Monthly Archives: november 2013

Nov11

Jay Bennett – The Magnificent Defeat

Posted on by
Standard

Han var der for ti år sidan. Han er der ikkje no.

cover  Etter å ha vore Wilco sin nestkommanderande i seks år, vart Jay Bennett pressa ut av bandet idet innspelingane av meisterverket Yankee Hotel Foxtrot gjekk inn i siste fase. Den same aprildagen i 2002 som Yankee Hotel Foxtrot endelig kom ut, var så Bennett der med sitt første post-Wilco album. Eit samarbeidsprosjekt med vennen Edward Burch som bar tittelen The Palace At 4 A.M. Albumet var milevis unna å få den same merksemda som plata til gamlebandet hans vart til del. Det fortente den nok ikkje heller: Ei sympatisk men ikkje særlig spennande plate med countryfolksy poprock.

Eg har etter den tid latt Bennett få drive med sitt utan å bry meg med kva han skulle ha å bestille. Er hans Rykodisc-debut, The Magnificent Defeat, representativ for kvaliteten på hans to mellomliggande utgjevingar, har eg nok ikkje godt glipp av dei store tinga. 13 låtar i eit relativt lydomfattande poprock-bilde som berre unntaksvis byr seg fram som appetittvekkande.

Låtane på plata er blitt til i etterdønningane av ei skilsmisse. Noko det tekstlige, neppe så overraskande, ber preg av. Eller kva skal vi seie om tilfeldig utvalte strofer som; «she was a pretty bad kisser, she kept cryin» through her teeth at night, but still I think I’m gonna miss her» eller «I’m so sorry that I blew your cover, but it wasn’t that hard when you jump from under one sheet to another» eller «so what’s a man with a woman with a mission to do?».

Nei, det der kjærleikslivet er ikkje så lett å forstå seg på, du.

Det kanskje største problemet til The Magnificent Defeat gjev seg til kjenne noko alldeles voldsamt med ein gong. La oss kalle det for drapsforsøket på ei allereie død låt. I ei kaotisk stressande og lydmessig overlessa form går Bennett til åtak på opningssporet Slow Beautifully Seconds Faster og trampar den meir død enn det eigentlig er fysisk mulig å få til. Rett nok utan å bli like ille foruretta som dette, så slit fleire av spora seg fram i eit overivrig og krampaktig sonisk bilde. Det er som om Bennett skal vise at han har flust av idear han også, og så slenger han like godt alle saman i fjeset på lyttaren samstundes.

Okay då, innimellom har han nokre dugande saker å by på. 5th Grade er ein kjapp framoverbøygd og fin poplåt med både gamle Wilco-minner og Elvis Costello-fakter som sentrale verkemidler. Costello-tankar dukkar forresten titt og ofte opp heile albumet igjennom. Det er noko med stemma og fraseringsteknikken til Bennett som er skummelt likt den brillefine engelske Elvisen. Ikkje minst i den blå, og litt grå, King of America-inspirerte balladen The Palace At 4 A.M. (ja, den har same tittel som solo-debutalbumet til Bennett, men er heilt ny).

Wide Open og Out All Night strenar seg framover med energiske og habile Tom Petty-slekta takter i ryggen. Replace You er ein riffskarp og orgeldrivande liten djevel. Og Survey the Damage klorar og klør på høvelig vis for så å slå til med eit yndefullt refreng. Men då er det vel jamt slutt på det positive også. Om ein då ikkje skal trekke fram den uannonserte og barroom-piano utstyrte countryrockaren som dukkar opp som ekstranummer. Den er, om ikkje anna, i alle fall fullstendig upretensiøs.

No trur eg vel ikkje at Jay Bennett har stoff i seg til å lage dei store meisterverka, men om han prøver litt mindre ser eg ikkje bort frå at han har ei fin lita pop-plate eller to innabords.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov11

Amandine – Waiting for the Light to Find Us

Posted on by
Standard

Nedpå, lysfattig og melankoli-erobra folk-rock frå Gävle via Amerika.

cover  Tittelen seier sitt. Vokalist Olof Gidlöf og hans tre medsamansvorne i Amandine seier resten. Livet er ikkje eit livslangt medlemskap i eit jubelkor. Livet er ikkje ei flomopplyst løype der ein sjeldan går feil. Livet har knapt nok ein håpefull godvêrsdans kvar fullmåne å by på. For livet, det er noko ein lever aleine det, i tussmørke medan ein ventar på at lyset skal spore ein opp.

Med si tandre og såre røyst opererande i omtrent same toneleie som folk som Sam Bean og Hayden Desser syng Olof Gidlöf strofer om tilværet sine stadige prøvelsar. Den soniske forma Amandine plasserer dette inn i er av det der dimma og ikkje altfor hastige folk-rock slaget. Dei er som kjent ikkje dei einaste som prøver å gjere seg forstått på den måten.

Skulle det vere noko som skil Amandine ørlite ut frå den store melankoli-erobra americana-bunchen må det vere at dei lar pianoet spele ei meir framståande rolle enn kva eit veldig gjennomsnittleg gitarfokusert band gjer. I tillegg kan vi kanskje trekke fram lyden av ein trompet som kjem veltande i forsiktige former her og der.

