Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Des4

Tom Russell – Veteran’s Day: The Tom Russell Anthology

Posted on by
Standard

Ein veteran ser tilbake. Han har mykje bra å sjå tilbake på.

8

cover

I over 30 år har Los Angeles-fødte Tom Russell helde karrieren sin gåande. Med utstrakt konsertverksemd og eit tjuetals plateutgjevingar (i tillegg til at han har skrive ei lita handfull bøker, og juksa litt med pensel og fargar). Så det skulle vere dugande med stoff der for ei samleplate.

Og her er den. The Tom Russell Anthology, med undertittelen Veteran’s Day (etter ein av hans tilårskomne songar). Ein dobbel ein, er det til og med blitt. Og med si samla speletid på 2 ½ time maktar den å dra fram i lyset det meste av det vesentligaste mannen har kreert av låtar desse åra.

Her til lands kan ein vel seie at omgrepet Beat Generation har ein viss dobbel klang når det gjeld Tom Russell. For ikkje berre har han hatt ein nær og fruktbart relasjon til Beatpoeten og forfattaren Charles Bukowski. På åttitalet kom han også inn i heimane til ein god del nordmenn mykje takka vere sterkt positivt lada omtalar frå eit par-tre herrar i musikkavisa Beat.

Ikkje heilt ufortent. For til det å fortelje ein god historie i ei countryinspirert tonedrakt, ja så er Tom Russell, på sitt beste, definitivt ein maestro.

Helten (eller kanskje snarare anti-helten) i historiane hans er aldri han som vinn kongsdottera og halve kongeriket (i alle fall ikkje mens han er i live). Det er vel snarare han som prøver på det, men ikkje får det til. Han som forlate pokerbordet, saloonen eller selskapet i ein atskilleg dårligare forfatning enn han entra det. Han som går gjennom livet med tomme lommer, tapte sjansar og eitt stadig meir brustent hjerta. Utan at han nødvendigvis har gjort seg fullt fortent til skjebnen sin. Det vere seg outsideren, taparen, drankaren, arbeidaren, bluessongaren, soldaten, cowboyen, meksikanaren, indianaren eller Gram Parsons.

Det var ikkje så veldig mange som snakka høgt om eller tenkte på Gram Parsons i 1978. Men Tom Russell gjorde det, og laga ein song om han. Ein fin ein. Den innleiar antologien.

Some called him a holy man
And some called him insane
It might have been his alibi
As he put the crowds to shame
And some called him a Seer
Flyin» blind and soarin» free
Like a bird above the fault line
In the land of the Joshua Tree

Den fattige, desperate og urettvist behandla meksikanaren er ein annan som stadig dukkar opp i nye skikkelsar i Russell sine songar. Og då ofte med Fats Kaplin sine tex-mexiserande trekkspeltonar som meir enn høveleg, og sterkt, krydder. Sjølve signaturlåten av desse må vel vere Giallo Del Cielo. Eit episk stykke tonesett historieforteljing, som ein neppe klarer å la passere utan ein liten klump i halsen. Om sonen, broren og småkjeltringen Carlos Saragosa som forlate sin heim i Casas Grandes for å skape seg og familien eit betre liv. På vegen stel han ein hane. Ein ein-auga kamphane. «A warrior born in heaven». Med denne skal han vinne tilbake landet «Pancho Villa stole from father long ago». Det går bra. Ei stund. Noko han fortel om i brev han sender si kjære søster Teresa. Men så ein dag står «A wicked black named Zorro» i motsatt ende av ringen. Saragosa satsar alt. Som han plar gjere. Men denne gongen møter Del Cielo (og Saragosa) sitt nemesis. Så i staden for å vende heim som ein helt med pengar til å kjøpe att landområdet, skriv han eit siste brev:

Do the rivers still run muddy outside of my beloved Casas Grandes? Does the scar upon my brother’s face turn red when he hears mention of my name? 
And do the people of El Sueco still curse the theft of Gallo Del Cielo? Tell my family not to worry, I will not return to cause them shame.

Låta dukka første gong opp på albumet Poor Man’s Dream (det kanskje aller beste i Russell-katalogen) men er her frå ei innspeling han gjorde saman med Ian Tyson for det spartansk forma peisbål-albumet Cowboy Real. Det første i ein cowboy-triologi.

Eit anna prosjekt mannen har på tapetet er å lage nokre konseptalbum der han søker, frå ulike vinklar, og i ei slags historisk form, å få fram kva som har forma den amerikanske kulturen. Det første albumet i det prosjektet skulle vere velkjent blant mange her til lands. Det ber tittelen The Man From God Knows Where. Handlar om innvandringa til draumanes land. Med utgangspunkt i Russell sine eigne røter i Irland og Norge. Han hadde som mange kjenner til med seg fleire norske artistar på den plata. Albumet er på denne antologien representert med den nennsame visa om faren sine framgangar og motgangar, Throwing Horseshoes at the Moon.

Album to i konsept-prosjektet, som kom ut i 2005, har tittelen Hotwalker. Det er ei merkelig, men definitivt inspirert, samling av resiterande tekstar, tonesette dikt og songar. Og kan vel seiast å vere ei forteljing om kva kulturutrykk som forma Russell og hans like. Med sentrale roller til folk som Paven av Greenwich Village Dave Van Ronk, Ramblin» Jack Elliott, Woody Guthrie, Merle Haggard, Jack Kerouac og ikkje minst Charles Bukowski. To spor herifrå har fått plass på antologien. Ein resiterande og kranglete Van Ronk hyllest, og ei støvete vise (Grapevine) om dei same folka Woody Guthrie song mang ein song om.

Året etter viste han for alvor at han framleis er ein mann ein skal rekne med. Love & Fear heiter albumet, og er hans beste sidan Poor Man’s Dream (frå 1989). Denne gongen er det gjennomgåande temaet kjærleikslivet (eller skal vi heller seie mangelen på eit slikt eit) hos menn som har opplevd langt fleire somrar og vintrar enn dei sannsynlegvis har att. Menn på hans eigen alder, som er nærare 60 enn 50. Til dømes den avdanka nevekjemparen, i The Pugilist at 59, som prøver å vege opp for høgt alkohol- og koffeininntak med trening og vitaminpiller, medan han snakkar med bileta av sine ekskjærastar som han har på fryseskapet; «but they ain’t talking back now». Eller kva med desillusjonerte framstøyt om kjærleiken og dens vesen til tex-mex inspirerte tonar? Det er i alle fall kva Stealing Electricity byr på. Der hovudpersonen samanliknar kjærleiken med det ein fattig meksikanar gjer av rein nød: eit desperat forsøk på å stele den (elektrisiteten), og slik endar opp meir død enn «yesterday’s communion wine».

