Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Des9

Black Mountain – Wilderness Heart

Posted on by
Standard

Dei strammar seg opp, smalnar fokuset, og reduserer på dei psykedeliske faktene.

6

cover

Moderne musikk er ikkje noko for Black Mountain. Det proklamerte dei allereie i første spor på si første plate. Og dei har ikkje lagt skjul på det sidan. Ikkje på Wilderness Heart heller.

Wilderness Heart er vel i grunn vel så fastna i dei heilage åra 1966-72 som det Vancouver-banden sine to føregåande album er. Vel så fastna, og meir konsentrert og kompakt i sitt vesen. Denne gongen handlar det gjennomgåande om låtar av 4-minuttars kaliber. Låtar med ein strammare struktur. Her er ingen faseterte underverk a la Tyrants, eller psykedeliske djupdykk a la Bright Lights. Ingen teikn til utflipping, eller snusing på uautorisert syre. Så eit album som bringer banden Viddere er dette ikkje.

Men det førte dei til Los Angeles (og til Seattle). Der det vart til at dei spelte inn store deler av plata, med andre enn seg sjølve i produksjonsrolla. Utan at det kan seiast å ha gått gale. Dei har ikkje latt seg bli glatta til, har ikkje vaska vekk ureine tankar, har ikkje frisert seg grundig og vel, eller funne på å trakka spesielt respektfullt i spora dei fylgjer. Dei dynkar sjela si i klassisk rock’n roll og hevdvunnen folk herligdom, og spelar som om dei har funne opp heile greia sjølv.

«Bang, bang the drum, children having their fun with the blues».

Det har Black Mountain også. Med bluesen, med country og folk, med riffrock og heavy metal, med psykedeliske former og duettsongens dynamikk. Med eit overskot sjølv den mest iherdige kapitalist vil misunne dei, gjer dei det tydelig at dette er tonar dei elskar, dette er tonar dei eig, dette er Black Mountain, og slik gjer vi det.

Med bulder og brak, og maksimal rock’n roll tyngde i The Hair Song. Ein countryrockar i Stoneskappe plassert midt i ein Zeppelinsk himmelstorm. Grunnlagt på ei uimotståelig melodisk kraft, og boren fram av mektige hammarslag og flagrande energi.

Med gitarriff i Sabbath-ånd, og glefset i angrepsposisjon i Old Fangs. Ein stonerfunky sak der keyboardet er psykisk, orgelet fysisk og visjonane blodige.

Med akustisk gitar, og fleirbotna fokus i Radiant Hearts. Ei folkrocklåt der marerittet ligg og ulmar medan håpet prøver gjere seg gjeldande frå ein meir himmelsk vinkel. Ei folkrocklåt der ungane «plays softly around the explosions» og himmelen er tilsmussa av «radiant hearts, waiting to guide you back home». Ei folkrocklåt som ikkje tek seg tid til å lene seg tilbake, men driv krumbøygd mot …… ja, sei det.

I lag utgjer desse tre ei grundig god første fase. Men så, så er det at albumet styrer seg inn i ein noko mindre engasjerande midtfase. Ei fase med seigriffa Rollercoaster, tempometalliske Let Spirits Ride, og bluesrock a la Jack White i The Way To Gone. Låtar det velkjente dusinet allereie har ein fyldig porsjon av.

Tittellåta derimot gjer greia si. Vilt, mørkt og søvnlaust. Med monsterriff av det farlig tøffe slaget, og Amber Webber i den vokale hovudrolla. Intenst til stades i den vokale hovudrolla.

Amber Webber, dama i banden. Det er berre i tittellåta ho har den vokale hovudrolla. Men det er slett ikkje den einaste songen der ho syng. Ho syng på dei fleste ho. Ved sida av Stephen McBean. Som duetterande partnar, som nynnande kolorist, som motvekt, som dynamisk støtte, som subtil pasningsleggar til den nonchalant bitande røysta til Sephen McBean. Interaksjonen desse to røystene imellom er ein essensiell part av det som til slutt endar opp som Black Mountain-uttrykket. Ja ein beint fram avgjerande part i grunn.

Avgjerande i positiv lei har også dei psykedeliske vindane som har pleidd å farge fjellsidene i all slags fargar vore. Vindar som ikkje bles like virvlande og fargar like intenst denne gongen. Men dei finst her. Mellom anna i folkpopen som omkransar Buried By the Blues. Berre ikkje så ute på kanten som dei kanskje burde ha våga seg, i ei låt som eg tolkar å vere ein tributt til Syd Barrett.

«It’s our most metal and most folk oriented record so far» hevdar Stephen McBean i presseskrivet. Han har heilt rett. Og der innleiinga er dominert av inferno og barske riff, er avslutningsfasen ei visestund i to kapittel. Den ikkje heilt trygt jorda countrypsych-balladen The Space Of Your Mind er gjev nok, men Sadie er gjevare. Og mørkare. Ein truande undergangsballade, tilsett statisk gnissel og elektriske render, som endar opp i tung dyster rytmikk og formanande «la-la-la-la-la».