Amandine albumdebuterte hausten 2005 med plata This Is Where Our Hearts Collide. I sine finaste augeblikk, manifestert gjennom låtar som Halo, Blood & Marrow og eit par til, vitna det albumet om eit band som i alle fall tidvis meistra kunsten å skape melodisk tiltalande stoff innafor sine noko snevre rammer. Eg opplever i grunn rammene endå snevrare på denne EPen. Det taper den på. Det er vel eigentlig berre avslutningssporet Between What He’s Saying and What He Regrets med sine vene melodilinjer, og sitt sordinerte og fruktbare samspel mellom piano, cello og banjo eg finn meg verkelig godt til rette i selskap med. Kanskje til dels også Sparrow med sitt trekkspel og sitt undergangsbodskap; «lift me up so I can see my love, expire». Resten av spora er slett ikkje skandalaust dårlige. Det er berre det at dei aldri kjem fram frå sitt tilvære i skuggen, dei smyg rundt der som ein grå liten hær utan merkbar dynamisk tyngde.

Så nei, det er neppe denne utgjevinga som vil sørge for at lyset finn fram til den tungsindige Gävle-kvartetten.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Nov11

The Agnostic Mountain Gospel Choir – Fighting and Onions

Posted on by
Standard

Uflidde og med krumma nakke kjem dei skrålande i ei gammal støvsky full av blues.

cover  Eit bilde: Bortover ein støvete landeveg går ein mann med ein gitar slengt over skuldra og eit mystisk smil kring munnen. Tilbake i vegkrysset står ein svart og illeluktande skikkelse med ei sjel i handa. I skuggen av ein busk like ved står det eit uflidd kor og syng med råbarka stemmer ein song dei har lært av Son House. Den heiter Preaching Blues;

I’m gonna preach these blues and I’m gonna choose my seat and sit down,
But, when the Spirit comes, I want you to jump straight up and down.

Dei kallar seg The Agnostic Mountain Gospel Choir, og bildet eg ser dei for meg i har eg etterkvart oppdaga at er litt på kant med sanninga. For skal vi tru biografien deira lever og bur dei i den kanadiske vintersportsbyen Calgary. Og dei lever der no. Dei er heller ikkje eit kor i ordet si eigentlige meining, men ein kvartett som i tillegg til å synge med ruskne stemmer, trakterer strengeinstrument av ymse slag og dunkar på saker og ting for å gje stoffet sitt eit rytmisk fundament. Noko dei gjer med krumma nakke, og ei åtakslysten og uraffinert innstilling.

Ganske så direkte og redigeringsfritt har banden spelt inn 12 sjølvkomponerte og 5 lånte songar som, om vi skal halde fram med å snakke om det soniske bildet, kunne vore ein del av eit 1930-talssamanstøyt ved Mississippideltaet sine breidder. Robert Johnson kunne ha vore der, like så Son House og Charley Patton, og kanskje kunne vi ha skoda Alan Lomax og hans venn Leadbelly i fronten av ei lita støvsky lenger nede i vegen. Brawler-utgåva av Tom Waits har vore der fleire gonger, og Bob Dylan henta ikkje så reint lite frå dei same tuftene til sin Modern Times. Personleg synst eg desse frilyndte agnostikarane si pasjonerte framstilling er vel så interessant som det litt i overkant oppskrytte albumet til ærverdige Zimmermann.

Dei er gospelkoret som akkompagnert av ein grumsete slidegitar inviterar til bordsete ved Guds bord, men som neppe mottar invitasjon til kyrkjekonsertar. Ein annan stad fører den same slidegitaren an i eit bitande punkblues-ritt kalla Weasel. Dei gjer ikkje ved dørene, og angen som ligg igjen etter dei minnar mest av alt om svovel. Så det burde ikkje komme som ei overrasking når dei i krypande og mørk folkblues-tapning hevdar at Death Don’t Have No Mercy.

Personlege favorittar er den seige og rytmisk distinkte tolkinga av Skip James sin Special Rider, og ikkje minst den kraftfulle og skrålande klagesongen Oh Sorrow, som står og dirrar ein stad midt mellom Waits og Sixteen Horsepower.

Ein del av låtane blir kanskje litt tronge reint melodisk, og opplegget taper stundevis litt av gnisten i andre halvdel. Men her er like fullt nok av Fighting and Onions til at det skal kunne svi dugande i sentrale sanseorgan når dei er ferdige.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Nov11

AdamCain – The Monkey’s Raincoat

Posted on by
Standard

Ein godhjarta syndar kjem vandrande, med sekken full av velbrukt melankoli.

cover  Eg har ingen problem med å tru på AdamCain sin frontfigur Arnstein Hammershaug når han proklamerer seg som ein syndar med eit godt hjarta. For gjennom tolv melodisk vennlegsinna låtar høyrer vi han her i rolla som den omtenksame og humanistiske formidlar. Han har ei varm stemme som heile tida held seg i eit avmålt lende. Han skaper tonar som aldri smyg seg utanfor ei poprock/rootsrock ramme. Og han skriv tekstar som enten dveler ved dei nære og litt vemodsfulle ting, eller som tar føre seg meir globale problemstillingar på ein politisk korrekt måte.

