Tag Archives: Josh Tillman

Father John Misty – God’s Favorite Customer

Standard

Misty møter Tillman i døra

Bilderesultat for father john misty god's favourite customer  Gud sin favorittkunde flytta for ei tid sidan inn på hotell for eit par månadar. Noko i livet hadde gått i stå. Ei depresjon hadde fata tak i han. Han skreiv seg inn under sitt eigentlege namn, Josh Tillman. Så når hotellresepsjonisten vender seg til han seier han «Mr. Tillman». Som i songen Mr. Tillman. Singelen som dukka opp nokre månader før albumet. Ein definitivt frisk nok popsong om ein ikkje heilt frisk Tillman. Med ein bra dose sjølvironi innbakt er det hotellresepsjonisten songaren lar sleppe til i dei to relativt lange versa. I vennlege ordelag, men med ein undertrykt irritasjon skinande gjennom, prøver resepsjonisten å rettleie den noko fortumla hotellgjesten. Med utsegn av typen: «just a reminder about our policy: Don’t leave your mattress in the rain if you sleep on the balcony». Gjesten, altså Tillman, nyttar så refrenget til å overtyde den bekymra om at han har det heilt fint han, der han lever i «a cloud above an island in my mind». Eg vil kalle det ein ganske så kosteleg liten song. Eg vil ikkje nødvendigvis seie det same om albumet som heilskap.

Ikkje alle, men ein del av songane på God’s Favorite Customer, handlar om ein fyr som slit ganske så tungt, og det er ikkje noko moro med det. Eg vil heller kalle det desperasjon det som flyt fram i til dømes pianoballaden Please Don’t Die. Desperasjon og sjølvmordstankar. Og han har altså forskansa seg på eit hotell. Eller «The Palace» som hans kjære har døypt det. I songen med det namnet, eit spartansk nummer med ikkje mykje meir enn hustrige pianotonar som akkompagnement, syng han om å vere «in over my head» og at han absolutt ikkje vil forlate dette palasset med romservice, hushjelp og speed-levering på døra.

Men Father John Misty nyttar ikkje albumet til å berre synge om desse månadane på hotellet. Han syng også eit lite småfunky nummer kalla Date Night om å vere ein sjarmør, kanskje litt ein sjarlatan, om å bli framstilt som noko ein ikkje tenker ein er. Om den dunkle avstanden mellom den ein er og den ein opptrer som. Father John Misty versus Josh Tillman versus God’s Favorite Customer. I tittelkuttet tilkallar han ein gud han i barndomen lærte fanst. Han har ikkje handla hos han på lenge. Han har for lengst slått fast at det ikkje er noko å hente i den butikken. Men desperate tider kan føre til desperate påfunn, så: «Speak to me» ber han, «Don’t you remember me?» spør han. Og Natalie Mering (Weyes Blood) korar, og eit vagt saktegåande gospelgroove kan fornemmast.

Det soniske, det melodiske, songane sin struktur, og slikt, er kledd i den folkrockfarga vestkystdrakta vi kjenner som Father John Misty si. Ei drakt det tre album til ende har vore givande å tumle rundt i. Eg opplever det litt mindre givande denne gongen. Eg opplever ein del av songane som noko mattare utgåver av tidlegare arriverte songar. Men eg tenker at det er ei plate eg er glad for at er her. Ikkje minst på grunn av den særdeles attraktive psykedeliske poplåta Disappointing Diamonds Are the Rarest of Them All. Der Misty slår eit slag for skavankane. Syng om at kjærleiken nødvendigvis ikkje er så forbanna perfekt, så spesiell og så stor, og kjem opp med eit eineståande refreng:

Disappointing diamonds are the rarest of them all
And a love that lasts forever really can’t be that special
Sure we know our roles, and how it’s supposed to go
Does everybody have to be the greatest story ever told?

På eit album som altså har sitt i gje, berre litt mindre enn kva Misty har skjemt meg bort med på sine tre førre.

7/10

FATHER JOHN MISTY – GOD’S FAVORITE CUSTOMER

Father John Misty – Pure Comedy

Standard

Det er ikkje småtteri Misty gjer seg ut på denne gongen, men nokon komedie er det ikkje.

