Category Archives: 2007

Des2

The Golden Dogs – Big Eye Little Eye

Posted on by
Standard

Pop som rockar i veg med ei offensiv innstilling og ein dugande meloditeft, men ikkje med det store særpreget.

5

cover

Det fremste våpenet til Toronto-kvartetten The Golden Dogs er deira offensive innstilling. I fotball eller sjakkverda ville denne innstillinga sannsynlegvis ha ført dei opp i trøbbel. På Big Eye Little Eye fører den dei inn på eit litt meir usikra og spenningsfullt territorium enn der ei meir kontrollert åtferd hadde ført dei. Eller for å seie det på eit litt anna vis, det er den offensive innstillinga som skil dei frå å drive heller formålslaust rundt midt inne i eit overfylt indierock felt.

Eg går utifrå at The Golden Dogs er omtrent like ukjent for dei fleste andre som dei er for underteikna. Så ein kort biografisk gjennomgang er kanskje på sin plass. Historia deira strekk seg tilbake til byrjinga av 2000-talet. Den omfattar i første rekke låtskrivar og fremste kreative kraft Dave Azzolini og hans kone Jessica Grassia. Dei to spelar på fleire instrument, og dei deler på det vokale. Debutalbumet deira kom ut for tre år sidan, bar tittelen Everything In 3 Parts, og var sett saman av to EP’er dei kom med i løpet av sine første år. Big Eye Little Eye er oppfylgjaren.

Det er mykje syttital å spore i låtmaterialet til Golden Dogs. Men det er ikkje eit smalt område av syttitalet dei har peila seg inn mot. Dei turar fram i nabolaget til New York Dolls med Dynamo, dei snusar på noko grytidleg Police-stoff i Never Meant Any Harm, for så i Painting Ape å trampe litt uvørent på tonar som kan minne om noko Supertramp har hatt for seg. Ein coverversjon av ein syttitals-låt gjer dei også. Paul McCartney sin Nineteen Hundred and Eighty Five. Utan heilt å få liv i den. I alle fall ikkje før dei går litt viltert til verks med eit par gitarar mot slutten. Noko dei forresten føler seg fri til å gjere ved eit par andre høve også.

Av meir samtidige akter har dei i den tøyleslause framferda si eit og anna felles med band som Modest Mouse og Wolf Parade. Og når dei søker mot dei verkelig høgtsprudlande poptonar kan ein ane konturane av både The Shins og The New Pornographers baki der. Speedige låtar som Construction Worker og Runouttaluck skulle vere popkjekke uttrykk for nett det.

Det at eg i løpet av desse linjene har tydd til utstrakt namnedropping kan kanskje vere illustrerande for særpreget til Golden Dogs. For det kan vel neppe seiast å vere av det mest imponerande slaget. Slik eg høyrer dei her er dei nok meir eit band på jakt etter ein signatur enn eit som har funne den. Eg har imidlertid høyrt rykte om at dei er eit heidundrande live-band. Nett det trur eg så gjerne. Samstundes ser eg heller ikkje bort ifrå at dei ved neste korsveg har meir av seg sjølv å vise fram. Det er noko med den offensive innstillinga deira som seier meg det.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des2

Diverse Artister – There’s a Hole in Heaven Where Some Sin Slips Through

Posted on by
Standard

Denne gongen er det venner av Glitterhouse som heidrar Van Zandt. Det blir mykje fin heider utav det.

6

cover

Det finst songar som kjem til å leve evig. Townes van Zandt har skrive fleire av dei. Det er no 10 år sidan den magre texanaren fant det der holet i himmelen og smaug inn. I åra som har fylgt har det blitt helde tribute-konsertar og dukka opp tribute-plater i eit kvanta få andre plar bli til del.

Då Townes van Zandt dukka opp på slutten av 60-talet vart han ikkje på noko vis skjenka den store merksemda, verken av musikkjournalistar eller den gjengse lyttar. Men etterkvart som tida gjekk skulle det vekse fram ein skare av verkelig dedikerte fans. Folk som utan blygsel plasserte han der opp saman med dei største av låtskrivarar. Ikkje utan grunn.

Poet er tittelen på ein Townes-tribute som dukka opp for nokre år sidan. Ein av dei som deltek der er Nanci Griffith. Ho seier dette om Townes Van Zandt: » Some of us songwriters are just lyricists, but he was definitely a poet».

It’s plain to see, the sun won’t shine today
but I ain’t in the mood for sunshine anyway
maybe I’ll go insane
I got to stop the pain
Or maybe I’ll go down to see Kathleen

Kathleen er definitivt ein av desse songane med evig liv. Kathleen er sannsynlegvis også den Van Zandt songen som har fått den sterkaste coverversjon-handsaminga, ever. Versjonen dukka opp i 1994. Som tittelspor på ein EP, av Tindersticks. Det er ikkje mange songar der ute like dirrande av smertefull desperasjon som Kathleen. Det veit Stuart Staples og hans kompanjongar, og dei grip fatt i den. Med eit overtydande grep. Bandet lar den steike på ei mørk sonisk grunnflate, medan Staples si kjenslevare stemme, og dramatiske strykarparti, lirkar seg inn frå kvar sin kant. Og manar slik fram bildet av denne hutrande skikkelsen med blodet drivande i rastlause former frå eit skjelvande hjerte. Ein sterk utfordrar til tittelen Tindersticks finaste augeblikk er den også. Skulle du vere i den situasjonen at du ikkje har tilgang på desse seks sublime minuttane i heimen, bør du handle. EP’en er då sjølvsagt eit utmerka val. Men det er ikkje eit dårlig alternativ å skaffe seg denne samlinga heller. For i tillegg til Kathleen får ein servert mykje anna dugande Van Zandt fortolking.