For eit par år sidan gav AdamCain ut ein firespors EP. Den varsla om ein låtskrivar med dugande forstand på korleis ein kan få tonar til å låte vel i hop. Problemet den gongen var eit litt einsarta, tamt og sjansefattig lydbilde. I eit forsøk på å rette opp i dette har dei på denne fullformat-debuten fått med seg Eystein Hopland som produsent. Ein kar som for underteikna er mest kjent som gitarist i det smått legendariske bandet Sister Rain, men som dei seinare åra har miksa og produsert både elektroniske saker, popting og meir rockbaserte uttrykk. Og ja, det har blitt ein meir organisk og levande lyd på The Monkey’s Raincoat.

Skal ein gjere eit forsøk på å plassere AdamCain på ein referanseskala så ligg dei til tider ganske så nær opp til Midnight Choir. Ved nokre høve, som i den fire linjer lange brua i Together Again, finn vi dei endåtil igjen midt blant lånte midnattstonar. Dei har ting tilfelles med amerikanske singer/songwriters som James McMurtry og John Mellencamp. Her er fleire treffpunkt mot australske aktørar som The Triffids (Calenture) og The Saints (andre utgåve). Og den svale og tilknappa stilen deira har vel også ein del tilfelles med Chris Rea sin lakoniske stil.

Ein meir levande lyd nemnte eg. Meir variert bør eg vel også legge til. Instrumenta går aldri i vegen for kvarandre og kladdar det til. Her er pusterom, og her er handlingsrom der kvar enkelt for komme innom og spele. La oss ta Stay, til dømes. Den er fundert på eit dugande, om enn kanskje ikkje altfor spennande melodisk mønster, men duvande orgeltonar, fylgt opp av latino-inspirerte og deretter ørkenfarga gitarinnspel løftar den fram i eit fint lys.

Sjølv om låtane individuelt sett får ei luftig og gagnleg handsaming, blir det til slutt kanskje litt vel mange av dei. Eller rettare sagt, dei skil seg i litt for liten grad frå kvarandre. Eit noko breiare tonalt skjema, med innslag av litt meir rufsete kantar trur eg i alle fall ville vore ein effektiv katalysator for å fange denne lyttaren sin interesse i samfulle 50 minuttar til ende.

Uansett, ein god halvpart av låtane har særpreg nok til leve vidare også etter at neste hauststemte trubadur har meldt sin komme. Og den aller beste av dei er den som skil seg mest ut frå dei gjengse formene. A Place Called the Original Sin, låta som fremjar credoet eg nemnte i første avsnitt. Med frisk hjelp av eit par blåsarar ifrå ska-bandet The Uptowners blir ein invitert med på ein velgjerande tur til dette «sinful, holy land», der ein kan la vemodet ta friminutt. Det dukkar snart opp igjen, og gjer nok aller sterkast inntrykk når Hammershaug syng om det komplette mørket og rimar pain med rain i January Rain.

Ein blir altså ikkje utsett for dei store og grensesprengande krumspringa, verken i tone eller ord. Det er det kjente og det milde, det er lammet og ikkje ulven, Abel og ikkje Kain. Og kvifor ikkje? Skjemaet skulle berre ha femna litt breiare.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov11

Absentee – Schmotime

Posted on by
Standard

Ei grovkorna røyst, trøblete historiar og vitale tonar. Slikt blir det skikkelig Schmotime av.

cover  Det ligg utvilsamt eit stort potensiale og ein gylden mogleik i den første setninga. Ein mogleik til å manifestere seg på skarpsindig vis, eller til å servere ein snedig formulert indikasjon på kva vi kan ha i vente. Litteraturhistoria har sine klassikarar, og rockehistoria sine. Patti Smith sin «Jesus died for somebody’s sins, but not mine» og Bob Dylan sin «Once upon a time, you dressed so fine, threw the bums a dime, in your prime, didn’t you?» er to. Om den første linja på debutalbumet til London-bandet Absentee kjem seg inn i klassikar-rekka skal eg vere varsam med å forfekte, men den har i alle fall ikkje passert forbi meg unotert:

In my life I have been known, to bring home more troubles than I’ve solved

Når orda i tillegg blir forkynt av ei røyst som opererer i dei djupaste og mest røykskada delane av det menneskelige stemmeregister (som ein fusjon av Leonard Cohen og Mark Lanegan) er ei stålsikker merksemd spikra.

Absentee byrja så smått å ta form rundt 2004. Låtskrivar, gitarist og innehavar av den der røysta, Dan Michaelson, fekk med seg tangent-traktør og innehavar av ei røyst med eit diametralt motsett tonegrunnlag, Melinda Bronstein, for litt musisering. Ei og anna låt blei spelt inn, eit par singlar vart gjevne ut, fleire instrumentalistar kom til (på eit stadium var Romeo Stodart, no betre kjent frå The Magic Numbers, bassist), dei blei eit band, og dei tok eit namn. I 2005 gav dei ut mini-albumet Donkey Stock, og vart tildelt nokre minuttars merksemd i ikkje altfor pålitelige NME. No inviterar dei til Schmotime. Eg trur du gjer deg sjølv ei teneste om du møter opp.

