Tag Archives: Black Cab

Black Cab – Jesus East

Standard

To frå Melbourne byr på ei groovy reise i psykedelisk tåkelandskap.

6

cover

Den australske duoen Black Cab platedebuterte for eit par år sidan på overtydande vis med Altamont Diary. Eit konseptalbum om eit musikkevenement som dessverre har hamna i historiebøkene meir på grunn av Hells Angels si grove valdsutøving enn for frigjerande og stor musikk. 

Black Cab skildra historia i ei groande apokalyptisk form der lyd og rytme hadde ein meir framtredande plass i bildet enn det tekstlige. Formelen dei nytta seg av skulda både Stones sine beste augeblikk, Velvet Underground sine innovative droner og kaskadar, og Neu sin vitale rytmikk, eit og anna. Ingen original formel altså, men i henda på vokalist og computer- og synthoperatør Andrew Coates og gitarist James Lee vart den ualminnelig godt handtert. 

På oppfylgjaren Jesus East har dei ikkje pensa det soniske uttrykket sitt inn på nye spor. Det kan vel kanskje hevdast at Lee er litt snillare med gitarstrengene denne gongen. Og kanskje er Stones-faktoren noko fjernare. Samstundes er det vel ikkje heilt tilfeldig at ordet East er ein del av tittelen. For dosen med Tomorrow Never Knows-inspirert psykedelia, med sitar og tabla i sentrale roller, er nok kraftigare på dette albumet. 

Med Jesus East tar ikkje Black Cab opp konsepthansken frå debuten. Kor dei eigentlig tek oss med synst eg faktisk er noko uklart. Men den suggererande soniske framferda deira og den mystiske platetittelen sporar meg i alle fall til å gjere eit forsøk på å orientere meg litt. 

«Imagination, my only friend» syng Coates. Å ha fantasien som sin einaste venn kan nok vere ei noko trasig kjensgjerning, men å ha eit godt forhold til den kan absolutt vere til hjelp om ein skal få noko utav møtet me Jesus East. Akkurat som på debuten finn Coates sine vokaliserte strofer seg ein plass så pass djupt inne i den omfamnande lydrøyken at det er vanskelig å fange opp kva han syng om. Kor for eksempel Jesus kjem inn i bildet har eg ikkje ei sikker forklaring på. Men eg har leika meg litt med tanken på at det kan ha noko med det bibelske området aust for Eden å gjere. Dit historia fortel at Kain vart forvist. Kanskje det har vandra rundt ein Jesus der også? Under Another Sun til tonane av dorsk og småfjern psykedelia, poetiske gitarlinjer og mektige Hearts On Fire. Og i si vandring mellom klunger og dunkle skuggar støtte han kanskje bort i ein motorisk vital Underground Star, med ein Simple Plan om å «take a ride to the promised land», på ryggen av skingrande gitarar og sikker rytmikk. 

Om det då ikkje er The Jesus and Mary Chain det blir referert til. For tittelkuttet spesielt, men også eit par andre spor, har meir enn eit snev av Darklands over seg. Eller kanskje det er legenda om Valiant som er nøkkelen? Den gamle riddaren av det runde bord blir i alle fall nytta som tittel for eit spor der Sam Cutler resiterer om 60-talet, om å få Grateful Dead rissa på gravsteinen sin, og om å stake ut sin eigen kurs, og følgje den. Kven Sam Cutler er? Han var sentral som arrangør av mange konsertar på 60 og 70-talet, der namn som The Band, Fleetwood Mac, Grateful Dead og Rolling Stones ofte stod på plakaten. Ein av konsertane han arrangerte var den på Altamont. Så sjå der, der var det jammen meg ein link til debutplata her også gitt. 

Jesus East tar ikkje tak i meg på same ubønhøyrlege vis som debutalbumet. Likefullt er den ei fargerik og medrivande ferd inn i eit interesseskapande sonisk landskap. Større krav treng ein nødvendigvis ikkje stille.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Black Cab – Altamont Diary

Standard

Australsk duo serverer ein suggererande oppteikning av dagen då 60-talet tok slutt.

cover  1969: Pelé scorar sitt mål nummer 1000. BBC sender den aller første episoden av Monty Python’s Flying Circus. Nicholson, Hopper og Fonda køyrer motorsykkel, og slår eit slag og to for fridomen i Easy Rider. Kurt Vonnegut gjer ut sin fabelaktige historie Slaughterhouse-Five. Neil Armstrong stegar ut på månen. Richard Nixon er så vidt byrja å lure på korleis USA skal komme seg utav Vietnam. John Lennon og Yoko Ono oppfordrar om å gje freden ein sjanse.

Og så var det eit fantastisk musikkår: Led Zeppelin debuterer, Neil Young salar opp Crazy Horse og peikar på at Everybody Knows This is Nowhere, Gram Parsons samlar sine Flying Burrito Brothers for eit besøk på The Gilded Palace of Sin, Townes Van Zandt skodar inn i hjarta av Our Mother the Mountain, The Band gjer ut sin sjølvtitulerte, King Crimson møter opp In the Court of the Crimson King og Rolling Stones Let It Bleed.

