Monthly Archives: november 2013

Nov5

Jim Stärk – Jim Stärk

Posted on by
Standard

Den motstandsfrie popmusikken på Jim Stärk sitt tredje album varierer frå det frodige til det matte.

cover  James Dean sin rollefigur Jimmy Stark var ein opprørar utan sak. Den norske popgruppa Jim Stärk er slett ikkje opprørarar, dei har derimot ei sak. Spørsmålet er berre kor god den er.

Saka deira er å lage rimeleg motstandsfri popmusikk med ein solid injeksjon mjuke syttitals-tonar i årene. Musikk det kan vere lett å like, men også musikk det kan vere lett å kjede seg i selskap med. Og då er vi framme ved essensen i opplevinga av Jim Stärk. For bakom kvar pulserande Morning Song finst det også ein vissen No Flowers. Dei maktar tidvis å fange lyttaren i enkle men tillitvekkande poptonar, for så til andre tider å så døsepulver i øyregangane.

Sidan sist har Jim Stärk blitt ein trio. Tangent-traktør Asbjørn Ribe har sagt farvel, og lyden av han er faktisk litt sakna. Noko mellom anna nærveret av fjorårshiten Morning Song minnar oss om. Den er jo som kjent rett så orgelfrisk og flott. Trur nok enkelte av dei resterande låtane også kunne hatt godt av ein dose og to med næringsrikt orgeltilskot. Den godmodige og enkle instrumentelle omgangen trioen nyttar seg av fører nemlig sekundærvarene blant låtane inn i eit unødig anonymt og traurig tilvere.

Enkelte vil sikkert også stille spørsmål med kvifor bandet tek med nettopp Morning Song på denne utgjevinga. Var det tynt med godt nok stoff til å strekke opplegget særleg utover halvtimen? Kvaliteten på dei svakaste spora kan nok kanskje bygge opp under ein slik mistanke. Velgjer likevel å tru at årsaka meir ligg i retning av at karane syntest den fortjente album-tilhøyrsle. Låta gjer uansett Jim Stärk sin tredje full-lengdar ei teneste. Noko den har tilfelles med dei to spora som følgjer i hælane. Singelen The Word That Makes You Sing er Jim Stärk på sitt aller friskaste. Eit særdeles elskeleg og melodisterkt stykke popmusikk som gjerne må bli ein hit herfrå til Mexico for min del. Soulpop-affæren How to Get Around har saftig brassfølgje, og lever ellers på velfunderte melodilinjer («no one ever told me, life was going to be this busy»).

Så var det desse «Do» låtane. I Do og Don’t Stop er avgjort levedyktige saker i eit visepop-lende der både James Taylor og ein veldressert Cat Stevens kunne funne seg tilrette. Do It Right er The Eagles anno The Long Run, om lag like kjedeleg som tittelen indikerer, med andre ord. Ei skjebne den deler med dei resterande spora. Going Down That Lonely Road er til eksempel ein pianoballade som like godt kunne vore fruktene av eit halvhjerta møte mellom Elton John og Billy Joel.

Så når det kjem til inspirerte tonar vert det heile ei slags fifty/fifty oppleving.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov5

Jackman – Jackman EP

Posted on by
Standard

Ein frilyndt frikar søker mot litt meir utprøvde former.

cover

På denne firespors EPen har mannen bak det frilyndte orkesteret Wunderkammer snevra litt inn på konseptet sitt. Saman med kammeret miksa Pål Jackman folkemusikk frå alle verdens hjørne i hop med jazzen sin fridom, rocken sin kåtskap og punken sin aggressivitet. I samkvem med broder Morten Jackman på trommer og John Lilja på bass presenterer han denne gongen eit opplegg som ligg nærare rocken sitt vesen. Dette fører samstundes til at musikkutrykket hans kanskje blir noko mindre eigenarta.

Jackman sin aller største forse er nok hans formidable evner som live-formidlar. Ja uansett kor spreke dei var så kom nok ikkje Wunderkammer-albuma heilt opp mot det å oppleve bandet frå konsertscena. Live-kjensla Jackman stadig jaktar for sine innspelte saker inntreff nok heller ikkje på denne EPen. Men røysta til Jackman er i alle fall den same intense og utemja, sjølv om den kanskje ikkje får den same fasetterte støtta som Wunderkammer gav den.

