Category Archives: 2005

Nov4

Caitlin Cary & Thad Cockrell – Begonias

Posted on by
Standard

Countryduettar om øm kjærleik, knuste hjerter og litt meir.

cover  Eg veit ikkje heilt kvifor det er slik, men det er ein del av oss som meir enn gjerne skriv under på Thad Cockrell sin uttale «I’ve always loved the twang of hurt». Kanskje likar ein å dyrke sine depressive sider (litt meir enn godt er)? Kanskje skaper det ein slags balanse i sinnet? Kanskje finn ein her eit middel mot det plagsamt overflatiske? Det er i alle fall slik at tonen og fraseringa i ein del av slikt stoff har ein tendens til å treffe der sjela er.

Thad Cockrell er ei relativt ny stemme i countrysamanheng. To album har den unge mannen med ein bakgrunn i strenge baptistiske oppvekstvilkår spelt inn så langt i karrieren. I eit grøderikt samarbeid med den noko meir kjente Caitlin Cary serverer han med Begonias ein bukett som inneheld mykje ven musikk. For dei uinnvigde så er altså Caitlin Cary identisk med dama som spelte fele og stundevis vokalharmonerte med Ryan Adams i Whiskeytown-tida. Ho har dei seinare åra fått ein solokarriere på skinnene, men også vore ein aktiv part i jentetrioen Tres Chicas.

Cary og Cockrell har kjent kvarandre sidan slutten av nittitalet, og starta tidleg i vennskapet å skrive låtar saman. Deira aller første låt fekk ein tittel med visse Whiskeytown-assosiasjonar, Please Break My Heart. Ei låt Cary hadde med på sitt førre album, og som også dukkar opp på Begonias i eit Owen Bradley-produserer-Patsy Cline liknande landskap. Her ligg den og døser mellom to låtar som har sterke band til både inspirasjonskjelder og tidlegare samarbeidspartnarar. Whatever You Want er ein ballade med mange spor etter Parsons/Harris sin måte å synge duett på, medan up-tempo saken Second Option heilt problemfritt kunne funne seg godt til rette på den siste Ryan Adams plata (Cockrell si tenorrøyst har ein viss likskap med Adams, og aller tydeligast kjem det til uttrykk i denne låta).

Av dei elleve spora er ni Cary/Cockrell-originalar. Dei to som ikkje er det er Percy Sledge balladen Warm & Tender Love (eit vakkert døme på at «country got soul», eller omvendt), og den litt meir anonyme Waiting On June, ført i penn av Skip Matheny frå countryrock-bandet Roman Candle. Av dei sjølvlaga bør ein nok merke seg det konvensjonelt oppbygde men melodisk fine opningssporet Two Different Things. Medan Honky Tonk-affæren Party Time byr på både friske tonar og sjansen til å tynne ut whiskyen med ei tåre eller to. Trist over i det tragiske er historia som vert fortald i albumet sitt glansnummer, den sju minuttar lange Conversations About a Friend. Her fører Cockrell og Cary ein tone- og tekstskarp samtale over venen dei synest synd på fordi han har gjort eit ulykksalig feilgrep på kjærleiksfronten.

Paret fører nok ikkje country i duettform inn på nye og revolusjonerande stiar. Men måten dei følgjer oppgådde stiar på er såpass yndefull (og smertefull) at dei sikkert vil treffe mang ein melankoli-disponert twangelskar heime.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

Iron & Wine & Calexico – In The Reins

Posted on by
Standard

Når dei skikkelig flinke folka samarbeider lar dei låtane stå i sentrum.

cover  Det er slett ikkje ein sjølvsagt sak at artistar med heilstøypte karrierar kvar for seg finn ein attråverdig tone når dei prøver seg på eit samarbeid. Men Calexico og Iron & Wine finn så absolutt ein. Sju songar komponert av Sam Beam (mannen som er identisk med einmannsbandet Iron & Wine) får i Calexico sitt selskap ei kledelig og ekspanderande handsaming.

No burde det jo ikkje komme som ei overrasking at Joey Burns og John Convertino, som er frontfigurane i Calexico, evnar å finne seg tilrette blant ein annan mann sine komposisjonar. For dette er jo langt frå første gongen dei gjer nett det. Sine aller første kreative steg i felles selskap tok dei i Giant Sand, bandet til eksentrikaren Howe Gelb. Seinare har dei deltatt i nær slekta konstellasjonar som Friends of Dean Martinez og OP8, og dei har gjort fleire jobbar som session-musikantar, mellom anna for folk som Richard Bruckner, Vic Chestnutt og Barbara Manning. Det er no likevel det eklektiske americana-kollektivet Calexico dei etterkvart har gjort til sin hovudgeskjeft.

Det er etter seiande ingen fersk idé at det skulle bli eit samarbeid mellom desse karane. Allereie då Iron & Wine spelte inn debutalbumet sitt The Creek Drank the Cradle (2002) vart det gjort forsøk på å få Calexico med som backing-band. Når dei så endelig fant nokre ledige dagar for felles musisering i desember 2004, ja så viser begge partar at den som surra rundt med denne samarbeids-ideen absolutt var inne på eit fruktbart spor, for på In the Reins smeltar dei saman i uklanderlig velklang.

