Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Nov4

Bunky – Born To Be A Motorcycle

Posted on by
Standard

Her kjem Bunky, eit band som aldri har lest eller fylt ut skjema for ordinær pop-praksis.

cover  Sufjan Stevens sitt vesle plateselskap Asthmatic Kitty har ikkje så mange artistar å skilte med, men fleire av dei som gjer ut musikken sin der prøver på ulikt vis å gjere labelsjefen sitt utsegn om popmusikk; «I don’t think we’re pushing ourselves enough», til skamme. Ved tidlegare høve har både Castanets og Half-Handed Cloud kome med utgjevingar som opererer litt i utkanten av det gjengse. Her kjem Bunky, eit band som aldri har lest eller fylt ut skjema for ordinær pop-praksis. Håpar aldri dei gjer det heller, for dette er moro.

Etter tre-fire gjennomhøyringar tok eg meg sjølv i å danse rundt i stova og rope; «årets plate, årets plate!!» Vel, eit par rundar seinare fant eg det for godt å modifisere meg eit par hakk, for nokre av spora byrja etterkvart å utspele litt av si rolle. Kor som er, Bunky si debutplate er ein av dei festligaste musikalske heisaturane underteikna har opplevd dei siste åra. Sånn cirka eit groovesteg unna klassen til Fiery Furnaces si debutplate. Eit band dei passeleg nok både har delt og skal dele konsertbillett saman med. Like mange er dei også, og med same kjønnsfordeling.

Ikkje det at tonane og påfunna til Emily Joyce (vokal og trommer) og Rafter Roberts (gitar og vokal) liknar spesielt mykje på søskenduoen Friedberger sine, men det er eit visst slektskap i den ustyrlege vi-gjer-det-på-vårt-vis innstillinga.

Bandnamnet er forresten ei samansmelting av bunny og monkey. Kallenamna Rafter og Emily hadde på kvarandre den gong dei var kjærastar. Det er dei visstnok ikkje lenger. Kanskje er det derfor musikken dei skapar er ein snodig konstellasjon der kontrastar og uvante fusjonar er dominerande faktorar?

Både Emily og Rafter har bakgrunn som lydteknikarar og produsentar, og har vore viktige folk i kulissane under mange plateinnspelingar i heimbyen San Diego (og litt ellers rundt i landet også). Black Heart Procession, Pinback, Rocket From a Crypt, Castanets, The Rapture og The Handsome Family er berre nokre av banda som har nytt godt av deira kunnskapar og vitale idear. Når Bunky gjer sine stormfulle konsertar dukkar så folk frå både overnemnte band og andre lokale musikarar opp og vert med. Emily og Rafter er på ingen måte aleine på Born To Be a Motorcycle heller. Ti musikarar har dei invitert inn i Bunkyfamilien under innspelingane (blant andre Raymond Raposa frå Castanets). Av desse legg ein aller mest merke til dei seks som bles i trompetar, saksofonar og trombonar.

Her er tette brassdrivande popnummer som Baba og Yes/No, begge framført i ein slags Memphis Horns møter Blondie møter The Thing-stil. Emily er den dominerande songaren, med ei stemme som i einskilde tilfelle touchar Karen O sitt territorium, men som også kan vere laidback og nett (litt sånn Perfect-era Eddi Reader). På Funny Like a Moon og Heartbunk er det sistnemnte stil som gjeld, voggande, lett røykfullt og coolt-jazzigt. No får rett nok ikkje førstnemnte låt vere i fred så veldig lenge, refrenget er nemlig ljomande punkdriv; «I was born to be a motorcycle, I was born to be a beast.» Gotta Pee er søt song møter overdimensjonert støyvegg. Chuy er trashy, sexy og groovy med høg kløfaktor. Aller mest febrilsk er Glass Of Water, kvass funkyfrijazzrock der Emily testar ut kor mange måtar ein kan skrike «I wanna glass of water» på. Medan ein får oppleve fredelege stunder i selskap med den dynamiske stearinlys duetten Cute Not Beautiful og det langsamt svevande, men litt malplasserte, The Orb møter This Mortal Coil-nummeret Lipstick Life.

Forvirrande samansurium vil kanskje nokon hevde. Sjarmerande, upretensiøs og frilyndt sjangermiksing stort sett av den særdeles heldige sorten, seier no heller eg.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

Richard Buckner & Jon Langford – Sir Dark Invader vs. The Fanglord

Posted on by
Standard

Eit dugande møte blant ulikemenn i kåken til Sally Timms.

cover  Å tenke seg den sordinerte og introverte Richard Buckner kollaborere med den meir støyande og geskjeftige Jon Langford høyrer kanskje ikkje med til dei mest opplagte av tankar. Buckner har sidan midten av 90-talet levert sine nedstemte funderingar kring det problematiske kjærleikslivet. Når han er på sitt beste, med låtar som Pull og 4am frå Devotion + Doubt (1997), skapar han tonepoesi av det riktig så utsøkte slaget. Nå har han vel etter den tid sjeldan vore oppe på det nivået. Ja, kanskje kan vi skulda han for å ha hatt ein litt vel einspora innfallsvinkel både tematisk og musikalsk. Likevel har det aldri vore bortkasta tid å søke selskap med ei Buckner-plate.