Slik endar Wilderness Heart heilt annleis enn det starta, men slett ikkje mindre interessevekkande. Sagaen om Black Mountain derimot (eller for den saks skyld Pink Mountaintops, Blood Meridian, Lightning Dust, og andre avleggarar) endar neppe her. Det er for mykje brusande blod i omløp der i garden til det. Sjølv om det altså ikkje brusar like spektakulært tvers igjennom Wilderness Heart som det gjorde på In the Future. Men det kjem sikkert tider for slikt igjen.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

 

Des9

S. Carey – All We Grow

Posted on by
Standard

I eit ambient mønster byr S. Carey på viser utan hastverk.

5

cover

Om Justin Vernon (Bon Iver) var Philip Glass ville hans namn vore Sean Carey. All We Grow heiter beviset, eit stykke jazzklingande folkalbum som lener seg mot repeterande strukturar i eit fordringslaust bilde. Eit bilde med meir bevegelse enn det eg først fekk inntrykk av, men ikkje heilt nok til at eg søkk inn i den djupaste forma for tilfredsheit.

All We Grow er denne Sean Carey (eller berre S Carey som han vel å kalle seg her) sitt debutalbum. Men ein musikalsk novise er han på ingen måte. For ikkje så altfor lenge sidan gjorde Carey ferdig sitt perkusjonstudie ved eit musikkinstitutt i Wisconsin, og har etter det brukt mykje av tida si til å gjere musiserande teneste for andre. Ikkje minst (snarare mest kan vi vel kanskje heller seie) som rytmisk hovudansvarlig i turnebandet til Bon Iver.
Innimellom har han hatt tid til seg sjølv, og sine eigne ambisjonar. Dei har mellom anna handla om å ha namnet sitt (eller i alle fall store deler av det) på framsida av ei plate med eigen musikk. Så, utan hastverk, men med fokus på eit musikalsk bilde forma av eigne førestillingar om kva god musikk er, har han komponert, spelt og limt i hop All We Grow.
Det er eit tålmod i uttrykket til Carey. Låtane hans kretsar rundt eit smalt register av tonar, tonar som kan fortona seg bortimot stilleståande, og noko anonyme. Men det er ei fargetilsetting inni der, ei vennlig og sympatisk ei. Den sig fram, etterkvart.

Han spelar på fleire instrument, men får også litt hjelp. Syng gjer han stort sett sjølv. Med ei røyst som nok har eit atskillig meir marginalt vesen enn den til hans venn Vernon. Litt preglaus kanskje, røysta. Men på sitt vis høyrer den til i stemninga.

Ei stemning med ein særdeles lite oppskakande karakter. Det må i så fall vere monotonien og den manglande forløysinga som finst i ein stadig gjentakande piano- eller gitarfigur. Eller Action. Låta Action, som cirka midtvegs foretar eit brot i mønsteret. Ein instrumental som knurrar, og driv. Ein instrumental der gitaren er elektrisk, og Carey for alvor kastar seg over instrumenta han er utdanna til å handtere, trommer og perkusjon. Ein oppkvikkande seanse. Ein nødvendig seanse. For frå Move til Broken kunne dette elles kanskje fort blitt litt nok.

Nok sordinerte svev og dempa nedslag. Slik det er synst eg dei førti minuttane er til å leve med. For ikkje å seie, til å trivast med.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

Des9

Johnny Cash – American VI: Ain’t No Grave

Posted on by
Standard

Johnny Cash sluttar aldri å synge. Men no er det visst tomt på båndet til Rick Rubin.

5

cover

Det er slutt no, blir det sagt. Ain’t No Grave er siste sukk. Siste kapittel i ein føljetong som har prega moderne musikk sidan midten av nittitalet. Utrulig nok.

Johnny Cash var inga heit potet, eller stod særlig høgt i kredibilitetskurs på byrjinga av nittitalet. Det hadde gått eit tiårs tid sidan han song eit par Springsteen-songar, og gjorde noko minneverdig. Takka vere Rick Rubin og American-serien skulle han imidlertid bli noko av det mest kredible og uangripelige i heile musikkverda. Vel, ikkje berre takka vere denne Rubin og serien då. For, det er jo ein katalog bak der også, som ein absolutt ikkje skal kimse av. Frå Folsom Prison Blues til The Man In Black og tilbake igjen byr den på store countryaugeblikk. Nokre av dei største. Med American-serien har krafta i denne katalogen blitt endå sterkare.

Det er sagt at det var Rubin som styrte mykje av dette prosjektet. At dei fleste songane var det han som fant fram til. Men det var Cash som song dei. På sitt vis. Med si røyst, denne formidable signaturen av ei røyst som fyller kvar strofe med ein nesten usannsynlig kombinasjon av autoritet og eit audmjukt sinnelag. Mot slutten vart den noko skrøpeligare denne røysta, litt skjelven og vissen i kantane. Den var på veg mot døden. I september 2003 stilna den.