Det er ikkje nyskrive materiale Beam har lagt på bordet. Han har henta fram låtar han har hatt liggande, men ikkje spelt inn før. Det er likevel få spor av annanrangs kvalitet her. Det er vel heller slik at begge partane med denne upretensiøse og vakre mini-halvtimen faktisk ikkje er så langt unna å touche sine beste stunder.

Sidan det er Beam som står for låtane, og det er hans varme røyst som ligg fremst i biletet blir dette nærare i slekt med ei Iron & Wine-plate enn ei Calexico-utgjeving. Lydfølgjet er sjølvsagt ein god del fyldigare enn kva Beam vanlegvis har lagt opp til, utan at det på noko som helst vis truar med å overdynge låtane. For i kjent Calexico-ånd blir det ikkje servert meir lyd enn kva ein kan fordøye. Samstundes som bandet også medverkar til å eskortere Beam over i eit meir variert uttrykk.

Det suverene opningssporet He Lays in the Reins har i ord og tone klare fellestrekk med låtar frå tidlegare Beam utgjevingar. Men Wavelab, Tuscon handsaminga den blir gitt, med smygande gitartonar, lun lap-steel jammer, smarte rytmevegar og ein lokal opera-songar, fører låta inn på eit meir mangslunge spor. Litt mindre suveren, men i liknande tonelandskap opererer også 16, Maybe Less. Medan det i seansen sitt minst vellykka spor, Red Dust, blir søkt mot blueslender. Og ein sordinert trompet hjelper den Nick Drake-farga visa Burn That Broken Bed inn på jazztomter.

Eit moment som skil denne plata frå ei ordinær Beam-innspeling, og som definitivt står fram som ein plussfaktor, er Joey Burns og Natalie Wyants si vokale harmonihjelp. Både den vemodige Dead Man’s Will og countryballaden Prison On Route 41 blir tilført slik harmoni-næring og begge blomstrar dei smakfullt. Aller mest glitrar likevel History of Love. Eit lite pop-perfekt eventyr, med duft av country og blåsarfriske innspel. Ein skikkelig hjertevarmar.

Rykta fortel at samarbeidet visstnok skal fortsette i konsertsamanheng. Der skal dei spele kvar sitt sett, for så å avslutte i fellesskap. Då er det berre å håpe at dette kan stimulere til ytterligare kollaborering på platefronten også, og helst då med dobbel så lang speletid som resultat.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Bunky – Born To Be A Motorcycle

Posted on by
Standard

Her kjem Bunky, eit band som aldri har lest eller fylt ut skjema for ordinær pop-praksis.

cover  Sufjan Stevens sitt vesle plateselskap Asthmatic Kitty har ikkje så mange artistar å skilte med, men fleire av dei som gjer ut musikken sin der prøver på ulikt vis å gjere labelsjefen sitt utsegn om popmusikk; «I don’t think we’re pushing ourselves enough», til skamme. Ved tidlegare høve har både Castanets og Half-Handed Cloud kome med utgjevingar som opererer litt i utkanten av det gjengse. Her kjem Bunky, eit band som aldri har lest eller fylt ut skjema for ordinær pop-praksis. Håpar aldri dei gjer det heller, for dette er moro.

Etter tre-fire gjennomhøyringar tok eg meg sjølv i å danse rundt i stova og rope; «årets plate, årets plate!!» Vel, eit par rundar seinare fant eg det for godt å modifisere meg eit par hakk, for nokre av spora byrja etterkvart å utspele litt av si rolle. Kor som er, Bunky si debutplate er ein av dei festligaste musikalske heisaturane underteikna har opplevd dei siste åra. Sånn cirka eit groovesteg unna klassen til Fiery Furnaces si debutplate. Eit band dei passeleg nok både har delt og skal dele konsertbillett saman med. Like mange er dei også, og med same kjønnsfordeling.

Ikkje det at tonane og påfunna til Emily Joyce (vokal og trommer) og Rafter Roberts (gitar og vokal) liknar spesielt mykje på søskenduoen Friedberger sine, men det er eit visst slektskap i den ustyrlege vi-gjer-det-på-vårt-vis innstillinga.

Bandnamnet er forresten ei samansmelting av bunny og monkey. Kallenamna Rafter og Emily hadde på kvarandre den gong dei var kjærastar. Det er dei visstnok ikkje lenger. Kanskje er det derfor musikken dei skapar er ein snodig konstellasjon der kontrastar og uvante fusjonar er dominerande faktorar?

Både Emily og Rafter har bakgrunn som lydteknikarar og produsentar, og har vore viktige folk i kulissane under mange plateinnspelingar i heimbyen San Diego (og litt ellers rundt i landet også). Black Heart Procession, Pinback, Rocket From a Crypt, Castanets, The Rapture og The Handsome Family er berre nokre av banda som har nytt godt av deira kunnskapar og vitale idear. Når Bunky gjer sine stormfulle konsertar dukkar så folk frå både overnemnte band og andre lokale musikarar opp og vert med. Emily og Rafter er på ingen måte aleine på Born To Be a Motorcycle heller. Ti musikarar har dei invitert inn i Bunkyfamilien under innspelingane (blant andre Raymond Raposa frå Castanets). Av desse legg ein aller mest merke til dei seks som bles i trompetar, saksofonar og trombonar.