I hælane på den songen kjem to låtar av ganske så ny dato. Der den meir refsande sida av Russell trer fram. Who’s Gonna Build Your Wall, ein folkrockande heartland sak, der songaren stiller til veggs fundamentalistar som bygger murar mot folk ein ikkje ynskjer nærkontakt med. Men der han uttaler aller størst frykt overfor «a white man in a golf shirt, with a cell phone in his ear». I The Death of Jimmy Martin nyttar han så meldinga om at ei bluegrass-legende er død (mannen som var inkarnasjonen på The High Lonesome Sound) til å kalle fram sin vreide over dei siste tiåras Nashville-country.

Frå meir gangne Russell-tider har dei ansvarlege for ugjevinga nytta høvet til å trekke fram fleire av hans låtar i duettversjonar. Smart. Den kjære røysta til Iris DeMent vev seg saman med Russell i spartanske og smått visjonære Big Water. Compadre Dave Alvin og ein akustisk gitar er alt han har med seg når han syng ein fattigmanns draum i Blue Wing. Men meir trengst på ingen måte for å skape litt vemodsfull magi. Beyond the Blues skreiv han i si tid saman med Peter Case og Bob Neuwirth. Men det er Jimmie Dale Gilmore som syng med på denne fine visa om den gamle bluessongen som aldri sviktar, sjølv når du går der «in circles with holes in your shoes».

Og sjølvsagt er St. Olavs Gate med. Ein song Nanci Griffith gjorde sin versjon av. Her syng ho den saman med mannen som skreiv den frå ein krok på Scottsman’s saloon, eller der omkring. Den sakralt-vakre hymna til «the ladys you love and don’t see again». Låta blir på ingen måte svakare av at dei to syng den saman.

Nemnast burde nok òg skjebnetunge Touch of Evil, som har meir enn tittelen sams med Orson Welles sitt meisterverk. Ja, og så har vi jo grensedramaet California Snow, den energiske Outbound Plane, og ikkje minst «ay-yi-yi»-lengtande Navajo Rug. Og endå nokre til.

Kort sagt:
Skulle du vere i den situasjonen at du ikkje har gjort deg kjent med Tom Russell. Det finst grunnar til å gjere nett det. Denne antologien har flust av dei. Så start gjerne her.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

 

Des4

Parts & Labor – Receivers

Posted on by
Standard

Dei vil fylle deg med lyd, men er greie og gjer deg ein melodi å suge på i tillegg.

5

cover

Etter å ha gjort seg til kjenne med ein støyande og rungande punkrock-attityde gjennom ei lita handfull plater har Brooklynbandet Parts & Labor denne gongen løyst billett for ei ferd som har brakt dei inn eit veldig så mektig landskap. Utan at støyen vart igjen då dei steig ombord. På ingen måte.

Det har vore skifte i mannskapet sidan sist også. Den hyperaktive trommisen Christopher Weingarten er blitt erstatta med den noko meir avmålte stikkesvingaren Joseph Wong. I tillegg har dei vokse frå trio til kvartett ved å hyre inn Sarah Lipstate til å spele gitar, pluss litt elektronisk rabalder. Rabalder og bombastisk uro frå diverse elektroniske hjelpemiddel serverer også bandet sine grunnleggjarar Dan Friel og BJ Warshaw. Sistnemnte trakterer i tillegg ein bassgitar og drar fram ein saksofon midt inne i ståket ved eit par høve.

Før Parts & Labor starta innspelinga av Receivers kom dei med ei oppfordring til publikum på heimesida si, om å bidra med feltopptak av ymse slag. Dei fekk dugande respons, men var ikkje vanskeligare enn at dei gav rom for alt på det endelige resultatet. Når dei så i tillegg har vore motsatsen av måtehaldne i sin eigen produksjon av lydar og ulydar, ja så forstår de nok at her blir det mykje å fordøye.

For mykje? Kanskje ikkje, men eg synst nok eg har fått nok idet Solemn Show World vrir seg ut av lydsona før albumet passerer 42 minutt. Og nokre gonger, visst lysta til å bli sonisk overmanna ikkje er direkte struttande, kanskje litt før også. For den nesten ugjennomtrengelige soniske veggen dei bygger rundt seg kan opplevast vel utmattande etterkvart.

Av dei åtte spora er det like fullt ingen eg kan karakterisere som særlig anna enn godt dugande. Samstundes er det vel ingen som strekker seg mot dei hypermeisterlige høgder heller. Eit jamt, og jamt over bra album altså. Alle spora driv inn i desse tettpakka balstyrige formene på eit eller anna tidspunkt (som regel ganske så tidlig), samtidig som alle også har eit melodisk ansikt det absolutt går an å finne rimelig tiltrekkande.

Skulle eg likevel velgje meg ut ei lita handfull favorittar ville eg vanskelig komme utanom opningssporet Satellites. Med sine post-punka melodilinjer og sitt apokalyptiske både soniske og tekstlige bilde; «there is nothing more to know here, our wings are urgently diverging feeling set upon the sun, our welded skeletons are relatively ready to be gone».

Det er vel i det heile ikkje ein utprega optimistisk tone om rir albumet. Coverillustrasjonane og det tekstlige har eit futuristisk preg. Men det er vel helst ei framtid som menneska har sparka eit og anna bein under dei skildrar. Albumet kan i så måte kanskje tolkast som bandet sin kommentar til klima-ubalansen og andre smålige og øydeleggande puss vi menneske har spelt kvarandre opp gjennom historia (og nok vil halde fram med å gjere).

«When a future great eradicator comes, biding silently the tidings as there’s little left to say» syng dei i den Jesus & Mary Chain slekta Little Ones. Eit medrivande lite refreng erklærer så lakonisk at det er «little time, little minds, little ones». Før det i eit nesten feststemt finaleparti blir køyrt på med både elektroniske basunar og fullblods sekkepipe fanfarer.