Men American-serien var ikkje komme til sin ende av den grunn. Rubin hadde nemlig litt av kvart på bånd han, som verda ikkje hadde fått høyre enno. For Cash song så lenge det var pust i han, og Rubin satt der med opptakaren sin. Den luringen. Og som luringar flest veit han ein god del om korleis det kan vere lurt å spele ut korta sine. Med omhu. Så han venta til 2006 før han gjorde eit utspel. Det bar tittelen A Hundred Highways, og gjorde for så vidt ikkje skam på serien. Den sterkt reduserte helsa til Cash er veldig nærverande albumet igjennom, men hans eineståande evne til å vere i songen hadde ikkje forvitra. Dermed vart det eit, om ikkje skilsettande så i alle fall, verdig punktum. Trudde eg.

Fire år etter viser det seg altså at Rubin har gøymt unna til eit utspel til. Eit som har sitt opphav frå dei same studiobesøka som A Hundred Highways vart til under. Så det har sine kvalitetar, det har sine manglar, og det har sine songar. Ti stykker, om døden, kjærleiken, og livets lærdommar.

Sonisk er det spartansk, slik vi er blitt vant til. Nokre gonger blir røysta berre akkompagnert av ein akustisk gitar, andre gonger fylles det på med litt meir. Bluestonane i tittelsporet blir til dømes rytmeforfulgt av noko som kan høyrast ut som tunge tramp frå kjettingbundne føter. Effektfullt. Cash sin aller siste sjølkomponerte song I Corinthians 15:55 prisar livet og ser inn i døden, og blir kolorert med dunkle strykartonar. Medan avsluttande Aloha Oe har så mykje smektande hawaii-gitar at det blir i drygaste laget.

Fastast er røysta til Cash der den hungrar etter å sløkke tørsten i Marty Robbins sin Cool Water. Sårast er røysta der den fortel om den siste timen av eit kjærleiksforhold i Kris Kristoffersen sin For the Good Times. Lunast er den i Tom Paxton si vemodige vandringsvise Can’t Help But Wonder Where I’m Bound.

Plata har nok ikkje dei for all framtid kanoniserte augeblikka, slik dei første kapitla i serien hadde. Den tilfører vel heller ikkje noko av framtidig arkeologisk verdi, som ikkje A Hundred Highways tar seg av. Men den har då sine songar. Sine livskloke og sympatiske songar. Og det er då ikkje heilt utan verdi det.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

 

Des9

Clinic – Bubblegum

Posted on by
Standard

Merseyside-kvartetten har tatt vegen frå det frenetisk forstyrra til det melodisk poppsykedeliske, utan å legge att gnisten.

6

cover

Tre låtar inn i Bubblegum, og eg byrja fundere på om eg var komme feil. Men så kjem Lion Tamer, og er veldig Clinic. Stram, pågåande, lyssvak, forstyrra garasjerock/minimalistisk krautrock slik kjennemerket til Liverpool-kvartetten har vore, i over ti år. Men så, hei, kjem Linda. Ei akustisk vise, ei ganske så vennlig innstilt kjærleiksvise. Og om det ikkje akkurat er kjærleiksviser som dominerer Bubblegum, så er det ei lystigare innstilling her, eit vennligare hjerte, eit sonisk meir dempa preg. Mykje er akustisk basert, i eit psykedelisk bilde, frå eit 60-tal som bandet alltid har hatt ein hang mot.

Når det er sagt. Og visst eg tenker meg litt om. Det var litt meir popsong-preg over Do It! også. Deira førre plate. Meir enn kva som er å finne i det tette marginaliserte drivet som prega deira album frå Internal Wrangler og framover. Debultalbumet Internal Wrangler (frå 2000), tretti minuttar med rytmisk intensitet og manisk melodiåtferd. Ei fabelaktig plate i grunn.

Do It! var riktig så bra den også, i sitt litt meir konvensjonelle mønster. Bubblegum er endå nokre skritt i konvensjonell retning. Men det er stadig Ade Blackburn som syng, og han gjer det framleis på denne pasjonert angripande men samstundes lett snublande måten sin.

«In the dark you’re never gone» syng han i I’m Aware. Den poppsykedeliske moderate og «oooh, oooh»-vakre førstesingelen. Og om den kanskje ikkje heilt har sine likemenn på plata, så har den i alle fall sine slektningar. Sterke slektningar, som Forever (Demi’s Blues) med sitt fengande gitartema og subtilt eggande vesen, og Another Way Of Giving med sitt vagt austlege preg, og ja, eggande vesen.

For vel er det eit akustisk utgangspunkt her, men det blir omfamna av noko anna, og ikkje minst av ein verknadsfull rytmikk. Ikkje av den rabiate og sterkt åtakshungrige sorten, men ein meir sordinert sort. Sordinert, men eggande. Eller smått jazzig, med visper i hand i Freedom Waltz. Eller nesten fråverande i den fredsame visa om Baby.