Her er tette brassdrivande popnummer som Baba og Yes/No, begge framført i ein slags Memphis Horns møter Blondie møter The Thing-stil. Emily er den dominerande songaren, med ei stemme som i einskilde tilfelle touchar Karen O sitt territorium, men som også kan vere laidback og nett (litt sånn Perfect-era Eddi Reader). På Funny Like a Moon og Heartbunk er det sistnemnte stil som gjeld, voggande, lett røykfullt og coolt-jazzigt. No får rett nok ikkje førstnemnte låt vere i fred så veldig lenge, refrenget er nemlig ljomande punkdriv; «I was born to be a motorcycle, I was born to be a beast.» Gotta Pee er søt song møter overdimensjonert støyvegg. Chuy er trashy, sexy og groovy med høg kløfaktor. Aller mest febrilsk er Glass Of Water, kvass funkyfrijazzrock der Emily testar ut kor mange måtar ein kan skrike «I wanna glass of water» på. Medan ein får oppleve fredelege stunder i selskap med den dynamiske stearinlys duetten Cute Not Beautiful og det langsamt svevande, men litt malplasserte, The Orb møter This Mortal Coil-nummeret Lipstick Life.

Forvirrande samansurium vil kanskje nokon hevde. Sjarmerande, upretensiøs og frilyndt sjangermiksing stort sett av den særdeles heldige sorten, seier no heller eg.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

Richard Buckner & Jon Langford – Sir Dark Invader vs. The Fanglord

Posted on by
Standard

Eit dugande møte blant ulikemenn i kåken til Sally Timms.

cover  Å tenke seg den sordinerte og introverte Richard Buckner kollaborere med den meir støyande og geskjeftige Jon Langford høyrer kanskje ikkje med til dei mest opplagte av tankar. Buckner har sidan midten av 90-talet levert sine nedstemte funderingar kring det problematiske kjærleikslivet. Når han er på sitt beste, med låtar som Pull og 4am frå Devotion + Doubt (1997), skapar han tonepoesi av det riktig så utsøkte slaget. Nå har han vel etter den tid sjeldan vore oppe på det nivået. Ja, kanskje kan vi skulda han for å ha hatt ein litt vel einspora innfallsvinkel både tematisk og musikalsk. Likevel har det aldri vore bortkasta tid å søke selskap med ei Buckner-plate.

Jon Langford har ein musikalsk historie tilbake til 70-talet. Då var han med å starta det høgoktane og stadig sjangerskiftande bandet Mekons, saman med nokre medstudentar på universitetet i Leeds. Etter at han flytta til Chicago på 90-talet har den rufsete countryrock-gjengen Waco Brothers vore eit stadig tilbakevendande prosjekt. I tillegg til musikken har han også skapt seg eit namn som ein habil biletkunstnar. Han er ein produktiv fyr, så musikk, bilete og teiknestrips med Langford sin signatur kjem tett. Men kvantiteten er vel kanskje meir imponerande enn kvaliteten. Sjølv om han saktens har skapt ein del saker av fascinerande karakter også.

Seinsommaren 2002 hamna desse to karane på mystisk vis opp i kåken til Sally Timms (ei dame som har sunge med The Mekons). Her presenterte dei nokre eigenkomponerte songar for kvarandre, fant fram innspelingsutstyr, litt instrumenter og hanka tak eit par medhjelparar. Etterkvart skreiv dei til og med eit par-tre låtar saman. Når seansen var vel overstått vart det innspelte materiale liggande å samle støv. Heilt til Langford no har funne det passande å gje det ut på sin eigen label, Buried Treasure.

Med Langford-illustrert cover presenteras opplegget som Sir Dark Invader vs Fanglord. Så kan ein jo gjette kven som er kven. Vel, eg vil tru at oddsen er skrøpelig på å linke Buckner mot den svartsynte mørkemannen og Langford mot riddaren på den kvite hesten. Sjølvironien er avgjort til stades i rikt monn, og det er ein ledig og upretensiøs innstilling. Det som manglar er vel litt substans, samt dei verkelig store låtane. Dei har nok ikkje, slik plateselskapsnamnet skulle tyde på, akkurat vore på skattejakt i dei mest dyrebare delane av eige låtkammer.

Best er faktisk eit par av spora dei har komponert i fellesskap. Den strengefine og vagt vemodsfulle No Tears Tonight, der karane er rett så sjølvransakande i høve til sine prioriteringar og spesielt sin entusiasme for musikken; «but we both know that I got nothing, spent too much time playing in bands». Og ikkje minst den friske countryrockabilly-låta The Inca Princess. Her får ein verkeleg ei kjensle av at dei er på eit felles oppdrag med fokus på å skape noko minneverdig.

Det går sikkert an å hevde at begge har latt den andre parten sin karma få komme inn og røre litt ved sine vante vendingar. Til dømes så er Buckner si røyst og hans elegiske vesen ein sentral part av den tålsame Langford-låta Nothing to Show. Og Langford kan på si side kanskje ha inspirert Buckner til å dra fram ei såpass oppstemt (til han å vere) låt som Sweet Anybody. Men hovudinntrykket er nok likevel at Buckner sine låtar er skodd over Buckner-lesten og blir gjort på Buckner-vis, og Langford vice versa.