Jon Langford har ein musikalsk historie tilbake til 70-talet. Då var han med å starta det høgoktane og stadig sjangerskiftande bandet Mekons, saman med nokre medstudentar på universitetet i Leeds. Etter at han flytta til Chicago på 90-talet har den rufsete countryrock-gjengen Waco Brothers vore eit stadig tilbakevendande prosjekt. I tillegg til musikken har han også skapt seg eit namn som ein habil biletkunstnar. Han er ein produktiv fyr, så musikk, bilete og teiknestrips med Langford sin signatur kjem tett. Men kvantiteten er vel kanskje meir imponerande enn kvaliteten. Sjølv om han saktens har skapt ein del saker av fascinerande karakter også.

Seinsommaren 2002 hamna desse to karane på mystisk vis opp i kåken til Sally Timms (ei dame som har sunge med The Mekons). Her presenterte dei nokre eigenkomponerte songar for kvarandre, fant fram innspelingsutstyr, litt instrumenter og hanka tak eit par medhjelparar. Etterkvart skreiv dei til og med eit par-tre låtar saman. Når seansen var vel overstått vart det innspelte materiale liggande å samle støv. Heilt til Langford no har funne det passande å gje det ut på sin eigen label, Buried Treasure.

Med Langford-illustrert cover presenteras opplegget som Sir Dark Invader vs Fanglord. Så kan ein jo gjette kven som er kven. Vel, eg vil tru at oddsen er skrøpelig på å linke Buckner mot den svartsynte mørkemannen og Langford mot riddaren på den kvite hesten. Sjølvironien er avgjort til stades i rikt monn, og det er ein ledig og upretensiøs innstilling. Det som manglar er vel litt substans, samt dei verkelig store låtane. Dei har nok ikkje, slik plateselskapsnamnet skulle tyde på, akkurat vore på skattejakt i dei mest dyrebare delane av eige låtkammer.

Best er faktisk eit par av spora dei har komponert i fellesskap. Den strengefine og vagt vemodsfulle No Tears Tonight, der karane er rett så sjølvransakande i høve til sine prioriteringar og spesielt sin entusiasme for musikken; «but we both know that I got nothing, spent too much time playing in bands». Og ikkje minst den friske countryrockabilly-låta The Inca Princess. Her får ein verkeleg ei kjensle av at dei er på eit felles oppdrag med fokus på å skape noko minneverdig.

Det går sikkert an å hevde at begge har latt den andre parten sin karma få komme inn og røre litt ved sine vante vendingar. Til dømes så er Buckner si røyst og hans elegiske vesen ein sentral part av den tålsame Langford-låta Nothing to Show. Og Langford kan på si side kanskje ha inspirert Buckner til å dra fram ei såpass oppstemt (til han å vere) låt som Sweet Anybody. Men hovudinntrykket er nok likevel at Buckner sine låtar er skodd over Buckner-lesten og blir gjort på Buckner-vis, og Langford vice versa.

Det er neppe ei plate å oppsøke for nykomarar i Buckner og Langford sine sirklar. Då er det nok meir fornuftig å få fingrane i før nemnte Devotion + Doubt, og kanskje Mekons-albumet Rock n’Roll. For kjentfolk derimot er det sikkert eit album som kan vere kjekt å ha.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Ane Brun – Duets

Posted on by
Standard

Ane Brun finn tonen med sine duettpartnarar, men litt av særpreget frå A Temporary Dive er nok blitt borte.

cover  Duettkonseptet kan absolutt ha noko for seg. Ein får inn eit kontrastelement som kan gje songen meir spenning og fleire nyansar, og når kontrastane smeltar saman kan ein også få dei vakraste harmoniar. Likevel er det mange døme på at duettforma ikkje fungerer. Aktørane har dessverre litt for ofte ein tendens til å føre songen ut i forserte og pompøse sfærer. Eit anna moment som ofte står i vegen er sjølve låta. Den kan rett og slett vere litt for middelmåtig (ein sparar trass alt sine beste låtar til seg sjølv). Eller kanskje låta ikkje passar for den vekslande forma som duetteringa legg opp til. Så når Ane Brun her har gitt seg duettforma i vald har ho sjansen til å kunne oppdage nytt land, men står også i fare for å ende som havarist. Ho endar ingen av stadane. Ho og hennas medsamansvorne serverer ei jamn men ikkje spesielt grensesprengande toneferd. Den kan vere hyggelig å overvære, men set få spor etter seg.

Med sine to soloalbum har Ane Brun vist seg som ein songar og låtskrivar verdt å fylgje. Ja, hennes vibrerande og intense songstil og personlige songar har gjort den Stockholmbuande dama til ein av dei mest interessante (og populære) artistane i Norge dei siste åra. Om ein skal sjå på Duets som eit modig trekk, eit «smi mens jarnet er varmt»-trekk eller eit ærlig og oppriktig «eg fekk berre så lyst til å synge saman med gode venner»-trekk, skal eg ikkje ha dei sterke meiningane om, men eg trur faktisk mest på det siste. Eg trur også dei medverkande har hatt det kjekt når dei har sunge desse songane, for det er absolutt ein viss glød å spore her. Det er imidlertid ingen klar signatur eller særprega retning på stoffet, slik Ane Brun har klart å få til på soloalbuma sine. Faktisk er det slik at Ane sjølv overlet meir enn halve arenaen til sine duettpartnarar. Berre to av låtane har ho komponert sjølv. Resten av låtmaterialet står dei inviterte gjestene bak (med unntak av Stop som er ein coverversjon av ein Sam Brown-låt).