«We size up our downfalls, while we undress the pessimist’s pose» kan vi klippe frå den seige, psycha og tungt landande The Ceasing Now. Medan ei ikkje heilt upretensiøs linje som «single cliche raven caws savoring the metaphors abused» frå det krautmotoriske avslutningssporet Solemn Show World ikkje står fram som klinkande klar, men legg neppe etter seg særlig med solskin, håp og fred i sinn.

Sjølv om tekstane avgjort ikkje snakkar i klare ordelag, gjev dei inntrykk av å ha eit overmannande og lite forsonlig preg. Slik går dei på eit vis i takt med det titaniske og forvridde lydfølgjet som tidvis truar med å ete dei opp.

Så i siste instans blir nok Receivers ei plate ein skal vere varsam med å stille seg i vegen for. Men finn ein riktig posisjon, og har appetitt på sonisk uvær med melodisk krydder, så skulle ein nok ha meir enn ein svak sjanse til å bli både mett, og nøgd.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

Des4

Dolly Parton – Backwoods Barbie

Posted on by
Standard

Ein sterkt rosa og noko overprodusert tur inn i den store skogen.

4

cover

Det er så definitivt meir med Dolly Parton enn voluminøst hår, svulmande bryst, falske augevipper og høg glamourfaktor. Ho er også ein meir enn habil låtskrivar. Det må ein sjølvsagt vere for å kunne komme opp med meisterlige låtar som Just Because I’m a Woman, Coat Of Many Colors og Jolene. Låtar ho syng med ei røyst ho er ganske så aleine om.

Ho har sjølv aktivt styrt retninga på karrieren sin. Ein karriere som har vart i drygt 40 år. Det har vore fjellfriske songar frå hennar Tennesse Mountain Home, og det har og vore mange og fullt ut medvitne svingar inn på det friserte countrypopmarkedet. Underteikna lyt vel medgje at han set klart størst pris på den countrynære og bluegrass/appalachian tufta utgåva av dama. Eit par plater rundt tusenårsskiftet (The Grass Is Blue og Little Sparrow) av nettopp slik karakter var i så måte særdeles velkomne. Backwoods Barbie har eit sonisk vesen som nok heller meir mot det polerte countrypopområdet.

Eg trur vi kallar albumet ei noko ujamn affære. Her er flust med låtar ein kan høyre har eit potensiale, men litt for mange lide ein identitetslaus død. Ein død forårsaka av overdrivne og låtkvelande arrangement. Ja, det er vel det ein kan kalle ein litt for typisk Nashvilleproduksjon.

Dolly har skrive ni av dei tolv låtane sjølv. Dei handlar om strevsam kjærleik og livsvisdom. Dugande formulert er det, og med eit velkjent og altså slett ikkje ueffent melodisk grunnlag. Nokre av dei vert til og med fare rimelig fint med og overlever produksjonen. Først og fremst gjeld det tittelsporet. Både fela, mandolinen og steelgitaren får rom, i ei låt med melodisk slektskap tilbake til førnemnte Coat of Many Colors. Teksten er derimot eit sjølvironiserande forsøk på å forklare verden at bakom det glamorøse ytret er det slett ikkje grunt og tomt. Måten dama stæsjar seg opp på er visst berre «a country girl’s idea of glam». Så «don’t let these false eyelashes lead you to believe that I’m as shallow as I look, ’cause I run true and deep». Fornøyelig stoff.

Den i denne samanheng overraskande luftige, strykardraperte, og lengtande folkballaden Only Dreamin» kjem også ut som ei positiv oppleving. Det same kan ein vel seie om pianojazzige The Lonesomes, og den tungt vemodige og klassisk countryballadeforma I Will Forever Hate Roses.

På den aller mest håplause sida finn vi to av coverversjonane. Ein totalt flat versjon av Smokey Robinson sin fine The Track of My Tears, og eit vemmelig countrypopdisco grep om Fine Young Cannibals sin allereie i utgangspunktet heller trøytsame (She) Drives Me Crazy.

Slik blir dette til slutt ein Dollyproduksjon som nok står i fare for å bli borte ein eller annan stad midt inne i den sånn cirka 50 album store haugen av utgjevingar frå dama.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Okkervil River – The Stand Ins

Posted on by
Standard

Fleire songar frå den inspirerte seansen som The Stage Names først sprang ut av.

8

cover

Det er ei kjensgjerning at musikarar kan ha hovudet, skrivebordskuffa eller taperullane fulle av stoff dei av ulike årsaker held unna ei offisiell albumutgjeving. B-sider, og seinare oppsamlingsheat av slikt materiale stadfestar som oftast at det var ei fornuftig avgjerd. Men som alltid, det finst unntak. Seansar der så mykje bra har svirra i lufta, at det absolutt ikkje hadde sett noko dempar på opplevinga om meir hadde fått plass på det endelege resultatet. Dei to siste gongene Austinbanden Okkervil River har vore i studio har dette vore tilfelle.

Kort tid etter at albumet Black Sheep Boy var blitt sendt ut til folket gjekk det opp for bandet at her var det meir. Ei lita handfull med låtar til som absolutt burde få komme fram i lyset. Og ganske så riktig, det viste seg raskt at innhaldet på vedhenget Black Sheep Boy Appendix ikkje stod tilbake for det som var å finne på sjølve albumet.

Då Will Sheff og hans medsamansvorne dreiv og spelte inn det som skulle bli The Stage Names var det mange låtar i lufta. Så mange at Sheff på eit tidspunkt fabulerte om eit dobbeltalbum. Det vart det ikkje, men i staden eit gnistrande ni-låtars opus om medaljen og rampelyset sine ulike sider.

Allereie på utgjevingstidspunktet av The Stage Names visste Sheff at mykje av stoffet han ikkje hadde gjeve plass her måtte få sin plass det også, ein annan stad. Men ein Appendix skulle denne gongen vise seg å ikkje vere nok. Derfor, eit album til. Ein del to. Ein svirebror. Ein litt meir svartsynt slektning, men definitivt ein slektning. Ein slektning som kjem opp frå under scenegolvet for å rette lyset mot både dei scenevante og dei som aldri vart til noko særskilt.

Påkjenningane ved å vere berømt og ettertrakta, strevet etter å bli det, og den evige kampen det er å få mellommenneskelige interaksjonar til å fungere er The Stand Ins sine sentrale tema. Ikkje så heilt ulikt det ein fant både i kulissane og i spotlysa på The Stage Names. Men som sagt, med ein liten tanke mørkare undertone. Utan at poptonen Okkervil River for alvor omfamna for eitt år sidan er borte. Slett ikkje, her fleire tilfelle av spretten, Motown-eggande og rakt fram uimotståelige pop blant dei 11 spora på The Stand Ins også.