Det er neppe ei plate å oppsøke for nykomarar i Buckner og Langford sine sirklar. Då er det nok meir fornuftig å få fingrane i før nemnte Devotion + Doubt, og kanskje Mekons-albumet Rock n’Roll. For kjentfolk derimot er det sikkert eit album som kan vere kjekt å ha.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Ane Brun – Duets

Posted on by
Standard

Ane Brun finn tonen med sine duettpartnarar, men litt av særpreget frå A Temporary Dive er nok blitt borte.

cover  Duettkonseptet kan absolutt ha noko for seg. Ein får inn eit kontrastelement som kan gje songen meir spenning og fleire nyansar, og når kontrastane smeltar saman kan ein også få dei vakraste harmoniar. Likevel er det mange døme på at duettforma ikkje fungerer. Aktørane har dessverre litt for ofte ein tendens til å føre songen ut i forserte og pompøse sfærer. Eit anna moment som ofte står i vegen er sjølve låta. Den kan rett og slett vere litt for middelmåtig (ein sparar trass alt sine beste låtar til seg sjølv). Eller kanskje låta ikkje passar for den vekslande forma som duetteringa legg opp til. Så når Ane Brun her har gitt seg duettforma i vald har ho sjansen til å kunne oppdage nytt land, men står også i fare for å ende som havarist. Ho endar ingen av stadane. Ho og hennas medsamansvorne serverer ei jamn men ikkje spesielt grensesprengande toneferd. Den kan vere hyggelig å overvære, men set få spor etter seg.

Med sine to soloalbum har Ane Brun vist seg som ein songar og låtskrivar verdt å fylgje. Ja, hennes vibrerande og intense songstil og personlige songar har gjort den Stockholmbuande dama til ein av dei mest interessante (og populære) artistane i Norge dei siste åra. Om ein skal sjå på Duets som eit modig trekk, eit «smi mens jarnet er varmt»-trekk eller eit ærlig og oppriktig «eg fekk berre så lyst til å synge saman med gode venner»-trekk, skal eg ikkje ha dei sterke meiningane om, men eg trur faktisk mest på det siste. Eg trur også dei medverkande har hatt det kjekt når dei har sunge desse songane, for det er absolutt ein viss glød å spore her. Det er imidlertid ingen klar signatur eller særprega retning på stoffet, slik Ane Brun har klart å få til på soloalbuma sine. Faktisk er det slik at Ane sjølv overlet meir enn halve arenaen til sine duettpartnarar. Berre to av låtane har ho komponert sjølv. Resten av låtmaterialet står dei inviterte gjestene bak (med unntak av Stop som er ein coverversjon av ein Sam Brown-låt).

Låta ho gjer saman med Madrugada toppar i skrivande stund VG-lista for tredje veke på rad og blir spelt tett på radio, så dei fleste har vel høyrt den (både frivillig og ufrivillig). Det går avgjort an å få nok av den. Samstundes er Lift Me i si mektige country-gospel form langt betre enn det meste som har trona øvst på singel-listene dette året. Ja, eg skal gjerne innrømme at eg framleis synes den er ganske fin. For Ane og Sivert klarer her å finne den rette dynamikken seg imellom, og løftar låta i fellesskap slik det må vere meininga det skal gjerast. Likevel, dette er langt meir ei Madrugada-låt enn ei Ane Brun-låt.

Resten av spora på Duets ligg nok nærare lydbiletet vi forbind med dama frå hennes tidlegare album, men altså utan å markere ei like karakteristisk linje. Her er heller ingen låtar av kaliber My Lover Will Go, The Fight Song eller Humming One of Your Songs. Den innleiande Little Lights er skrive av og blir gjort saman med franskmannen Syd Matters. Ei unnselig men melodisk fin strengeplukkande vise i typisk Syd matters-terreng, som absolutt veks på å få duett-handsaming.

Dei to sjølvkomponerte låtane som Ane Brun har med her, var også med på A Temporary Dive. Song No. 6 kjem i same lettstemte Ron Sexsmith-versjon som sist, medan ho på Rubber & Soul har fått med seg færøyske Teitur, utan at låta veks så veldig på det (småpent). Svenske Lars Bygdén trykker på si side på eit par velbrukte men likandes countryknappar med This Road. Eit lite høgdepunkt er den pianokledde og varlege Across the Bridge til Ellekari, frå Stockholmsbandet The Tiny. Her smeltar to feminine stemmer saman i skjør og fruktbar samklang.

Min personlige favoritt trur eg er Such a Common Bird. Ei småskakk, trekkspel-snoande og strykar-pynta vise, der opphavsdama canadiske Wendy McNeil og Ane Brun finn eit rett så inspirert kompaniskap. Så får det heller våge seg at nemnte Stop, samt eit par av dei ukjente svenske mennene sine bidrag (Easier og Love & Misery) er heller anonyme saker.

Ein liten sympatisk og for så vidt dugande parantes i ein artistkarriere som sikkert har meir eigenarta saker å by på rundt neste sving.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov4

British Sea Power – Open Season

Posted on by
Standard

British Sea Power har roa nervane og lagt turen unna dei verste brottsjøane denne gongen, men låtskrivarkrafta er like inntakt.

cover  Joda, British Sea Power har roa nervane og lagt turen unna dei verste brottsjøane denne gongen. Der debuten Decline of British Sea Power (2003) var eit mangslunge vågestykke av sjømetaforar, litterære referansar («Oh Fyodor, you are the most attractive man»),kvasse åtak og meir luftige tonar, er Open Season ei langt meir stabil og einsarta ferd.

