Author Archives: Oddmund Berge

Ukjend's avatar

About Oddmund Berge

musikk, rock, pop, psykedelia, punk, postpunk, funk, garasjerock, hiphop, country, soul, folk, kraut, jazz, blues, viser, americana, litteratur, romanar, noveller, poesi, groove, og slikt.
Okt12

Lilium – Short Stories

Posted on by
Standard

Dei to andre i Sixteen Horsepower serverer melankolsk tonar, saman med mange gjester.

cover  Denver-bandet Sixteen Horsepower har sidan midten av 90-talet levert sin intense mikstur av punk, folk, goth og country. Med eit foreløpig høgdepunkt i 1998-utgjevinga Low Estate. Bandets vibrerande midtpunkt, låtskrivar og sangar David Eugene Edwards har dei siste åra tilsynelatande lagt sjela si i Woven Hand-prosjektet. Og nå har dei to andre faste medlemmene, bassist Pascal Humbert og trommis Jean-Yves Tola, også eit prosjekt på gang.

Dei kallar seg Lilium, og rekker oss med Short Stories ein assortert bukett låtar, henta frå ein grøderik men vemodig anlagt grøftekant. Dei to har og med seg mange gode hjelparar som absolutt bidrar til å gjere dette til ein fin opplevelse. Selvfølgelig stikk Sixteen Horsepower-kompis D.E. Edwards også innom. Og hans deltaking på Whitewashed er med på å gje denne nennsomme folksongen dette inderlige uttrykket som har blitt Sixteen Horsepower sitt kjennemerke.

Men det er som sagt fleire enn Edwards som yte sin skjerv her. På dei fleste spora står Humbert/Tola oppført som ansvarleg for tonane, mens ulike sangarar er brakt inn til å ta seg av orda (både til å skrive dei og synge dei). Humbert og Tola lar også gjestene stort sett få spele hovedrolla på «sine spor», og plasserer seg sjølv som den meir anonyme men likevel nødvendige ryggrada i bildet.

På dei to kanskje vakraste spora er det ei dame med navn Kal Cahoone som boltrar seg. Ho er ellers frontfigur i eit folk-band frå Denver kalt Tarantella, eit navn som skulle borge for både heftige og giftige ord og tonar. I Lilium si drakt stig ho imidlertid forsiktig fram med ei skjør, men du verden så glødande stemme, ikkje så fjernt frå Hope Sandoval. Og det blir ikkje vanskelig å tru på den usikre og skadeskutte hovedpersonen i sangane If They Cheered og Sorry når det blir fortald med slik ei røyst. Særlig sistnevnte i spansk språkdrakt (her også Tom Barman frå dEUS deltar) er eit ualminnelig vakkert og hjerteskjærande musikkstykke.

Daniel MacMahon, som har spelt saman med Edwards i samanheng med Woven Hand, er sangar på Locked In Tight og Sense and Grief. I begge tilfeller er slektskapet til Nick Cave cirka Boatman’s Call ganske påtakelig, og særlig Locked In Tight med sitt ledige arrangement har vitalitet i seg til å vekkje interesse. I den litt Ry Cooderske Lover, med ein Jim Kalin som vokalist, blir vi med på ein gripande tur for å finne ho som sa; «don’t fall in love with me, if you want to be my lover». Besett av ein håplaus romanse er også hovedpersonen i The Trap, og her er det John Grant frå The Czars som fører ordet, i ein låt i Magnetic Fields sitt terreng.

Av dei ti spora på albumet er tre instrumentalar. Cavalcade er eit hyggelig og blått gjensyn med saksofonen til Dana Colley frå Morphine. Mens den seks minuttar lange avslutningslåta Angels, er ein ambient og svevande tur i Brian Eno-landskap.

Jodå, ein smakfull bukett musikalske eventyr er det Lilium rekker oss.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt12

Chris Lee – Cool Rock

Posted on by
Standard

Livlig soulpop frå ein kompis av Sonic Youth-trommis Steve Shelley.

cover  Cool Rock er den tidligare musikkjournalisten Chris Lee (han har ei fortid frå både The Wire og Spin) sin tredje plateutgjeving. Her blir vi servert ein drøy halvtime med grasiøs poprock, med tydelige impulsar frå den meir soulbaserte delen av musikk-kartet.