Sentralt plassert dukkar den heseblesande og medrivande Pop Lie opp. «Sweetly sung and succinctly stated, words and music he calculated to make you sing along» syng Sheff i den første linja. Og legg grunnlaget for ein liten intrikat rakkar, der musikaren, lyttaren, kjærleiken, løgnene, draumane og sanninga møter kvarandre på kryss og tvers, før bandet dempar seg og songaren konkluderer: «this is respectfully dedicated to the woman who concentrated all of her love to find that she had wasted it on the liar who lied in this song».

Og løgner kan det godt vere at Sheff fortel ved fleire høve her. Steikande godt fortalte løgner (og for den saks skyld steikande godt fortalte sanningar, eller draumar, der det måtte vere tilfelle). Ikkje tydelige og lett handterlige, men dulgte, snedige og symboliserande, og med avgjorte poetiske kvalitetar.

Den maritime språkdrakta som kler opp spretne og litt Magnetic Fields-slekta Lost Coastlines er meint å fortelje om utfordringa det er å halde eit band saman. Dei er ikkje så små; «every night finds us rocking and rolling on waves wild and white, where we have lost our way, but no one will say it outright». Ironisk nok syng nyleg abdisert Okkervil-medlem Jonathan Meiburg duett med Sheff på denne. Utan at det på noko vis er med å gjere den til eit mindre attraktivt høgdepunkt. Snarare tvert om.

Eit anna høgdepunkt er intense Blue Tulip. Ei låt eg tolkar å handle om ein fan sitt kjærleiksfulle tilhøve til sitt idol; «I’ve got my ear against the screen, I feel your feelings crackling through every inch of me». Den startar akustisk og varleg, lik mang ei låt på albumet, men buktar seg inn i eit crescendo som endar opp i gnistrande høgelektrisk former.

Med Starry Stairs presenterer dei del 2 av den tragiske historia om den avlidne pornoskodespelaren, påbyrja i varlege Savannah Smiles på The Stage Names. Starry Stairs er med sine blåsarparti og sitt ekspanderande uttrykk forma i eit meir popdynamisk mønster enn sitt føregåande kapittel.

Sjølv om Singer Songwriter er tufta på vinnande countryfolktonar eg føler å ha vore borte i før kan eg ikkje finne ein direkte føregjengar til den i Okkervil-katalogen. Drar eg derimot ei linje i retning av den ikkje heilt ukjente trubaduren Bob Dylan meiner eg å finne noko. For er det ikkje Dylanske trekk over måten Sheff går til åtak på songen sin hovudperson på? Ei kvinne, trur eg. «I heard cuts by the Kinks on your speakers. I saw Poe and Artaud on your shelves, while The Last Laugh’s first scene, on your flat panel screen, lit Chanel that you wrapped around yourself» snerrar Sheff. Men kan jo ikkje gjere anna enn å erkjenne at dama har smak. Før han syrlig legg til; «what a waste that that’s all that you have». Spegl denne mot Like a Rolling Stone og eit par andre av Dylan sine beiskare saker og du vil sikkert sjå visse kongruente linjer du også.

Visse kongruente linjer er det vel også mellom avslutningsspora til The Stand Ins og The Stage Names. Ved førre korsveg fekk vi høyre om skjebnen til diktaren John Barryman. Ei ganske så ublid og tragisk ei. Denne gongen byr Sheff og hans gjeng på Bruce Wayne Campbell Interviewed On the Roof Of the Chelsea Hotel, 1979. Ja så heiter den. Og sjølv om han ynskjer seg tilbake til sitt tidlegare liv, er det ikkje ei historie farga av suksess og lykke denne Campbell fortel. Han kalla seg nokre år tidlegare Jobriath, og vart av plateselskapet sitt, Elektra, marknadsført med store ord, større plakatar, og eit busslass av dollar, som den kommande glamrock-stjerna. Den første plata hans selde elendig. Den andre plata hans endå dårlegare. Ei tredje plate vart det aldri noko av. Han måtte ta til takke med å synge andre sine songar om att og om att i alt anna enn fancy barar. Før han anda ut, fattig, illusjonslaus og AIDS-sjuk fire år etter intervjuet Sheff viser til. Sheff si respektfulle skildring er nennsamt strykar- og blåsardrapert, litt folksy, ørlite psykedelisk og veldig vakker.

Så nei, ein kjem ikkje utanom Okkervil River i år heller.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Odd Nordstoga – Pilegrim

Posted on by
Standard

Med vandrarens retorikk, og både trompet og fiolinar som følgjesvener, kjem ein velkjent luring i ein ny, men ikkje spesielt spennande, kledning.

4

cover

Det er ein Nordstoga i nokså andre lyd- og ordelag som presenterer seg på Pilegrim, enn han som introduserte seg med bygderomantiske formuleringar i eit folkeamericana tonelag for fire år sidan (og som fylgde dette opp eit par år seinare med eit ynskje om å ville Heim Te Mor). Denne gongen har han tatt på seg finkleda, fått med seg eit par jazzmusikarar og ein liten gjeng med strykarar mellom henda.

Prosjektet vart fødd i 2005 då Nordstoga fekk førespurnad om å lage tingingsverk til festspela i Bergen. Han starta då ut i kjente omgjevnader, med å få tak i tekstar hos to karar han hadde fått slikt frå før. Frå sin gode venn Stein Versto, og frå vestlendingen som forsynte han med teksten til ei ikkje heilt ukjent vise om ein noko høglytt gris, Ragnar Hovland. Sistnemnte sine vart opphavlig presentert i 1999, i Dr. Munks Andre Reviderte Songbok. Det kan vel vanskelig seiast å vere anna enn godt dugande tekstar, både dei fem frå Hovland, og dei åtte ført i penn av Versto. Samstundes som dei har eit noko meir vemodsfullt drag over seg enn mykje av det Nordstoga har presentert ved sine to førre korsvegar.