På eit unntak nær var hovudinntrykket etter dei to-tre første lytterundane av noko skuffande art. Fekk ei klam kjensle av at BSP hadde teke ein safe høgresving og byrja å vandre i Coldplay og Keane sitt landskap. Slik er det heldigvis ikkje. Unntaket er stadig eit unntak, men mange av dei andre spora har vist blomstrande evner også. Ja, så sterkt og fargerikt har dei blomstra at Open Season no nesten står fram som ei kvalitetstangering av debuten.

Det er den luftige kjensla, dei store platåa og dei meir medgjerlege bølgjene som dominerer Open Season. Heilt vekke er spastiske saker som Apologies to Insect Life og Favors In the Beetroot Fields. Her er det stemningane frå låtar som The Lonely og Something Wicked dei fører vidare. Noko som bør vere heilt i orden så lenge dei gjer det med slik storveges britisk låtskrivarkraft. It Ended On a Oily Stage dreg det heile i gang med skjerpa gitargrep og så prima melodisk flyt at ein nesten kan narre seg sjølv til å tru at utgangen på det omsungne trekant dramaet kan verte lukkeleg. Det vert det nok ikkje, hovudpersonen sit nemlig og skriv sørgjevers til ho som svikta, med håp og bøn om at innhaldet i dei vert ein kjensgjerning. Melodisk flyt kan forresten få vere ein fellesnemnar her. Vers møter refreng møter bruer, bygger seg opp, bøyer nakken, ser mot himmelen, dryssar næringsrike frø og skaper dynamikk.

På debuten viste BSP at dei ikkje var redde for å angripe brutalt og atonalt. Denne gongen viser bandet at dei heller ikkje er redd for å nærme seg det pompøse. Like a Honeycomb er låta som held til nærast dei verkeleg store høgder. Den er berre ein sann ryggradpirrande fryd der den versesmyg seg mot eit eldfullt refreng. Like fortetta og frydefull om enn noko meir melodisk sjøsatt er historia om mastodont isflaket Larsen B som etter millionar av år trygt forankra i Antarktis misser grepet, går i betar og seglar av stad på ei usikker ferd. Slik kan ein også kommentere klimaendringane. Yan (dei ynskjer berre å vere på fornamn med oss) har ein intens, lett raspande og halvt kviskrande måte å syngje på. På North Hanging Rock vert han nesten heilt kviskrande. Plata sin mest nennsame låt. Sakralt og vakkert om døden.

Så var det dette før nemnte unntaket då. Den som allereie første gong den strøymde ut i stova deklarerte seg som noko spesielt. Den kjem heilt til slutt, den er albumet sitt lengste kutt (nesten åtte minuttar lang), og ber i seg lyden av å vere ein klassikar. Decline har sin Lately, ein episk koloss som går frå å vere ein varleg ballade over i eit ustabilt og frenetisk instrumental parti. Open Season har noko endå betre; True Adventures. Ein ballade, men ikkje ein heilt vanleg ein. Den opnar med nokre sekund vemodsfulle tonar før den bygger seg opp og vert eit monument av dissonans. I det den rundar to minutt har kaoset avteke og songaren smyg seg fram, med nesten kviskrande stemme syng han sjelfullt om naturen, kjærleiken, døden og eventyret. Midtvegs og avslutningsvis vil han på ny verte avbroten av instrumentelt kaos. Særdeles effektfull kontrastbygging, der det anarkistiske og desorienterte blir like vakkert som det melodiøse og sindige. Utan kakafonien kunne det ha vore ein vakker ballade, med vert det i sanning ein ekstraordinær seanse. Ja så meisterleg at den allereie har teke sete i min private melodihimmel. På rom sju, der også Beatles sin A Day In the Life, REM sin Country Feedback og ikkje minst Big Star sin Kangaroo flyt rundt frå før.

Med sin personlege omfamning av lyden frå mellom andre Echo & the Bunnymen, Psychedelic Furs og David Bowie, plasserer Brighton-kvintetten seg temmeleg nær (ja, kanskje heilt på) toppen av dagens britiske pop og rock-bilete. Dei hentar fram mykje av det beste i sine inspirasjonskjelder, samstundes som dei lever opp til namnet sitt og viser ei kraft og ein vilje til å stå fram både som eit britisk band og eit band med grenselause melodiske og tematiske tilnærmingar. Sail on.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

The Brimstone Solar Radiation Band – Solstice

Posted on by
Standard

Hårete hippiedraumar frå Bergen, med litt for lite psykedelisk moro.

cover  I sin «offisielle» biografi omtalar Bergensbandet Brimstone musikken på sitt andre album som, eg siterer: «Hvis Lynyrd Skynyrd hadde vært heltene i Hair, i stedet for en gjeng dansende hippier, eller hvis Steve Earle hadde sunget i Jefferson Airplane». Slett ikkje heilt fjernt frå korleis underteikna opplever dei heller. Sjølv om ordspel omkring engelske innovatørar på prog/psykedelia feltet som King Crimson og Pink Floyd nok kunne komme i land med like så treffande karakteristikkar.