Fleirtalet av dei 17 spora på albumet er gjort eksklusivt for denne utgjevinga. Eit av unntaka er Paal Flaata sin versjon av Waiting Around To Die. Den er spelt inn i 1999, og er ein seanse som sannsynlegvis kan få karakteristikken; det beste han har gjort utan midnattskoret i ryggen. Skitten og med djupfølt blueskraft. Ei meir nennsam tilnærming har den andre skandinaven som er representert her, Christian Kjellvander, når han aleine med sin akustiske gitar syng seg igjennom Heavenly Houseboat Blues.

Artistutvalet på albumet er nok sterkt prega av at det er ei Glitterhouse-utgjeving. Dei fleste artistane som deltek her har fått distribuert fleire av platene sine nettopp gjennom kanalane til desse tyske entusiastane. Eit slags husband i den stallen må vel vere The Walkabouts. Dei gjorde sin definitive Van Zandt tolking då dei i høgelektriske former gjekk til åtak på djevelske Snake Mountain Blues. Den er med her i ei remiksa utgåve. Straumnettet blir også solid nytta når Steve Wynn og ein liten bande harvar over Lungs. Willard Grant Conspiracy tar det derimot langt rolegare, og gjer ein sakte nesten hymneaktig versjon av If I Needed You. Medan Knife In the Water harmonisyng og finn ein passe lunefull tone saman med Two Girls. Min nestfavoritt på samlinga trur eg likevel må vere Jim White & Mike Ferrio sin nennsame og djupfølte omgang med To Live Is To Fly. Men den er heller ikkje å forakte Ben Weaver sin strippa versjon av den marginalt melodiske Highway Kind (ei stemme og eit piano).

Som rimelig er dukkar det opp ein og annan mindre interessant sak også. Marah er og blir eit middelmåtig band, same kva dei tar tak i, og Jon Langford har nok hatt eit betre grep om blyanten når han teikna coverbildet, enn kva han og hans medsamansvorne har om White Freightliner Blues.

Hovudinntrykket er like fullt at her får vi servert nok ein velkvalifisert Van Zandt-hyllest. Det treng slett ikkje vere den siste.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Diverse Artister – Cowboy & Indianer Sessions vol. 1

Posted on by
Standard

Norskamericana frå sjefscowboy Skjeklesæther sitt lydarkiv. Mykje habilt stoff, og litegrann magi.

5

cover

Når Cowboy & Indianer-sjef Tom Skjeklesæther i desse dagar vil markere femårsjubileet for sitt kjære radioprogram med å gje ut ein CD, vel han like godt å spele ut det beste kortet med det same.

I ein kort tekst om bakgrunnen for dette albumet nyttar Skjeklesæther ord som destillert magi for å beskrive Vidar Vang sin versjon av Hank Williams klassikaren Weary Blues From Waiting. Det er ikkje vanskelig å vere einig med han i det. Åleine med sin akustiske gitar går unge Vang inn i ein varleg og sjelfull nærkamp med den gamle songen. Og han finn all lengselen Williams la inn der, og gjer den til sin. Det er i slike stunder ein ikkje føler trong for å kjekke seg med den klisjéfylte floskelen om at ein kjenner originalen, og at den sjølvsagt er betre.

I løpet av den neste timen gjer ein stor bukett norske (og nokon amerikanske) artistar for det meste coverversjonar av kjente og ikkje fullt så kjente låtar frå dei americana-groande jaktmarker. Alle låtane er spelt inn eksklusivt for programmet. Og dei aller fleste er spelt inn med lite straumtilføring og høg kassegitar faktor. Unplugged kalla dei det visst på MTV ein gong i tida.

Fem av artistane (Christer Knutsen, C.C Cowboys, Karin Wright, Omar Østli og Bill Booth) gjer nedstrippa versjonar av eigenkomponert materiale. Utan at nokon av dei bringer underteikna utav fatning på noko som helst vis. Låtane deira finn seg greitt tilrettes i den store grå dynga av høgst gjennomsnittleg trubaduring. Roy Lønhøiden kler av si eiga gjendikting av Townes Van Zandt sin Snowin» On Raton. Kjenningar av Lønhøiden veit at låta opna hans siste plate på utsøkt vis, den er ikkje nemneverdig svakare her.

Resten av spora er så vidt underteikna kjenner til låtar dei respektive artistane ikkje har gjort innspelte versjonar av før. To bergensarar vel seg Dylan. Sgt. Petter fortel historia om John Wesley Harding på sitt akkurat passe småskakke vis. William Hut og band prøver seg på I Shall Be Released. Dette er vel noko slikt som coverversjon nr. 3000 av akkurat den, og ein ting er sikkert: Hut og hans pertentlige variant er langt unna å finne fram til desperasjonen som Richard Manuel og The Band i si tid fant der. Mens vi snakkar om The Band, Home Groan vågar seg på It Makes No Difference. Det er ikkje Rick Danko-kvalitetar over Martin Hagfors sine vokale fraseringar, men han og resten av gjengen skaper like fullt ei nerve her som gjer versjonen meir enn dugande.

Townes Van Zandt fekk ein gong spørsmålet om kvifor alle songane hans var så triste. «Well they’re not all sad», svarte han «some of them are hopeless». Håpet er ikkje ein gong eit fjernt vindpust i hans song om den unge kvinna som kler seg opp og forlet barndomsheimen for å reise og møte den trulause forføraren St. John the Gambler.
Johnny Hide har berre kassegitaren og si flotte røyst å spele på når han gjer sin versjon. Det held lenge. Han syng dei sørgmodig vakre tonane så uttrykksfullt at det er som ein kan kjenne nærværet av «her frozen breath» og «mother’s tears».