For Absentee har meir å by på enn ei probat førstelinje og ei minneverdig røyst. Ja opningssporet More Troubles har meir å by på det også, der det smyg, stikk og stuper framover i eit laust men dynamisk driv bore fram av orgelbølgjer, gitarlicks og blåsarar, og med kraft i trommeslaga. Fyren som fører ordet har vikla seg inn i minst ei kvinnehistorie for mykje, og sit no og lurer på om elskerinna framleis vil bli hos han «when the black of my heart begins to show». Det er nok ikkje utan grunn.

Absentee er ein kvintett med ei både hengslete og energisk innstilling. Det går framover, til tider både drivande og larmande også, men ikkje på ein lettkøyrt og brei veg, her er det humpar og svingar, samt to grøftekantar dei stort sett held seg unna. Ein tanke som ramla ned i hovudet mitt under første møte var at dette kunne ha vore lyden av Screaming Trees som trakka rundt i Magnetic Fields, med The National dansande på eit Pavement like ved. Referansen er slett ikkje 100 % dekkande (knapt nok 69 %), men eg nektar like fullt å sleppe heilt tak i den.

Dei fem diskar opp med låtar støypt i kjente former, der rockdosen er større enn popdosen, men begge dosane er viktige. Dei gjer det med overmannande melodisk slagkraft og personleg finesse som fremste karakteristikum. Og ikkje minst, Michaelson har sekken full av interesseskapande skildringar så kløktig formulerte at ein fort skjønar at opningslinja ikkje var eit slumpetreff.

We Should Never Have Children blir det hevda med styrke, og i hardnakka kamp med ein malande gitarvegg, etter at trøbbelet i første spor har lagt seg. Michaelson startar med å erklære at «Oh darling, you’re no oil painting, and I’m no Michelangelo, no, no», før han litt seinare nokså skånsellaust trekker denne slutninga; «some people never should have met, let alone find themselves in bed». Og då skulle vel dei fleste ha oppfatta at det ikkje er dei rosenraude mellommenneskelige tilhøva ein kan skode under Schmotime sine diffust opplyste lampar. Men sjølv om dei driv i svartmalingsbransjen er det likevel stundom eit litt oppstemt drag over Absentee. Litt fordi ein kan ane ein eim av svart humor her og der, litt fordi Melinda Bronstein si lyse røyst dukkar opp innimellom og kontrar Michaelson sin gravkammerbass med litt «do-be-do-do» og slikt, og litt fordi tonefylgjet til tider har preg av å ha vore innom eit livleg pop-party.

Aller mest av Melinda i vokalform får vi i den diskuterande duetten You Try Sober. Ein blå poprock-sak, der dama er nattevandraren og mannen den frustrerte og forsømte. Dei livlegaste tonane har den blåsarfriske There’s a Body in a Car Somewhere fått utlevert. Og i kategorien brunstig, klorande, tøff og vanedannande slår både Something to Bang og Weasel solid frå seg. Førstnemnte med det livstrøytte sukket «I’m tired of being a man, there’s always something to bang» sentralt plassert, og sistnemnte med den kjekke Cash-finta «it’s hard to get up when you’re down, down, down» som illustrerande våpen.

Ved eit høve blir det, medan strukturen går frå smygande lap steel-kos til kvesste el-gitar åtak, nokså iherdig hevda at Truth Is Stranger Than Fishin». Ein liknande struktur har også avsluttande Treacle fått utdelt. Den startar som ein Lambchopsk ballade, men endar som ein smått monumental himmelstormar, der det forsonande mantraet «oh my love, you get sweeter everyday» blir gjentatt fleire gonger enn sunt er.

Schmotime før showtime everytime.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov11

Youth Group – Skeleton Jar

Posted on by
Standard

Ein ung, viljesterk og habil poprock-kvartett frå Australia.

cover  Skal vi tru Youth Group sin offisielle heimeside-biografi, så er bandet å finne i fremste rekkje i ein spennande ny æra for australsk alternativ musikk. Hmm og hmm, seier eg då. Eg har nok fått med meg at det ikkje akkurat har vore 80-tals farsott «down under» dei siste ti åra, men eg nektar å gå med på at det har vore så skrapa at eit for så vidt bra, men verken spesielt spennande eller alternativt band som Youth Group skal fortene ein såpass gullkanta merkelapp.

Det er, som bandnamnet tyder på, unge folk som fyller dei ulike rollene. Skeleton Jar er deira andre album, og er lyden av ein gjeng som har latt seg påverke frå ulike hald, utan at dei heilt har funne sin eigen signatur, ikkje enno i alle fall. Ein kan høyre litt ekko frå Death Cab For Cutie sin poprock-mikstur, og sanse litt Siamese Dream-æra Smashing Pumpkins. Rettar vi så blikket mot dei britiske øyer finn vi også visse ekvivalensar mot band som James og Echo & the Bunnymen. Dei set saman melodilinjer av habil karakter, ja, av og til av det beint fram velkolorerte slaget, til og med. I sitt forsøk på å bygge låtane inn i spenningsfylte felt nyttar dei det smarte gamle kontrast-trikset. Dei startar oftast låtane forsiktig for så etterkvart å sende dei inn i meir eksplosive parti. Derifrå kan dei så enten berre auke trykket eller roe ned att og køyre ein vekselverknad.