Bilderesultat for father john misty pure comedy  La meg starte med barndomen. Det startar som kjent oftast der. Og barndomen startar med fødselen. Der startar også Father John Misty denne gongen. I det første kapittelet (også kalla Pure Comedy, altså tittelsporet), i det første verset der, går han rett inn i det. «The comedy of man» syng han, «starts like this:». Og så fortel han korleis hjernen vår er for stor for mora sitt hofteparti, men at moder natur har løyst dette med å tilby følgande alternativ: «We emerged half-formed and hope that whoever greets us on the other end is kind enough to fill us in». Det funkar ofte greitt nok det, men ikkje alltid. I kapittel seks (også kalla Leaving LA), i det niande verset der, fortel Father John Misty om ei skilsetjande oppleving i livet til Josh Tillman. Det skjedde då Josh var seks år gammal. Han var med mor si på eit handlesenter, og fekk godteri. Dramaet inntrefte då unge Josh sette ein «watermelon candy» fast i svelget. Frå senterets høgtalar song nokon «tell me lies, sweet little white lies» (Fleetwood Mac), og mora heldt Josh inntil seg og skreik «Someone help my son!». «That’s when I first saw the comedy won’t stop» syng Father John Misty, eller kanskje Josh Tillman (eg er usikker på kor grensa mellom dei to skikkelsane går). I alle fall, Josh Tillman har fortalt i intervju at nett den hendinga representerer ein av dei få gongene frå barndomen der han kan minnast å ha fått fysisk kjærleik frå mor si. Ei mor som saman med sin mann var sterkt engasjert i evangelisk kristendom, og som let Josh og søskena hans merke dette. Eg trur det kan gå an å seie at dette dannar eit bakteppe for det Josh Tillman har føre seg på sitt tredje album under Father John Misty-signaturen.

Pure Comedy er krevjande saker. 75 minuttar om korleis menneskeslekta har tedd seg, og ter seg. Med særleg vekt på det som skjer no, i dei seinare åra av Josh Tillman si levetid. Det angar (for ikkje å seie stinkar) alvorlege ambisjonar over noko slikt. For korleis feste noko det helst blir skrive omfangsrike sosiologiske og filosofiske avhandlingar og bøker om fast i eit musikalsk uttrykk, og så komme frå det utan å stå att som eit fjols? Eg ser ikkje bort ifrå at det er nett det fleire vil hevde at skjer på Pure Comedy. At Misty står att som eit fjols. Vel, eg er i så fall ikkje blant desse. For i dette pratsame, tidvis sarkastiske og ikkje spesielt optimistiske verket høyrer eg eit fullblods menneske skape songar som veks seg sterke, og gjer inntrykk.

Nei, eg skal ikkje hevde at Pure Comedy er eit nyansert innlegg i debatten om menneskeslekta si framferd. Misty sine betraktningar har så definitivt ei slagside. Og den heller over mot der det meir pessimistiske menneskesynet rår. Som når han i Total Entertainment Forever åtvarar mot teknologiens asosialisering og folks nærast grenselause hang til å søke underhaldning. Ja er det ikkje blitt slik at når «the historians find us» litt sånn inn i ei usikker framtid, vil vi vere «plugged into our hubs» med «a frozen smile on every face»? I den framtida vil kanskje også nokon finne restane av hovudpersonen i Ballad of the Dying Man. Han som er besett av kommentarfelta på internett. Og som ikkje kan sjå korleis verda skal klare seg utan hans lynande smarte innlegg. Det vil nok verda klare, men i Misty sine framtidsfantasiar slit kloden av andre grunnar. I den ikkje akkurat beskjedent titulerte Things It Would Have Been Helpful to Know Before the Revolution er kollapsen eit faktum, og Misty zoomar inn på ein etterapokalyptisk tilstand. Menneskeslekta er sett nokre tusen år tilbake i si utvikling. Det er lite å ta seg til, utanom å gå på jakt då, eller drive dank, eller flukte frå rovdyr. Samstundes er det jo ein bit av optimisme der, menneskeslekta har på eit eller anna vis overlevd, og fått ein ny sjanse. Vil dei så gripe den? Eller vil dei berre skli på det same forbanna bananskallet og gjenta bedriftene frå tidlegare tider, utvikle ideologiar og religionar, omfamne bøllete leiarar, og på ny krige kvarandre sønder og saman? Ein annan bit av optimisme presenterer seg forresten i albumets aller siste fase. I det avslutningssporet trekke sine siste sukk. «It’s a miracle to be alive» finn då Misty på å hevde, før han nokre gonger gjentar «there’s nothing to fear». Og seier slik farvel til heile opplegget ved å halde andre enn svartsynets mogelegheiter opne.

