

Det låte ikkje akkurat som Mendelsohn når Geoff Berner lagar bryllaupstonar.

6

cover

Den beste og mest presise beskrivinga av kva ein får servert på Geoff Berner sitt tredje studioalbum, er det vel mannen sjølv som har komme opp med:

– Because klezmer is largely wedding music, I decided to write a wedding album. But it’s my wedding album, so it’s a bit fucked up.

Den trekkspelande canadiaren Geoff Berner og hans to medmusikantar, fiolinisten Diona Davies (frå Po Girl) og perkusjonisten Wayne Adams, legg for dagen ei sonisk framferd som vel neppe kan karakteriserast som 100 % sivilisert. Fryktlaust, trur eg vi seier, men med ei djup forståing av at musikken gjer seg best når ein kombinerer det angripande med det sordinerte, spelar dei opp til ein dans som slett ikkje alltid følgjer hevdvunne reglar. Når så Berner i tillegg riv ned dei fleste illusjonar om ekteskapelig lykke, ja så vil eg tru at ikkje ratt alle nygifte vurderer Berner & co som dei mest opplagte kandidatane til å lydsette brurevalsen deira.

Men festlig er det. Usedvanlig festlig. Der Berner & co med enkle midlar og stor kjærleik kastar seg om halsen på den gamle jødiske klezmertradisjonen, samstundes som dei gjer den eit par intoksikerte spark i baken. Det som held meg borte frå å vere endå meir gåvmild når det kjem til groove-poeng er at mannen sitt melodiske register kanskje kan bli litt i snevraste laget, og at opplegget hans kanskje ikkje kan skilte med den mest solide substansen her i verda. På den andre sida, gjer det noko?

I ein burlesk forteljartradisjon manøvrerer Berner seg nokså skånsellaust mellom det lystige og det beint fram tragiske. Det startar gjøglande og optimistisk i kjappe soniske vendingar med Good Luck Now. Ein åndsfrende av Berner sitt paradenummer Lucky Goddamn Jew. Tonen blir så ganske annleis når Berner, i Weep, Bride Weep, gjer bryllaupet om til noko som vel meir minnar om ei gravferd. Sakte men i intense former (minnar ikkje fraseringane hans litt om Nick Cave til tider, tru?) prøver han å overtyde brura om at ekteskapet absolutt ikkje er eit tilrådelig løp å gje seg ut på. Så idet låta hastar mot siste tone står ektemannen att som ein eindimensjonal tufs, medan bandet stikk av med brudepikene.

Som det vel høver seg, når det er det velsigna samlivet mellom mann og kvinne som er tema, blir det mange både direkte og indirekte seksuelt relaterte ytringar. Ganske så direkte når Berner i Widow Bride kjem med kraftfulle anbefalingar om å skaffe seg ei enke, fordi: «a widow bride has everything her husband couldn’t take with him, and a widow bride knows how to do things you don’t know how to teach her to». Meir dulgte er utsegna, men vel så rå, når det i Can’t Stay Dry mellom anna blir hevda at «she never imagined how much fun it would be to get dragged into the flooded gutter with me».

Det meste på albumet har Berner skrive sjølv, men han tillet seg også å herse litt med Leonard Cohen sin alt anna enn sømelege Queen Victoria. Så heilt sømeleg er vel heller ikkje kvinna han lovprisar i sin eigen desperate The Fiddler is a Very Good Woman. Medan den stakkar kvinna i Traitor Bride har gjort seg skuldig i den dødssynda det er å forelska seg i «a soldier from the wrong side».

Med den sorgtunge balladen Would It Kill You? fører så Berner oss til slutt inn i den uunngåelige ekteskapelige bakrusen han har åtvara om sidan første stund: «Would it kill you, to love me enough to stay?» spør mannen ståande midt i ruinane av matrimoniumet sitt samanbrot.