Vennligare sa eg visst. Jo, men ikkje vennlig. Mjukare og rundare kunne eg også sagt. Ja, men ikkje utan angrepslyst, ikkje utan kantar. Dette foruroliggande, dette forstyrra som har vore ein del av Clinic sin eigenart er ikkje feid under teppet på Bubblegum heller. Det er i lufta, det svevar rundt, det skapar ein viss uro, ein nyttig uro. Det er berre ikkje så nærgåande og tydelig til stades lenger. På eit par unntak nær då. Eg nemnte Lion Tamer, og kjenner eit behov for å nemne den snerrande og Pixies-dynamiske Orangutan også. Resten, resten fører stort sett sine tonar i dei meir popmelodiske former.

Så kan ein kanskje seie at det er då fleire der ute som gjer sakene sine på denne måten, enn den måten Clinic skapte på Internal Wrangler. At noko av særpreget er blitt ofra på det melodiorienterte sitt alter. At ein søker Clinic for å få ein dose forstyrra garasjerock / minimalistisk krautrock / devoistisk postpunk, og helst det. Vel-vel, eg har nå likevel falt litt for denne plata eg. For eg likar melodiane eg finn her. Og då kjennest det i grunn heilt greitt at dei har gjort det på dette viset, denne gongen.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

Des9

Lloyd Cole – Broken Record

Posted on by
Standard

Det starta ganske så perfekt for over 25 år sidan, sidan har det blitt meir ordinært.

4

cover

«Are You Ready To Be Heartbroken?» spurde Lloyd Cole i 1984. «You can call me Mister Heartbreaker» syng Lloyd Cole i 2010. På si nyaste plate Broken Record. Jo, det har handla ein del om knuste hjerter i songane til Lloyd Cole. Enten det er songaren sitt, eller andre sitt. Temaet har ikkje fordunsta. Men tonane han plasserer det i er sjeldan like perfekte.

«Louise is the girl with the perfect skin, she says turn on the light otherwise it can’t be seen» song Lloyd Cole i 1984. I låta Perfect Skin. I den sterkt lada, konsist formulerte, og melodisk gåsehudframkallande opningslåta på albumet Rattlesnakes. Glasgow-studenten Lloyd Cole og hans Commotions sitt debutalbum. Ei ru og cool barytonrøyst manifesterte seg, i eit bilde av folkinspirert gitarrock, sterke låtar, og tekstar som refererte til Greta Garbo, Leonard Cohen, Simone de Beauvoir, Truman Capote, Norman Mailer, Arthur Lee og On the Waterfront. Her var ein som hadde lest bøkene, sett filmane og høyrt musikken. Og ikkje la han skjul på det. Og jaggu slapp han unna med det.

Han klarte vel aldri heilt å fylgje opp alle lovnadane som Rattlesnakes gav. Men han har vore her heile tida. Først nokre rundar til med Commotions, så berre under eige namn. Etterkvart ganske så aleine under eige namn. Som ein folksinger med gitaren, og i nokre samanhengar med computeren. Nå har han samla saman eit band igjen, og presenterer eit stykke folkpoprock av det ganske så gjennomsnittlige slaget.

Stemma har eit mjukare preg, og eit meir medtatt preg. Songane også. Det er loving & leaving, laughing & crying. Dei fleste illusjonar har gått tapt, fleire år har passert enn det det står att. Livet har fått grå kantar, og eit ikkje spesielt fargerikt innhald. Det er tomgang, velkjente reprisar, minste motstands veg, og tredje vers er identisk med første vers.

Med andre ord: «We’re starting to sound like a broken record». Eller: to sjeler, under same tak, begge kjenner på noko, men ikkje det samme. «He sees a lover, she sees another man overboard». Kva om ein var ein song? «Could a song, just a song break you down?».

Det er songar komponert og framført i eit folkpoprocksegment. Stort sett i eit pluss/minus midtempo skikt. Dei er enkle, likeframme og har verda full av slektningar. Ingen er dårlige eller flaue. Fleirtalet er høgst gjennomsnittlige. The Flipside er vakker.

The Flipside, ein varleg, vemodig og mild song. Om to hutrande sjeler som møter morgonen ihop. Og der, like før sola fargar morgongryet, «in the last remaining moments
before the sunlight sends us home, we’ll hear the flipside of That Gentle Melancholy Feeling». Den er verdt å høyre.

Men Broken Record, mannens tolvte studioalbum, er nok ikkje like vel verdt å høyre, sånn frå første til siste tone. Den har eit litt for preglaust vesen til at det blir spesielt interessant. Så bring on the Rattlesnakes heller. Og The Flipside, for all del The Flipside.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

 

Des9

Cotton Jones – Tall Hours In The Glowstream

Posted on by
Standard

Nostalgiske, milde og godt førlige tonar i eit enkelt men romslig bilde.