Tonane Father John Misty fargelegg desse narrativa med er slett ikkje så annleis enn dei han nytta seg av då han for to år sidan hylla kjærleiken på plata I Love You, Honeybear. Det er av det der slaget som blas rundt i Laurel Canyon tidleg på syttitalet. Han viste då, som han jo også gjorde på Fear Fun frå 2012, at dette er tonar han kan ta seg av og få til å funke. Saman med sin faste medprodusent Jonathan Wilson foredlar han igjen fram staselege saker. Det skal rett nok seiast at det tok nokre fleire rundar denne gongen før eg konkluderte med at situasjonen var slik. Albumet har ein noko seigare og meir saktegåande gjennomsnittspuls enn dei to føregåande albuma. Ein som ikkje like lett openberrar melodisk finesse og styrke. Ein som heller ikkje serverer eit veldig variert sonisk måltid. Strengt tatt er det vel berre Total Entertainment Forever som har eit noko svingande vesen. Så eg måtte entre moduset. Bli komfortabel med det. Den ganske så flittige bruken av piano til dømes (type Bored In the USA). Ein bruk som også har gjort det meir nærliggande enn før å trekke fram tidleg Elton John som referansepunkt. Treffande nok for så vidt, men ein kjem nok heller ikkje denne gongen utanom å trekke fram dei to vanlege mistenkte (i Misty-samanheng): Harry Nilsson og Randy Newman.

Oh, their religions are the best
They worship themselves yet they’re totally obsessed
With risen zombies, celestial virgins, magic tricks, these unbelievable outfits
And they get terribly upset
When you question their sacred texts
Written by woman-hating epileptics

Det går ikkje an å komme utanom religionen, og då spesielt ikkje kristendomen. Misty drar den fram i fleire songar. Tittelsporet har sitt vers. Det nettopp siterte. Det teiknar ikkje opp eit vidare fordelaktig bilde av verken dei kristne eller den nytestamentlege helten Paulus. When the God of Love Returns There’ll Be Hell To Pay er den ikkje akkurat smålåtne tittelen på ein song som viar heile si tid til religionstemaet. Høveleg nok gyngar den makeleg av garde i ein slags gospel-skapnad. Og det medan songens hovudpersonen forkynnar den kristne hop kva som vil vente dei av spetakkel når dommedag er her. For så vidt noko forunderleg at denne hovudpersonen er så opptatt av det, sidan han gjer inntrykk av å vere ein ateist.

I sine skildringar av tilstanden her på jorda kjem ikkje Misty trekkande med dei sensasjonelle oppdagingane. Andre har vel opna dørene han går igjennom før han. Likevel har han formuleringsevner som gjer det fengslande å fylgje han. I den grad ein klarer å fylgje han då. For det manglar ikkje på ord her, og smarte setningar. Det er så ein lyt spele songane både tolv og femten gonger for å komme i nærleiken av å få has på dei. Og det ikkje fordi låtskrivaren har eit spesielt vanskeleg eller poetisk språk. Snarare har han ein ganske så direkte og konkret måte å uttrykke seg på. Det er berre det at det eine avløyser det andre, og det gjer seg ikkje med det første.

Tittelsporet er eit definitivt høgdepunkt. Ein song med eit sonisk sett intensiverande og dynamisk attraktivt vesen. I brei fleirtalsform skildrar han her menneskets forunderlege evne til å undergrave sitt eige ve og vel. Tittelen Pure Comedy er sjølvsagt 100% ironisk. Sånn elles druknar slett ikkje stoffet i ironiske utsegn. Eg opplever fyren som alvorleg bekymra over tilstanden, og at det meir er ein ektefølt omtanke for menneska enn ein ironikar sitt distanserte blikk som driv desse 75 minuttane framover. Opp på Magic Mountain til dømes. I det ti minuttar lange sporet So I’m Growing Old on Magic Mountain. Ein song med eit visst «Neil Young anno On the Beach»-preg. Ein song som handlar om ungdom og aldring og «the last night of life’s party». Ein song eg opplever forsonar seg med tilværets uunngåelege lov: «The longer I stay here, the longer there’s no future». Ein vakker song, som i siste halvdel tonar ut i ei instrumental droneform.