Låta ho gjer saman med Madrugada toppar i skrivande stund VG-lista for tredje veke på rad og blir spelt tett på radio, så dei fleste har vel høyrt den (både frivillig og ufrivillig). Det går avgjort an å få nok av den. Samstundes er Lift Me i si mektige country-gospel form langt betre enn det meste som har trona øvst på singel-listene dette året. Ja, eg skal gjerne innrømme at eg framleis synes den er ganske fin. For Ane og Sivert klarer her å finne den rette dynamikken seg imellom, og løftar låta i fellesskap slik det må vere meininga det skal gjerast. Likevel, dette er langt meir ei Madrugada-låt enn ei Ane Brun-låt.

Resten av spora på Duets ligg nok nærare lydbiletet vi forbind med dama frå hennes tidlegare album, men altså utan å markere ei like karakteristisk linje. Her er heller ingen låtar av kaliber My Lover Will Go, The Fight Song eller Humming One of Your Songs. Den innleiande Little Lights er skrive av og blir gjort saman med franskmannen Syd Matters. Ei unnselig men melodisk fin strengeplukkande vise i typisk Syd matters-terreng, som absolutt veks på å få duett-handsaming.

Dei to sjølvkomponerte låtane som Ane Brun har med her, var også med på A Temporary Dive. Song No. 6 kjem i same lettstemte Ron Sexsmith-versjon som sist, medan ho på Rubber & Soul har fått med seg færøyske Teitur, utan at låta veks så veldig på det (småpent). Svenske Lars Bygdén trykker på si side på eit par velbrukte men likandes countryknappar med This Road. Eit lite høgdepunkt er den pianokledde og varlege Across the Bridge til Ellekari, frå Stockholmsbandet The Tiny. Her smeltar to feminine stemmer saman i skjør og fruktbar samklang.

Min personlige favoritt trur eg er Such a Common Bird. Ei småskakk, trekkspel-snoande og strykar-pynta vise, der opphavsdama canadiske Wendy McNeil og Ane Brun finn eit rett så inspirert kompaniskap. Så får det heller våge seg at nemnte Stop, samt eit par av dei ukjente svenske mennene sine bidrag (Easier og Love & Misery) er heller anonyme saker.

Ein liten sympatisk og for så vidt dugande parantes i ein artistkarriere som sikkert har meir eigenarta saker å by på rundt neste sving.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov4

British Sea Power – Open Season

Posted on by
Standard

British Sea Power har roa nervane og lagt turen unna dei verste brottsjøane denne gongen, men låtskrivarkrafta er like inntakt.

cover  Joda, British Sea Power har roa nervane og lagt turen unna dei verste brottsjøane denne gongen. Der debuten Decline of British Sea Power (2003) var eit mangslunge vågestykke av sjømetaforar, litterære referansar («Oh Fyodor, you are the most attractive man»),kvasse åtak og meir luftige tonar, er Open Season ei langt meir stabil og einsarta ferd.

På eit unntak nær var hovudinntrykket etter dei to-tre første lytterundane av noko skuffande art. Fekk ei klam kjensle av at BSP hadde teke ein safe høgresving og byrja å vandre i Coldplay og Keane sitt landskap. Slik er det heldigvis ikkje. Unntaket er stadig eit unntak, men mange av dei andre spora har vist blomstrande evner også. Ja, så sterkt og fargerikt har dei blomstra at Open Season no nesten står fram som ei kvalitetstangering av debuten.

Det er den luftige kjensla, dei store platåa og dei meir medgjerlege bølgjene som dominerer Open Season. Heilt vekke er spastiske saker som Apologies to Insect Life og Favors In the Beetroot Fields. Her er det stemningane frå låtar som The Lonely og Something Wicked dei fører vidare. Noko som bør vere heilt i orden så lenge dei gjer det med slik storveges britisk låtskrivarkraft. It Ended On a Oily Stage dreg det heile i gang med skjerpa gitargrep og så prima melodisk flyt at ein nesten kan narre seg sjølv til å tru at utgangen på det omsungne trekant dramaet kan verte lukkeleg. Det vert det nok ikkje, hovudpersonen sit nemlig og skriv sørgjevers til ho som svikta, med håp og bøn om at innhaldet i dei vert ein kjensgjerning. Melodisk flyt kan forresten få vere ein fellesnemnar her. Vers møter refreng møter bruer, bygger seg opp, bøyer nakken, ser mot himmelen, dryssar næringsrike frø og skaper dynamikk.

På debuten viste BSP at dei ikkje var redde for å angripe brutalt og atonalt. Denne gongen viser bandet at dei heller ikkje er redd for å nærme seg det pompøse. Like a Honeycomb er låta som held til nærast dei verkeleg store høgder. Den er berre ein sann ryggradpirrande fryd der den versesmyg seg mot eit eldfullt refreng. Like fortetta og frydefull om enn noko meir melodisk sjøsatt er historia om mastodont isflaket Larsen B som etter millionar av år trygt forankra i Antarktis misser grepet, går i betar og seglar av stad på ei usikker ferd. Slik kan ein også kommentere klimaendringane. Yan (dei ynskjer berre å vere på fornamn med oss) har ein intens, lett raspande og halvt kviskrande måte å syngje på. På North Hanging Rock vert han nesten heilt kviskrande. Plata sin mest nennsame låt. Sakralt og vakkert om døden.