I konsertsamanheng er denne kvintetten ei energisk og ganske så fargerik oppleving. På plate viser dei seg fram i ei litt mindre frigjort og varmblodig drakt. Samstundes avslører grunntonen i nokre av låtane seg som ikkje altfor imponerande. Derfor vert bandet til tider stampande rundt i melodiske og arrangementmessige hengemyrer der dei drep sommarfuglar med revolver i staden for å fargelegge snodige krusedullar eller danse blant livgjevande solstrålar. Den grumsete røysta til vokalist R. Edwards (Rolf Edvardsen) kan då (og litt ellers også) opplevast som ein strabasiøs akilleshæl i staden for ei barsk drivkraft. Andre gonger friskar dei til med vitale instrumentalparti, og kan då føre heller ordinære låtar over mot meir spenningsfulle territorium. Fruktbart er det også når tangent-traktør Øyvind Grønner og strenge-forvaltar Erling Halsne Juvik smett innom og vokal-harmonerar litt. Men aller best er dei sjølvsagt når dei serverer låtar som held mål på alle vitale plan heile vegen. For dei gjer det også, fleire gonger til og med.

Opningssporet Back in the Days byggjer seg opp på ekko frå Echoes (Pink Floyd-låta, ja), for så å flukte inn i regnbogefarga og melodisk fager hippiepsykedelia der tonen er slik; «too many guns, not enough love». Då er dei rett så elskelige. Minst like forføreriske står dei fram som i nesten-instrumentalen Norwaii Five-0. Med særdeles god hjelp frå den friske fiolinisten Øystein Fosshagen vartar dei her opp med ei oppglødd ferd mot utklassing. Velplukkande lap-steel tonar frå Halsne Juvik samt nemnte fiolintraktør er med på å trekke Neon Darkness fram i eit dugande Byrds-psykedelisk lys. Lap-steeltonar gjer også gode ting for Brimstone For Sale. Ei låt som er eit forsøksvis humoristisk åtak på suspekte marknadsføringstriks i platebransjen. Der versa er litt på kant med velfundert tonebygging, mens refrenget til gjengjeld flyt av garde på psykedeliserte godtonar. Nærkontakt med fine tonar har dei også i det nennsame avslutningssporet Where Is Your Love.

Aukar dei graden av attraktiv tonebygging og lettar litt på trykket for å gje psykedeliaen friare arbeidsrom, samstundes som dei dempar ned dei mest baktunge prog-faktene kan dette fort bli veldig kjekt på plate også.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney – Superwolf

Posted on by
Standard

Superduoen finn tonen og dukkar ned i det grumsete og blodige, men løftar også hovudet, smiler og er tilfreds.

cover  Etter at han hoppa av skodespelarkarriera og gav seg til å lage, synge og spele inn songar tidleg på 90-talet har Will Oldham vore ein ganske så aktiv mann på platefronten. Under diverse pseudonym (Palace, Palace Music, Palace Brothers, Bonnie Prince Billy) har han vore ansvarleg for mange av dei siste ti-tolv åra sine mest interessante musikkutgjevingar. I tillegg har han vore deltakar på mange andre artistar sine plateframstøt.

Vi kan prøve å kalle Oldham for singer/songwriter, countrysongar, visesongar, bluessongar eller utøvar av minimalistisk, nennsom og langsom rock’n’roll, og vil avgjort vere inne på noko. Vi kan også kalle han autentisk, gåtefull, melankolsk, beksvart, og skrudd, samt ein skjeggete og syndig liten faen, og ein er nok inne på noko då også. På tonefronten gjer han altså tinga sine innafor ein tett befolka region. Men signaturen hans er tydeligare og meir personleg enn dei fleste andres. Tekstmessig følger han både dei blodige og dei vage spora langt lenger enn dei fleste tar sjansen på å gå.

På sida av alle trendar, langt unna kommersialismen sitt griske grep, luskar det rundt ein ulv i ufrivillige fåreklær. Mystisk, lumsk, svolten, hårete og bister, men av og til også lykkeleg. Ofte søker han offeret sitt åleine, andre gonger har han med seg ein liten flokk. På sitt forrige vesentlege framstøt, 2003 albumet Masters & Everyone, song han; «Why can’t I be loved as what I am, A wolf among wolves, and not as a man among men?»

Vi talar om Oldham sitt alter ego dei siste 6-7 åra Bonnie Prince Billy. Då han for alvor stirra inn i mørkret ein januar dag i 1999 hadde han gjort ferdig den første delen av ein album-trilogi med skakk og reservert, men uvanleg ektefølt og inderlig musikk. Om han syng ut, syng vakkert, syng feil eller berre mumlar, så er han alltid tett på tonen, orda og kjenslene. Han kjem aldri glefsande imot ein, men han kjem aldri krypande heller. Han rettar merksemda mot trådane som bind saman nervesentralen, hjarta, dei syndige lystområda og klumpen i mellomgolvet. På sitt hudlause og sterkt personlege vis får han offeret til å kapitulere, lene seg tilbake og bli oppslukt. Oppslukt av ein verden der perspektiva har andre vinklar enn ein er vant til. Ein verden der tonane kjem uanstrengt og i vakre kler. Og der ein ikkje har panikk for tomrom og åpne lender.

Sitt flunkande nye åtak kallar han Superwolf. Muligens i eit håp om å endelig bli tatt for den ulven han verkeleg er. Eller kanskje helst fordi han gjer dette framstøtet i tett samarbeid med ein annan ulv. Matt Sweeney (Chavez, Zwan) har fått namnet sitt sidestilt med Bonnie Prince Billy på coveret. Han står også oppført som medkomponist av låtar, og han korar litt. Det er likevel som gitartraktør han gjer seg mest gjeldande. Frå poengtert plukking til vitale elektriske utfall. Noko som er med på å stille Superwolf i eit litt anna lys enn dei andre Bonnie Prince-platene.