I midten av august dette året straumar hippiar, yippiar og andre inn på nokre jorder ved Woodstock utafor New York. Peace, Love & Understanding har si blomstringstid. Fire månader seinare inviterer Rolling Stones og ein del andre til gratiskonsert på Altamont speedwaybane utafor San Fransisco. Ideen om Peace, Love & Understanding blir brutalt knust av eit vaktselskap frå helvete utstyrt med biljardkøller, ølboksar og knivar.

Det er dette siste evenementet som har inspirert den australske duoen Black Cab til å platedebutere på eit noko uvanlig vis. Med eit konsept, og eit nyinnspelt soundtrack til ei 25 år gamal hending. Rolling Stones og eit filmteam leverte sin dokumentar, Gimme Shelter, like i etterkant av hendinga. Den fortel neppe den heile og fulle sanninga om kva som skjedde denne dagen. Det gjer sannsynlegvis ingen av dei andre skildringane eller mytane som har dukka opp i åra etter heller. Men det ein kan ha gode grunnar til å tru er korrekt er at fire døde og fire blei født på speedwaybanen denne dagen. 300 000 menneske hadde møtt opp, doptåka låg lavt over forsamlinga, og den lokale avdelinga av Hells Angels var leigt inn til å passe på. Det siste skulle vise seg å vere ein særdeles dårlig idé.

Black Cab er vokalist, musikkmaskinist og produsent Andrew Coates og gitarist James Lee. I lag med ein liten gjeng medmusikantar har dei grepe tak i Stones slik vi kjenner dei i sine beste kutt, Symphathy For the Devil og Gimme Shelter, kikka Primal Scream i korta, latt seg bli Spiritualized, og sendt sakene gjennom ei kvern av Neu og Velvet Underground. Det fungerer. Innafor ei tidsramme på førti minuttar tar dei lyttaren med på ein tur som startar i eit håpefullt modus, og endar i ruinar.

Første scene: «Summer of love» gjentar Andrew Coates i nær fem minuttar oppå eit uforderva komp av akustisk gitar og yppig rytmikk, med lengtande tonar frå ein elektrisk gitar som lindrande ekstraingrediens. Sistnemnte møter ein i eit meir krakilsk humør rundt neste hjørne. «it’s ok, things are not ok» er Coates sitt mantra no. Rytmen er Neu!, tonen er noko urovekkande. Den dør ut, og orgeltonar melder frå at Angels Arrive. Gitaren riffar truande og rytmen går tett på. Jerry Garcia slepp til, han er ikkje fornøgd. Han har sett vaktene banka opp Jefferson Airplane-songaren Marty Balin, som blanda seg inn i deira handheving av vakthaldet. Hells Angels er no byrja å bli iltre. Publikum viser ikkje respekt for syklane deira. Paul Kantner (Jefferson Airplane) seier over mikrofonen kva han synest om handlemåten deira. Ting byrja komme utav kontroll. «It’s really weird», Sez Jerry. Grateful Dead spelar ikkje.

Eit par instrumentalar fylgjer. Good Drugs. Tabla og sitar. Psykedelia og rus. Stimulerande. Hey People. Synthbølgjer og framdrift. Og så, New Speedway Boogie. Nei, Grateful Dead spelte aldri på Altamont, men dei laga minst ein song om det.

I spent a little time on the mountain
Spent a little time on the hill
I saw things getting out of hand
I guess they always will

Black Cab låner den og funkar den opp.

Meredith Hunter heitte ein ung afro-amerikanar som var til stades. Han hamna i krangel med vaktene. Han var påverka av metamfetamin, og han hadde ein revolver. Det er usemje om han drog denne fram før eller etter det første knivstikket. I alle fall, fleire stikk fylgde, og spark. Han døydde. Medan Rolling Stones spelte Under My Thumb.

A Killing, dei mørke tonane har for alvor inntatt arenaen.

Så kjem 1970, ei ti minuttar lang mørk og nådelaus avslutningsscene. Det er etterpå. Etter forhåpningane. Etter nedsablinga. Etter apokalypsen. «I think we fucked it up again, the music’s chance to do it again» meinar eg å høyre Andrew Coates synge innimellom brutale gitartonar, kraftfull dynamikk og djupfølt forbanning. Kva nå? Seglar vi motvillig inn i eit nytt tiår på ei røyksky av handlingslamming? Vil tonane igjen reise seg, frå ruinane av knuste blomar og upfucka draumar? Eller er dette å sjå vel mørkt på situasjonen? Du veit kanskje svaret?

Black Cab tilbyr ein tur tilbake til speedwaybanen oppe i åsen, ikkje for å gje oss svaret, men for å gje oss eit glimt av dagen då dei gode intensjonane para seg med djevelskapen og rulla utforbakke, og vart altfor tunge å stoppe. Du kan definitivt gjere dummare ting enn å bli med på deira soniske dagbok-variant av ein tur. Til dømes haike deg tilbake med ei tidsmaskin.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)