Så var det dette før nemnte unntaket då. Den som allereie første gong den strøymde ut i stova deklarerte seg som noko spesielt. Den kjem heilt til slutt, den er albumet sitt lengste kutt (nesten åtte minuttar lang), og ber i seg lyden av å vere ein klassikar. Decline har sin Lately, ein episk koloss som går frå å vere ein varleg ballade over i eit ustabilt og frenetisk instrumental parti. Open Season har noko endå betre; True Adventures. Ein ballade, men ikkje ein heilt vanleg ein. Den opnar med nokre sekund vemodsfulle tonar før den bygger seg opp og vert eit monument av dissonans. I det den rundar to minutt har kaoset avteke og songaren smyg seg fram, med nesten kviskrande stemme syng han sjelfullt om naturen, kjærleiken, døden og eventyret. Midtvegs og avslutningsvis vil han på ny verte avbroten av instrumentelt kaos. Særdeles effektfull kontrastbygging, der det anarkistiske og desorienterte blir like vakkert som det melodiøse og sindige. Utan kakafonien kunne det ha vore ein vakker ballade, med vert det i sanning ein ekstraordinær seanse. Ja så meisterleg at den allereie har teke sete i min private melodihimmel. På rom sju, der også Beatles sin A Day In the Life, REM sin Country Feedback og ikkje minst Big Star sin Kangaroo flyt rundt frå før.

Med sin personlege omfamning av lyden frå mellom andre Echo & the Bunnymen, Psychedelic Furs og David Bowie, plasserer Brighton-kvintetten seg temmeleg nær (ja, kanskje heilt på) toppen av dagens britiske pop og rock-bilete. Dei hentar fram mykje av det beste i sine inspirasjonskjelder, samstundes som dei lever opp til namnet sitt og viser ei kraft og ein vilje til å stå fram både som eit britisk band og eit band med grenselause melodiske og tematiske tilnærmingar. Sail on.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

The Brimstone Solar Radiation Band – Solstice

Posted on by
Standard

Hårete hippiedraumar frå Bergen, med litt for lite psykedelisk moro.

cover  I sin «offisielle» biografi omtalar Bergensbandet Brimstone musikken på sitt andre album som, eg siterer: «Hvis Lynyrd Skynyrd hadde vært heltene i Hair, i stedet for en gjeng dansende hippier, eller hvis Steve Earle hadde sunget i Jefferson Airplane». Slett ikkje heilt fjernt frå korleis underteikna opplever dei heller. Sjølv om ordspel omkring engelske innovatørar på prog/psykedelia feltet som King Crimson og Pink Floyd nok kunne komme i land med like så treffande karakteristikkar.

I konsertsamanheng er denne kvintetten ei energisk og ganske så fargerik oppleving. På plate viser dei seg fram i ei litt mindre frigjort og varmblodig drakt. Samstundes avslører grunntonen i nokre av låtane seg som ikkje altfor imponerande. Derfor vert bandet til tider stampande rundt i melodiske og arrangementmessige hengemyrer der dei drep sommarfuglar med revolver i staden for å fargelegge snodige krusedullar eller danse blant livgjevande solstrålar. Den grumsete røysta til vokalist R. Edwards (Rolf Edvardsen) kan då (og litt ellers også) opplevast som ein strabasiøs akilleshæl i staden for ei barsk drivkraft. Andre gonger friskar dei til med vitale instrumentalparti, og kan då føre heller ordinære låtar over mot meir spenningsfulle territorium. Fruktbart er det også når tangent-traktør Øyvind Grønner og strenge-forvaltar Erling Halsne Juvik smett innom og vokal-harmonerar litt. Men aller best er dei sjølvsagt når dei serverer låtar som held mål på alle vitale plan heile vegen. For dei gjer det også, fleire gonger til og med.

Opningssporet Back in the Days byggjer seg opp på ekko frå Echoes (Pink Floyd-låta, ja), for så å flukte inn i regnbogefarga og melodisk fager hippiepsykedelia der tonen er slik; «too many guns, not enough love». Då er dei rett så elskelige. Minst like forføreriske står dei fram som i nesten-instrumentalen Norwaii Five-0. Med særdeles god hjelp frå den friske fiolinisten Øystein Fosshagen vartar dei her opp med ei oppglødd ferd mot utklassing. Velplukkande lap-steel tonar frå Halsne Juvik samt nemnte fiolintraktør er med på å trekke Neon Darkness fram i eit dugande Byrds-psykedelisk lys. Lap-steeltonar gjer også gode ting for Brimstone For Sale. Ei låt som er eit forsøksvis humoristisk åtak på suspekte marknadsføringstriks i platebransjen. Der versa er litt på kant med velfundert tonebygging, mens refrenget til gjengjeld flyt av garde på psykedeliserte godtonar. Nærkontakt med fine tonar har dei også i det nennsame avslutningssporet Where Is Your Love.

Aukar dei graden av attraktiv tonebygging og lettar litt på trykket for å gje psykedeliaen friare arbeidsrom, samstundes som dei dempar ned dei mest baktunge prog-faktene kan dette fort bli veldig kjekt på plate også.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney – Superwolf

Posted on by
Standard

Superduoen finn tonen og dukkar ned i det grumsete og blodige, men løftar også hovudet, smiler og er tilfreds.

cover  Etter at han hoppa av skodespelarkarriera og gav seg til å lage, synge og spele inn songar tidleg på 90-talet har Will Oldham vore ein ganske så aktiv mann på platefronten. Under diverse pseudonym (Palace, Palace Music, Palace Brothers, Bonnie Prince Billy) har han vore ansvarleg for mange av dei siste ti-tolv åra sine mest interessante musikkutgjevingar. I tillegg har han vore deltakar på mange andre artistar sine plateframstøt.