Så er det at det midt inne blant desse songane om menneskeslekta i brei fleirtalsform dukkar opp ein ganske så personleg song. Ikkje ein liten og unnseleg ein. Derimot albumets lengste. Tretten minuttar varer den. Leaving LA heiter den. Og Josh Tillman er hovudpersonen i samfulle ti vers. Ti lange vers, og ikkje snurten av eit refreng. Med tonane frå ein akustisk gitar og eit malande strykararrangement kreert av komponisten Gavin Bryars som sonisk fylgje. Ikkje meir. Det er ein viktig song for albumet. Den får inn eit anna perspektiv. Det eine mennesket sitt. For det er jo det menneskeslekta til sjuande og sist består av, eitt og eitt menneske. Dette mennesket er ein songar og ein låtskrivar. Misty skånar han ikkje. «Oh great, that’s just what we all need, another white guy in 2017, who takes himself so goddamn seriously» lyde eitt av fleire sjølvransakande utsegn. «So why is it I’m so distraught, that what I’m selling is getting bought» spør han seg sjølv i eit anna vers, og legg til at «At some point you just can’t control, what people use your fake name for». Eit hovudtema i songen er songaren som ser seg sjølv miste deler av sitt menneskelege i si ferd mot ein viss suksess. Naturleg etterfylgt av tankar omkring korleis publikummet hans ser på han. Og spesielt då denne plata, denne Pure Comedy, som kanskje ikkje er det dei helst ville hatt frå han. Eller denne songen, denne Leavin LA, «Some 10-verse chorus-less diatribe».

Vel, eg tar gjerne imot denne songen. I alt sitt gjentakande og lite ekspanderande vesen byr den på smått suggererande melodiske linjer og ei tekstleg fabulering eg finn særdeles meiningsfull å oppsøke. Ja eg tar vel i grunn imot heile albumet. Ikkje fordi det er hundre prosent vellykka. For det er det ikkje. Men fordi det er pretensiøst på ein så forbanna menneskeleg måte. Og fordi det har songar, som ein etter ein viser fram at dei inst inne har eit sjenerøst melodisk hjarte.

9/10

TIDAL: FATHER JOHN MISTY – PURE COMEDY

Høyr her: Father John Misty og hans Pure Comedy

Standard

Medan eg har vore på ein annan planet ei vekes tid har Father John Misty servert folket ein ny song. Ikkje berre ein ny song, men også nyhenda om at han den 7. april kjem med eit nytt album. Eit 75 minuttar langt opus om menneskeheita si evne til å stadig trakke feil og få riveskaftet i fjeset eller å skli på dei same bananskalla. Pure Comedy kallar Misty det heile.

Pure Comedy er også tittelen på den ferske songen. Ein seks minuttar lang sakte-ekspanderande ballade som startar i menneskets fødselsaugeblikk («We emerged half-formed and hope that whoever greets us on the other end is kind enough to fill us in») for så til slutt å ende opp i den noko urovekkande konklusjonen «I hate to say it, but each other’s all we got». I minuttane imellom sveipar Misty innom både klimakrisa og det politiske klimaet («Where did they find these goons they elected to rule them?»), og ikkje minst raljerer han ein del over menneskets trong til å feste livet sitt fast i det religiøse («their idea of being free is a prison of beliefs»). På hans sedvanlege gåtefulle, absurde og sarkastiske vis.

I sanning ein Popkrokens mann.

Høyr her (høyr Father John Misty)

Standard

 

Mykje aktivitet frå popkrokenfavoritt Father John Misty dei siste 7-8 dagane. Sist fredag lanserte han video til låta The Night Josh Tillman Came To Our Apartment.

På tysdag denne veka, som ein finurleg (muligens litt småbeisk) kommentar til Ryan Adams si siste plate med coverversjonar av Taylor Swift låtar, la Misty ut to Swift-coverversjonar han også, på Soundcloud. I sterkt Velvet Underground inspirert stil. Dagen etter tok han dei bort. Som ein følgje av at Lou Reed hadde vist seg for han i ein draum og bedd han om å gjere det. (Men dei finst på YouTube framleis).

I går, fredag, la han så ut på nettet ein heilt ny eigenskriven låt, The Memo. Om musikk-kulturen, plateindustrien, forståsegpåarar, Narcissus-legenda, og slikt. Ein riktig godbit.