Kva så med tonane Nordstoga har tilført desse orda? Dei fylgjer opp det vemodige utgangspunktet ved å ha godt med både lengt og skumring i seg. Av og til ber dei nok preg av at dei er konstruert rundt ord som var der først, og ikkje er blitt til på eit fritt trallande grunnlag. Det fører med seg at opplegget til tider kan ha eit litt stivt og tilgjort preg over seg. Eit anna minus er at fleire av songane har eit litt for likt tonegrunnlag, og såleis slit med å finne sin eigen identitet. Utan at eg vil hevde at desse innseiingane fører til eit totalhavari. For Nordstoga har eit og anna å fare med på dette viset også han. Ja endå til om ei tredje innseiing handlar om at han innimellom skaper noko som får fram ei ikkje spesielt godgjerande Vamp-møter-Bjørn Eidsvåg kjensle i meg.

Strykarane får aldri ta overhand og smekte til, dei kolorerer helst i bakgrunnen. Det synst eg er ei god løysing. Trompetist Arve Henriksen bles helst varleg og sjeldan verken spesielt jazzig eller fritt vandrande i hornet sitt. Det siste burde han kanskje fått lov til å prøve seg på. Gjerne også tangenttraktør Ståle Storløkken. Eg trur det hadde gjort plata litt meir utrygg og overrumplande. Noko som i mine auger sjeldan kan seiast å vere dårlige eigenskapar hos ei plate.

Den funky og rett så friske Tomt Hus Blues er eksponenten for at eit vitalt og framoverbøygd driv med hell kunne blitt gitt meir rom på plata. Medan det hektiske tospannet I Byen Samarkand og Ein Annan Måte viser at det kanskje ikkje hadde vore ein god idé likevel. Den vesle fint tempererte og folketoneprega visa Min Veg er ein god eksponent for at Nordstoga og hans mannskap maktar å feste eit dugande grep om den varlege melankolien. Det same kan seiast om Min Eigen Song, med sine kløktige akkordar, samt den melodisikre Liten Narr. Tittelsporet som rammar inn plata i to versjonar ber på si side fram ein vandrars ettertanke og livsvisdom på eit habilt, men ikkje særlig spenningsfullt folketonalt vis.

Kva veg han Nordstoga har tenkt å vandre neste gong veit eg ingenting om. Men har han ein gong tenkt å vandre på liknande stiar som dette att, trur eg han bør tenke på å gjere det litt meir dansande, frigjort og respektlaust. Og ditto mindre konvensjonelt, taktfullt og snilt.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des4

Ida Maria – Fortress Round My Heart

Posted on by
Standard

Eit høglytt varsla debutalbum som har mykje bra med seg, men absolutt ingenting grensesprengande.

5

cover

Dei fleste sin veg mot debutalbumet plar svinge seg framover ganske så langt unna rampelyset. Det har ikkje Ida Maria sin gjort. Den har vore midt i. Der har ho samla bylarm og alarm-prisar, komme opp med eit par låtar som har fått utstrakt radiospeletid, og ikkje minst har ho dratt på seg eit durabelig live-rykte, som har nådd langt utover landets grenser. Forventningane til Fortress Round My Heart har med andre ord ikkje vore av den moderate sorten.

Om plata innfrir? Kjem ein til den med ei tru på at her vil ein verte overkøyrt av ei hyperaktiv og rått rockande dame, ja då vil ein trulig synast at dette var no litt i pyntelegaste laget. Kjem ein til den med tru på at Ida Maria følgjer i fotspora til ei ung PJ Harvey, eller viser seg fram som ein kvinneleg ekvivalent til den unge Iggy Pop, ja då vil ein nok konkludere med at ho manglar ganske så mykje på å bite i frå seg i same grad som desse. Kort sagt, kjem ein til Fortress Round My Heart i den tru å få ei oppleving utanom det vanlige vil ein sannsynlegvis sitte noko skuffa tilbake.

Lar ein derimot hype vere hype og møter Ida Maria som den freske og freidige dama ho er skal ein ikkje sjå bort i frå at ein vil oppleve at Fortress Round My Heart har litt av kvart å by på.

Ikkje minst er det herlig å oppleve at det går an å vere ung, norsk og dame utan å finne tryggleiken i kassagitaren eller på pianokrakken og ein melankolsk poptrudelutt som det einaste saliggjerande. Javisst kan ein kalle henne umoden og skulde henne for å forfalle til stereotype rock’n roll klisjear og pubertale fakter på tekstplanet. Og ein kan sikkert ta henne for å mangle ein god del på å stå fram som ein verkeleg eigenarta artist. Det er like fullt storarta å oppleve ein ung norsk artist som berre kastar seg ut idet, utan blygsel, utan kamuflasje og utan vernedrakt. Som har ei raspande stemme som ikkje vik og ein uomtvistelig låtskrivarevne, med fengande melodiske løysingar på programmet.

Det er veldig mykje pop og spretten rytmikk i rocken til Ida Maria. Meir enn det ho har gjort til kjenne i den Pixiesdynamiske og ganske så raudglødande kjenningsmelodien sin Oh My God. I den handklappa Louie blir det kanskje litt for spinkelt, og i Stella litt for rutineprega. Men når ho sparkar den pretensiøse og hule elskaren på leggen i eldfulle former i Forgive Me, og skrattar dagslyset i fjeset i den drivande Morning Light synest eg absolutt dama og hennar svenske medmusikantar skaper driftig poprock. Det gjer eg til ein viss grad også når ho høglytt og smertefullt ytrar tankar om å gje seg heilt over i Drive Away My Heart. Men denne tapar litt av gnisten sin i ein noko dull avslutningsfase.

I Like You So Much Better When You’re Naked kjem vel fort i båsen for dum og banal rock’n roll, samstundes som eg lett kan sjå meg sjølv, og ganske mange andre, gaule med på det skamlaust hektande refrenget framfor ein scenekant ein stad. Der står eg også gjerne og syng med på den sonisk sett meir slitesterke Queen of the World.

Sjølv om det motsette så vidt har blitt ytra frampå om, av folk som måtte ha interesser i dei retningar, har nok Ida Maria eit godt stykke att før både verdsherredømme eller andre meir nøysame titlar kan innkasserast. Ei frisk og motig dame er ho like fullt, som veldig fort kan ho noko meir substansielt å by på allereie rundt neste sving.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Major Parkinson – Major Parkinson

Posted on by
Standard

Den heilt store skjelven skapar dei nok ikkje. Men ein habil dose tonevanvidd av det rammande slaget byr dei no like fullt på.

5

cover

Mitt aller første møte med Major Parkinson forårsaka eit aldri så lite hakeslepp.