Av dei fire låtane er to nykomponerte. Opningssporet Funk Descending er kraftfunk med rockegrums i kantane. Og sjølv om den reint melodisk er litt på mellomdistanse har den nok rytmisk kapasitet til å fungere. Worldly Doubt har litt av Wunderkammer sin tonemimikk i seg. Ein nesten-ballade i aust-europeiske fargar, med spenstig perkusjon og effektfullt trekkspel. Making Time er henta frå repertoaret til det britiske 60-talsbandet The Creation, og er ein skrallande og heilt kurant versjon. Som avslutning får vi servert ei åtte minuttar lang konsertutgåve av Smertens Jazz (frå den andre Wunderkammer plata). Ein norskspråkleg jazzig ballade der medhjelperane Arve Henriksen, Morten Olsen, Per Zanussi og John Lilja går i frijazzen si teneste, og vrenger og vrir ganske så kraftig på tonane. Midtvegs sprett den forresten over i eit jazzsjukt balkanpunk parti. Har absolutt noko for seg, men kunne nok tent på å stå fram med litt meir groovy retning.

Slett ikkje sensasjonelt stoff altså, men likevel nok sting og halloi i sakene til at ein kan sjå fram mot det varsla albumet, med visse forhåpningar i alle fall.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov5

Holopaw – Quit +/or Fight

Posted on by
Standard

Med beina på bakken og blikket mot skyene serverer Holopaw tonar for haustleg hygge.

cover  På coverbiletet til si andre plate har Holopaw skrevet namnet sitt i skyene. Brune skyer. Noko som er ganske illustrerande for korleis dette lyder. For Gainesville, Florida kvintetten har visse atmosfæriske drag, samstundes har dei også sterke relasjonar til meir jordnære tonar. I fellesskap trekker denne dualiteten tonane til bandet i gunstige retningar.

Det svevande elementet i teksturen deira har nok auka litt på sidan den sjølvtitulerte debut frå 2003. Like fullt bygger Quit +/or Fight vidare på lydbiletet dei skapte på denne. Det er folk og countrytonar plassert inn i eit miljø der elektroniske klangar, sindige strykarar og mangslungen perkusjonsutfolding lever side ved side av gitaren og den menneskelige røyst. Det er americana med både ørkensus og digital tonnasje. Deira tonesfære er ikkje av den veldig varierte sorten, men innafor sitt innsirkla område inviterer dei på fleire turar vel verdt å henge med på.

På sitt mest høglytte er dei i 3-Shy-Cubs, der både gitar og synth yppar seg ein smule, men der det likevel er dei vitale og lett intrikate perkussive gjerningane som sette aller mest spor etter seg. Rytmisk vital er også Losing Light, innafor sitt skjøre og nesten samanramlande vesen. Medan forsiktige trakk på fuzzpedalen fører den nydelige klagesongen Velveteen (All Is Bright.) inn i grøderik dynamikk.

I og med at songaren John Orth var sterkt delaktig i Isaac Brock sitt prosjekt Ugly Casanova kan det jo vere fristande å trekkje parallellar til Modest Mouse. Kontaktpunktet må i så fall vere å finne blant dei mest lågmælte Mouse-stundene. Sånn ellers skuldar dei nok sikkert både Will Oldham, Jason Molina, My Morning Jacket og Bright Eyes eit og anna, og vel så mykje.

Den kanskje klaraste signaturen til Holopaw er røysta til nemnte Orth. På sitt varlege vis, og med ein vemodsfull og tydelig vibratoeffekt tar han tak i tonane og plasserer sitt personlege avtrykk på dei. Den einaste innvendinga mot Orth må vere at han kanskje kunne spart litt på vibratoklangen ved enkelte høve. Han legg den til side på singelvalet Curious, og erstattar den med yndefull falsett-song. Særlig yndefulle er ikkje tankane han framfører i Found (Quit +/or Fight). Til sterke tonar (som dessverre er over før det er gått 2 minutt) talar han mellom anna ein vraka soldat si sak; «So I’m no longer the best of the best, my shit smells like anybody else’s, so I’m no longer defending the USA, no talents, skills, abilities.»

Sjølv om tonen ofte kan virke resignert og elegisk, oppfattar eg likevel ikkje albumet som overvettes depressivt. I sine skildringar av livet sitt lunefulle vesen gjer dei seg slett ikkje angsten fullstendig i vold, men kontrar med bittersøte eller surrealistiske overlevingspiller. Som til dømes eit håpefullt og gjentakande «yo-hoo» i den ellers noko skjelvande Shiver Me.