I’m gonna steal some bedsheets
From an amputee
I’m gonna mount em on a canvas
In the middle of the gallery
I’m gonna tell everybody it was painted by a chimpanzee
But just between you me
Here at the cultural low water mark
If it’s fraud or art
They’ll pay you to believe

I’m gonna take five young dudes
From white families
Gonna mount em on a billboard
In the middle of the country
I’m gonna tell everybody they sing like angels with whiter teeth
But just between you and me
They’re just like the ones before
With their standards lower
Every concert goer will pay you to believe

Caffeine in the morning, alcohol at night
Cameras to record you and mirrors to recognize
And as the world is getting smaller
Small things take up all your time
Narcissus would have had a field day if he could have got online
And friends it’s not self-love that kills you
It’s when those who hate you are allowed
To sell you that you’re a glorious shit the entire world revolves around
And that you’re the eater, and not the eaten
But that your hunger will only cease
If you come binge on radiant blandness at the disposable feast

Just quickly how would you rate yourself
In terms of sex appeal and cultural significance
Do you usually listen to music like this
We can recommend some similar artists
Are you feeling depressed?
But your feedback’s important
To us

Gonna buy myself a sports team
And put em in a pit
Gonna wage the old crusade
Against consciousness
All I need is a couple winners to get every loser to fight in it
You keep the golden calf
I just need the bullshit
They won’t just sell themselves into slavery
They’ll get on their knees and pay you to believe

 

Father John Misty – I Love You, Honeybear

Standard

Uvanlige kjærleikssongar i eit faderlig sterkt folkpopmelodisk famntak.                    

Bilderesultat for father john misty i love you honeybear  Denne plata hadde ikkje skjedd utan at Josh Tillman hadde tatt ein tur til Laurel Canyon Country Store ein dag. Dagen etter ein fest, med gjenklangen av dårlig vin i både skalle og gane. Han skulle ikkje ha noko anna enn ein kopp kaffi og ei pakke sigarettar. På parkeringsplassen utanfor rann han inn i ei ung kvinne han hadde sett eit par gonger før. «I’ve seen you around, what’s your name» spør han, og flyttar ein sigarett frå pakke til munn. «Emma» svarar kvinna. Nokre år seinare er dei to gift. Nokre år seinare har Father John Misty laga ei plate der dette forholdet er sentralt, og gitt den det banale namnet I Love You, Honeybear.

All ’cause I went to store one day.

Dette er altså ikkje på nokon måte Blood On the Tracks, men det er ikkje den direkte motsatsen heller. Platetittelen kan nok få ein til å tenke at her kjem ei sentimental innsirkling av den store kjærleiken, full av flosklar og pinlege deklarasjonar. Og jo, erklæringar som gjer til kjenne djup kjærleik til ei heilt spesiell kvinne dukkar opp. Og ja, det kjem utsegn undervegs som har element av det pinlege i seg. Men først og fremst blir det heile vevd inn i eit nett av kontrastar, surrealisme og hardkokt realisme som gjer at det samla resultatet handlar om nyanserikdom og ordmanøvrering av høg klasse.

Oh Honeybear, Honeybear, Honeybear
Mascara, blood, ash and cum
On the Rorschach sheets where we make love

Plata si opningslinje kan vel seiast å ikkje vere heilt som opningslinjer flest. I tillegg har den i seg alle dei tre elementa eg nettopp nemnte. Først i form av kontrasten mellom den søte kosedyrmetaforen og realitetens ubønhøyrlege flekkar. Når Misty så i neste andedrag presenterer eit Rorschach-laken som ein del av bildet, får han på plass litt surrealisme også. Kor vidt det finst noko slikt som eit Rorschach-laken er eg ikkje kjent med, det kan det godt hende det gjer. Det som heilt sikkert finst er ein psykoanalytisk test som blir kalla Rorschach-testen. Der pasienten ved hjelp av å assosiere kring nokre blekkflekkar skal komme i kontakt med sitt umedvitne sjeleliv. Så kan ein jo her då, i samband med denne avgjort fantastiske songen, surrealisere over kva Misty meiner med å plassere elskhugens flekkar i nærkontakt med ein test av det dulgte sjelelivet.