5

cover

Heime, bak eit keyboard, med ein akustisk gitar i fanget, med rytmikk av ulik kraft og tempo i ryggen, panorerer dei inn ei anna tid. Ei falma tid, ei langsamare tid. Ein åtte-spors opptakar fangar lyden. Ein mjuk og flytande lyd. Men det skurrar også litt, det er ikkje perfekt, det er ikkje konturlaust. Det er lo-fipop laga av country- og folktonar henta frå eit gammalt bilde. Av desse lagar dei sitt bilde. Dei lagar det ikkje trongt, dei lagar det romslig.

Cotton Jones er først og fremst Michael Nau og Whitney McGraw. For ikkje så lenge sidan kamperte dei saman i kvartetten Page France. Venner av dei frå den tida stikk også innom og spelar litt på Tall Hours In the Glowstream, deira andre album som Cotton Jones. Eit album der sentimentalt tona betraktningar omkring heimlige tomter, minner og halvferdige draumar står sentralt.

«C’mon baby let the river roll on». Michael Nau er midt i elva, midt i the Glowstream. Ikkje ei elv av truande stryk, men ein sakteflytande flod tvers gjennom oppvekst og hugnad. Takten er lettbeint, dama harmonerer i felles forståing, og songen heiter Somehow To Keep It Going. Den er ikkje utan vemod heller.

Lite er utan vemod på Tall Hours In The Glowstream. Og definitivt ikkje Man Climbs Out Of the Winter. Ein countrysong født i dunkel belysning, fora på lengsel og motgang, kledd i klang og nostalgi, og med eit uttalt behov for å samle livets erkjenningar i nummerert orden.

I number the flowers at the foot of the mountain 
I number the mountains I never did climb 
I number the days I get up in the morning 
all of these numbers are numbers of mine 

Michael Nau syng, og han syng mest. Med ei stemme i det lysare skiktet (har den ikkje litt spor av Jim James frå My Morning Jacket i seg tru?). Whitney McGraw har stort sett ei harmonerande rolle. Ei rolle ho handterer bra, passe nennsamt, alltid tilstades. I opningskuttet Sail Of The Silver Morning har ho imidlertid ei rolle som duetterande partnar. Hadde den songen eksistert i 1967 (noko den veldig gjerne kunne ha gjort) hadde den sannsynlegvis hatt kort veg til ei plate med Lee Hazlewood og Nancy Sinatra. Cotton Jones finn forma på den dei også.

Noko dei i grunn gjer på mykje av det dei har føre seg. I den dvelande folkballaden More Songs For Margaret. I temposkiftande og smått intrikate Dream On Columbia Street. Og i Place At The End Of The Street. Ein countrysong med litt støy på linja, men med eit mjukt ganglag og eit vent tonelag, og med det særs essensielle spørsmålet «how wide goes your love?» som sitt mantra.

Når så er sagt, plata har sine anonyme flater også, og har tidvis eit noko nølande lettvektarpreg over seg. Hovudinntrykket handlar like fullt om slikt som sjarm, vemod, romklang og gode tonar. Så gje dei gjerne ein sjanse, eller to.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

 

Des9

Al DeLoner – Itchy And The Girl Dancing

Posted on by
Standard

Ei DeLoner-plate der lyset spelar ei større rolle. Det lar seg vel høyre det også?

5

cover

Det har alltid vore eit mørker rundt tonane til Al DeLoner. Då han var låtskrivar og drivkraft i Midnight Choir, og på det han har føretatt seg under eigen signatur etter at koret vart lagt ned. Aldri har dette mørket blitt råka av slike mengder lys som på hans nyaste, og femte soloalbum, Itchy And The Girl Dancing.

Dei har ikkje blitt motteke med same åtgaum desse soloplatene hans, som det platene til Midnight Choir vart tildel. Nærast umogleg for så vidt, då det bandet sin katalog som kjent inneheld nokre av dei sterkaste platene i nyare norsk musikkhistorie. Når det er sagt, det er langt ifrå bortkasta tid å ta seg i kast med dystre og smått suspekte verk som The Mess Age Is Joy og Flora In the Darkroom heller.

Eller Itchy And The Girl Dancing. Her han med si limiterte røyst byr på ein ny bunke songar som held mål. Songar med eit uomtvistelig amerikansk snitt over seg, men også med denne europeiske tonen som har vore ein del av DeLoner sitt prosjekt. Mykje er med det same altså. Bortsett frå det der med mørket då.

«Put your feet up on the table, slide into my arms, come closer». Ja kom nærare, til ei lita kosestund i sofaen. Ei varleg ei. Kalla Come Closer. Eller, «Louie, Louie, I don’t wanna be without your love in my life». I selskap med yndige og friske fløytetonar. Med ei lett popkjensle i brystet. Og ein elskelig katt i augekroken. Kalla Louie The Cat. Eller, «A song of joy we shall sing». I countryvisedrakt. Ei ekspanderande drakt. Med religiøse undertonar, og med augeblikkets kraft. Kalla This Is The Moment.