Vi kan prøve å kalle Oldham for singer/songwriter, countrysongar, visesongar, bluessongar eller utøvar av minimalistisk, nennsom og langsom rock’n’roll, og vil avgjort vere inne på noko. Vi kan også kalle han autentisk, gåtefull, melankolsk, beksvart, og skrudd, samt ein skjeggete og syndig liten faen, og ein er nok inne på noko då også. På tonefronten gjer han altså tinga sine innafor ein tett befolka region. Men signaturen hans er tydeligare og meir personleg enn dei fleste andres. Tekstmessig følger han både dei blodige og dei vage spora langt lenger enn dei fleste tar sjansen på å gå.

På sida av alle trendar, langt unna kommersialismen sitt griske grep, luskar det rundt ein ulv i ufrivillige fåreklær. Mystisk, lumsk, svolten, hårete og bister, men av og til også lykkeleg. Ofte søker han offeret sitt åleine, andre gonger har han med seg ein liten flokk. På sitt forrige vesentlege framstøt, 2003 albumet Masters & Everyone, song han; «Why can’t I be loved as what I am, A wolf among wolves, and not as a man among men?»

Vi talar om Oldham sitt alter ego dei siste 6-7 åra Bonnie Prince Billy. Då han for alvor stirra inn i mørkret ein januar dag i 1999 hadde han gjort ferdig den første delen av ein album-trilogi med skakk og reservert, men uvanleg ektefølt og inderlig musikk. Om han syng ut, syng vakkert, syng feil eller berre mumlar, så er han alltid tett på tonen, orda og kjenslene. Han kjem aldri glefsande imot ein, men han kjem aldri krypande heller. Han rettar merksemda mot trådane som bind saman nervesentralen, hjarta, dei syndige lystområda og klumpen i mellomgolvet. På sitt hudlause og sterkt personlege vis får han offeret til å kapitulere, lene seg tilbake og bli oppslukt. Oppslukt av ein verden der perspektiva har andre vinklar enn ein er vant til. Ein verden der tonane kjem uanstrengt og i vakre kler. Og der ein ikkje har panikk for tomrom og åpne lender.

Sitt flunkande nye åtak kallar han Superwolf. Muligens i eit håp om å endelig bli tatt for den ulven han verkeleg er. Eller kanskje helst fordi han gjer dette framstøtet i tett samarbeid med ein annan ulv. Matt Sweeney (Chavez, Zwan) har fått namnet sitt sidestilt med Bonnie Prince Billy på coveret. Han står også oppført som medkomponist av låtar, og han korar litt. Det er likevel som gitartraktør han gjer seg mest gjeldande. Frå poengtert plukking til vitale elektriske utfall. Noko som er med på å stille Superwolf i eit litt anna lys enn dei andre Bonnie Prince-platene.

Master & Everyone er den spartanske, einsarta og målretta ferda inn i dunkelheimen. Ease Down the Road den melodiøse, rikast orkestrerte, og den som slepp mest lys inn. Medan I See a Darkness er ei reise inn i sjela sine mørkaste avkrokar. Stundom nennsomt akustisk, stundom tonelagt med eit hult piano eller vaklande brasstonar, og ved enkelte høve nokså infernalsk. Superwolf dukkar ned i det grumsete og blodige, men løftar også hovudet, smiler og er tilfreds. Den er både raffinert og uhøvla. Og består av både mangeslungne låtar og meir einsarta affærer. I Oldham-katalogen har den kanskje sin næraste slektning i Palace Music utgjevinga Viva Last Blues.

Superwolf bit seg fast med ein gong. My Home Is the Sea heiter det første sporet. Slik startar det: «I have often said that I would like to be dead in sharks mouth…» Ikkje noko allment ynskje, vil eg tru. I Prince Billy sin verden er imidlertid slike lengslar langt meir daglegdagse. Eit utruleg sterkt kutt forresten, som heilt naturlig manøvrerar seg fram mellom lågmælt falsettsang og brunstige Stones-fakter. I same dynamiske klasse finn vi også Goat and Ram. Men der åpningssporet ser mot avgrunnen løftar denne hovudet og står fram som ein vekselvis skjør og inderleg lovsang til livet og kjærleiken. Eit noko anna syn på tilværet har den skakkøyrte Charlie i det åtte minuttar lange dramaet Blood Embrace. Ein dyster og einstonig folkblues om mistenkeliggjering, sjalusi og utruskap. Sterk sak.

Sjølv om Sweeney og Prince Billy får litt trommehjelp frå Peter Townsend og nokre vokale bidrag frå Sue Schofield, gjer dei det meste åleine. Minimalistisk samkvem mellom sang og gitar, altså. Fleirstemt og hastig strengeplukkande i den sadomasochistiske affæren What Are You? Nakent og rett på sak i avsluttande I Gave You. Der hovudpersonen fortvila innser kor dårlig avkastning alle investeringane hans på kjærleiksfronten har gjeve. Meir nennsomt om å verte skyvd ut i kulden er den Nick Drake-aktige Bed Is For Sleeping. Medan Rudy Foolish er ein langsomt brennande og fleirstemt affære frå fjelltraktene der A.P. Carter samla inn tonane sine. Og når Only Someone Running kjem plystrande utav skogen så står superulven og skuar mot horisonten, og syng innstendig: «I sing evil, I sing good, I sing like a seagull should…»

Kan eg då konkludere annleis enn at Superwolf høyrer til blant dei briljante opplegga i den uoversiktlege serien av Oldham-innspelingar? Nei, det kan eg ikkje.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Brendan Benson – The Alternative To Love

Posted on by
Standard

Tre år etter popklassikaren Lapalco kjem eit litt svakare men like fullt popfriskt alternativ.

cover  Jack White, mange av den vestlege verda sine musikkskribentar, og eg, var einige om ein ting då årsoppgjeret for 2002 skulle finne stad. Lapalco av og med Brendan Benson skulle høgt opp på lista over dei beste platene. Med låtar som Tiny Spark, Good to Me og Pleasure Seeker serverte han melodilinjer og hooks i eit uimotståeleg powerpop-landskap. Alt publisert gjennom den perfekt titulerte signaturen Glad Sad Music. Ja, for bak dei oppløftande tonane låg det eit truverdig vemod på lur.