Opplagt og med mindre Neil Young i røysta enn kva vanleg er gjer Saint Thomas ein absolutt levedyktig versjon av Neil Young sin Love is a Rose. Karen Jo Fields gjer ein personlig og fin versjon av Taj Mahal-låta Lovin» In My Baby Eyes. Hilde Heltberg syng James Taylor sin ikkje heilt ukjente You Can Close Your Eyes. Det har vel aldri vore blant mine favorittlåtar, og blir det ikkje i hennar versjon heller. Kevin Welch har Henning Kvitnes med seg som harmonipartnar i ein av Woody Guthrie sine mindre kjente songar, Peace Call, på habilt vis.

Tom Russell har ei røyst som er ei slags juniorutgåve av Johnny Cash. Det fell seg derfor ikkje heilt unaturleg for han å gjere ein versjon av Big River. Habilt det også. Eg er derimot litt meir usikker på kor naturleg den kraftfulle Texastrioen Grady følte det var å harve over Hank Williams sin Honky Tonkin». Å høyre dei gjere det er litt artig eit par-tre gonger, men så føler ein seg ferdig med den versjonen.

Bonuskuttet med Onkel Tuka er ei oversetting av Van Zandt sin countrygospel Two Hands, her To Hender. Den blir for tynn og ikkje heilt truverdig (men det siste er kanskje meininga også?).

Alt i alt renn det altså ikkje over av verkelig sublime augeblikk, men ei hyggelig lita markering like fullt.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des2

Corado – Corado

Posted on by
Standard

Whopper er parkert, men sjåførane køyrer vidare, inn i eit sfærisk americana-landskap.

5

cover

Før var det Whopper, no er det Corado. Før var det pop med ein viss grad av futt i, no har poptonen tatt ein sving i retning av eit meir sfærisk americana-landskap. Og så er dei berre to. Begge heiter Anders. Hole og Bortne. Sistnemnte debuterte i fjor som romanforfattar med boka Et Bra Band. Corado er ikkje så verst, dei heller.

Det er lite gitar her, i alle fall av den elektriske sorten. Dei fleste låtane har keyboards/piano som hovudinstrument. Dei fleste låtane sig avstad, utan å ty til støyande fakter, i eit ikkje altfor hastig tempo. Dei er ikkje høge på originalitet, men fleire av dei har eit melodisk vesen det går an å like.

Eg sa dei var to, men det er dei ikkje heile tida. Dei har hyra inn nokre medhjelparar også. Bjørn Kåre Rambjør spelar trommer. Og trommelyd er det på dei fleste låtane. Eit par karar frå The Royalties bles i trompet og trombone på nokre av spora. Spesielt friskt lyde det når dei tutar i veg på den vesle sjarmerande poprakkaren We Got Nothing and We Are Not Going Anywhere.

Bortne fyller songane med små historier. Nokre som spenner over eit lengre tidsrom, medan andre meir har karakter av tilstandsrapportar eller stillbilde. Ingen tar for seg jubelscener. Ingen stirer ned i det ytste mørkret. Men dei har nok ein tendens til å operere i eit skikt noko nærare den siste tilstand enn den første.

Til eit vakkert pianotema, og i ei balladeform som har litt Wilco i seg, skildrar opningssporet ein tilstand som går frå hutrande til håpefull. «2002 – the year before I met you», året då hovudpersonen var tørst, svolten og redd for å ikkje bli sett, året han utforska «the why in when», året som tok slutt og vart til «2003 – the year when you found me».

I Some People Always Forget får songaren harmonisk hjelp av ei kvinne. Ho heiter Mari Persen og står bak skuldra hans og syng varleg med på strofer som; «some people always fall in love, not you, you don’t believe that love walks easily». Det er vemodsvakkert og det er popyndig. Meir brutale realitetar vert behandla i See You on the Flipside. Eit drama i tre akter. Om tre forkomne skikkelsar og deira veg mot undergangen, eller mot lyset «on the flipside».

Då har eg nemnt fire songar. Det er dei fire beste. Det er absolutt ein del habilt å spore i resten av seansen også. Samstundes opplever eg at det nok grånar litt til i siste halvdel av plata. På det soniske plan blir det då litt mykje det same opp igjen. Litt mykje piano og keyboards, litt lite nyansar, og litt svakare låtar.

Det er ikkje musikk som røvar hjerta, eller bringer ein ut av balanse. Slett ikkje. Men albumet har noko lite ved seg som gjer at det kan finne vegen utav hylla igjen. Og det er det jo slett ikkje alle som har.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Elizabeth Cook – Balls

Posted on by
Standard

Ei countryfrisk sørstatsdame det verkelig osar vilje, mot og attityde av.

8

cover

Med famnen full av forboden frukt, ein myndig sørstatsaksent, og utan spor av nøling i blikket kjem Elizabeth Cook dansande mot ein. Sometimes It Takes Balls to Be a Woman syng ho på albumets sentrale kutt. Og det er ingen tvil om at ho har det. Har det som skal til for å føre arven etter Loretta Lynn og Dolly Parton vidare. Vidare med ei låtskrivarkraft og ei twangy og ektefølt åtferd ein ikkje treff altfor ofte på i countrykretsar no til dags.