Så får vi berre håpa at ikkje skylaget med tida tar eit for kraftig grep om gjengen og fører dei inn i ingenting. Men at dei i staden, som her, sug til seg nyttige ingrediensar frå svevande former og samstundes hektar dei saman med tonar som pustar. Slikt vert det nemlig levedyktig atmosfærisk folkpop av.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov5

Chris Hillman – The Other Side

Posted on by
Standard

Den gamle Byrds-bassisten er nok minst åtte mil unna gamle høgder på sitt nyaste soloalbum.

cover  Det er ein merittert mann som smiler mot oss frå coveret på The Other Side. La oss like godt ta ei kortfatta oppsummering av kva han har vore med på:

Etter at The Byrds sin fremste låtskrivar Gene Clark trakk seg ut av bandet, fekk bassisten Chris Hillman ei meir framståande rolle. Med låtar som Time Between og The Girl With No Name byrja han å dra bandet litt meir i countryretning. Våren 1968 var han derfor ivrig pådrivar for å få den visjonære rikmannssonen Gram Parsons med på laget. Og då Parsons eit halvt år seinare, etter å ha vore kreativ leiar for ei klassisk Byrds-innspeling (Sweetheart of the Rodeo), drog vidare, vart Hillman med han. Saman danna dei The Flying Burrito Brothers, og spelte inn den kanskje fremste av alle countryrock-juvelar: The Gilded Palace of Sin. På 70-talet var han med på eit par kortvarige The Byrds tilbakekomstar, han samarbeida med Stephen Stills i denne sin Manassas-periode, han var ein del av trioen Souther Hillman Furay, og han byrja så vidt på ein karriere som solo-artist. Eit par soloalbum dukka også opp i første halvdel av 80-talet, før han over ein 10 års periode prioriterer countryrockbandet The Desert Rose Band. I nyare tid har han søkt mot meir tradisjonelle countrytonar. Så på ein måte er ringen slutta, for han kom i si tid til The Byrds frå ein bluegrass-kvartett.

På The Other Side fortsette han sitt liv blant hevdvunne tonar. Det er country, folk og bluegrass som i hovudsak vert spelt på akustiske strengeinstrument. Med seg har han ein rutinert gjeng. Sentral i biletet er hans mangeårige samarbeidspartnar Herb Pedersen, og Steve Hill som har blitt ein meir eller mindre fast låtskrivarpartnar dei seinare åra.

Dei fleste komposisjonane er originale Hill/Hillman låtar. Då er det kanskje litt talande for kvaliteten på desse at det er eit par coverversjonar som tiltrekker seg mest merksemd. Aller først har Hillman hatt mot nok til å gjere ein fjellfrisk versjon av Byrds-klassikaren over alle, Eight Miles High. Låta som på 60-talet var i front for den psykedeliske invasjonen. Det er ikkje mykje psykedelia over Hillman si utgåve, men harmoniane sit bra og strengeleiken er grøderik, så derfor smiler vi og synest dette er sjarmerande. Ei definitiv pluss-oppleving er også måten han nærmar seg It Doesn’t Matter på. Ei folksy låt han skreiv saman med Stephen Stills på 70-talet. Her og blir det gjort på enklaste vis, men elegant, frampå og oppriktig.

Blant dei ni låtane Hillman har skrive i kompaniskap med Steve Hill finn vi nok dessverre ein del heller svake saker, noko er habilt, men ingenting er storveges. Det er songar omkring det veldokumenterte kjærleikslivet. Og då dukkar sjølvsagt både anger og lengsler opp, men aldri i djupt fortvila ordelag. Nokre gonger er det også full harmoni; «it’s a true love not a new love, that makes my life so much better». Elles er det fleire spor med religiøst innhald, fulle av bøner og lovsong mot den kristne himmel. Ein habil sak frå dette feltet er den gradvis byggande avslutningsballaden Our Savior’s Hand.

Stemninga er god, tonen er laus og ledig, og optimismen rår. Men det heile blir eit noko for overflatisk og trivielt lite samantreff, som nok er gløymt idet det har fått sin plass i hylla.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov5

Johnny Hide – Linger Songs

Posted on by
Standard

Enkle, melodifokuserte og haustfarga norske depresjonar. Ein Number Seven Deli søker countrymarker.

cover  Ein ung norsk mann med eit knippe vemodige songar i grenselandet mellom country, pop og rock. Sannsynlegvis ikkje ein setning som får musikkinteresserte til å gispe av spenning. For dei er mange, dei syng på engelsk og dei opererer innan eit ikkje altfor vidstrakt melodisk landskap. Men er det nå eingong slik fatt at ein likar å ferdast i desse landskapa, kan ein definitivt gjere verre ting enn å oppsøke Johnny Hide.