Chris Lee, som opprinnelig er frå North Carolina, har sidan midten av 90-talet kultivert sin musikkpasjon både innan indie-rock kretsar og innan jazz-miljøer i New York. Her har han også blitt kjent med Sonic Youth trommisen Steve Shelley, som etterkvart har spelt ei viktig rolle i sine framgangar som artist. Sjølv om det er eit relativt stort sprang mellom Chris Lee sitt uttrykk og det vi forbinder med Sonic Youth, har Shelley proklamert seg som ein hengiven fan, og deltatt ivrig både ved live-spelingar og plateinnspelingar. Lee sitt andre album blei endatil utgitt på Shelley sitt eige selskap.

Jeff Buckley er eit navn som ofte blir dratt fram når ein skal forklare musikken til Chris Lee. Og det er ingen tvil om at Chris sin varme falsett vokal til tider har sine klare likhetstrekk med den avdøde sangaren. Likevel synest eg det er like nærliggande å trekkje fram soulsangarar som Marvin Gaye og Teddy Pendergrass, både når det kjem til sangstil og musikkuttrykk.

Chris har ein leikande og uanstrengt måte å bevege seg mellom tonane på. Samstundes som han synest å ha ein ganske så upretensiøs haldning til det han dreiv med. Og det han driv med kan vi kanskje gje navnet soulpop, for det er meir det enn den noko fyndigare og kraftfulle soulvarianten (utan at det er noko som helst gale med ein slik variant). Sjølv balladane her vippar aldri over i det mektige, men blir nøkterne sangar der Chris endå på sitt mest inderlige, som i praktfulle Lately I Want You, aldri står i fare for å lyde affektert. Ellers svingar albumet seg frå den spretne åpningen i Cossack of Love, med sitt uimotståelige refreng, til den flotte avslutning der Chris Lee sin komposisjon Say It Ain’t Soul umerkelig glir over i Mississippi John Hurt-låta Nobody Cares For Me, og dei i felleskap utgjer ei saktegåande og inspirerande gospel/blues hymne.

Før ein har nådd så langt har vi imidlertid vore innom fleire fine øyeblikk, blant anna representert med den sofistikerte og sterkt jazzinfiserte (I Was a Teenage) Symphony to God. Jazztonar er forresten tilstades ved fleire anledningar på Cool Rock. Egentlig ikkje så merkelig sidan fleire av deltakarane på plata kjem frå det før nevnte jazzmiljøet, mens andre igjen har sitt daglege virke i afrobeat-gjengen Antibalas. Samspelet er upåklagelig, produksjonen livfull, og sannelig har ikkje verksame Mark Nevers (Lambchop, Bonnie Prince Billy, St. Thomas) hatt minst ein finger med i spelet her også.

Jo då, det er ting her som tyder på at Chris Lee kan være ein artist ein bør følge med falkeblikk i tida framover.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

Okt11

The Ladybug Transistor – The Ladybug Transistor

Posted on by
Standard

Ei marihøne gjer ingen fortred. Eller: Ein ny dose yndig popmelankoli frå Ladybug Transistor.

cover  Det er ikkje plass for så mange unotar i Ladybug Transistor sin ganske tekkelige popverden. Her er det nemlig den mjuke og velmeinte tilnærminga som rår. Slik har dei sine slektningar i skotske Belle & Sebastian, sjølv om Ladybug duvar skånsomt avstad i eit meir orgel- og piano-dominert lydbilde, og tilset velvillig små dosar med strykar-lyd. Det er vel heller ikkje heilt villeiande å påstå at ein kan ane spor etter gamle softrockarar som til dømes Neil Diamond og Glen Campbell.

Med denne sjølvtitulerte plata er bandet framme ved sin femte album-utgjeving sidan starten på midten av 90-talet. Dei har heile tida vore nært knytta til området rundt frontfigur Gary Olson sitt Brooklyn-baserte platestudio Marlborough Farms. Denne gangen har dei imidlertid reist langt vekk frå New York, heilt til Tuscon, Arizona. Der dei har fått Craig Schumacher, kjent for sitt arbeid med ganske annleis lydande artistar som Howe Gelb, Calexico, Neko Case og Steve Wynn, til å ta seg av produsent-jobben. Ladybug virkar imidlertid å være ganske så upåvirka av omgjevnadane, og har på ingen måte latt ørkenrottene få gjere særlig innhogg i deires milde framtoning. Likevel er det noko i Gary Olson sin nøkterne baryton (ikkje ulik Lunas Dean Wareham eller Stephin Merritt frå Magnetic Fields) som kan leda tankane i retning av ein einsam kaktus mot ein gold bakgrunn. For sjølv om dei i første rekke dyrkar uskylden, er det absolutt meir enn eit snev av både vemod og lengsel i tonane dei serverer.