Ja, kva skal vi eigentlig med optimismen og ei sunn sjel, så lenge vi kan få servert pessimismen og det intoksikerte sjelelivet på slik eit saftig vis.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des1

Ben + Vesper – All This Could Kill You

Posted on by
Standard

Eit ektepar syng om å vere ektepar til melodiar som ikkje fylgjer dei heilt vanlige rutene.

5

cover

Stamper heiter dei til etternamn, og dei er mann og kone. Deira debutalbum All This Could Kill You kan ein kanskje tolke som ein liten manifestasjon over at dét ikkje berre er enkelt å vere. Utan at dette er eit Shoot Out The Lights-oppgjer av Richard og Linda Thompson kaliber av den grunn. Absolutt ikkje. Dette her er vel meir ein liten samling underfundige, tidvis bistre og alt anna enn tydelige meldingar der familielivet sitt ve og vel ofte spelar ei sentral rolle.

Den melodiske tonen Ben + Vesper lener seg mot kan vel seiast å ligge ein stad mellom folk og pop, for ikkje å seie at den omfamnar begge deler. I tillegg har dei sprøyta inn ein ikkje unnselig dose psykedelia. Men ikkje av typen sonisk krakilsk og viltveksande. Det er det der «no lar vi det melodiske ta ein uvanlig venstresving»-trikset som er deira form for psykedelia. Akkordprogresjonar litt på sida av kva vi er vane med. Så nei, dei er slett ingen lettfattelig duo.

Duo er dei forresten mest i namnet. Dei har nemlig med seg fleire medspelarar her. Veslebror Joshua Stamper spelar på diverse strenger og Chris Weisman spelar på eit ti-tals instrument, frå piano til kromatisk munnspel. I tillegg er Daniel Smith og fleire av hans familiemedlemmer involvert, og då overraskar det vel kanskje ikkje at Sufjan Stevens sitt på ein krakk bak der også.

Har ein tålmod med det intrikate tonemønsteret deira vil det etter nokre rundar smyge seg fram fleire attraktive kasus. Ja det er som ein ikkje heilt kan forstå at ein ikkje tok Door to Door til seg som den lakonisk-catchy folkpop saken den faktisk er med det same. Ben si crooner-villige røyst er i front, Vesper harmonerar eit par hakk bak, og tanken på eit Magnetic Fields på vitjing hos Mark Eitzel spring fram som eit bilde hos underteikna.

An Honest Bluff jumpar inn og Vesper drar fram trekkspelet. Many Moons truar med å danse inn i hooksy terreng men tar sjølvsagt ein brå venstresving like før det skjer. 8 Mo. fortel i jazz-slentrande takt om lykka det er å bli foreldre til ei lita jente. Medan faren i The Stomach noko misnøgd ytrar at «what kind of service is that, I’m here to buy some snacks for the kids». Ein slags nesten-konvensjonell vals som er blant høgdepunkta på plata. Nite Walker flyt på si side langsamt inn på scena med spøkelsespiano og dunkle banjotonar i sekken. Den kunne sikkert funne seg vel tilrette på repertoaret til Scott Walker.

Tonen held seg heile tida godt over på den late sida av vitalitetskalaen. Pulsen er ikkje alltid heilt stabil. Og stundom blir opplegget kanskje litt for temperaturlaust og flyktig. Av den sorten ein lett kan finne på å opptre likegyldig i forhold til. Nett det er vel ikkje heilt bra. Så sjølv om plata deira har ein god del å by på, ville eg nok ta vel hardt i om eg hevda at All This Could Kill You.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

The Bees – Octopus

Posted on by
Standard

Ein stilmiksande og eldfull seanse frå ei sydhavsøy utafor Southampton.

7

cover

Det er ei kjent sak at bier trivst best, og arbeidar mest iherdig, når sola varmar og blomane blømer. Derfor er det kanskje ikkje så underlig at musikken som Isle of Wight banden The Bees spelar er av det slaget som høver aller best på dei dagar då sveitten renn sjølv om ein berre er ikledd ein shorts.