Nå har nok ein del av dykk møtt på Johnny tidlegare (og då tenkjer eg ikkje på området rundt bardisken på Mono). Dette er nemlig den same hr. Hide som syng i det vitale poporkesteret Number Seven Deli. Sidan gitarist og medkomponist Rune Berg den siste tida har vore oppteken med sitt andre band The Margarets, har Hide nytta høvet til å samla saman eindel musikkvener for å spele inn sin solodebut. På denne har han altså flytta uttrykket eit stykkje bort frå dei Beatleske sfærene Number Seven Deli svang seg rundt i på Falkner Street, og stig i staden inn i det same landskap som William Hut, Sgt. Petter, Christer Knutsen, Vidar Vang og mange andre frå vårt langstrakte land har vitja dei seinare åra. Enkle, melodifokuserte og haustfarga norske depresjonar, eller sidan det går på engelsk; Norwegian Depression.

Mannen utfordrar på ingen måte dei norske skrankane for countryinfisert framferd, men med ei ledug og til tider utsøkt melodikjensle som sitt fremste våpen siktar Hide seg like fullt inn på dei innerste sirklane i hjarteregionen. Han treff også, fleire gonger. Heilt innerst allereie i åpningssporet Please Tell Him I’ve Tried, ein fabelaktig toneflott og elegant countrypopsak, pynta med vene steelgitar-bølgjer. Like nær det blødande sentrum finn vi også den noko meir saktegåande To Make It Through the Night (hallo Kristoffersen), for øvrig ein duett med Claudia Scott. Ho er ikkje den einaste frå det norske countryfikserte miljøet som er innom og hjelper til, dei før nemnte tvillingsjelene Christer Knutsen og Vidar Vang yter til eksempel også sin skjerv. Og på det fele- og mandolin-spenstige folkrocknummeret Have You Seen Him Lately er stemma til driftige Martin Hagfors langt framme i miksen. Men først og fremst er det stemma til Hide som regjerer, og den er meir enn god nok den. Noko han mellom anna får vist på Bruckner/Drake-injiserte One Draught More, og det friske tredje tilfellet med fokus mot hankjønnet He Doesn’t Know.

Nest siste akt heiter Some Facts of Life (We Could Easily Have Done Without), og her spankulerer Johnny Hide i litt andre retningar enn på resten av plata. Versa har ei resiterande form, medan refrenget og avslutninga smyg over mot eit meir uregjerlig og fele-psykedelisert terreng. Han avsluttar heile seansen med tittelsporet, og er tilbake på velkjente tonetomter, lengtande og vemodsvakkert, sydd i eit velfungerande mønster. Temaet er også av det velkjente slaget; sviket, angeren og kvinna.

Linger Songs er ute på den vesle tomannsbedrifta Honeymilk, ein label som etterkvart har fleire fine utgjevingar bak seg (frå mellom andre Cinnamoon, Sister Sonny og Wunderkammer). I Johnny Hide har dei gjeve plass i stallen til ein låtskrivar og sangar som i alle fall fortjener langt meir merksemd enn det neste «idolet» til BMG (selskapet som gav ut Number Seven Deli debuten, men som ikkje kjem til å gje ut oppfølgjaren).

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov5

Helldorado – The Ballad of Nora Lee

Posted on by
Standard

Nye depresjonar frå rocken sitt svar på Louis Masterson.

cover

Det er vel berre å innrømme at visse deleriske tilstander erobra dei øvre kroppslege regionar i februar i fjor då Helldorado kom med sitt debutalbum Director’s Cut. Eit album som i si første jomfruelige veke fortona seg som ei heit, urovekkande og vital ferd gjennom golde og ugjestmilde territorium, vart omfamna med lovprising i heftige ordelag. Det ein gløymte litt bort i farta var å køyre grundige nok testar mot kjeldematerialet ein hadde ståande i hylla (les: Thin White Rope, Sixteen Horsepower, Divine Horsemen, Wall of Voodoo og Gun Club). Når det så vart gjort i vekene som fylgde kom Director’s Cut kanskje litt til kort. Men ei rett så bra plate var det (og er det) i alle fall.

I desse dagar har Rogalandskvartetten oppfølgjaralbumet klart. Og det er slett ikkje vanskelig å kjenne dei igjen. Surf-gitaren, ørkenvinden, desperasjonen og intensiteten vi har vorte kjent med er stadig dei dominerande faktorane. Den førnemnte deleriske tilstanden har likevel ikkje inntreft denne gongen. Kanskje mest fordi ein var litt betre forberedt, men også fordi det dukkar opp ein del litt matte sekvensar, spesielt i albumet sitt midtparti.

No snyt Helldorado oss absolutt ikkje for sterke augeblikk på The Ballad of Nora Lee heller. Sterkast i så måte er dei to låtane som rammar inn den tre kvarter lange seansen. Det innleiande tittelsporet er sannsynlegvis den beste låta bandet nokon gong har gjort. Ein episk, melodisk durkdriven og dyster ballade. «He swore he’d marry her or else he’d put her in the ground» står det å lese i nedre hjørne på det b-film inspirerte coveret. Sitatet er henta frå nemnte tittelkutt, og vert uttrykt av ein sjukeleg sjalu og hjerterå sheriff. Skånsellaust, og med klare fellestrekk med både Nick Cave, Jim Thompson, gamal western-ånd og det gamle testamentet, fortel Dag Vagle ein klassisk trekanthistorie med eit grufullt utfall.