Korleis ein skal forstå forholdet mellom Josh Tillman og Father John Misty høyrer også til i dei meir surrealistiske sfærar. Med andre ord er det ikkje heilt til å forstå. Men det har i alle fall fått fram stoff i denne Tillman som ikkje kom fram tidlegare. Som ikkje var der då han som J. Tillman gjorde plate etter plate (sju stykk) som tungsindig trubadur. Ikkje det at dette er plater som fortener å bli snakka ned. Songar forsynt med ein dugande injeksjon av Nick Drake og Townes Van Zandt skulle jo ha stoff i seg til å skape interesse. Og gjer det, men utan at J. Tillman som ein særeigen artist skin skikkelig igjennom, eller vart oppdaga av så veldig mange velvillig innstilte lyttarar. Så han livnærte seg som trommeslagar for Fleet Foxes i tillegg. Til slutt forsvann den siste gnist, og han drog sørover. Frå Seattle til Los Angeles. Eit utal rusopplevingar, og nokre syner, seinare vakna så hans musiske sjølv oppatt som Father John Misty. Fear Fun blei skapt. Ei plate full av faen, bisarr humor, dunkle drifter og ein vitalitet som ikkje kan sporast tilbake til noko fyren hadde føretatt seg tidlegare. No viser det seg at han hadde meir enn ei plate av slikt kaliber i seg.

Father John Misty performs at the Coachella Music and Arts Festival. Photo: Luis Sinco / McClatchy-Tribune News Service / Los Angeles Times

Jonathan Wilson er som sist den store medhjelpar. Tilliks med Misty har han eit sterkt forhold til Laurel Canyon, og saker som svirra rundt i lufta der for ein førti-femti år sidan. Fear Fun var sterkt farga av det. I Love You Honeybear er absolutt ikkje mindre farga av det. Slik har plata altså sine linjer tilbake til det som har vore (kva plate har no eigentlig ikkje det forresten?). I den samanhengen kan eg jo komme drassande med eit par vanlege skuldige: Gene Clark, Harry Nilsson. Men det er ikkje så viktig. For dette er ei plate som først og fremst, ja eine og aleine, kallar på interesse for det den er, for det den gjer, og på ingen måte for det den slektar på.

Sonisk sett er I Love You Honeybear ei meir kongruent plate enn Fear Fun. Vi møter denne gongen ein Misty som har samla seg. Som driv i ein retning. Ein folkpop-retning der strykarar har ei aktiv rolle, der varme og smidige vendingar blir gjort til ei hjertesak, og ustoppelig melodisk briljans er sjølve varemerket. Enten greiene blir mariachi-drapert (Chateau Lobby # 4), kjem som orgelkrydra countrysoul (When You’re Smiling and Astride Me), tar eit groovy tak (Ideal Husband), er ein pianoballade (Bored In the USA), eller eit synthbasert popnummer (True Affection). Så grøderike er tonane her at dette hadde ført til full omfamning om så den tekstlige biten hadde vore fantasilaus svada. Kva då når den ikkje er det? Kva då når den er den rake motsatsen til nettopp det? Då er ein vel der oppe i lendet blant dei fullkomne platene då, er ein ikkje?

Men Josh Tillman er ikkje fullkomen. Verken som mann eller kjærast. Og rundt seg ser han andre ufullkomne. Kledd opp som Misty syng han om det. Sirklar inn sanninga med ein diktars fulle fridom, og treff sannsynlegvis både den eine og den andre heime. Han har anlegg for det kyniske, han kan vere sarkastisk og snerre frå sidelinja, men han kan også blottstille kjensler og plassere seg sjølv ganske så avkledd i lyset.

No er det slik fatt med meg at eg ikkje har komme fram til ei fullstendig og endelig forståing av songtekstane på plata. Eg er vel også av den oppfatning at det kjem eg aldri til å gjere, og at det er best slik. Ta no Chateau Lobby # 4 (In C for Two Virgins) til dømes, ein song som ikkje berre talar med ei tunge, som skildrar både varleg kjærleik, uhemma begjær og ugudelig åtferd. Parentesdelen av tittelen kan kanskje vere eit nikk til Lennon/Ono si eksperimentelle plate Two Virgins (den med eit cover av dei to splitter nakne). Men meir sannsynleg referer det til at songen omtalar den første kjærleiksakta mellom Emma og Josh som deira aller første av det slaget – «I’ve never done this, baby be gentle». I neste omgang handlar det så om å gjere det røft på kjøkkenet med bryllaupskjolen, som nokon sannsynlegvis er blitt drepen i, løfta godt oppunder livet. Og det etter at songaren innleiingsvis har teikna fylgjande bilde av seansen: «Emma eats bread and butter like a queen would have ostrich and cobra wine, we’ll have Satanic Christmas Eve».