Sunshine Hit Me heitte det då dei platedebuterte for fem år sidan. Og lyden var laidback, og lyden var så mykje. Pop, reggae, jazz, funk og fuzz i ein psykedelisk blanding. Alt gjort i reidskapsboda til frontfigur Paul Butler. Bandet fekk såpass til merksemd (mellom anna ein Mercury-prize nominasjon) at når neste plate (Free the Bees) skulle spelast inn hyra gjengen plass og tid i Abbey Road-studioet. Om det var atmosfæren der som gjorde det skal ikkje eg ha ei klar meining om men lyden av The Bees tok i alle fall ein Kinks/Beatles/Itchycoo Park dreiing, og kom i kjappare og noko meir skrålande former.

På Octopus er bandet igjen tilbake på øya sør for Southampton. Denne gongen i eit lydstudio som Butler har laga heime hos seg sjølv sidan sist. Og skal eg prøve å plassere denne i eit eller anna forhold til dei to andre albuma, så trur eg den må få plass sånn cirka midt imellom. Sjølv om det å forsøke å plassere The Bees er ei alt anna enn enkel oppgåve. For dei fyk stadig rundt og sankar inspirasjon frå heile blomsterenga, og vel så det. Ein inspirasjon dei omset i fleire gnistrande låtar (og to-tre parentesar).

Dei swingar det i gang med å stille spørsmålet Who Cares What the Question Is? Ein novelty-song med bluesfrisk slide-gitar. Den er artig 1, 2 og 3 gonger, men så blir ein litt lei den. Love In the Harbour derimot har stayerevne. Og då snakkar vi countryrock som kunne kvalifisert til ein plass på Workingman’s Dead. Kombinasjonen tilbakelente vers, forrykande refreng og det essensielle spørsmålet «is there any love on the harbour?» har i alle fall gått rett heim her i stova.

Den verkelig sydande stemninga er det imidlertid låtparet Left Foot Stepdown og Got to Let Go som sørgjer for. Til saman ti minuttar som miksar ska, jazz, samba, afrofunk og reggae på eit så sløyt vis at det nok kan kalle fram dei heitaste av øvingar «when the sun meet the night». Blåsarar, feite orgeltonar, eit uimotståelig groove og ein historie om ein som har «the blood of a family man» og derfor, av ein eller annan grunn, har fått seg jobb som gartnar i ein park i Texas for å spare seg opp pengar til ein Lexus. Absurd bra.

Desse to har ein litt meir pop-prega funk-fetter i (This Is For the) Better Days. Ei medrivande oppfordring om å ikkje bli «caught up in time already down the drain», men heller la moralen ta ein pause og stemme i det saliggjerande og sløyt jumpande refrenget; «it’s allright now, it should have really happened, well it’s allright, this is for the better days».

Jada, eg ser det. Det er eit refreng skapt for allsong og eggande dansefakter, og ikkje for å bli referert i skriftleg form. Så la oss kaste av oss analysefrakken og hive oss i dansen.

For det er sommar, og biene summar.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

The Aliens – Astronomy For Dogs

Posted on by
Standard

Frå oska av Beta Band stig det fram nye eklektiske påfunn.

6

cover

Dei kjem ikkje frå outer space, men frå Fife i Skottland. Dei er tre. Dei har vore her før. Men ikkje saman. To utgjorde ein viktig halvpart av Beta Band. Den tredje var også med der heilt i starten, men før den første EPen (den med fantastiske Dry the Rain på) var klar for folket vart han råka av psykiske lidingar så alvorlige at han tilbrakte «ten long years in a mental asylum». To album med snodige viser og eksperimentell poprock under signaturen Lone Pigeon har vore hans bidrag desse åra. Var det nokon som sa Syd Barrett? Han heiter Gordon Anderson.