Som avslutning vågar dei seg på Townes Van Zandt sin klassikar Waiting Around to Die. Og dei maktar faktisk å få fram den skjelvande fortvilinga og overmannande håpløysa som ligg og lurer bak kvar ord og tone. Så sjølv om versjonen ikkje heilt touchar Van Zandt-magi, er deira elektrifiserte utgåva absolutt eit kompetent forsøk.

Helldorado er stadig like djupt rotfesta i denne amerikanske western-, b-film-, pulp fiction- og sørstats-kulturen. Tekstane er ikkje grensesprengande lyrikk, snarare meir eller mindre vellykka omgangar med klisjear. Det er mord, faenskap, galskap og lengsler. Dei gjer det barskt og breibeint, men finn denne gongen også rom for litt mildare stemte tonar. Utan at dei kjem så altfor heldig i frå nett det. Dei strykardraperte balladane The Black Winds og So Long Ago er heller keisame affærar. Litt heldigare kjem dei frå eit forsøk på mariachi-fakter i A Drinking Song. Av det barskt rockande stoffet har singlevalet Helltown eit attraktivt råtass-gemytt. Endå betre er den intensiverande Nick Cave-injiserte hemnakta Down to the Water. Medan den vagt countryduftande og sterkt sci-fi-inspirerte Honky Tonk Aliens har visse melodiske kitle-evner.

Konklusjon: Albumet manglar nok litt av den spritluktande og blodsmakande eimen debut-albumet gav frå seg, men er likefullt ein habil oppfølgjar.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov5

Richard Hawley – Coles Corner

Posted on by
Standard

Songar til å omfamne, framført av ei røyst som omfamnar dei mest fundamentale delane av kjensleapparaturen.

cover  Kva kunne vel ein fyr på godt over tretti år, som inntil då berre hadde levd eit musikalsk bakgrunnstilvære, ha å by på som låtskrivar og songar? Eg vil tru eg ikkje var den einaste som trekte likegyldig på skuldrene og bladde forbi Richard Hawley då han i 2000 debuterte under eige namn, med eit minialbum. To full-lengdarar fylgde dei nærmaste åra, utan at så veldig mange møtte opp til gildet. I desse dagar prøver han seg igjen, og denne gongen inviterer han oss ned til Coles Corner.

Og Coles Corner er eit praktfullt album, støypt i ei vever og vakker melankolsk form. Der dei viktigaste ingrediensane er plukka frå tonar som spreidde seg utover verda på 40-, 50- og 60-talet. Den gongen Frank Sinatra flaut nedover Moon River, Eddie Cochran hevda å vere Three Steps From Heaven, Johnny Cash medgav at han Still Miss Someone og Roy Orbison song for Only the Lonely. Alt dette og mykje meir fant Richard i «den beste platesamlinga i heile verda», eigd av faren hans.

Richard Hawley brukte deler av nittitalet til å spele gitar i det middelmådige britpop-bandet Longpigs, samstundes som han lånte bort sine utvilsame evner som gitarist til andre (Robbie Williams, All Saints, Beth Orton), for å kunne spe på ei heller skranten inntekt. Mot slutten av nittitalet, på eit tidspunkt der han sjølv har uttalt at han var i ferd med å gå «mental with drink and drugs», fekk han jobb som turnegitarist med Pulp. Og det var Jarvis Cocker, som etter å ha høyrt nokre demoar, overtala Richard til å komme seg i studio for å spele inn plate.

Coles Corner har trigga underteikna til også å søkje Hawley sine tidlegare framstøyt. Då finn ein tonane til ein kar som allereie frå første innspeling viste fram låtskrivar-kvalitetar, og ikkje minst ei songstemme som kunne røre ved dei inste og skjøraste kjensler. Låtar med tydelige røter i svunne tider, men med eit tidlaust og personlig preg. Ei baryton-stemme som smyg seg fram med utvungen og vemodsfull croonerkraft. Gitaren som hadde vore reiskapen hans så langt er der også og bygger under med skimrande og elegisk åtferd. Med tida har gitaren gradvis trekt seg litt meir i bakgrunnen, og på Coles Corner er det låtane og stemma som har dei soleklare nøkkelrollene. Noko som nok er medverkande til å gjere albumet til hans mest sofistikerte til no. Samstundes er det også hans beste. For der hans tidlegare utgjevingar nok slit med ein og annan litt fargelaus låt innimellom alle dei gyldne stundene, så er Coles Corner heilt utan fyllstoff.