Eg trudde lenge at Balls var hennar debutalbum. Det falt meg sjølvsagt ikkje inn at noko så friskt og freidig kunne ha passert meg uhøyrt over fleire år. Men det har det. Balls er Elizabeth Cook sitt fjerde album. Dei tre første har enten blitt gitt ut på små uavhengige selskap med skrantande distribusjonsordningar eller blitt latt i stikken hos eit omstrukturerande større selskap. Beklagelig, for denne dama har langt meir å by på enn all verdens Shania Twainer og Faith Hiller. Ikkje skulle det vere nokon grunn til å gøyme henne i garderoben heller, for folk med same tvilsame idear som den kinesiske OL-komiteen, berre ta ein kikk på coveret.

Ho har ein bakgrunn av det slaget ein lagar countrysongar om. Født (i 1972) og oppvokse under fattige kår i dei rurale strøk av Florida, som den yngste av 11 halvsøstrer og halvbrør. Mora var ein songar og mandolinspelar frå ei åsside i West Virginia, faren hadde lært seg å spele kontrabass i fengsel, der han sona ein elleve år lang dom for organisert heimebrenning. Ho stod på ei scene første gong fire år gammal, og song songar mora hadde skrive. Does My Daddy Love the Bottle More Than He Loves Me heitte ein av dei. Faren slutta visstnok å drikke ikkje så lenge etter at han hadde høyrt den.

Ni år gammal hadde Elizabeth sitt eige band. I 1996 forlot ho eit universitet i Georgia med dugande eksamenspapirer både i rekneskapsføring og informasjonsteknologi. Ho fekk ein kontorjobb i Nashville. Men ho ville ikkje berre jobbe på kontor. Ho ville spele. Og spelte gjorde ho. På scener rundt i landet, og i utlandet. Ein julidag i 2004, seier rykta, stod ho på scena under Seljord Countryfestival. Det var visstnok fleire tusen der. Eg kan ikkje skjønne anna enn at ho må ha gjort inntrykk, i alle fall på den oppegåande delen av forsamlinga.

Til å produsere Balls har dama fått tak på ringreven Rodney Crowell. Ein kar som har hatt fingrane sine bort på mang ei aktverdig countryplate dei siste tretti åra. Albumet er etter seiande i stor grad spelt inn live i studio. Og du verden så levande det er. Frå det innleiingsvis, til swingande tonar, vert proklamert at Times Are Tough In Rock’n Roll og fram til det ein dryg halvtime etterpå vert slått fast på håpefullt vis, akkompagnert av mellom anna nydelige feletonar, at det alltid kjem ein morgondag med nye sjansar. Always Tomorrow (som den låta då sjølvsagt heiter) er ikkje komponert av Alf Prøysen, men av Elizabeth sin ektemann Tim Carroll. Og er ein av to låtar på albumet som ikkje dama har komponert sjølv. Den andre heiter Sunday Morning. Og ja, det er sjølvaste Velvet Underground-klassikaren vi snakkar om. Eit modig val. Men full seier. For ho gjer den heilt og fullt om til sin eigen vare vakre trøystefulle countryballade; «Watch out, the world’s behind you, there’s always someone around you who will call, it’s nothing at all».

Sidan vi først er inne i balladeavdelinga. Down Girl, med finfin koringsinnsats frå Rodney Crowell og Nanci Griffith fortel ein skilsettande historie om jenta som «used to take chances» men som no sit der som ein skygge av seg sjølv og stirer i golvet. Litt meir up-tempo, men framleis i eit melankolsk hjørne finn vi også den sterkt Dolly Parton-slekta Mama’s Prayers. «I’m not in the hall of fame, I’m not on the wall of shame», men livet er strevsamt like fullt, godt då å vite at ein er til stades i mammas kveldsbønn.

Det er ikkje balladar som dominerer albumet. Meir framtredande er ein twangy rockin» stil med visse aner mot 50-talet, men definitivt ikkje mosegrodd. Førnemnte Sometimes It Takes Balls to Be a Woman er nok stjerna i den avdelinga. Som ein hardbarka motsats til ærverdige Stand By Your Man etterlet den inga tvil om at her er ei dame som slett ikkje lar seg tyne av sjølvgode og tåpelige mannebein. Medan tittelen til den likeså livfulle He Got No Heart skulle seie det meste om kva den handlar om. Vår dame er ikkje innstilt på å vise nokon nåde; «he treats me like I play some kinda game, I’d shoot him down if I knew where to aim».

Frå kategorien sitatfreistande kraftutsagn lyt eg også berre sakse denne her frå Times Are Tough in Rock’n Roll; «all my feelings, all my fears, were confirmed with Britney Spears». Minuttet etterpå, i den feleflotte Don’t Go Borrowing Trouble, kjem ho så opp med friske og velformulerte råd om at ein ikkje akkurat treng oppsøke trøbbel ein ikkje har opphavsretten til. Dama står heller ikkje med henda dinglande usikkert og arbeidsledige i lause lufta i den sprudlande Gonna Be. Der omkvedet er av det særs så optimistiske slaget; «I’m not a has been, I’m still a gonna be».

Eg trur deg Elizabeth. Og ikkje minst, eg håpar sterkt du har rett.

Først publisert på Groove.no (i 2008)

Des2

Clap Your Hands Say Yeah – Some Loud Thunder

Posted on by
Standard

Utan kompass, men med hovudet fullt av idear styrer dei seg bort frå sin hypa og fabelaktige debut.

6

cover

«Gjer døri høg, gjer porten vid» heiter det i ei salme eg lærte ein gong i tida. Eg er temmelig overtydd om at Alec Ounsworth og hans kumpanar i Clap Your Hands Say Yeah lever etter eit ganske så motsatt prinsipp. I alle fall når det kjem til kva dei vel å gjere til opningsspor på platene sine.