Etter å ha skjenka verda tre sonisk omfattande og smått legendariske EPar, samla i 1998 under namnet The Three E.P.’s, og tre pop-trippy og fine album vart Beta Band oppløyst i 2004. Vokalist Stephen Mason forsvann, så vidt underteikna veit, inn i ein tåkeheim. Trommis Robin Jones og tangenttraktør John MacLean har heller ikkje gjort så mykje av seg sidan då, men har altså no funne saman med sin tidlegare skulekamerat for nye musikalske eventyr under vignetten The Aliens.

Det er Gordon Anderson som har komponert alle låtane på albumet. Og akkurat som hos Beta Band er det eit eklektisk og sjangerhoppande opplegg det blir lagt opp til. Popånda frå 60-talet er tydelig til stades, men den er ikkje i nærleiken av å få vere i fred eller trone aleine. Den blir utfordra og får selskap av det meste frå softrock, via progrock og psykedelia til electronica. Om det blir eit forvirrande lappverk? Nei, eg synst det har ein slags retning, eg. Rett nok ein litt sprikande og ikkje altfor tydelig. Men det er vel berre ein fordel, er det ikkje?

Det er ikkje å ta hardt i om ein hevdar at Gordon meir enn sneiar innom smertepåkallande kjensler i songane sine. Men utan at han blottlegg seg eller dyrkar mørkret på eit vis ein som lyttar kan kjenne blir for ubehagelig. Det ein i tilfelle kan halde opp imot han når det gjeld det tekstlige må vere at han av og til kanskje kan bli litt banal og grunn. Det eg ikkje har tenkt å halde imot han er at han ved eit par høve lar same tekststrofe dukke opp i meir enn ei låt. Dette blir på eit vis med og bind låtane saman og skaper ein heilskap som det soniske så prøver å rokke ved.

Robot Man og Rox har endatil nesten identisk tekst. Men der den første er ei stressa funkrock-affære, kjem den andre mot ein i saftige rytmeformer frå ein eller annan stad i utkanten av Primal Scream sin Loaded. Ein lettbeint rytmikk ligg under den harmonifine og Beatleske Tomorrow. Eit og anna frå dei fire Liverpool-legendene har The Aliens også tatt med seg i den rytmisk bastante Glover. Ein sak som går til kvile først etter åtte minuttar, etter at den nærast på Tor Jonsson-vis har konkludert med at «love isn’t love until its gone».

Alt er ikkje berre vel og bra på Astronomy For Dogs. Setting Sun er ein sjarmlaus Ten Years After-bluesrockar, og Happy Song jumpar av stad som ein dårlig McCartney-vits medan Anderson syng «happy» sånn cirka 149 gonger for mykje. Eg finn heller ikkje den store interessa for den halvhjerta psykedelia-saken I Am The Unknown. Den harmonigrasiøse og mjuke balladen She Don’t Love Me No More finn eg derimot hugnad i. Og endå meir i den ordrike, surrealistiske og motorisk velfungerande Only Waiting.

«How long will it be till I see you again?» lyder det harmonivokaliserte mantraet som innleiar Honest Again. Ein yndefull og håpefull sak i eit sonisk krysningspunkt mellom ELO og Shearwater. Det same spørsmålet som innleiar Honest Again dukkar opp som avsluttande spørsmål i Caravan. Men då har den låta helde det gåande i over 16 minuttar allereie. Neppe heilt tilfeldig at tittelen er identisk med namnet til ein av prog-rock aktene frå den velrenommerte Canterbury-scena.

Samstundes som både fonisk likskap og sonisk yrskap gjer det freistande å bringe Can inn i ringen også. Suggererande og kontrastfullt. Aggressivt og blødande. Monotont men hendingsrikt og veldig levande. Små harmoniske songtillaup blir overdøyvd av eit groovy, buldrande og stundevis nær kantrande køyr. Idet den passerer tolv og eit halvt minutt forsvinn den inn i solnedgangen, etter eit par minuttars pause kjem så eit piano, nokre dystre strykarar og mantraet «How long will it be till I see you again?» smygande.