Tittelen på alle albuma hans har sitt utspring i frå heimbyen Sheffield. Late Night Final (1. albumet) er eit uttrykk avisseljarar som tilbyr siste utgåve av Sheffield Star brukar. Lowedges (2. albumet) er eit kallenamn på eit drabantbyområde i stålbyen. Medan Coles Corner var ein namngjeten stemnemøtestad for unge sjeler, som, meir enn tretti år etter at den vart fysisk fjerna, stadig er levande blant byen sine innbyggarar. Men det er ikkje dei lukkeleg elskande Hawley syng om i det strykar-kjælte og Sinatra-inspirerte tittelkuttet. Her er han i staden stemma til den einsame nattevandrar som lutrygga og håpefull nærmar seg lysa, men som nok likevel ikkje kjem til å oppleve den salige gleda ned på hjørnet. Slik går refrenget:

I’m going down town where there’s music,
I’m going where voices fill the air,
Maybe there’s someone waiting for me
With a smile and a flower in her hair
I’m going down town where there’s people
The loneliness hangs in the air.
With no-one there real waiting for me,
No smile, no flower nowhere.

Trist. Og i eit tilsvarande dunkelt lys oppheld hovudpersonane i dei aller fleste av Hawley sine komposisjonar seg. Det er ikkje vanskelig å fatte at dei alle er henta frå same hjerta. Ja, kanskje er det den same fyren vi møter heile vegen, det er i alle fall nær slekta lagnader som blir fortalt. «Lonely, I’ve been lonely… deeper, I’m going deeper» blir det ytra med desperasjon og sakn i den countryfarga I Sleep Alone. Til gnagande tonar frå både gitar og strykarar trakkar Scott Walker-aktige The Ocean seg fram i ei dyster drakt. Eit sug mot bølgjene har ført hovudpersonen ned til strandkanten. Eit «here comes a wave» vert så uttalt før eit gjentakande «the ocean» etterkvart druknar i eit hav av stigande tonar.

Nå er verken den tekstlige eller melodiske tonen like nedstemt heile vegen. Tidvis er det absolutt eit håp å skimte i den Hawleyske verd. Darlin» Wait For Me nærmar seg det tilfredse, og sjølv om Just Like the Rain omtalar lyden av tårer som fell mot asfalten har den noko oppmuntrande i seg også. Kanskje det er den ringande gitaren og den lett vispande country/folk-drakta den har på seg som gjer utslaget. Og apropos country, den heilt klassiske twang-tilstanden har Hawley funne fram til i nydelige Wading Through the Waters of My Time.

Via ei spartansk tolking av voggevisa Who’s Going to Shoe Your Pretty Little Feet glir opplegget avslutningsvis over i ein langsam meditativ instrumental for piano og synthesizer titulert Last Orders. Då er det lett å konkludere med at her har vi eit førsteklasses soundtrack for både verkande søndagsmorgonar og vemodige kveldsstunder.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov5

Half-Handed Cloud – Thy Is a Word & Feet Need Lamps

Posted on by
Standard

Kompis av Sufjan Stevens og Daniel Smith leverer musikk ute til venstre for konvensjonell pop-framferd.

cover  Kva kan vi vente oss av ein fyr som proklamerer at han kan finne fascinasjon i lyden bakom trykkjeknappen i bøker tiltenkt eitt år gamle barn? Sannsynlegvis alt frå trøyttande autistiske repeteringar til naivistiske men sprelske påfunn. John Ringhofer, mannen bak signaturen Half-Handed Cloud, endar heldigvis oftast opp i sistnemnde kategori.

Ringhofer er som de sikkert skjønar langt meir enn gjennomsnittleg interessert i lydar. Dette fører til at songane hans sjeldan får fred til berre å vere ein song, men vert utsett for mange slags klang-påfunn (både frå konvensjonelle og ukonvensjonelle instrument). Førsteinntrykket er at dette ofte er påfunn for påfunna si skyld, men etterkvart byrjar ting å henge saman, gje ei meining og ein sit att med ei kjensle av å oppleve eit idérikt og dynamisk stykkje musikk, der lydane spelar på lag med songane i staden for å motarbeide dei.

Thy Is a Word & Feet Need Lamps er tredje album frå Half-Handed Cloud, og er seksten låtar gjort unna på ein knapp halvtime (slett ikkje personleg rekord, for på debuten Learning About Your Scale frå 2001 klarte han 25 spor på like mange minuttar). Men på eit vis blir det feil å snakke om låtar i vanleg forstand. Spora glir nemleg over i kvarandre og dannar ein samanhengande ord- og lydmontasje.