Master & Everyone er den spartanske, einsarta og målretta ferda inn i dunkelheimen. Ease Down the Road den melodiøse, rikast orkestrerte, og den som slepp mest lys inn. Medan I See a Darkness er ei reise inn i sjela sine mørkaste avkrokar. Stundom nennsomt akustisk, stundom tonelagt med eit hult piano eller vaklande brasstonar, og ved enkelte høve nokså infernalsk. Superwolf dukkar ned i det grumsete og blodige, men løftar også hovudet, smiler og er tilfreds. Den er både raffinert og uhøvla. Og består av både mangeslungne låtar og meir einsarta affærer. I Oldham-katalogen har den kanskje sin næraste slektning i Palace Music utgjevinga Viva Last Blues.

Superwolf bit seg fast med ein gong. My Home Is the Sea heiter det første sporet. Slik startar det: «I have often said that I would like to be dead in sharks mouth…» Ikkje noko allment ynskje, vil eg tru. I Prince Billy sin verden er imidlertid slike lengslar langt meir daglegdagse. Eit utruleg sterkt kutt forresten, som heilt naturlig manøvrerar seg fram mellom lågmælt falsettsang og brunstige Stones-fakter. I same dynamiske klasse finn vi også Goat and Ram. Men der åpningssporet ser mot avgrunnen løftar denne hovudet og står fram som ein vekselvis skjør og inderleg lovsang til livet og kjærleiken. Eit noko anna syn på tilværet har den skakkøyrte Charlie i det åtte minuttar lange dramaet Blood Embrace. Ein dyster og einstonig folkblues om mistenkeliggjering, sjalusi og utruskap. Sterk sak.

Sjølv om Sweeney og Prince Billy får litt trommehjelp frå Peter Townsend og nokre vokale bidrag frå Sue Schofield, gjer dei det meste åleine. Minimalistisk samkvem mellom sang og gitar, altså. Fleirstemt og hastig strengeplukkande i den sadomasochistiske affæren What Are You? Nakent og rett på sak i avsluttande I Gave You. Der hovudpersonen fortvila innser kor dårlig avkastning alle investeringane hans på kjærleiksfronten har gjeve. Meir nennsomt om å verte skyvd ut i kulden er den Nick Drake-aktige Bed Is For Sleeping. Medan Rudy Foolish er ein langsomt brennande og fleirstemt affære frå fjelltraktene der A.P. Carter samla inn tonane sine. Og når Only Someone Running kjem plystrande utav skogen så står superulven og skuar mot horisonten, og syng innstendig: «I sing evil, I sing good, I sing like a seagull should…»

Kan eg då konkludere annleis enn at Superwolf høyrer til blant dei briljante opplegga i den uoversiktlege serien av Oldham-innspelingar? Nei, det kan eg ikkje.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Brendan Benson – The Alternative To Love

Posted on by
Standard

Tre år etter popklassikaren Lapalco kjem eit litt svakare men like fullt popfriskt alternativ.

cover  Jack White, mange av den vestlege verda sine musikkskribentar, og eg, var einige om ein ting då årsoppgjeret for 2002 skulle finne stad. Lapalco av og med Brendan Benson skulle høgt opp på lista over dei beste platene. Med låtar som Tiny Spark, Good to Me og Pleasure Seeker serverte han melodilinjer og hooks i eit uimotståeleg powerpop-landskap. Alt publisert gjennom den perfekt titulerte signaturen Glad Sad Music. Ja, for bak dei oppløftande tonane låg det eit truverdig vemod på lur.

Underteikna hadde som mange andre gått glipp av mannen sitt debutalbum frå 1996, One Mississippi. Det vart sjølvsagt plukka opp i tjømda av Lapalco-rusen. Ei plate laga i tett samarbeid med eks-Jellyfish Jason Falkner. Popfrisk og noko lysare i sinn enn oppfølgjaren.

Det skulle altså gå seks år mellom dei to første platene til Brendan Benson. Dette fordi den unge mannen mista gnisten då han nådelaust og brutalt vart sparka ut av stallen til Virgin (salstala til One Mississippi tilfredsstilte ikkje dei høge herrar). Så var det altså at Jack White tok affære, og hans entusiasme gjorde sitt til at poptalentet frå Detroit vart tildelt litt meir merksemd. Det skal du ha mange takk for mr. White Stripe.

Tre år etter Lapalco ligg mannen si tredje plate The Alternative to Love klar til fortæring. Han har ikkje endra musikalsk retning sidan sist. Stadig er det pop med varierande fuzzfaktor som står på programmet. Av og til er han innom litt meir intrikate og psykedeliserte sidespor, utan at det vert dei store utfluktene. Lyt likevel erkjenne eit ørlite støyt av skuffelse, for plata har nok ikkje dei overveldande popkvalitetane til Lapalco (eller One Mississippi for den saks skyld). Det er ein del låtar på denne plata som må tåle eit b-stempel samanlikna med tidlegare merittar. Ja faktisk er det sånn at tittelkuttet i si tid var eit b-spor på Metarie EPen. Sjølv om nett den låta er popfrisk nok, og finn dynamiske kombinasjonstriks for sine ulike fasettar.