Akkurat då fell det heilt naturlig å tenke at det blir nok ikkje så altfor lenge til.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

Acoustic Ladyland – Skinny Grin

Posted on by
Standard

Ein gjeng som miksar saman tinga litt annleis enn nokon har gjort før.

5

cover

Jimi Hendrix kunne få gitaren til å snakke, kviskre, frese og skrike som tusen vindar. Ingen stad kom dette tydeligare til uttrykk enn på hans mangslungne og høg-psykedeliske meisterverk Electric Ladyland. Eit band som kallar seg Acoustic Ladyland drar derfor på seg visse forventningar.

Skinny Grin er denne London-kvartetten sitt tredje album. Underteikna har ikkje høyrt dei to første, men etter kva eg forstår er ikkje opplegget himmelstormande annleis der. Dei har eit jazzig og tidvis nokså frittforma utgangspunkt, men søker meir enn gjerne over mot rocken sitt meir stringente vesen. Men der svensk/norske The Thing raidar garasjerocken er det den edgy nerven til postpunk-band som Wire og Gang of Four Acoustic Ladyland kastar seg over.

Frontfigur, litt vokalist, men først og fremst saksofonist i bandet, Paul Wareham, har uttalt at han ynskjer å få hornet sitt til å lyde som ein gitar. I mine øyrer er han vel ikkje heilt i mål med det forsøket, men han har mykje både friskt og neonfarga føre seg. Tangenttraktør Tom Cawley vekslar mellom å produsere pianoklingande tonar og meir flytbaserte og tynnare keyboardstonar. Bassist Tom Herbert går ofte opp eit funky spor. Medan Seb Rochford ikkje akkurat kan seiast å vere varleg i sin omgang med stikker og trommeskinn.

Originalitet er ein eigenskap som ofte blir applaudert der den finst, og etterlyst der den manglar. At den tidvis nokså eklektiske innstillinga til Acoustic Ladyland ofte fører dei inn i soniske samansetningar dei er ganske så aleine om vil vel få som har høyrt dei protestere på. Utan at dei vinn heile hjarta og stort meir enn halve groove-skalaen av den grunn.

For det første. Dei finn vel strengt tatt ikkje opp noko nytt. Dei miksar eigentlig berre i hop noko som har dansa rundt der ute i årevis, om enn på eit litt anna vis enn kva andre har prøvt før. For det andre. Dei skaper ikkje den dampande, substansielle, forknytte og beint fram oppskakande tonen dei kunne ha fått utav denne miksturen. For det tredje. Der det hadde vore på sin plass med melodisk skarpsinn, er det slett ikkje alltid på plass. For det fjerde. Tonen frå Cawley sitt keyboard blir tidvis noko fislete og dårlig åtti-tal. For det femte. Paul Wareham har ikkje ei songstemme av typen som ber ei låt.

Når alt det er sagt. Eg likar mykje av det dei har for seg på Skinny Grin. Eg likar kontrastane som opningssporet er bygd av. Der lyrisk pianoklang og eggande saksofontonar går i eit brutalt møte med ein dissonant vegg av støy. Eg likar dei melodiske saksofontonane og den bass-groovy forma som Red Sky kjem seglande i. Eg likar kombinasjonen av røykfulle Morphine-tendensar og lausslopne forsøk i Your Shame. Og eg likar måten film-noir stemninga må tåle skiftingar i mønsteret og blir gitt skarpe kantar i eit dobbelt saksofonmøte mellom Wareham og James Chance i Salt Water. Ei låt dei forresten har fått Scott Walker til å mikse.