Med ei uforderva og glasklar røyst syng frontfigur Toby Martin om å føle seg framandgjort, miserabel, svikta, forbanna, usikker og lykkeleg nok. Tekstlig kjem han brukbart ifrå det, han har klora ned fleire linjer som vil tåle å stå i sitatlyset, sjølv om den samla framstillinga kanskje kan bli litt i overkant deprimerande. «I was a tourist with no story, lost in this purgatory,» syng han med overtydande kraft i den spretne og melodisk vellykka Shadowland.

Eit litt mindre melodisk gangbart tittelkutt startar med den nådelause og uløyselige problemstillinga «I feel like hell, you feel like dancing». Jadå, her er det kollisjonskurs og sjølvforakt så det held, det er nesten så ein mistenker fyren for å ha høyrt på ei Nirvana-plate og to også. The Frankston Line går like resolutt ut; «the day is grey, I don’t love you anymore», men tør litt opp etterkvart i eit fint nok refreng; «I won’t leave you, the sea’s so beautiful». Sterkast er Baby Body, ei låt boren fram på friske tonar og som når sitt klimaks i det Toby Martin går opp i The Shins liknande falsett i refrenget; «you wanted everything to change but you could only change your name». I overkant av heiderlig omtale kan også bli tildelt den lange skimrande balladen See-Saw, og den vekselvis aggressive og melankolske Why Don’t the Buildings Cry?

Dei vil mykje, dei får til ein del, men ikkje meir enn at dei berre blir eit dugande band blant mange andre dugande band.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov11

Neil Young – Prairie Wind

Posted on by
Standard

Ikkje nypløgd og revolusjonerande grunn, men ei nennsam og fin stund.

cover  I refrenget på The Painter hevdar Neil Young at «if you follow every dream, you might get lost». Ein påstand som nok også vil vere ein del av sagaen omkring alle dei musikalske vegane Young sjølv har fylgt dei siste 40 åra. Vi skal likevel vere veldig tilfreds med at han har gått der draumane, impulsane og hans eigenrådige sinn har ført han. For det har som vi veit resultert i meisterverk som Everybody Knows This Is Nowhere, On the Beach og Tonight’s the Night. Og då kan i alle fall eg godt tåle at han innimellom også har forsynt oss med skrantne saker som Trans, Everybody’s Rockin» og Are You Passionate? Mange vil visst ha det til at hans førre utgjeving, den konseptuelle Greendale, også høyrer til i sistnemnte kategori. Det stemmer nok ikkje heilt, for den grev seg nemlig med elektriske klør inn i øvre del av det store midtsjiktet. Eit sjikt som hans nyaste Prairie Wind også smyg seg svalt inn i.

Neil Young har hatt nærkontakt med døden dette året. I mars fekk han konstatert ein hjernebløding, og nokre månader seinare døydde faren hans. Desse hendingane, samt det faktum at han snart rundar 60 år, har sett sitt tydelige preg på Prairie Wind sitt tekstlige innhald. Utan å vere i nærleiken av sine skarpaste poetiske augeblikk, serverer han habile tekstar av erkjennande og tilbakeskodande karakter. Her er det vage barndomsminne, gulna familiebilete og nostalgiske funderingar. Det er kvardagsskildringar av levd liv i rurale omgjevnader, der «the farmer’s wife hangin» laundry in her backyard» og «an old man walks along the sidewalk with sunglasses and an old stetson hat». Medan vinden i frå prærien kjem i lange og harde, men av og til også i milde, drag. Hovudfokuset er ei varleg men eintydig erkjenning av at tida går, frå ein mann som har nådd hausten i livet.

Han er ikkje innom marker han ikkje har pløgd før. Lyden er i hovudsak av det akustiske slaget, og tonen er den folk- og countryfarga. Innafor denne ramma både låner han og brukar om att stemningsavlande manøvrar og melodiske linjer han har skapt før, men det vert stort sett gjort med skarp nase for kva som passar seg, så ein flau smak av idetørke fører det vel eigentlig ikkje med seg.

Det mest opplagte tjuveritoktet oppi eiga skattekiste gjer han med tittelkuttet. Versa her er lagt i eit melodisk lende så nær opp til Tonight’s the Night det vel går an å komme. Men teksten har ingenting med Bruce Berry eller heroindød å gjere. Den handlar om minner. Eller rettare sagt eit forsøk på å minnast, noko faren sa før tida tok grep om hukommelsen hans. Refrenget kontrar forresten mykje av Tonight’s the Night-assosiasjonane med sin fyldige og sømelige harmonisong og sine blåseturar i Wayne Jackson frå Memphis Horns sin regi.