Underteikna hadde som mange andre gått glipp av mannen sitt debutalbum frå 1996, One Mississippi. Det vart sjølvsagt plukka opp i tjømda av Lapalco-rusen. Ei plate laga i tett samarbeid med eks-Jellyfish Jason Falkner. Popfrisk og noko lysare i sinn enn oppfølgjaren.

Det skulle altså gå seks år mellom dei to første platene til Brendan Benson. Dette fordi den unge mannen mista gnisten då han nådelaust og brutalt vart sparka ut av stallen til Virgin (salstala til One Mississippi tilfredsstilte ikkje dei høge herrar). Så var det altså at Jack White tok affære, og hans entusiasme gjorde sitt til at poptalentet frå Detroit vart tildelt litt meir merksemd. Det skal du ha mange takk for mr. White Stripe.

Tre år etter Lapalco ligg mannen si tredje plate The Alternative to Love klar til fortæring. Han har ikkje endra musikalsk retning sidan sist. Stadig er det pop med varierande fuzzfaktor som står på programmet. Av og til er han innom litt meir intrikate og psykedeliserte sidespor, utan at det vert dei store utfluktene. Lyt likevel erkjenne eit ørlite støyt av skuffelse, for plata har nok ikkje dei overveldande popkvalitetane til Lapalco (eller One Mississippi for den saks skyld). Det er ein del låtar på denne plata som må tåle eit b-stempel samanlikna med tidlegare merittar. Ja faktisk er det sånn at tittelkuttet i si tid var eit b-spor på Metarie EPen. Sjølv om nett den låta er popfrisk nok, og finn dynamiske kombinasjonstriks for sine ulike fasettar.

Det er spesielt siste halvdel av plata som vert litt bleik. Første halvdel er det eigentlig veldig lite å utsetje på. Her renn det rimelig tett på med tiltalande melodifraseringar og spenstige pophooks. Spit It Out kan nok ikkje konkurrere på opningslåt-fronten med korkje Tea eller Tiny Spark, men sprintar like fullt melodifint av garde i eit fuzza Weezer og Fountains of Wayne sitt terreng. Cold Hands (Warm Hearts) er eit medium-tempo tilfelle med elegant tonesamansetjing. Feel Like Myself lever godt på eit inspirert Bubblegum/New Pornographers-liknande refreng. Teksten på denne tolkar eg forresten som eit revansjelystent oppgjer med dei som i si tid gav han sparken frå Virgin. Ellers handlar tekstane mykje om mislykka kjærleiksaffærer, med kanskje ein tanke lysare innfallsvinkel enn på Lapalco. Den store ordkunstnaren er nok Brendan ikkje. Det dukkar opp enkelte merkelege bilete, mellom anna forårsaka av noko forsert riming, men pytt pytt det er absolutt popgreit nok.

Meir enn grei nok er Benson også når han med The Pledge plasserer seg midt mellom Ike & Tina Turner og The Ronettes og lagar stor Spector-lyd. På den andre sida av lydskalaen finn vi den vagt Shins-tona folkpop-saken Them and Me. Siste halvdel av albumet har som nemnt noko mindre av verkelege godtonar. Men Flesh and Bone sin småambisiøse Brian Wilsonske poptilnærming er absolutt levedyktig. Det same kan ein vel og seie om den lett psykedeliserte 60-tals moroa Gold Into Straw. Sjølv om moro kanskje ikkje er det rette ordet, for «I’m writing the words to this song with a poisoned pen, I’m turning the straw into gold and back again…»

Sant å seie bør ein vel eigentleg ikkje klage, for Benson tryllar fram mange fine tonar denne gongen også. Det er berre det at tryllinga hans var så altfor imponerande sist gong han var i manesjen.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Bobby Bare – The Moon Was Blue

Posted on by
Standard

Med god hjelp frå sin son gjer countrylegenda Bobby Bare eit dugande comeback.

cover  I 2004 var det Loretta Lynn, i år er det Bobby Bare. Gamle stjerner blir trekt fram i lyset av yngre kredible krefter. I 71 år gamle Bobby Bare sitt tilfelle er det sonen Bobby Bare Jr. og Lambchop-gitarist og produsent Mark Nevers som er pådrivarane. Og ei dugande plate har det blitt utav det. Ikkje på Van Lear Rose nivå, men med nok vinnande tonar til å kapre ein solid ståkarakter.

Han hadde vel eigentlig lagt platekarrieren bak seg, den godaste Bare. Etter eit 60-tal med countrypop og listetoppar som Detroit City og 500 Miles Away From Home, søkte han på 70-talet mot eit noko meir røffare uttrykk. Sentral medsamansvoren i den samanheng var låtskrivaren Shel Silverstein (viss låtar mellom anna gjorde Dr. Hook til stjerner). Og albumet Lullabys, Legends and Lies frå 1973 med låtar som Marie Laveau og The Winner er ein countryklassikar god som nokon. Men etter Drinkin» From the Bottle, Singing From the Heart i 1983 har det vore ganske så Bare-stille.