Men eg likar ikkje… nei vent litt. For det er meir eg likar. Dei fire låtane nemnt i førre avsnitt høyrer til i avdelinga for dei vokallause. Ei avdeling som samla sett tel omlag like mange som avdelinga for dei vokalforsynte. Eg sa ein stad noko om at røysta til Wareham er i veikaste laget, godt er det då at dei har hyra inn to damer til å ta seg av dette på to av spora. «If you gave me a dog it would bite me» syng Alice Grant i harmfulle former i den alt anna enn optimistiske, men særdeles kvasse og postpunkfunky, Paris. Medan ei dame pseudonymisert som Coco Electrik får røysta si sentralt plassert i den ertande og dunkelt swingande Cuts & Lies.

Om Acoustic Ladyland i neste omgang er karar for å utvikle dette prosjektet sitt og føre det inn på endå litt meir vågale og dampande spor, og samstundes i større grad gjer songmikrofonen til folk med karakter i røysta (gjerne damer), skulle dei ha dugande sjansar til å klore på plass verkelig minneverdige saker. Trur eg.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des1

A Boy Named Sue – Selling Road Maps for the Soul

Posted on by
Standard

Det er velkjente vegkart denne Sue har å by på, om dei viser vegen til sjela er eg ikkje like sikker på.

3

cover

Han har såvidt vore innom her tidlegare med sine Suetunes (eg trur det var i 2004). Seks songar hadde han med seg den gongen. Seks songar i ei tander og melankolsk folkdrakt. Ikkje så reint ulikt det ganske mange andre unge menn med ein akustisk gitar har hatt føre seg.

Sidan den gongen har denne Sue, som eigentlig heiter Stig, fått seg eit meir eller mindre fast band. Eit lite trekløver som fyller ut dei soniske flatene i låtane hans. Noko dei gjer med opplagt plukking på akustiske strenger, ein nennsam bruk av tangentar, og jovial tromming. Og såleis står dei aldri i fare for å utfordre låtane sitt innebygde lune og ufarlige vesen.

Selling Road Maps for the Soul er altså eit debutalbum. Tittelen kan kanskje vere noko Stig Sandbakk har med seg frå si tid som progrockar i eit band med namn Woo. Den gongen Selling England By the Pound av og med Genesis sannsynlegvis var ei viktigare inspirasjonskjelde enn tonane til karar som James Taylor og Boz Scaggs. Slik er det ikkje lenger, trur eg. Sjølv om det absolutt er litt Peter Gabriel i stemma til unge Sandbakk. Ei stemme som både opptrer i fyldige former og i dei meir ømme og sordinerte former. Det er ei bra stemme.

Den beste låta på plata heiter Sound Of Lies. For ti år sidan var den tittellåt på ei plate av Jayhawks. Sue og kameratane gjer ein nedstemt og fin versjon, der dei lokaliserer og gjer seg god nytte av vemodet som Gary Louris plasserte der. Inga overrasking det, for dette med vemod kan dei. Problemet er at det slett ikkje alltid dukkar opp som ein del av ei tiltalande og god låt. Problemet er at fleire av låtane på albumet slit med å komme ut av denne grå kappa kalla «veldig så middelmåtig».

To av låtane var også med på EP’en (den frå 2004). Dei smyg seg greitt inn som nummer to og tre på kvalitetsstigen her. Varlege og melodifine The Way It Should med ei kvinnerøyst (tilhøyrande Nan Espeseth) som harmonerande partner. Og den såre og vakre visa Heard This Laughter. Godt dugande er også den poppige folkrocklåta Always Ride With Me, med sin godgjerande ladning av frisk akustisk strengeflukt (frå både gitar og banjo). Det er heller ikkje så altfor vanskelig å finne litt behag i den fredfulle visa Still Blind.

Like fullt, eg klarar ikkje å riste av meg inntrykket av at dette blir for føyelig og for fattig på verkelig minneverdige stunder. Det blir for midt i løypa, der kor anonymiteten fort legg eit slør over det meste.

Først publisert på Groove.no (i 2007)