Albumet er ute på den vesle labelen Asthmatic Kitty. Dei innvigde skjønar sikkert då at korkje Sufjan Stevens eller Daniel Smith er langt unna. Stevens står her fram som ein noko uortodoks trommeslagar, og Smith har hjelpt Ringhofer i mikseprosessen. Likeins Stevens og Smith vedkjenner også John Ringhofer seg ei kristen tru. Noko som i Half-Handed Cloud-samanheng gjev seg uttrykk i tekstar fundamentert i bibelske historiar. Utan at vi snakkar forkynning, snarare tvert imot. Det er nemleg ein ganske så frilynt omgang mannen har med desse historiane, og han legg meir enn gjerne til eigne fantasirike og surrealistiske framstillingar. Han plukkar nødvendigvis heller ikkje dei mest kanoniserte og kyrkje-vedtekne historiane, heller dei som gjer eit mindre flatterande syn på innhaldet i «den gode bok».

Half-Handed Cloud uttrykket er absolutt noko for seg sjølv, men er ikkje særare enn at ein kan finne mange musikalske slektningar. Her er ein del Brian Wilson-aktige og vitale forsøk på å kle poptonar i «do-do-do-do-dooo» spenstige og haldbare drakter. Her er også avantgardistiske Mother of Invention tendensar, og psykedelia à la Olivia Tremor Control. Litt rarare enn Elephant Micah, men ikkje fullt så innovativt som Animal Collective kan vel og vere ein måte å seie det på.

Sidan halvtimen meir står fram som ei fragmentert men til dels samanhengande reise, skal eg ikkje gå inn i dei titulerte segmenta i særleg grad. Berre nemne at kraftfulle Ezekiel Bread, vimsete Disaster Will Come Upon You… og albumet sitt lengste spor, cellodraperte Everyone Did What Was Right In Their Eyes, i augeblikket er mine personlege favorittar. Men berre lytta til utan avbrot ifrå You Get a Horseshoe presenterer seg og til Considered It a Loan døyr ut vil albumet gje meining.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov5

Hal – Hal

Posted on by
Standard

Irske debutantar med godlåtar innabords og sommaren i sikte.

cover  For to år sidan segla irske The Thrills inn i livet til fleire av oss med den friske låta Big Sur samt eit «California anno 1968»-merka debutalbum. Frå same land og med eit debutalbum med ganske så identisk merkelapp (kanskje årstalet kan endrast til 1967?) dukkar i desse dagar kvartetten Hal opp. I front av denne hendinga har sannsynlegvis dei vakne blant oss (samt nokon til) fått med seg singelen Worry About the Wind. Ei låt parhestane Dave Allen og Stephen O’Brien tileigna den avdøyde bassisten og songaren Rick Danko frå The Band. Ei låt rik på vene tonar – harmonifull og souleggande, håpefull og vemodig. Ei låt som bar bod om enda eit band med tidsmaskina innstilt på dei rette sekstitalstonane.

Slett ikkje eit framstøyt som tek sikte på å revolusjonere musikkverda, med andre ord. Like fullt eit vellykka framstøyt. Låtane deira er enkle og velfungerande komposisjonar som vert lirka og snudd litt på, og dermed viser fram ei side og to til. Tona deira sprudlar oftare i vår og sommar drakt enn pakkar seg inn i haust og vinter frakk. Rett nok melder Dave Allen si lyse og friske røyst stadig om mellommenneskelege relasjonsutfordringar, men det er ein optimistisk og håpefull undertone i det aller meste. Noko veslebror Paul Allen sine spenstige harmoni innspel skal ha sin del av æra for.

Idéen til bandnamnet fekk dei då dei såg Kubrick-filmen 2001: Ein Romodyseé. Den morderiske datamaskina HAL gav nemlig karane eit par namneassosiasjonar – Burt Bacharach sin samarbeidspartnar Hal Davids og Phil Spector sin trommis Hal Blaine. Med tanke på korleis opplegget deira lyde er ikkje den samanhengen eit dårleg utgangspunkt.

Det søkande og idérike grunnarbeidet gjorde Brian Wilson, The Band, The Byrds, The Beatles og Phil Spector for snart 40 år sidan. Dei fire musikkelskarane frå Dublin gjer likevel litt meir enn å surfe blant ferdigforma innfall. I sin hug etter alt som er eldre enn Surf’s Up skapar dei i alle fall to låtar til (i tillegg til Worry About the Wind) som kjem til å overleve sommaren 2005 (og mange somrar til). Den mangslungne popsymfonien My Eyes Are Sore er muligvis det mest fullkomne Brian Wilson-eventyret som Brian Wilson ikkje har hatt fingrane borti. Medan kjærleikserklæringa til dei store låtane, så alldeles perfekt titulert Play the Hits, er eit av dei friskaste små popmirakler sidan The La’s kom stormande inn på popscena med There She Goes.