Før ein har komme så langt har den enkle og melankolske The Painter ført lyttaren inn på Harvest-sporet. Eit spor Young ferdast trygt langs dei neste femti minuttane, sjølv om han også tar sine avstikkarar nedi grøftekantane og utpå markene omkring. Tributten til hans gamle gitar (This Old Guitar) lurer seg innom nokre gitarfigurar frå Harvest Moon, men er først og fremst ei lun og verdig lita vise til ein trufast fylgjesvenn i trøbbel, håp og frykt. Emmylou Harris er forresten med og korar på denne. Noko ho også gjer i den meir drivande Far From Home. Ei låt driven fram av Memphis Horns i inspirert partnerskap med Young sitt munnspel. Og der hovudpersonen kjem med eit sterkt ynskje om å bli gravlagt «out on the prairie, where the buffalo used to roam».

Lengst i utkanten av Harvest-landskapet finn vi den el-gitardrivne og litt motlause No Wonder. Med både livet sine gode og dramatiske stunder som bakgrunnsteppe er Young her midt inni albumet sitt sentrale bodskap; «Tick tock… we’re losin» time».

Innspelingane er gjort i Nashville med eit rutinert lag av medhjelparar. Den smått legendariske Spooner Oldham fordeler piano- og orgeltonar med sikker hand, og Ben Keith sine lengtande steelgitar-tonar smyg seg med som eit sårt ekko av fjorårets prærievind. Element som den vakre visa Here For You er rikt krydra med. Her nyttar Young det velkjente årstidgrepet, der desse vert til metaforar for livet sin gang. Medan When God Made Me avsluttar seansen med ti spørsmål om Gud i pianodriven gospelballade-fasong.

Det er nokre år sidan no at underteikna kom fram til den erkjenninga at Neil Young sannsynlegvis leverte sitt siste meisterverk med Ragged Glory – i 1990. Så derfor møter ein no opp på valen med litt meir edruelige forventningar, enn kva ein gjorde fram mot midten av 90-talet. I så måte representerer Prairie Wind eit formålstenlig stykkje haustmelankolske godtonar, som det slett ikkje er meiningslaust å bruke ein del tid i selskap med.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov11

XTC – Apple Bite

Posted on by
Standard

Poptonen deira er kanskje litt spakare no for tida, men du verden for nokre minner dette triggar.

cover  Det er i slike tilfeller ein blir kraftig minna på at ungdomstida visstnok ikkje var i går likevel. Til daglig går ein her og innbillar seg at pensjonist-tilværet ligg langt, langt fram i tid. Så får ein smake på ein liten bit av dei gode gamle kompisane i XTC sine siste musikalske bravadar, og byrjar å tenke tilbake. Aaahh, ein treng ikkje søkje langt inn i hukommelsen sine kammer før ein finn nokre skikkelig vitale toneminner.

Eg trur det må ha vore på det for lengst pensjonerte radioprogrammet Pop Spesial eg høyrde låta første gongen. Bandet sitt namn blei ein smule upresist notert som Ecstasy, men låta heitte utan tvil This Is Pop? (med spørjeteikn ja, skulle eg finne ut seinare). Den vart ganske fort ein av dei viktigaste låtane i underteikna sin transformasjon frå fersk tenåring til ikkje fullt så fersk tenåring, frå uskylda og Living Next Door to Alice til dei bitre erfaringane og Love Will Tear Us Apart. Den stilte det same spørsmålet eg hadde fått slengt etter meg mange gonger; «What do you call that noise that you put on?». Og den gav det essensielle svaret «This is pop, yeah yeah».

Året var 1978. Eit kjapt reknestykke seier meg at det er 28 år sidan. Eit ikkje fullt så kjapt reknestykke seier meg at det er mindre enn det til pensjonist-tilværet kjem snikande. Og her står eg framleis og gaular på den same strofa.

Vel, det gjer visst Andy også. Og Colin.

Ein gong var dei ein kvartett, men no er dei berre to. Andy Partridge og Colin Moulding. Låtskrivarane, songarane, gitaristen og bassisten, drivkreftene. Då dei med popfiksert punkglød for alvor fyrte opp på tampen av 1977 var det frenetiske orgeldrivet til Barry Andrews også ein sentral faktor. Debutalbumet White Music er meloditett og nervøs nybølgjete spasmepop av det komplett uimotståelige slaget. Oppfølgjaren Go 2 er meir av det same, men kanskje med litt mindre ressurssterke melodiløysingar. Så sa Andrews takk for seg, og gitaristen Dave Gregory tok plassen hans.

Det er tid for Making Plans For Nigel. Endå ein av det seine syttitalet sine klassiske låtar. Trommelyden til Terry Chambers veks litt, gitarlyden blir skarpare, mens den ultraenergiske framferda frå dei to første platene blir justert litt ned. Fleire XTC signerte album kjenneteikna av melodisk spenst, men også tidvis intrikate vegval, dukka opp utover åttitalet. Beatlesk new wave, gjort i ein djupt engelsk tradisjon.