Eg er heller ikkje sikker på kva Strange Encounter handlar om, men eg trur det kan vere frigjering. Frigjering frå formålslaus fridom. Eller «so free and too easy, giving it away» som det så fengande blir uttalt i refrenget. Dette å vere i eit frigjeringsmodus anar eg for så vidt konturar av i fleire av songane. Frigjering frå sin eigen historie, frå ein angst for intimitet og frå ei skamkjensle. Det er mykje begjær som kjem til uttrykk i songane, både som ein del av djup kjærleik, men og som berre begjær. I tillegg blir det innimellom opponert litt mot religiøse førestillingar. I så måte opplever eg at plata har eit visst slektskap til Philip Roth sin klassiske roman Portnoys Besværlige Liv. Der Alexander Portnoy i skriftemålsform til sin terapeut på eit nådelaust sjølvransakande og til tider ustyrtelig morosamt vis fortel om sin strabasiøse kamp for å frigjere seg frå sin jødiske bakgrunn, og få kontroll over sine sexfiksjonar, sin uhorvelige appetitt på kvinner og sin intimitetsflukt. Ein fyr som Father John Misty nok kunne ha skildra som ein «aimless, fake drifter and the horny, man-child, Mamma’s boy to boot». Forresten nøyaktig dei same orda som blir brukt om Josh Tillman i songen When You’re Smiling and Astride Me.

        

Josh Tillman vaks opp i ein strengt kristen heim. Han fortel at det tidleg grodde fram ein skepsis i han. Han fortel om seansar med djevelutdriving, og legg lakonisk til «mine would never come out». Illustrasjonen på platecoveret viser ein unnselig og naken Father John Misty i armane til den trygge jomfrua, framfor ein stall, med all slags beist luskande rundt omkring. Eg har allereie nemnt hans ytring om ein satanisk julekveld. I frå det stadig like funklande fantastiske tittelkuttet klarar eg heller ikkje å la fylgjande stå usitert:

You’re bent over the altar and the neighbors are complaining
that the misantrophes next door are probably conceiving a Damien

I det sentrale nummeret Holy Shit ramsar Misty opp verdshistoria i utvalt stikkordsform, for så å undre seg over korleis det store perspektivet står i relasjon til det vesle private perspektivet. Med poetisk diksjon og i ein viss orden nemner han (mellom anna): «Original sin … dead religions … age-old gender roles … satirical news … free energy … loveless sex … happiness … incest dreams … planet cancer … online friends». Før han til slutt stiller spørsmål med sjølvaste kjærleiken. «Maybe love is just an economy based on resource scarcity» spør han seg. Men grip i neste andedrag inn, grip ganske så inderlig inn og konkluderar slik: «But what I fail to see is what that’s got to do with you and me».

Frå dagane før Josh trefte Emma har Misty tatt med to songar. Begge for så vidt minst like imponerande som titlane skulle tilseie. Nothing Good Ever Happens at the Goddamn Thirsty Crow er ein sak som frontar eit noko illusjonslaust syn på tilværet – «You may think like an animal, but if you try that cat-and-mouse shit you’ll get bitten, Keep moving». Medan The Night Josh Tillman Came To Our Apt. er ein heller sarkastisk orientert countryrock-rakkar. Frå den slår an tonen med linja «I just love the kind of woman who can walk over a man, and I mean like a goddamn marching band» til songaren kjem med spydige utsegn mot kvite kvinner som syng med ein «soulful affection». Han er ikkje vidare nådig i Bored In the USA heller, den songen på plata som sannsynlegvis handlar minst om Tillman, og meir om overforbrukssamfunnet, dilletantsamfunnet og pillesamfunnet. «Keep my prescriptions filled … Save me president Jesus, I’m bored in the USA».

På Father John Misty si andre plate er det imidlertid lite, for ikkje å seie nothing og ingenting, som kjedar. Her lever kontrastane i beste velgåande. Behaget eksisterer side om side med ubehaget. Uroa luskar i fotspora til roa. Smektande strykarar er ikkje garantistar for at fred og fordragelegheit er neste stasjon. Men det vakre er skånsellaust vakkert, og eg har kapitulert.

9/10