The Moon Was Blue lener seg nok meir mot dei medgjerlige tonane Bare avla tidleg i karrieren, enn dei meir uslepne frå 70-åra. Han har ikkje komponert nokon av dei elleve spora sjølv, men har plukka kjente og mindre kjente tonar frå like mange låtskrivarar. Heldigvis er det stort sett låtar som ikkje har vore gjenbrukt altfor mange gonger. Unntaka er vel standardlåta It’s All in the Game (i habil, men fort gløymt tapping), idylliske Love Letters in the Sand (ei ufyselig låt eigentlig) og Fred Neil-klassikaren Everybody’s Talkin» (udøydeliggjort av opphavsmannen og Harry Nilsson, men Bobby kjem bra frå det, han også).

Ei Bare-plate skal jo ha med minst ein Shel Siverstein-låt, og denne gongen er det The Ballad of Lucy Jordan som står for tur. Gjort kjent av Dr. Hook, men gjort til sin av Marianne Faithfull på hennes legendariske comeback-album Broken English. Stilt opp mot sistnemnte bleiknar nok Bobby Bare sin versjon litt.

Best er dei to låtane som ligg på kvar si side av Everybody’s Talkin». Den lengtande country-balladen I Am an Island, med driftige orgeltonar i eit varmt og lett dampande arrangement. Og ikkje minst den tilbakeskodande og botferdige Yesterday When I Was Young. I eit diskret arrangement og med levde fraseringar (nesten som ein Hurt-syngande Johnny Cash) syng Bare om livet som har passert så altfor fort og alt ein ikkje har fått gjort (og det ein gjorde, gjorde ein ofte feil);

«The thousand dreams I dreamed, the splendid things I planned, I always built alas on weak and shifting sand. I lived by night and shunned the naked light of the day, and only now I see how the years ran away.»

På alle måtar den sentrale låta på albumet (det er også frå denne albumet har henta tittelen sin).

Dei yngre hjelparane skaper ei habil ramme rundt Bare sin framleis høgst livsfriske baryton. Det er veldreidd og respektfullt med strykarparti som held seg borte frå det svulstige. Samstundes krydrar Nevers og Bare jr. med varlege lydfinessar og små arrangementmessige fintar.

Eit absolutt høyrverdig comebackalbum.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Architecture In Helsinki – In Case We Die

Posted on by
Standard

Australske arkitekter som bygger låtar med vinklar, former og material ein ikkje er heilt vant til å oppleve.

cover  Eg har aldri vore i Helsinki, og kan heller ikkje seie noko om det arkitektoniske bybilete der. Men skulle det vere i nærleiken av (noko eg eigentlig ikkje trur) like oppfinnsamt og skiftande som lydbilete til popbandet med det spektakulære namnet Architecture In Helsinki ville det vore ei forunderlig oppleving å vandra rundt der.

Architecture In Helsinki er eit åtte-medlemmer stort kollektiv som ikkje kjem frå Finland, men frå Melbourne, Australia. In Case We Die er deira andre plate, og fylgjer to år etter debuten Fingers Crossed. Musikken på plata er minst like merkverdig som bandnamnet.

Her møter vi ein gjeng med eit låtstruktur-syn som bryt kraftig med det konvensjonelle synet. Dei bygger låtar med vinklar, former og material ein ikkje er heilt vant til å oppleve. Det kan irritere og frustrere, men først og fremst blir det givande popmusikk av det.

Ta opningssporet Neverevereverdid. Den startar med klangen av kyrkjeklokker, eit mektig kor fylgt av basuner og tunge trommer trenger seg på. Brått tar dette slutt, og eit hugsamt pianotema tar over, før ei damestemme startar å synge nokre surrealistiske og melodisk medrivande linjer, «Just yesterday, I was walking on the moon with your stalker». Og før låta tar slutt har den også sprella godt frå seg i meir spastiske former.

Inni coveret finn ein bilete av og namnet på dei åtte medlemmene i bandet (3 damer og 5 menn), men det er ingen opplysningar om kva instrument kvar enkelt spelar. Det ein får er ei frittståande liste på ca. 40 instrument. Instrument eg ser for meg liggande på eit stort bord, og som dei kastar seg over etter lyst- og innfallsmetoden. Alle spelar det meste, og alle syng. Då lurer du kanskje på om dei ikkje heller burde ha kalla seg Anarchy In Helsinki? Veeel, neeei eg trur ikkje det. For sjølv om ein ofte ikkje eingong får tid til å omfamne elskelige melodilinjer som dukkar opp før gjengen har kasta seg over nye, ja så oppdagar ein etterkvart at dei aller fleste låtane har ein ganske så haldbar struktur. Ja, beint fram meiningsfull struktur. I alle fall meiningsfull i tydinga fengslande og frodig.

Av referansar for å definere lyden til Architecture In Helsinki har eg registrert at søskenduoen Fiery Furnaces ofte har blitt dratt fram. Dei har avgjort ein del av dei same omskiftelige innfallsvinkelen som Fiery Furnaces. Dei er også innom ein del av dei same musikal-liknande melodiske faktene. Og pretensjonane er omtrent på same nivå. Den melodiske oppskrifta deira er likevel langt meir yndig, nett og popfokusert enn hos Fiery Furnaces. Så derfor kan det kanskje vere like treffande å omtale dei som ein meir hemningslaus variant av band som Ladybug Transistor og Belle & Sebastian.