Og Robert Fraenzel spelar saksofon. Noko som er med og understrekar jazztonen som eit par-tre av spora er forma i. San Francisco til dømes. Der lyset er borte. Der ein sjølvmordar tek sine siste steg. Mot ei bru, han skal ut å fly. Men groovet er ikkje beksvart.

Skitnast, mest elektrisk, mest i rockeslag er DeLoner når han hevdar å vere Too Stoned To Drive. Type countryrock i Stones-slag. I eit noko anna slag er han når han fortel at They Shot Tom Gunther. I Woody Guthrie-slag. Men ikkje i dårlig slag. Det er han ikkje i tittelsporet heller. Eit spartansk instrumentert tittelspor (akustisk gitar, piano og fløyte). Ein sjølvransakande song med eit moralsk blikk. Retta mot lyset, mot framtida. «We shall live and see». Og «don’t do heroin».

Spenninga og desperasjonen som har ulma og gløda der som ei essensiell kraft i DeLoner sine beste songar, kan eg vel ikkje hevde at eg finn på denne plata. Eit lite sakn det, det er det. Men ei plate verdt sine rundar er det nå likevel.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

Des9

Drum Eyes – Gira Gira

Posted on by
Standard

Eit ikkje utprega behagelig åtak, tufta på omskiftelige synthpåfunn og tribal hamring.

5

cover

Det er ikkje fred og ro dei tilbyr bandet Drum Eyes. Det er lyd i spora deira, mykje lyd. Ein vrang, vill og veldig lyd. Og med ein ikkje akkurat utbreidd vilje til å la det fagre og lyse sleppe til. I eit bilde dominert av mang slags synthetisk gnissel og trommer som insisterer på å markere seg. Det kan kanskje kallast noko slikt som elektrostatisk krautrock anno 2010.
Frå Brighton. Med ein frontfigur som kom dit for nokre år sidan, frå Tokyo. Shigeru Ishihara heitte han då. Dj Scotch Egg har han ofte kalla seg sidan. Og stått bak utagerande sceneopptrinn, med sampla Gameboy-lydar, suspekte dansetrinn og anna moro. Shige kallar han seg når han spelar opp med Drum Eyes. På bass, synthesizer og Gameboy. Med seg har han først og fremst tidlegare Boredoms-trommis E-Da. Men også ein Kai på gitar, og ei lita handfull aktørar på diverse andre lydbringande saker.

Idear og innfall skortar det ikkje på. Så ei plate i eit einspora bilde kan Gira Gira vanskelig seiast å vere. Om den så er i eit interessant nok bilde, vel det er eit anna spørsmål. Delvis vurderer eg svaret å vere. Ja delvis, for energien og den sterke viljen går seg litt bort til tider. Mister litt grepet, blir litt utflytande, eller blir litt vel ekstatisk.
Utan ord. Det menneskelige taleorgan slepp berre til med eit par-tre brøl. I Future Yakuza skjer det, når plata er på sitt mørkaste. I ein støymetallisk opningssekvens. I ei låt som strekker seg ut i ti minutts lengd. Metallvesenet sklir etterkvart av den, men ikkje mørkret.

Eit mørkret som har eit solid grep om dei sentrale partia av plata. Omkring det urovekkande synthtemaet som er Future Police (at låta innimellom opnar for lyset gjer den i grunn berre endå meir upålitelig). Omkring den hakkande brutaliteten som er Gyanza. Og omkring den kraftfullt trommedansande (Bonham møter Leibezeit) og elektrisk fresande 13 Magician.

Innramminga har eit litt lysare vesen. Det sonisk mangesidige opningssporet 50-50 sitt lengste parti skapar i alle fall ein illusjon av sprudlande fargerikdom. Medan avsluttande Hana B er ein saktegåande dub-affære med spor av ei austleg tonedrakt, og eit glimt av ein soloppgang. Ein slags soloppgang, etter apokalypsen kanskje.

Ein bør ikkje vere lettskremt om ein slår til og spelar Gira Gira på høgt volum i dunkel lyssetting medan hauststormen bankar på vindaugsrutene. Men det kan vere verdt å prøve. Trur eg.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

Des9

Thomas Dybdahl – Waiting For That One Clear Moment

Posted on by
Standard

Dybdahl har vandra langt, men har absolutt ikkje gått seg vill langs vegen.

8

cover

Det har vore haust når Thomas Dybdahl har komme med ny plate. No er det vår. Ein ny vår. Dybdahl har fanga nye fargar, nye klangar. Drøssevis av fargar og klangar. Han er ikkje lenger der han var. Men han er den han er, ein av dei beste og mest interessante musikalske stemmene i dette landet.

Science, hans førre album, gav bod om ein Dybdahl på vandring inn i nye soniske landskap. Men at han skulle vandre så langt inn, og så langt bort, som Waiting For That Clear Moment gjer til kjenne, var eg ikkje heilt førebudd på. Etter eit par lett forvirrande innleiingsrundar byrjar eg imidlertid å nikke nøgd til det som openbarar seg. Samstundes som eg oppdagar at det også er spor her som fører tilbake dit han var.