Sist gong kom dei skrålande i selskap med eit pumpande orgel. Denne gongen har dei skurra til opningssporet sitt nokon sånn alldeles for mykje. Ja det er nesten fysisk pinsamt å høyre på det, i alle fall irriterande. For bakom denne skurringa, som mest av alt minnar meg om dagen derpå og ein herpa stift på grammofonen, kan eg ane konturane av ein spenstig og tiltalande poprockar. Difor reiser eg meg opp og forlangar låta ut i ny og funksjonell utgåve. Aller helst som neste singel?

«An idea in your head and a compass in your hand,» syng Ounsworth ein annan stad. Idear skortar det ikkje på hos denne New York-kvintetten, sjølv om altså ikkje ratt alle kan kallast gode. Kompasset er eg derimot litt usikker på om ein kan seie ligg særlig trygt i handa. Utan at dei er i nærleiken av å drive med like feilnavigerande revestrekar på resten av plata som i det opnande tittelsporet.

Eg er forresten glad for at CYHSY ikkje har eit så fast grep om kompasset. Musikarar som har det, og som stakar ut kursen sin langs dei lettast gangbare stiar, og som aldri trør feil, blir stort sett trøyttande å vere i selskap med. Nei la oss heller gå saman med dei som er litt uforsiktige i sine kursval, som trør litt utafor oppgådde stiar, som snublar og kanskje til og med går seg vill. Ikkje at CYHSY er dei mest outrerte i så måte, men dei har litt av denne innstillinga, og meir av den her på sitt andre-album enn på debuten.

Debuten, ja, den var som kjent fabelaktig. Vital, spastisk, melodirammande og fabelaktig. Mange band vel å fylgje opp ein omfamna og vellykka debut med ein blåkopi. Den blir då ofte som blåkopiar flest, mattare enn originalen. CYHSY har ikkje laga ein blåkopi. Some Loud Thunder vidarefører rett nok såpass at vi kjenner dei att, men dei opptrer i ei lausare, mindre fokusert og meir utfordrande form denne gongen. Medskyldig i sluttresultatet er forresten Dave Fridmann, som har helde eit visst oppsyn frå sin plass i produsentstolen. Han har ikkje rissa inn signaturen sin like kraftig her som han har gjort i same rolla hos andre tidlegare.

Talking Heads-referansane, som det gjekk inflasjon i når debutalbumet skulle skildrast, kan ein denne gongen kanskje vere litt meir tilbakehaldne med. Det er vel helst i den «meir Byrne enn Byrne» røysta til Ounsworth desse framleis lever. Tittelen lovar torevêr, utan at dei heilt innfrir nett den lovnaden. Det skranglar og det hanglar, lydane er mange, støyen er til stades og gløden er stor, men CYHSY styrer unna dei mest eksplosive og kaotiske samanstøyta.

Av og til føler eg at dei bygger seg opp mot noko som ikkje heilt får si forløysing. Og då tar eg meg sjølv i å grunne på om dei no eigentlig gjorde seg heilt ferdig før dei pakka dingsen i coveret og sendte den ut til allmugen. Men det er ikkje hovudinntrykket som ser slik ut. Hovudinntrykket handlar om andre ting. Det handlar om at Some Loud Thunder har eit mørkare skjær over seg enn debuten. Og det handlar om pågåande åtferd, om overraskande retningsendringar, og om vinnande melodilinjer.

Dei aller beste låtane kjem rett i hælane på det famøse opningssporet. Der dette korrumperar i sin omgang med støyfaktoren, finn Emily Jean Stock den verknadsfulle måten å samordne støy og melodisk blomstring på. Det gnistrar til innimellom, og resulterer i stimulerande samtalar og ikkje slitsam masing. Den spektakulært titulerte Mama, Won’t You Keep Them Castles in the Air and Burning? er vel kanskje den låta på plata det går raskast å bli venn med. Det fine er at vennskapet ikkje falmar bort etter ei stund av den grunn. I si dynamiske ferd inn i eit stadig meir oppjaga mønster gløymer den aldri å vere melodiøs. Tekstlig opplever eg den som ein ikkje heilt handgripelig illustrasjon av det politiske verdsbildet post 11. september 2001.

Så altfor handgripelige kan ein vel vanskelig skulde nokon av tekstane til Ounsworth å vere. Ja sjølv i den energiske og sing-a-long påkallande Yankee Go Home, der han ikkje legg skjul på kva han synst om ein viss krig, skeinar han også tidvis ut i absurditetar. Kor på linja mellom det totalt irrasjonelle og høgst rasjonelle eg skal plassere Satan Said Dance, vil eg helst ikkje ha noko meining om. Anna enn at den neppe ville stått i ro der uansett. Rundt eit insisterande groove kretsar lydar og ulydar medan Ounsworth frikjenner Satan sin velkjente tilhaldsstad for både lenking, pisking og pinsler, her er det berre «dancing, dancing, dancing ………..».

Så kunne eg kanskje ha sagt noko om dei Beatleske assosiasjonane eg får når eg høyrer den pianodraperte Love Song No. 7, eller Radiohead-vibben eg kjenner fare gjennom meg når det vert sagt Goodbye to Mother and the Cove. Men eigentlig kan både det og resten eg har notert meg få bli usagt. I staden vil eg berre sånn heilt til slutt skyte inn at eg er fornøgd denne gongen også. Og ikkje minst, eg har ein mistanke om at dei bryggar på noko skikkelig saftig.

Yeah!

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des2

Boschamaz – This Is Not Sweden

Posted on by
Standard

To unge karar har improvisert fram lydsporet til ei draumaktig reise i opne landskap.