Vi hadde høyrt nokre rykte om at kvintetten frå Odda skulle vere ei særdeles minneverdig live-akt. Men slike rykte dukkar jo opp rett som der, utan at det alltid er så mykje hald i dei. Så det var ikkje rykta som førte oss inn i lokala dei skulle spele i denne seine nattetime. Det skuldast nok meir ein tungt utvikla lakenskrekk kombinert med ein trong for litt meir øl.

Major Parkinson var ikkje langt inne i sitt første nummer før ølet var gløymt, haka datt ned og eit par salige glis byrja vekse fram. For det som tok form framføre oss var vi slett ikkje førebudde på. Eit gnistrande stafettløp mellom frenetiske åtak og ventande, jabbande pulsslag. Og ein vokalist som eigde scena. Eigde den med ei spastisk-psykotisk framferd heilt og fullstendig i eitt med musikken.

Eg fant ut at dei hadde ein EP ute. Den vart hanka inn. Den skuffa. Identitetslaus og heller tafatt prog-rock. Men, den skildra dei kanskje i eit tidleg stadium, så det kunne vel vere håp om at det neste innspelte objektet med deira namn på var av eit anna kaliber? Det skulle ta si tid før noko slikt dukka opp. Først no, eit par år seinare, er debutalbumet klart.

Ikkje heilt ukjente Sylvia Massy meldte seg for ei tid tilbake, via MySpace, som dedikert fan av bandet. Smigra og lysten på lyden ho kunne hjelpe dei med å få til drog bandet til California for å få feitt på arrangementa. Då denne meldinga kom underteikna for øyro var det nok ikkje tankar som – «neimen amerikansk stjerneprodusenthjelp også då gitt, dette blir spennande» – som fall meg nærast å tenke. For sett bort frå det dama gjorde saman med Seigmen har det vore lite Massy-involvert stoff som har tiltalt meg i særlig grad. Lukkast ho så saman med dei fem unge karane frå den vaklande industribygda nedunder dei bratte fjella? Tja, dette er laga av noko ganske anna, og langt brunstigare, enn den EP’en eg nemnte, men friskar slett ikkje til på same skarpskodde vis eg minnest dei frå scena den sommarnatta.

Det freakshow-inspirerte coveret varslar om kva vi har i vente frå innsida. Ein kakafonisk stilblandings-seanse av det litt vel mettande slaget. Slik er i alle fall første inntrykket. Etterkvart renn noko av feittet til sides, og gjer til kjenne ein og anna spenstig nyanse, små luftlommer og smittsame melodilinjer. Utan at eg heilt klarer å kvitte meg med irritasjonen over Glossy-Massy preget, og dei litt over kanten teatralske partia.

Vokalist Jon Ivar Kollbotn si røyst kan vel trygt seiast å ha det meste som trengst av autoritet og kraft på plass. Mørk, burlesk, dramatisk, bjeffande, rumlande, syngande, remjande, brølande, snakkande har han vel så mykje trekk av ein skodespelar som ein konvensjonell rockesongar. Av og til trur eg han kunne ha gjort musikken ei teneste med å halde litt igjen. Men veldig ofte opplever eg han som forvirringa og galskapen sin fullkomne skildrar.

Den barske rytmikken og dei skarpslipte gitarlinjene til bandets to gitaristar dempar slett ikkje inntrykket av at her meinar ein vitalt alvor og djevelsk moro. Noko som også kjem opp, fram, og rett i fjeset på ein i postpunka Bicycle, suspekt dansbare Meat Me in the Disco, morderisk tette It’s a Job og det kvasskanta sing-a-long tilfellet Death in the Candystore. Men innimellom desse byr dei dessverre også på overproduserte, overoppfylte og langt meir preglause saker som Bazooka Mirror, Silicon Hips og Queen-patisjen Sanity Fair.

Ein litt magrare og meir presis produksjon trur eg hadde kledd Major Parkinson betre. Det er dei heilt sikkert karar om å få til også, men må då sannsynlegvis by opp nokon med eit litt anna fokus enn Sylvia Massy til dans.

Des4

Amy LaVere – Anchors & Anvils

Posted on by
Standard

Under den eggande overflata skal ein ikkje kjenne seg så altfor trygg.

6

cover

Kontrastar er tiltrekkande. Dei skaper ofte ei kjensle av noko uavklart og motsetnadsfullt. Ja, kanskje til og med urovekkande og beint fram suspekt. Det er i eit slikt bilde at Amy LaVere sitt andre album, Anchors & Anvils, tar steget frå å vere sånn rimelig dugande til å bli ein fengslande liten seanse.

Ho flytta Amerika på tvers gjennom oppveksten. Spelte i punkeband i Detroit, fekk eit namn på Lower Broadway scena i Nashville, før ho kom og busette seg i Memphis ved inngangen til vårt nye årtusen. I ein viss kontrast til dei fleste damer som vil opp og fram, lærte ho seg å spela kontrabass. Noko som etterkvart er blitt hennar hovudinstrument. Ho platedebuterte i 2006 med This World Is Not My Home. Eit drygt år seinare, men først no under distribusjon på våre breiddegrader, kom oppfølgjaralbumet.

Legendariske Jim Dickinson har produsert. Ein mann med klassikarar som Big Stars Sister Lovers, Green On Reds The Killer Inside Me og The Replacements Pleased To Meet Me på cv’en sin. Og sjølv om Anchors & Anvils nok ikkje er av det kalibere har den ei tiltrekningskraft som vil plassere den rimelig høgt på lista over Dickinson-involverte album (og det er ingen lita liste). Ein luftig, rein og nonsensfri produksjon.

Som ei meir sofistikert og countryfiksert Jolie Holland, eller som ei meir gåtefull og utrygg Norah Jones, svingar Amy LaVere seg blant tonar ein ikkje heilt kan unngå å bli forført av. Ho har ei ungjentes røyst, med eit nesten naivt vesen. Samstundes som den også har litt gruff i kantane. Og gruff er det endå meir av både i, under og bakom songtekstane ho serverer.