I 1986 vart den utspekulerte tonesjongløren Todd Rundgren med XTC i studio. Resultatet fekk tittelen Skylarking og er, ved sida av debuten, bandet si sterkaste plate. Leiken og elegant kolorert pop-psykedelia. Etter denne roa dei ned. Det tok lengre tid mellom utgjevingane, og popkrafta vart også noko spakare. Dermed sklei dei sakte men sikkert utav fokus, og etterlot seg plassen på den sentrale delen av popscena til namn som The Posies, Matthew Sweet og Teenage Fanclub.

Facts: Det har ikkje komme nytt materiale frå XTC sidan dei rundt årtusenskiftet gav ut albuma Apple Venus, pt. 1 og Wasp Star (Apple Venus, pt. 2). I fjor vart desse to platene samla i ein Apple Box, der dei også fekk selskap av ein del demo-innspelingar. Frå denne har dei så plukka 6 spor samt plussa på med to nye. Og vips, så har vi den dryge halvtime-lange aperitiffen Apple Bite.

Det er vel ingen overrasking akkurat, men bruken av Apple-namnet her har nok langt fleire knytepunkt mot ein legendarisk Liverpool-kvartett enn mot eit visst datamaskin-merke. I det heile er det vel lite med overraskingar her. Dei opererer innafor sitt utprøvde univers, og dei kan sitt handverk. Her er låtar som kitlar og pirrar litt sånn i forbifarten, men som i det store biletet nok ikkje gjer så mykje meir enn å rette merksemda mot ei tid som var.

Det er Andy Partridge sitt namn ein i første omgang forbind med XTC, men ein skal ikkje gløyme at fleire av dei beste låtane til bandet er det Colin Moulding som står bak (Making Plans For Nigel, Ten Feet Tall, Grass). Av dei to heilt nye låtane her kjem også Colin sin mjuke, velstelte og veldig engelske Say It langt betre frå det enn Andy sin noko forserte og standardiserte Spiral. Men aller best er Colin sin festlige In Another Life. Her han med velkjent engelsk innstilling, både i tonar og ord, ser seg sjølv som ein meir framgangsrik elskar i eit anna liv. Partridge sin orkestrale og monumentale, men likevel opne og rytmisk lettbeinte Greenman driv også fram i fertile former. Mens same mann med ei låt som Stupidly Happy har skapt ein riffbasert parantes som er artig sånn cirka tre gonger.

Så sjølv om XTC stadig drar fram tonar ein kan kjenne seg vel i hop med, er dei nok ikkje lenger heilt kva dei var. Ikkje dei heller.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov11

Woodbine – Best Before End

Posted on by
Standard

Spartansk og sordinert popmusikk som av og til lar seg utfordra av litt beats og krypande el-gitar figurar.

cover  Dei forhastar seg ikkje, dei tre i engelske Woodbine. Drygt fem år etter at debuten var klar kjem oppfølgjaren. Tonane dei held seg med talar og same språk: «Vi har god tid-språket.» I eit avmålt leie presenterar dei songar med ein hang til å dvele ved livet sine meir melankolske stunder. Graeme Swindon og Susan Dillane bytar på vokalansvaret, tredjemann er Rob Healey (som midt på 90-talet var med i ei tidleg utgåve av Cornershop). Lydbiletet er som regel veldig spartansk, gjerne berre ein akustisk gitar (eller to) og ein tamburin i det fjerne. Dei følgjer med andre ord ei lei ikkje heilt ulik den amerikanske band som Low og Spain i si tid også la inn på. Like fullt er det når dei utfordrar rammene for denne leia, i albumet sin andre halvdel, at Woodbine klorar til seg mest merksemd.

Cope ikkje berre rimar på Hope, men er også ei låt med sterke assosiasjonar til Hope Sandoval (Mazzy Star). Døsig, atmosfærisk og med trolske ekkoeffektar. Ein vert ført inn i ei stemningssfære som forsvinn i det kutt to gjer seg til kjenne. Den Swindon-sungne Morning Starts Cold er uggen halvpsykedelisk pop som ikkje vinn heilt fram. Dei tre neste, alle med Susan på vokal, imponerer heller ikkje. Det blir for meloditamt, tynt og einstonig. Det er først når Graeme for andre gong overtar mikrofonen med sårsøte Monkeys at ein byrjar å få trua tilbake på at dette kan verte Best Before End likevel.

På Cop On dukkar litt kravlande wah-gitar fram oppå eit varleg men effektivt beat. Høgdepunktet er Me Me Me med sin ertande rytmikk kombinert med melodifine vendingar og veltilpassa støy. Medan Drink Drive er psychpop av dugande klasse med eit festlig refreng; «I shouldn’t drink drive, smoke, have drugged sex, think about my ex, but I do…» Ban Everything er snillare enn kva tittelen tydar på. Skal vi seie trip hop i Lancashire-drakt? Når dei så igjen trør ut i varleg og eterisk visepop-lende på Unbelievable er det til innsmigrande tonar.