Det er spesielt siste halvdel av plata som vert litt bleik. Første halvdel er det eigentlig veldig lite å utsetje på. Her renn det rimelig tett på med tiltalande melodifraseringar og spenstige pophooks. Spit It Out kan nok ikkje konkurrere på opningslåt-fronten med korkje Tea eller Tiny Spark, men sprintar like fullt melodifint av garde i eit fuzza Weezer og Fountains of Wayne sitt terreng. Cold Hands (Warm Hearts) er eit medium-tempo tilfelle med elegant tonesamansetjing. Feel Like Myself lever godt på eit inspirert Bubblegum/New Pornographers-liknande refreng. Teksten på denne tolkar eg forresten som eit revansjelystent oppgjer med dei som i si tid gav han sparken frå Virgin. Ellers handlar tekstane mykje om mislykka kjærleiksaffærer, med kanskje ein tanke lysare innfallsvinkel enn på Lapalco. Den store ordkunstnaren er nok Brendan ikkje. Det dukkar opp enkelte merkelege bilete, mellom anna forårsaka av noko forsert riming, men pytt pytt det er absolutt popgreit nok.

Meir enn grei nok er Benson også når han med The Pledge plasserer seg midt mellom Ike & Tina Turner og The Ronettes og lagar stor Spector-lyd. På den andre sida av lydskalaen finn vi den vagt Shins-tona folkpop-saken Them and Me. Siste halvdel av albumet har som nemnt noko mindre av verkelege godtonar. Men Flesh and Bone sin småambisiøse Brian Wilsonske poptilnærming er absolutt levedyktig. Det same kan ein vel og seie om den lett psykedeliserte 60-tals moroa Gold Into Straw. Sjølv om moro kanskje ikkje er det rette ordet, for «I’m writing the words to this song with a poisoned pen, I’m turning the straw into gold and back again…»

Sant å seie bør ein vel eigentleg ikkje klage, for Benson tryllar fram mange fine tonar denne gongen også. Det er berre det at tryllinga hans var så altfor imponerande sist gong han var i manesjen.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Bobby Bare – The Moon Was Blue

Posted on by
Standard

Med god hjelp frå sin son gjer countrylegenda Bobby Bare eit dugande comeback.

cover  I 2004 var det Loretta Lynn, i år er det Bobby Bare. Gamle stjerner blir trekt fram i lyset av yngre kredible krefter. I 71 år gamle Bobby Bare sitt tilfelle er det sonen Bobby Bare Jr. og Lambchop-gitarist og produsent Mark Nevers som er pådrivarane. Og ei dugande plate har det blitt utav det. Ikkje på Van Lear Rose nivå, men med nok vinnande tonar til å kapre ein solid ståkarakter.

Han hadde vel eigentlig lagt platekarrieren bak seg, den godaste Bare. Etter eit 60-tal med countrypop og listetoppar som Detroit City og 500 Miles Away From Home, søkte han på 70-talet mot eit noko meir røffare uttrykk. Sentral medsamansvoren i den samanheng var låtskrivaren Shel Silverstein (viss låtar mellom anna gjorde Dr. Hook til stjerner). Og albumet Lullabys, Legends and Lies frå 1973 med låtar som Marie Laveau og The Winner er ein countryklassikar god som nokon. Men etter Drinkin» From the Bottle, Singing From the Heart i 1983 har det vore ganske så Bare-stille.

The Moon Was Blue lener seg nok meir mot dei medgjerlige tonane Bare avla tidleg i karrieren, enn dei meir uslepne frå 70-åra. Han har ikkje komponert nokon av dei elleve spora sjølv, men har plukka kjente og mindre kjente tonar frå like mange låtskrivarar. Heldigvis er det stort sett låtar som ikkje har vore gjenbrukt altfor mange gonger. Unntaka er vel standardlåta It’s All in the Game (i habil, men fort gløymt tapping), idylliske Love Letters in the Sand (ei ufyselig låt eigentlig) og Fred Neil-klassikaren Everybody’s Talkin» (udøydeliggjort av opphavsmannen og Harry Nilsson, men Bobby kjem bra frå det, han også).

Ei Bare-plate skal jo ha med minst ein Shel Siverstein-låt, og denne gongen er det The Ballad of Lucy Jordan som står for tur. Gjort kjent av Dr. Hook, men gjort til sin av Marianne Faithfull på hennes legendariske comeback-album Broken English. Stilt opp mot sistnemnte bleiknar nok Bobby Bare sin versjon litt.

Best er dei to låtane som ligg på kvar si side av Everybody’s Talkin». Den lengtande country-balladen I Am an Island, med driftige orgeltonar i eit varmt og lett dampande arrangement. Og ikkje minst den tilbakeskodande og botferdige Yesterday When I Was Young. I eit diskret arrangement og med levde fraseringar (nesten som ein Hurt-syngande Johnny Cash) syng Bare om livet som har passert så altfor fort og alt ein ikkje har fått gjort (og det ein gjorde, gjorde ein ofte feil);

«The thousand dreams I dreamed, the splendid things I planned, I always built alas on weak and shifting sand. I lived by night and shunned the naked light of the day, and only now I see how the years ran away.»

På alle måtar den sentrale låta på albumet (det er også frå denne albumet har henta tittelen sin).

Dei yngre hjelparane skaper ei habil ramme rundt Bare sin framleis høgst livsfriske baryton. Det er veldreidd og respektfullt med strykarparti som held seg borte frå det svulstige. Samstundes krydrar Nevers og Bare jr. med varlege lydfinessar og små arrangementmessige fintar.

Eit absolutt høyrverdig comebackalbum.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)