Ei engelsk 80-tals new wave kjensle dukkar også fram ved enkelte høve. Aldri gjennomført ein heil song igjennom, men ei virvlande linje her (Do the Whirlwind) og ei vemodsfull linje der (Maybe You Can Owe Me). Og aller tydeligast i den blåsarskarpe og eggande Frenchy, I’m Faking med sin suspekte konklusjon; «you let me down lightly, I killed you politely».

Alle spora har fleire ansikt, men i tittelkuttet understrekar dei det ekstra tydelig med å slenge på ein parantes, (pts. 1-4). Det kunne like gjerne stått 1-6. Her er mine stikkord; pop, cabaret, inntakande strykarparti, kjapp, seig, yndig, grumsete. Etter at den legg seg til ro med orda «baby when we get older, we don’t have to get colder» verkar det nesten litt ironisk å hoppe over i ei låt kalla The Cemetery. Men det gjer dei. Ei usannsynleg spretten og frisk låt forresten, med eit par strofer som på heftig vis stig opp ifrå krateret etter Ballroom Blitz.

I sanning eit fargerikt og melodisk vinnande opplegg som det heilt sikkert vil vere freistande å oppsøkje fleire gonger, sjølv om substansen kanskje kan virke litt grunn til tider.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov4

Amusement Parks On Fire – Amusement Parks On Fire

Posted on by
Standard

Ein gledesdrepande jypling frå Nottingham som har oppdaga fuzzpedalen.

cover  Dei som er opptatt av slikt har visstnok sensa ein Shoegaze-revival den siste tida. Ja NME har til og med gått så langt at dei har lansert begrepet nu-gaze. Eit idiotisk påfunn, sjølvsagt. Har vi ikkje nok meiningstomme sjangernemningar? Og forresten, trongen til å presse pedalen i botn og la gitaren støye vart no aldri heilt borte, sjølv om Kevin Shields ikkje klarte å finne inspirasjon til å fylgje opp Loveless.

Amusement Parks On Fire frå Nottingham er eit av namna som har blitt tildelt plass på denne revival-bølgja. Og sidan lyden som kjem dundrande utfrå debut-albumet så definitivt er gitarfrenetisk og feedback-metta er linken mot Shoegaze heilt i orden den. Likevel, ut frå kvalitetane som gjev seg til kjenne i løpet av dei dryge førti minuttane opuset driv fram, fortener det også å bli vurdert som noko meir enn ein liten komponent i ein oppkonstruert sjanger.

I ein alder av 16 år byrja Michael Feerick å skrive musikken til det som skulle verte Amusement Parks On Fire. I all hovudsak står same jypling også bak den instrumentale utfoldinga og dei vokale innslaga på albumet. Via Geoff Barrow (Portishead) sin Invada label fant albumet vegen ut i ei og anna butikkhylle sommaren 2004, utan at den tok vegen vidare inn i stovene til folk i omfattande mengder. Eit visst rykte byrja likevel å spreie seg om at her var stoff verdt å sjekke ut. Så derfor prøver Invada ein gong til, og denne gongen i samarbeid med den meir internasjonalt fokuserte labelen V2.

Han harvar ikkje ny mark, eller plantar nye trer i skogen, men med ei fresande og monumental innstilling set han så absolutt fyr på både tenkte fornøyelsesparkar og verkelege tonar. Nå er bålet rett nok i ferd med å slokne ved eit par høve, men ungkalven klarar å få flammane i gang igjen.

Nådelaust og pauselaust smeltar ni låt-titlar saman til eit verk der nyanserte fargar og oppstemte augeblikk er sterkt undertrykt. Kva han reint konkret har å melde kan nok vere ei utfordring å få med seg. Han skriv nemlig ikkje teksten på veggen, men syng den med sped røyst i djupet av det stormande flammehavet. Fragmentert sansing og velgrunna instinkt seier meg likevel at her er atskilleg meir angst og beven enn håp og fryd. Ja når det melodisk friskaste og mest popfikserte tilfellet er titulert noko så sjukelig som Venus In Cancer er det vel små sjansar for at livet blir omtalt i optimistiske vendingar.

Midt inni ein nesten ugjennomtrengelig gitarvegg og i selskap med hektiske trommeløp dukkar litt av den same popkjensla som i Venus In Cancer også opp i Venosa. Dei resterande vokaliserte linjene på albumet gjer seg tilkjenne i ei meir Billy Corgan-slekta og kjenslelada framstilling. Dei beste av desse finn ein i åtte minuttar lange Wiper. Ein koloss som bygger seg inn mot eit monotont støyande angrep der eit gjentakande «bring the prison down» står sentralt, før den brått legg seg til ro og fredelige pianotonar fører den mot sin avslutning. Og det er dei instrumentale partia som legg beslag på mesteparten av tida. Albumet er ramma inn av to instrumentale spor. Den sakte flytande 23 Jewels, og den skrallande støyveggen Local God Makes God. Og meir midt i feltet ligg Asphalt, der varleg piano klimpring etterkvart vert konfrontert av desperate gitarfakter.

Like så vel som å lene seg til Shoegazer nemninga kan ein trekke fram både progrock og støyrock. Viktigast er det uansett om ein kan ha noko igjen for å nærme seg sakene. Det kan ein.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)