Nå er det ikkje ei tvers igjennom fullkomen vandring i popsnop Hal tilbyr. Det finst nok eit og anna spor av meir anonym karakter. Dette vert likevel overskygga av dei gode vibrasjonane ein kjenner i møte med låtar som den innfallsrike og Byrdsharmoniserte Don’t Come Running og den brunstige soulballaden Satisfied. Hugnad strør også yndige Keep Love As Your Golden Rule raust rundt seg med. Medan dei nikkar freidig i retning The Jayhawks når dei byr opp til What a Lovely Dance.

Så då kan vel sommaren berre komme, då?

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov5

Grady – Y.U. So Shady?

Posted on by
Standard

Med ein bulldosars tyngde i fotspora til gamle bluesheltar.

cover  Tidleg i 2004 tok Gordie Johnson og kameraten Ben Richardson turen frå Toronto og ned til Austin, Texas. Der hadde dei ein avtale om å møte texanaren Chris Layton, ein fyr som i si tid hadde vore ein del av Stevie Ray Vaughan sitt Double Trouble, og som Gordie hadde treft og funne tonen saman med då dei delte scene året før. Layton då som trommis i Arc Angels, og Johnson som frontfigur i det eklektiske blues/reggae-bandet Big Sugar.

Trioen skulle snart bli eit buldrande uromoment på livescena i Austin. Og før året var omme hadde dei spelt inn debutplata si. Akkurat som bandet har den henta tittelen si frå ein amerikansk 70-tals TV-sitcom (Sanford & Son). Ei linje som etter seiande var eit slags omen i den serien var «Grady, why are you so shady?».

Det har tatt si tid før plata har fått norsk distribusjon, men her er den altså, i 2007. Endelig, vil kanskje nokon hevde. Underteikna merkar seg at her får vi servert lyden av noko som i live-samanheng skulle ha gode føresetnader for å blåse ut dei fleste vegger. Men i studioinnspelt form klarer Grady berre stundevis å hamre på plass dei verkelig givande augeblikka.

Johnson og hans Gibson gitarar, både den ordinære seksstrengaren og slide-utgåva, riffar, skrik og buldrar i så kraftfull elektrisk form at ein kan ha han mistenkt for å køyre med både dobbel og trippel straumtilføring. Men det han ikkje prøver seg på er å leike gitarhelt og dra på lengre soloutflukter. Han og hans to medsamansvorne skaper eit tett og energisk uttrykk som styrer alt anna enn lydlaust gjennom ein einvegskøyrt bluesallé.

Variasjon, og det som Jimmy Page så fint har kalla for lys og skygge, er ikkje noko Grady viser seg å vere altfor opptatt av. Det burde dei ha vore, for det er først og fremst derfor Y.U. So Shady etterkvart blir litt grå og einsformig.

Men det startar på superb vis. Hammer In My Head er riffsterk og stridig brutal-blues. Ja hadde eg ikkje visst betre kunne eg ha banna på at her blir vi utsett for eit ungt og vitalt ZZ Top mindre enn ein time etter at dei har vore på ein alt anna enn oppbyggeleg Black Sabbath seanse. Samstundes som Johnson viser at han verkar i ein gamal tradisjon, mellom anna ved å stjele nokre strofer frå ei Muddy Waters-låt; «She’s nineteen years old, and she got ways like a baby child».

Frisk, opplagt og ikkje så reint lite utspekulert er Woman Got My Devil. I noko som må tolkast som ei omskriving og vidareutvikling av den gamle Skip James-låta Devil Got My Woman, høyrer vi om ein bonde som helst berre er glad til at djevelen har rappa kona hans. Djevelen er mindre glad, han vil helst at bonden tar ho tilbake.

Historia om bokselegenda Joe Louis kjem også i dugande soniske former, brunstig og brutal, men også litt slarken. Medan Three Minute Song ikkje er blues, men drivande, framfusen rock’n roll ein stad mellom Creedence og Ramones

Etter desse fire første byrjar Grady å gå litt på tomgang. Dei gjentar på eit vis formularet dei har skapt så langt, men no med låtar som i mindre grad slår gnistrar. Nokre gonger hellar dei mot seige former, andre gonger sprintar dei i tempofokuserte former. Men aldri i dei altfor spennande former.

Men eit potensiale er det her, både til det eine og det andre. Absolutt.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)