Soulmusikken har alltid vore med han. Den er meir med han her. Frå å representere eit og anna drypp, er den blitt til den kanskje dominerande straumen. Men den har ikkje sendt den Dybdahlske melankolien til pises. Den er her den, midt i konglomeratet. Og gjer seg gjeldande. Godt gjeldande. For sjølv om det er vår, finst det jo alltids noko å vere litt sørgmodig og betenkt over.

Dybdahl tyr til falsettgrepet store deler av tida denne gongen. Han gjer det til ein puls som stundom slår bedagelig, stundom fer fort, men heile tida er tydelig til stades. Midt i eit sonisk bilde som inneheld mykje, som vil mykje, men som også gjev plass til hulromma. Ambisjonane og pretensjonane er rikt til stades, men dei er ikkje meir omgripande enn at dei skaper liv rundt seg. Liv, fordi den som eig dei, veit noko om avstandar, vekstvilkår, og kva ugras som kan vere nyttig, og kva som bør fjernast.

Soultonen til Dybdahl kan ha noko sofistikert over seg. Som hos ein Marvin Gaye, eller ein Bobby Blue Bland. Med eit groove som er sterkt merkbart, men ikkje forhastar seg. Som når han syng I Just Can’t Bring Myself to Say the Words, med god hjelp frå ei japansksyngande Clara Uchima, og Stavanger Symfoniorkester, blant anna. Men soultonen kan også ha noko meir partysanselig over seg. Som hos ein Prince klar for å sveitte eit nytt årtusen i gang. Dybdahl syng om eit årstal kjent for meir depressive tildragingar. Men fest er det, over Party Like It’s 1929.

Strykardrapert er dei fleste låtane. Av Stavanger symfoniorkester, eller andre konstellasjonar. Tittelsporet har berre ein bogedragar. Ein fiolinspelande franskmann med namn Benjamin De La Fuente. Han spelar låta i gang, friskt, men også litt vemodsprega, og gjer deretter mykje godt for den undervegs. Groovet er funky, og Dybdahl resiterer rundt kunstnarmyta. Om tryggleiken, om uroa, om svolten, om kor dei briljante ideane helst vert til. Om «the days when good ideas came whenever you had trouble and your mind was chasing the embrace of that one clear moment».

Blackwater er eit klart augeblikk. Og eit innhaldsrikt eit. Ein avskrella start, ein sugande rytme, eit veksande dramatisk vesen, ei Susanne Sundfør som gjer ein kort men sublim visitt, ein sampling av ein Noam Chomsky-tale som tar for seg vesten sitt tilhøve til Saddam Hussein, og så, ei glideflukt av ein utgang.

Excuse Me, Brother er eit anna klart augeblikk. Ein vårbekk-dansande sak som speglar mørke draumar og eit problematisk sinn. Om ein for lengst avdøydd songar. «A sad and happy fool whose songs will not die». Om Tim Buckley. Faren til Jeff, som song sin del av denne verdas minneverdige songar.

Songs for the dancing shoes
Songs for the Sunday blues
Songs that will make you sweat
Songs that you won’t forget

Eit vers av til saman sju, der alle linjer startar med det same ordet. Songs, ein ode til songen og songaren. Ein sjelfull ballade som avsluttar endå eit Dybdahl-framstøyt der han viser seg som noko litt utanom det heilt vanlige.

Først publisert på Groove.no (i 2010)

 

Des9

Justin Townes Earle – Harlem River Blues

Posted on by
Standard

For 25 år sidan var han Little Rock’n Roller i faren sin song, her manifesterer han seg som ein av våre dagars fremste country/folk artistar.

8

cover

Det har blitt eindel av dei etterkvart, desse unge menn og kvinner som tar inn på den same vegen som sin mor og/eller far. Musikkvegen. Justin Townes Earle spora først inn på ein annan av faren sine vegar. Dopvegen. Ein veg han visstnok fylgde nesten til endes, før han fant det meir attraktivt å prøve musikkvegen, og lage songar, og spele inn plater. Og det vart The Good Life. Ja så heiter i alle fall debutalbumet (frå 2008).

Som kjent er det slik at i ein del tilfeller møtest dei to vegane, og stundom går dei endåtil parallelle ruter. Rykta seier at slik har det blitt for unge Earle den siste tida. Så i staden for å reise rundt og konsertere si ferske plate har han lagt seg inn på rehab. La oss håpe han kjem utatt i omlag same forfatning han verkar å ha vore i då Harlem River Blues vart til. Det fortener albumet. Det fortener Earle. Det fortener musikken.