På coverbildet kan vi sjå dama posere med eit illusjonslaust blikk og ein sølvforgylt pistol. Som om ho har ei rolle i ein hardkokt Bogartfilm, eller i ein roman av Raymond Chandler. Og historia ho fortel i opningssporet Killing Him kunne gjerne vore noko desse herrane hadde hatt fingrane sine bort i. «Killing him didn’t make the love go away» lyde det lakonisk og nådelaust i refrenget. Ho elska han, han lova henne «the sun and the moon». Han heldt ikkje kva han lova, han sveik henne. «Now all she has is this eight-by-eight room». Dei heile fortalt i ein dampande og kriminelt forførande countrysjargong, med jazzige kantar og sigøynersk vemod. Det siste skal Bob Furgo sin sigøynarfiolin få æra for.

No blir aldri Anchors & Anvils betre enn i dette opningssporet. Det hadde vel nesten vore for mykje å forlange. Men sett bort frå eit par nedturar (litt bluesdvaske Washing Machine og den livlause funksaken People Get Mad) er den dryge halvtimen dette pågår vanskelig å seie nei takk til.

Killing Him er ført i penn av Amy sjølv. Av dei ti spora er det berre to til ho har komponert. Litt dumt synst underteikna, for dei viser seg å vere blant albumets beste. Den smakfullt smygande Overcome, der hovudpersonen kjempar for å lausrive seg frå eit tilvære som nær kveler henne. Og den eggande Cupid’s Arrow, om våpenhandtering av (forhåpentlegvis) noko mindre dødbringande art. Begge desse også effektfullt pynta av Bob Furgo sin sigøynarfiolin, som i dei fem kutta den er med gjer Anchors & Anvils ei definitiv teneste.

Frå den meir obskure delen av Memphis si eiga souldronning Carla Thomas sitt repertoar har Amy fanga opp That Beat. Og ekspederer den vidare, ikkje som ei soullåt, men som ein nattleg vandrar med eit lumskt groove; «That beat keeps disturbing my sleep …that weird, weird beat». Medan ho frå Bob Dylan sine mindre opplyste og vedtekne kammer har funne fram I’ll Remember You (Dylan spelte den inn på sin 80-tals ihjelproduserte Empire Burlesque). LaVere sin avmålte versjon tar innersvingen på opphavsmannen sin med sånn cirka eitt sjumilssteg; «When I’m all alone, in the great unknown, I’ll remember you».

Jodå, Anchors & Anvils har så definitivt ei god handfull med sterke grunnar til å legge Amy LaVere på minnet.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Lambchop – OH (ohio)

Posted on by
Standard

Litt færre folk i banden denne gongen. Men Wagner sit om lag like godt planta i stolen som han alltid har gjort. Og bra er det. Veldig bra.

8

cover

Når dei no er her med sitt tiande album innafor eit sonisk univers som sjeldan har stega særlig meir enn ei steglengde utafor sitt eige sentrum, er det kanskje tid for å spørje seg; kor mange fleire album treng vi eigentlig? Treng vi endå ein ny runde med Kurt Wagner sine lakoniske og gåtefulle grubleri? Treng vi bli smurt langs ryggrada og stroken over pulsen av endå fleire grasiøse og saktevandrande tonar, som alle har nære slektningar på Lambchop-album vi allereie har frå før?

Gjer vi det?

Klart vi gjer. For det er berre Lambchop der ute som spelar Lambchop-musikk. Og eit lite påfyll av den slags, med sine små subtile mønsterendringar, sånn cirka annakvart år, har utan unntak blitt helsa velkommen. Eg hadde ikkje vandra mange rundane saman med OH (ohio) før eg skjøna at slik vart det denne gongen også.

Det siste året har låtskrivar, songar og Lambchopper per excellence Kurt Wagner reist rundt og spelt ein del konsertar utan bandet i ryggen. Han hadde då med seg ein CD med berre seg sjølv på, som han selde til publikum. Tidlege råutgåver av sånn cirka halvparten av låtane som til slutt enda opp på OH (ohio) var å finne på denne CDen. Han nytta konsertane til å utvikle dei. Og når han samla bandet for å spele dei inn som Lambchop-songar, drog han, i tillegg til mangeårig produsent Mark Nevers, inn Roger Moutenot (Yo La Tengo, Sleater Kinney). Dei to jobba kvar for seg med produsentoppgåva si, og Wagner haldt fingrane på trygg avstand. Han tok til gjengjeld på seg sensurjobben det var å plukke ut dei beste versjonane for den endelige OH (ohio) (seks frå Moutenot-sesjonane og fem frå Nevers sine).

Lambchop har på det meste talt nærare tjue medlemmer. På OH (ohio) er det talet krympa ned til under ti. Og kanskje låte det litt tettare enn før? Men noko i nærleiken av ein revolusjon representerer OH (ohio) definitivt ikkje. Det er dei velkjente moderate og stressfrie former, med sine flittige innslag av underfundige detaljar. Sjølv om det rett nok, ved eit par Moutenot-høve, blir dytta litt meir i ryggen enn kva som har vore vanleg. Ja, for er det ikkje eit Lambchop i nesten up-tempo stil vi møter i den kryptisk titulerte National Talk Like a Pirate Day? Og står dei ikkje i den låta fram som litt meir av det altcountryrock-bandet dei vel berre er blitt kalla, men aldri har vore? Og er det ikkje ei snerten pophektande affære med eit tiltalande episk vesen? «This is my song, don’t sing along» syng Wagner. Han skal ikkje stole så altfor mykje på at folk respekterer den instruksen.

Om lag like up-tempo er den ikkje mindre interessant titulerte Sharing a Gibson With Martin Luther King jr. «I have a dream» sa dr. King. Wagner har hatt ein draum han også. Ikkje om å spele firhendig gitar med King, men om å dele ein Gibson cocktail med han. Utan at praten i særlig grad tar dei visjonære retningar. Den sirklar vel heller, i ikkje heilt ukjent Wagner stil, rundt i meir surrealistiske former.

Sist gong Lambchop var her med ei plate kalla dei den Damaged. Den var Wagner si mest personlege. Med tekstar som i stor grad vart fortalt i eg-form, og som omhandla tunge opplevingar mannen hadde vore gjennom. På OH (ohio) har han fjerna seg meir frå seg sjølv att. Om lag like langt unna som han hadde for vane å vere før Damaged. I alle fall er det slik underteikna oppfattar det (trykte tekstar som kunne ha hjelpt ein til å ha eit litt sikrare syn på sakene, har Wagner valt å halde unna oss denne gongen).