6

cover

Den norske duoen Boschamaz føler av ein eller annan grunn for å gjere det klart i tittelen at This Is Not Sweden. I presseskrivet blir det i staden snakka om eit smalt grenseland mellom acid og jazz. Eg veit ikkje om grenselandet blir så veldig mykje større om eg insisterer på å presse inn ambient og country også, men legg vi tonane deira til grunn ja så er det i alle fall golde og opne landskap som kjem til syne.

This Is Not Sweden er Boschamaz sitt debutalbum. Men det er ikkje første gongen Erland Dahlen spelar trommer på ei plate, han har vore medlem av Madrugada og spelt med både Hanne Hukkelberg og Kaada også. Det er heller ikkje første gongen Bjørn Charles Dreyer spelar gitar eller elektroniske instrument på ei plate, han har mellom anna spelt med Mari Boine, Wibutee og Jan Bang tidlegare. Så erfaring saknar dei ikkje. Ikkje utforskingstrong eller musikalsk djervskap heller.

I mitt forsøk på å plassere lyden av Boschamaz i ein større samanheng har dei heilt opplagte referansepunkta aldri komme verken flytande eller dansande mot meg. Så derfor kjem dei seg kanskje unna med følgjande friske utspel saksa frå presseskrivet; «If you have heard this before, you get a full refund».

La meg likevel gjere eit forsøk på å skildre det eg høyrer (og ser). Coverbildet viser ein dresskledd mann, med reiseveske i høgre hand og ein frakk slengt over venstre underarm. Han kjem vandrande einsam i eit goldt landskap. Kjem han frå havet? Er det ein sjømann som har mønstra av? Første spor på albumet heiter i alle fall Boatman. Det er eit slikt eit som sug deg inn i ei atmosfære og ikkje slepp taket før alt som fylgjer etter har stilna, og reisa er over.

Utan ord og utan bilde, men med klare gitartonar, bølgjande og svellande elektronikk og ledug og stødig rytmikk stryk tonane frå Boatman seg inntil ein og pirrar førestellingsevna. Coverbildet byrjar å leve. Ein film byrjar å rulle. Opningssekvens i Paris Texas, der Travis Henderson i Harry Dean Stanton sin skikkelse kjem inn frå si ørkenvandring blandar seg inn. Sola brenn vandraren ubarmhjertig i ryggen, sveitten sildrar, kroppen er trøtt, og alt han er og alt han har er det vi ser. Forresten ikkje ratt alt, som ein del andre avmønstrarar, som ein Espen Arnakke, som ein Lord Jim, ber han på ein imaginær ryggsekk der innhaldet slett ikkje berre er av styrkande karakter. Slik eg aktar å sjå det, er det deler av dette innhaldet dei to karane i Boschamaz legg fram for oss i dei åtte passasjane som fylgjer.

Med skisser, idear og ikkje altfor strengt utprøvde strukturar samlast dei kring kvar sine lydkjelder og lar det stå til i beste improvisatoriske ånd. For kvar gong dei har spelt seg ferdig går dei tilbake og gjer kvarandre ein sjanse til. Ein sjanse dei nyttar til å plassere kvar sin overdubs der det kjennes riktig, men berre ein kvar.

Det blir derfor ikkje låtar i tradisjonell tyding dei serverer, men meir stemningar og lydkulisser. Stort sett stillferdige og med eit tydelig melodisk vesen. Lengst unna å leve opp til den påstanden er Warthogs, der usymmetriske rytmar dominerer bildet, og så vidt tillet lyden av ein steelgitar å gjere seg til kjenne. Steelgitaren skal imidlertid dukke opp i sentrale roller utover albumet. Den er der som ein vemodig bris i den elles smått groovy og litt Morricone-aktige forteljinga om Clint in Hawaii. Det einaste sporet med snev av vokale utbrot, og det einaste sporet med ein gjestemusikar, Øyvind Storesund på kontrabass.

Eit vakkert høgdepunkt er det dvelande, varme og punktumfrie bildet som blir teikna av Tierra Del Fuego (Ildlandet). Den silkemjuke steelgitaren, den nennsame tromminga og den lengtande fløytelyden i Sifaka gjer også godt å lene seg mot. Medan det er meir rytmetungt og pågåande i dei to litt barskare «nonnestykka», Know Nun og Wonk Nun. Kan det vere dei litt mindre oppbyggelege sidene av sekken sitt innhald som blir undersøkt her?

Boschamaz gjer deg ingen svar, dei opnar berre for ein del mogelegheiter. Og så demonstrerer dei at det ikkje alltid er nødvendig å seie så mykje for å få sagt noko.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

Black Cab – Jesus East

Posted on by
Standard

To frå Melbourne byr på ei groovy reise i psykedelisk tåkelandskap.

6

cover

Den australske duoen Black Cab platedebuterte for eit par år sidan på overtydande vis med Altamont Diary. Eit konseptalbum om eit musikkevenement som dessverre har hamna i historiebøkene meir på grunn av Hells Angels si grove valdsutøving enn for frigjerande og stor musikk. 

Black Cab skildra historia i ei groande apokalyptisk form der lyd og rytme hadde ein meir framtredande plass i bildet enn det tekstlige. Formelen dei nytta seg av skulda både Stones sine beste augeblikk, Velvet Underground sine innovative droner og kaskadar, og Neu sin vitale rytmikk, eit og anna. Ingen original formel altså, men i henda på vokalist og computer- og synthoperatør Andrew Coates og gitarist James Lee vart den ualminnelig godt handtert. 