Joda, dei kravlar og kryp som ein vivendel skal gjere, blomstrar gjer dei med. Dessverre av og til i eit litt for anonymt terreng, og så veldig giftige er dei nok ikkje.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov11

Wolf Parade – Apologies to the Queen Mary

Posted on by
Standard

Hengslelaust, basslaust og stundevis fokuslaust, men slett ikkje verknadslaust frå eit av denne hausten sine største hype-offer.

cover  Ooohh-skralla-la-la-lama. Eller noko i den duren. Det er nemlig ikkje heilt utan grunn dei har valt å kalle seg Wolf Parade. For kva er ein ulveparade om ikkje eit glupsk, glefsande, oppjaga og ubereknelig framstøyt. Der det tilsynelatande er ingen som har den fulle kontrollen, og den skrallande, skeive og febrilske dansen verkar å vere av det impulsstyrte slaget. Like fullt når den stort sett sine mål, stettar sine begjær og tar til tider til og med form som eit vinnande vesen. Kanskje meir på trass av enn på grunn av si framferd.

Dei er fire, og dei kjem til oss surfande på ei hype-bølgje frå Montreal. Men dei landar heldigvis ikkje som eit flaut mageplask. For som de sikkert no har skjønt, snakkar vi her om eit livsfriskt rock’n roll album bore oppe av ustabile men ved fleire høve svært så forførande tonar. Apologies to Queen Mary er deira debut i fullformat. Det er ikkje sensasjonelt stoff. Dei verken lirkar eller pælmar frå seg tonar av originalt kaliber. Førebels har dei vel også ein del skritt å gå før dei kan slå i bordet og proklamere seg som innehavarar av den fullkomne låtskrivarkrafta. Det dei imidlertid har masse av er eit feiande pågangsmot og ein lumsk attityde, noko som definitivt fører til at bataljen set sine spor.

La oss tenkje oss ein romsleg blikkboks. Oppi den puttar vi så fire klassikarar. The Lonesome Crowded West (Modest Mouse), Funeral (Arcade Fire), Doolittle (Pixies) og Remain In Light (Talking Heads). Vi ristar godt på den, riv opp loket, og ut flaumar lett retningsville men definitivt sterkt oppegga tonar. Lealaust, basslaust men slett ikkje verknadslaust spinn dei fire unge canadiarane slik vidare på velprøvde rock’n roll triks.

Spencer Krug sitt driftige keyboards-spel er like viktig for det energiske biletet som Dan Boeckner sine uforedla gitar-utfall. Desse to delar også på vokaljobben. Noko dei gjer med den same gløden som pregar deira instrumentelle handtering. Hadji Bakara utrettar probat elektronisk manipulasjonsarbeid, og Arlen Thompson (sist høyrt i samkvem med Arcade Fire) hamrar på plass effektiv rytmikk. Modest Mouse frontmann Isaac Brock har vore ein viktig person både i å skaffe dei kontrakt med Sub Pop, og i produksjonen av albumet.

Vel, produksjon og produksjon, vil kanskje nokon hevde. Og ein kan vel ikkje gje dei heilt feil i ein slik påstand. Den store ryddesjauen har nok ikkje grepe tak i verken Brock eller dei fire ulvane. For oss som likar musikken servert i litt uryddige former er ei slik innstilling slettes ikkje noko minus. Likevel blir det ved enkelte høve kanskje i meste laget vinglete og ufokusert.

Det opnar skarpt, barskt, surrealistisk og kompromisslaust med knokkelfunk-rockaren You Are a Runner and I Am My Father’s Son. Ei låt som mange sikkert har blitt kjent med på EPen som kom for nokre månader sidan. Når denne har spraka seg ferdig blir dessverre gnisten litt meir diffus dei neste minuttane. Modern World er ei heller daff poplåt, og Grounds For Divorce samt Fancy Claps rotar vekk nokre dosar med nødvendig dynamikk ved å sjangle fram i litt for fokus-slappe og melodisvake drakter. I låta som ligg mellom desse to gnistrar det derimot kraftig. We Built Another World er ein melodiflott og pågåande affære som hentar mykje næring frå Arcade Fire sine nabolag.

Favoritten på den før nemnte EPen var Shine a Light. Den har fått sin sentrale plass også her. Ei spektakulær og desperat låt med gospel i magen, Stones i ryggen, og melodisk virilitet kriblande over heile seg. Minst like forrykande og proppa på melodisk kraft er I’ll Believe in Anything. Frå det vert oppfordra med fresande fortviling i første linje om å «give me your eyes, I need sunshine», ser denne seg aldri tilbake. Det gjer ikkje den punka råtass-låta It’s a Curse heller, der den sparkar seg nådelaust gjennom både piggtråd og betong. Meir tålsame konturar sluttar seg omkring den over sju minuttar lange Dinner Bells, sjølv om det også her ulmar til innimellom. Melodisk har den mykje å gje, men misser litt av krafta si i det avsluttande og litt karakterlause instrumentalpartiet.

På sitt beste held Wolf Parade så absolutt kva hypen lovar, men sidan Apologies to Queen Mary også har sine meir skrantande felt, vert nok firarbanden i denne omgang helst ståande å sparke på døra til avdelinga for «ujamnt men likevel særdeles fascinerande».

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)