«The blackbird sang the sun to bed» lyde den sentrale linja i Slipped Dissolved and Loosed. Ei kvinnerøyst harmonerer. Subtile fløytetonar spelar med. Det er haustvakkert, kveldsstemt, til å lene sjela si mot. Ein Wagnerklassikar. Den er ikkje stort svakare låta som fylgjer i hælane på den, I’m Thinking of a Number (Between 1 and 2). Bandet spelar langsamt, ledug og lysande. «Love is a venerable thing» syng Wagner. Men han står på utsida og syng det. På utsida og spør «will you miss me?». Det er skjørt, nakent og vakkert. Eit anna høgdepunkt verd å nemne er den sombert majestetiske Lambchop-gospelen Please Rise, med sine fiffige ordspel rundt ordet «stand».

Coveret fortel ein kontrastfylt historie. I framgrunnen, i hovudrolla, eit nakent par i hyggelig samkvem, i bakgrunnen, i ei birolle, ser vi ein fyr bli banka opp av politiet. Slik er det vel på eit vis med Lambchop også. Dei skaper eit inntrykk av å vere det varlege, godlynte sofaorkesteret, men i bakgrunnen og under overflata verar vi ei uro og ei slett ikkje alltid like godmodig innstilling. Og nokre gonger nøyer dei seg ikkje med å halde det i bakgrunnen, men lar det komme heilt fram. Som når «sha-la-la-la-la-la» blir til illevarslande skjelvefunk i Popeye.

«This pencil’s got a nice feel to it, it never runs out of led» syng Wagner i det sjølvransakande og sterke kuttet A Hold of You. La oss håpe det. La oss tru det. La oss rekne med det. For så møtest vi att om eit par år, og lar Wagner og gjengen igjen fylle oss med fredelig uro.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

 

Des4

Damien Jurado – Caught in the Trees

Posted on by
Standard

Introspektive viser med og utan elektrisitet, og ein hit.

7

cover

«How does it feel to be what you sing about?»

Linja dukkar opp midtvegs i songen Coats of Ice. Ein song om ein songar som har hamna på utsida av sitt trygge tilvære. Han likar seg ikkje der. Publikum masar om songar han aldri plar spele. Han vil helst vere ein annan stad. For «you’ll be happy to know the situation is worse». Eit ekteskap har gått under. Hans ekteskap.

«You look like you’d be better dead».

Denne «you», denne songaren, det er Damien sjølv det. Damien som i over ti år, og på nesten like mange album, har fortalt vemodstunge historier om folk som ikkje heilt får det til å fungere. Det har aldri handla om han sjølv. Det har vore oppdikta. Sjølv har han levd eit godt liv saman med kone og familie. No har kona reist sin veg. No lagar Damien songar om seg sjølv. Caught in the Trees har han titulert sin Blood on the Tracks.

Han har ikkje vore åleine om å lage plata. Det har han ikkje vore før heller. Rosie Thomas har jo vore med å harmonert og duettert rett så ofte. Og Eric Fisher har nesten alltid vore der. Med gitarane sine, og keyboardet, og litt anna. Ved førre korsveg, kalla And Now That I’m in Your Shadow (2006), fekk Fisher ei litt ny rolle. Han vart ein del av bandet Damien Jurado. Ein trio. Damien, Eric og Jenna Conrad. Damien stadfestar at det er slik det er no, i avslutningssporet Predictive Living: «Just when you thought you had me pegged, thinking I’m the same, then I go and change, three become a name».

Ikkje berre er Caught in the Trees ei bandplate. Den høyrest ut som ei bandplate også. Meir enn førre gong, synest eg. Kanskje fordi det er meir elektrisitet i gitarane. Men og fordi lyden dei skaper har eit veldig så samspelt vesen. Som sist utvidar David Broecker (bass) og Casey Foubert (trommer/perkusjon) trioen til å bli ein kvintett. På subtilt og gunstig vis.

No er det på ingen måte ei revolusjonerande endring som har funne stad med Damien. Han er ikkje vanskelig å kjenne att. Røysta er den same varme avmålte. Ei kvinnestemme støttar han ein meter bak, Jenna. Melodiane er henta frå det same området han har plukka før. Men tekstane er kanskje meir diktslekta kjensleskildringar, enn dei tidlegare novelleslekta melankolske kvardagshistoriene.

«Like a noise that you hear on return, it’s easy to land but harder to fall». Han prøver å få greie på kva som er hans Last Rights, medan sjalusien og saknet gneg der det gjer mest vondt. Jenna Conrad sin cello understrekar, Nick Drake er ikkje så langt unna, og eit avsluttande mantra er fullt av sårt håp; «should you ever need me to stick around».

«Lord knows I don’t want to compete, but I still sleep in the very sheets he’s been in». Det er ein uuthaldelig verk her. Er det noko anger der? Svelg i alle fall løgnene! Bandet omfamnar Sheets med meir og meir lyd, men songaren, han finn ikkje roen inni der.

Han er fanga i eit mareritt, men han vil ikkje vere der. På eit eller anna tidspunkt må dette livet gå vidare. Så «put you’re best dress on, I’m tired of fighting, let’s take it out on the town, do some old style dancing».

Der det hos Jurado før ofte har vore skildringar av folk fanga i eit tilvære, ein situasjon med få uttalte håp om at lenkene vil bli låst opp, snakkar tekstane denne gongen om ei von, om å kjempe seg laus frå det lammande, og fram i lyset att. Han gjer det utan å bli sjenerande personlig.

Før Damien for alvor byrjar snakke om det personlige, aller fremst i løypa, presenterer han ein song med eit særdeles hektande vesen. Ein merkelig tittel, Gillian Was a Horse. Ein tekst som eg ikkje heilt finn utav. Den fortel om visna kjærleik, om rykter og løgner, om ein konfrontasjon, om ein som dør i krigen og blir ein helt, og om hovudpersonen («the town’s hopeless romantic») som blir funne død på ein parkeringspark nær det lokale biblioteket, utan at det skapar særlig til blest i byen. Det er sannsynlegvis ikkje slikt stoff ein hit veks fram av. Men heime i stova mi er den i alle fall nett det. Ein hit. Trillande barroom piano og smittande countryfargar i eit poprockande bilde. Wilco har gjort liknande saker. Damien er velkommen til å gjere det han også.

Ja, heile Caught in the Trees er i grunn velkommen. Det kan kanskje gjere litt vondt. Men det er bra. Veldig bra.

Først publisert på Groove.no (i 2008)