På oppfylgjaren Jesus East har dei ikkje pensa det soniske uttrykket sitt inn på nye spor. Det kan vel kanskje hevdast at Lee er litt snillare med gitarstrengene denne gongen. Og kanskje er Stones-faktoren noko fjernare. Samstundes er det vel ikkje heilt tilfeldig at ordet East er ein del av tittelen. For dosen med Tomorrow Never Knows-inspirert psykedelia, med sitar og tabla i sentrale roller, er nok kraftigare på dette albumet. 

Med Jesus East tar ikkje Black Cab opp konsepthansken frå debuten. Kor dei eigentlig tek oss med synst eg faktisk er noko uklart. Men den suggererande soniske framferda deira og den mystiske platetittelen sporar meg i alle fall til å gjere eit forsøk på å orientere meg litt. 

«Imagination, my only friend» syng Coates. Å ha fantasien som sin einaste venn kan nok vere ei noko trasig kjensgjerning, men å ha eit godt forhold til den kan absolutt vere til hjelp om ein skal få noko utav møtet me Jesus East. Akkurat som på debuten finn Coates sine vokaliserte strofer seg ein plass så pass djupt inne i den omfamnande lydrøyken at det er vanskelig å fange opp kva han syng om. Kor for eksempel Jesus kjem inn i bildet har eg ikkje ei sikker forklaring på. Men eg har leika meg litt med tanken på at det kan ha noko med det bibelske området aust for Eden å gjere. Dit historia fortel at Kain vart forvist. Kanskje det har vandra rundt ein Jesus der også? Under Another Sun til tonane av dorsk og småfjern psykedelia, poetiske gitarlinjer og mektige Hearts On Fire. Og i si vandring mellom klunger og dunkle skuggar støtte han kanskje bort i ein motorisk vital Underground Star, med ein Simple Plan om å «take a ride to the promised land», på ryggen av skingrande gitarar og sikker rytmikk. 

Om det då ikkje er The Jesus and Mary Chain det blir referert til. For tittelkuttet spesielt, men også eit par andre spor, har meir enn eit snev av Darklands over seg. Eller kanskje det er legenda om Valiant som er nøkkelen? Den gamle riddaren av det runde bord blir i alle fall nytta som tittel for eit spor der Sam Cutler resiterer om 60-talet, om å få Grateful Dead rissa på gravsteinen sin, og om å stake ut sin eigen kurs, og følgje den. Kven Sam Cutler er? Han var sentral som arrangør av mange konsertar på 60 og 70-talet, der namn som The Band, Fleetwood Mac, Grateful Dead og Rolling Stones ofte stod på plakaten. Ein av konsertane han arrangerte var den på Altamont. Så sjå der, der var det jammen meg ein link til debutplata her også gitt. 

Jesus East tar ikkje tak i meg på same ubønhøyrlege vis som debutalbumet. Likefullt er den ei fargerik og medrivande ferd inn i eit interesseskapande sonisk landskap. Større krav treng ein nødvendigvis ikkje stille.

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Des1

Big Bang – Too Much Yang

Posted on by
Standard

Eit smell sånn på det jamne. Fint frå vest, litt daudt frå sør.

5

cover

Med sitt førre album, Poetic Terrorism (2005), fjerna kraft-trioen Big Bang seg litt frå sitt Frontside Rock’n Roll uttrykk. Ikkje det at dei sterkt gitardrevne rockelåtane var lagt på hylla, men dei fekk i større grad enn kva som hadde vore tilfelle tidlegare selskap av noko anna. Og det andre i denne samanheng var harmonistetta og småpsykedelisk vestkyst-tonar à la Crosby, Stills, Nash & Young og The Byrds. Variasjonen dette førte til, gjorde etter mi ringe meining bandet godt. BigBang held for så vidt liv i denne variasjonen også på sitt nyaste verk, Too Much Yang. Men albumet blir likevel eit hakk svakare enn forgjengaren. Litt for mange låtar med eit identitetsfattig vesen lyt ta skulda for det.

I fylgje den eldgamle taoistiske filosofi så representerer yang den lyse, oppstemte og maskuline sida i det dualistiske yinyang symbolet. Når Greni & co i tittelen hevdar at det er for mykje Yang, ja så grunnar eg sjølvsagt litt over kva som kan ligge bakom ein slik påstand. Er det tanken på at dei maskuline kreftene i verda er på god veg til å skape eit nytt Big Bang? Kan det vere dei overfladiske og lettvinte løysingane sine sørgelige framgangar dei har i tankane? Eller kanskje er det ein kommentar til det soniske og tekstlige innhaldet på albumet? I tilfelle det siste, så vil eg skyte inn at det er vel så mykje nattlege tankar som dagdraumar kring livet sine lysare sider Greni har føre seg. Men kanskje vi ikkje skal gå så djupt, kanskje dei berre har funne noko som rimar på bang, og det var det?

I alle fall, albumet smell i gang med eit maskulint slidegitar-riff, og det noko sjofle utsegnet «I like my friends when they’re heartbroken and in need for company». Vi møter ein mann som sit og drikk aleine, medan store tankar kryssar hjerneveggene, før han kjem til ei erkjenning av at «the world’s got too much yang». Det er beiskt og kraftfullt, men melodisk litt kantete. Det melodiske mønsteret er vel ikkje i sin aller beste form på Hurricane Boy heller, men den har i alle fall ein trommis-Olsen i eit så initiativrikt slag at ein kan få mistanke om at orkanguten dei siktar til her er sjølvaste Keith Moon.