Namnet forpliktar vert det sagt. I tilfellet Justin Townes Earle forpliktar det i så fall dobbelt. Hans far Steve har sett sterkare og betre spor etter seg i countrymusikken enn dei fleste dei siste 25 åra. Og minst like sterke (og endå betre) spor har han sett etter seg mannen som mellomnamnet stammar frå, kongen av den sorgtunge countrytone, texanaren Townes Van Zandt. Trass i blod og genar, det er meir av sistnemnte enn av faderen i det Justin byr på.

Men meir enn det, ein god del meir, er det av Woody Guthrie. Trubaduren og låtskrivaren som reiste Amerika på kryss og tvers med sine songar, men som vel hadde sin mest kreative periode medan han budde i New York på 40-talet. Sidan sist har også Justin skaffa seg eit husvære der, på Lower Manhattan, og gjort New York til sin heimby. Kanskje har han frekventert dei same barane i Harlem som Guthrie og Leadbelly ein gong gjorde også, i alle fall har han stira ned i den skitnaste elva i byen.

Harlem River, dit hovudpersonen i tittellåta er på veg. Mot eit avgjerande vendepunkt. Full av ei heilag fortviling, stukken av ein skjebnesvanger idé om å gjere ende på seg i det grumsete vatnet.

Lord, I’m goin» uptown

to the Harlem River to drown
Dirty water gonna cover me over

and I’m not gonna make a sound 

Slik går refrenget. Og gitaren slingrar og snor seg, orgelet strøymer på, og gospelkoret slår følgje. Gravferda er i sikte. Eller? Nådde han eigentlig fram til elva? Kanskje fant han ein Harlembar i staden? Dette seier soga ingenting om. Men sitt seier den, og det i ein melodisk skapnad som har eit kontrastfullt forhold til sin tekst. Eit forhold tufta på livgjevande tonar. Fengande tonar.

Det har vore noko på gang på dei to første platene til Justin. Ei anstendig mengd med gode låtar, i ein tradisjon der ein kan trekke linjene tilbake til Hank Williams og Woody Guthrie. Men signaturen har vore noko diffus. Det har ikkje vore musikk som har komme like sterkt innover meg som det faren sin Guitar Town ein gong gjorde. Harlem River Blues derimot.

Den kjem, innover meg. Frå fleire hald. Den er forankra i tiår av amerikansk musikktradisjon. Den har røter som strekk seg langt tilbake, men ikkje berre i ein retning. For, det er så mang slags songar på Harlem River Blues. Her er ei vandringsvise i ekte Guthrie-ånd (Wanderin»). Ein rastlaus, munnspelspretten og kitlig folkblues (Ain’t Waitin»). Ei soulbluesaffære der det vert blåst i horna i god Memphis-tradisjon (Slippin» and Slidin»). Ei smidig og strykarpynta countryvise om å lengte heim (One More Night In Brooklyn). Og ein reinskoren rockabillysak om å komme sliten heim (Move Over Mama). Den siste med visse tekstlige referansar til Hank Williams-klassikaren Move It On Over. Ikkje heilt utan glimtet i auga.

Walk in the door and turn on the light

I find you flat on your back with your legs open wide

Move on over mama, I’m coming home

Men dette er, meir enn før, ja fullt og heilt i grunn, Justin Townes Earle. I lauslig, herlig uformell, og komplikasjonsfri sonisk mundur. Saman med ein gjeng som kolorerer, som er heilhjerta tilstades, men som aldri overdriv. Den tidlegare Drive-By Truckers gitaristen Jason Isbell lar gitaren ulme og pirre på særs velsigna vis. Og så er det noko med kontrabassen. Den blir handtert av Bryn Davies, er med på alle spor, og gjer eit beint fram funky inntrykk (ikkje funky som i funk då, men som i eggande og bøyelig). Gløymast skal heller ikkje lambchopper Paul Niehaus, som er innom og lar det regne litt steelgitar-tårer over togarbeidarsongen Workin» For the MTA og den sørgmodige Learning To Cry.

Etter berre litt over halvtimen er heile seansen over. Ein seanse utan sekunda stoff, men der vel særlig tre songar står att som sjølve augeblikka. Tittelkuttet er nemnt. Christchurch Woman er minst like bra. Eit møte med ei kvinne under eit opphald i den nest største byen på New Zealand har sett sine spor. Så med lengt i bringa, men med eit stadig meir devaluert håp i sikte, står han der, og syng. «I’m waiting for a Christchurch woman in the rain». Det er countrysoul med humane blåsarar ein putrande el-gitar, og både Van Morrison og Dan Penn luskande i nabolaget. I eit anna nabolag finn ein Rogers Park. I enden av einsemdas gater, blant øydsla sjansar og knuste draumar, under ein dunkel måne, i ein død by. Ein eller annan gong for lenge sidan kunne Bruce Springsteen ha laga ein song som denne. Ein ballade som denne. Med eit piano sentralt plassert, i eit vemodig, vakkert og romslig bilde. Nå er det ein Earle som gjer det.

Sånn rett før gospelkoret tek seg ein liten tur innom att, på den beste Earle-plata sidan Guitar Town.

Først publisert på Groove.no (i 2010)