Det er når dei drar fram låtane med californisk klang at Too Much Yang finn den gode tonen. Høgdepunktet er L.A. Song i si tilbakelente verseform, med sitt energiske refreng, og med den falsett-songne killerlinja «all the angels cry». Låta har Øystein Greni komponert i kompaniskap med sin argentinske kjærast Maria Orieta. Ho syng med på den også. Nesten like bra er den akustisk-gitar drivne A Thousand Time Over, med meir falsett-song, strokne kontrabasstonar, og snev av Band Of Horses passasjar. Denne har Greni skrive saman med Martin Hagfors.

Hagfors står også oppført som medkomponist på The Third Act. Ein country- og folkrockande sak som hadde funne seg vel tilrette på eit Home Groan album, eller på eit Tom Petty album. I det same lende finn vi også All The Time, men den hellar kanskje meir mot The Byrds sitt mest stabile poprockmønster.

Resten av låtane er det vel ikkje så altfor mykje å seie om. I Don’t Wanna prøver, med blåsarar og vokalharmonisk fynd, å finne fram til ei Girl in Oslo stemning, men har vel neppe denne sin stayerevne. Medan My First Time er ein lett funky, men ikkje spesielt minneverdig sak om møydomen sitt endelikt. Før trioen i dei tre avsluttande spora går på tomgang i sitt eige mest hevdvunne powerrock-møter-funk-mønster.

Sånn samla sett blir det vel habilt nok. Men eg kan ikkje fri meg for å fundere på om ikkje tida er inne for ei endå litt kraftigare risting av eit litt for fastgrodd mønster?

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Des1

Geoff Berner – The Wedding Dance of the Widow Bride

Posted on by
Standard

Det låte ikkje akkurat som Mendelsohn når Geoff Berner lagar bryllaupstonar.

6

cover

Den beste og mest presise beskrivinga av kva ein får servert på Geoff Berner sitt tredje studioalbum, er det vel mannen sjølv som har komme opp med:

– Because klezmer is largely wedding music, I decided to write a wedding album. But it’s my wedding album, so it’s a bit fucked up.

Den trekkspelande canadiaren Geoff Berner og hans to medmusikantar, fiolinisten Diona Davies (frå Po Girl) og perkusjonisten Wayne Adams, legg for dagen ei sonisk framferd som vel neppe kan karakteriserast som 100 % sivilisert. Fryktlaust, trur eg vi seier, men med ei djup forståing av at musikken gjer seg best når ein kombinerer det angripande med det sordinerte, spelar dei opp til ein dans som slett ikkje alltid følgjer hevdvunne reglar. Når så Berner i tillegg riv ned dei fleste illusjonar om ekteskapelig lykke, ja så vil eg tru at ikkje ratt alle nygifte vurderer Berner & co som dei mest opplagte kandidatane til å lydsette brurevalsen deira.

Men festlig er det. Usedvanlig festlig. Der Berner & co med enkle midlar og stor kjærleik kastar seg om halsen på den gamle jødiske klezmertradisjonen, samstundes som dei gjer den eit par intoksikerte spark i baken. Det som held meg borte frå å vere endå meir gåvmild når det kjem til groove-poeng er at mannen sitt melodiske register kanskje kan bli litt i snevraste laget, og at opplegget hans kanskje ikkje kan skilte med den mest solide substansen her i verda. På den andre sida, gjer det noko?

I ein burlesk forteljartradisjon manøvrerer Berner seg nokså skånsellaust mellom det lystige og det beint fram tragiske. Det startar gjøglande og optimistisk i kjappe soniske vendingar med Good Luck Now. Ein åndsfrende av Berner sitt paradenummer Lucky Goddamn Jew. Tonen blir så ganske annleis når Berner, i Weep, Bride Weep, gjer bryllaupet om til noko som vel meir minnar om ei gravferd. Sakte men i intense former (minnar ikkje fraseringane hans litt om Nick Cave til tider, tru?) prøver han å overtyde brura om at ekteskapet absolutt ikkje er eit tilrådelig løp å gje seg ut på. Så idet låta hastar mot siste tone står ektemannen att som ein eindimensjonal tufs, medan bandet stikk av med brudepikene.

Som det vel høver seg, når det er det velsigna samlivet mellom mann og kvinne som er tema, blir det mange både direkte og indirekte seksuelt relaterte ytringar. Ganske så direkte når Berner i Widow Bride kjem med kraftfulle anbefalingar om å skaffe seg ei enke, fordi: «a widow bride has everything her husband couldn’t take with him, and a widow bride knows how to do things you don’t know how to teach her to». Meir dulgte er utsegna, men vel så rå, når det i Can’t Stay Dry mellom anna blir hevda at «she never imagined how much fun it would be to get dragged into the flooded gutter with me».

Det meste på albumet har Berner skrive sjølv, men han tillet seg også å herse litt med Leonard Cohen sin alt anna enn sømelege Queen Victoria. Så heilt sømeleg er vel heller ikkje kvinna han lovprisar i sin eigen desperate The Fiddler is a Very Good Woman. Medan den stakkar kvinna i Traitor Bride har gjort seg skuldig i den dødssynda det er å forelska seg i «a soldier from the wrong side».

Med den sorgtunge balladen Would It Kill You? fører så Berner oss til slutt inn i den uunngåelige ekteskapelige bakrusen han har åtvara om sidan første stund: «Would it kill you, to love me enough to stay?» spør mannen ståande midt i ruinane av matrimoniumet sitt samanbrot.

Ja, kva skal vi eigentlig med optimismen og ei sunn sjel, så lenge vi kan få servert pessimismen og det intoksikerte sjelelivet på slik eit saftig vis.

Først publisert på Groove.no (i 2007)