Den leiande krafta i Ladybug Transistor er altså Gary Olson, han er og den einaste som har delteke på alle utgjevingane. Til å bidra med vennlegsinna tonefølge har han denne gong som tidlegare med seg ein fin liten gjeng, dei fleste med lause forbindelsar til det oppegåande Elephant 6 kollektivet. Mest synleg er den verksame Sasha Bell (ho har tidlegare i år gitt ut album både som medlem av Essex Green, og som soloartist under pseudonymet The Finishing School), med sin engleaktige stemme slepp ho til som sjefsvokalist ved to tilfeller. Og både The Places You’ll Call Home og Hangin» On the Line er smittande poprock levert med både ynde og driftighet, og skapar eit dynamisk avbrudd i Olson sin formel. Men når det er sagt, det er slett ikkje uefne saker Olson har på programmet når han stig fram til mikrofonen heller. Nydelige These Days In Flames er tungsinn gøymt bak trivelige pianotonar. Lett å like er også yppig slentrande In December. Den steelgitar-draperte 3=Wild fører tankane mine i retning det australske praktbandet The Triffids. Mens den lett jazzige Choking On Air nærmast kunne vore ein sak for Kurt Wagner og hans eminente Lambchop. A Burial At Sea er og storveges der den snor seg mellom eit enkelt akustisk lydbilde og eit langt mektigare og fleirstemt landskap.

Kanskje kunne ein av og til ønska seg litt meir temperatur, men det er liksom ikkje det som er Ladybug sitt ærend. Så då er det vel berre å finne horisontalen på sofaen, og nyte ei lita sval stund i selskap med hyggelige tonar frå eit fredsommelig orkester.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt11

Chris Knight – The Jealous Kind

Posted on by
Standard

Ein country-fyr av det trauste, og ikkje spesielt spanande slaget.

cover Vi har høyrt liknande historiar før. Vi har høyrt dei innpakka i omtrent identiske tonar også. Frå ein singer/songwriter-tradisjon der navn som John Prine og Townes van Zandt er to av dei største, har Chris Knight funne sin plass i ein liga nokre nivå under. Her syng han sine heimelaga country-farga låtar som like godt kunne vore gjort av folk som Tom Pacheco, Hal Ketchum eller Fred Eaglesmith. Sangar om tapt kjærleik, sjalusi, arbeidsløyse, rastlaushet og ein og annan lovlaus skapning. Chris Knight har ikkje all verden med nye innfallsvinklar, men eit par velfunderte tekstlinjer har han absolutt å by på.

The Jealous Kind, som er Knight sitt tredje album, blir dratt i gang av eit tittelkutt med melodilinjer det går an å like. Om mannen som full av sjalusi raser så fort avstad for å møte sin Maria at han istaden blir hekta for råkjøring. Neste låt ut er ein sak han har skrevet saman med ex-Green On Red Chuck Prophet. Banging Away heiter den, og er ein frisk up-tempo sang om endå ei sjalu sjel, som endar sin daglige morgontur hamrande på døra til sin ex-kjæreste. A Train Not Running smyg avstad på fine feletonar. Ganske så dystre forhold blir vi konfrontert med i Carla Come Home. Carla kjem nok heim, men faren er reist avgårde for å ta seg av svigersonen, og Winchesteren heng ikkje på kjøkkenveggen. Denne hadde vore endå betre hadde Chris kutta ut siste vers, av og til er det nemlig betre å la ting henge litt i lufta. Siste vers er derimot med og reddar den ellers ganske tradisjonelle ranshistorien Long Black Highway. Her bringer Knight inn både litt gufne stemningar og ein dæsj humor. Men då har vi vel igrunnen nemnt det som er verdt å nevne frå Dan Baird (The Georgia Satellites) produserte The Jealous Kind.

Mest har nok Chris Knight å hente på det melodimessige plan. Det blir for lite nerve og for mykje som foregår i det samme dom-di-di-dom-di-di dom-di-di-terrenget til at han klarer å skape den store interessa dei tre kvartera dette held på. Røysta hans er heller ikkje blant dei mest karakteristiske eg har høyrt. Så når alt kjem til alt blir det egentlig noko veldig gjennomsnittleg og traust over det heile.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt11

Philip Kane – Songs For Swinging Lovers

Posted on by
Standard

Livet etter havariet. Eller ikkje akkurat Sweet Soul Music.

cover  I innleggsfoldaren på Songs For Swinging Lovers fortel Philip Kane ein kortversjon av dei siste 10 åra av livet sitt. Det er ein historie om havarerte kjærlighetsforhold, ugunstige relasjoner, dødsbegjær, alkoholisme, narkomani og overlevelse, og om dei som hjelpte han til å bli ein overlevar. Det er også blitt meg fortalt at Philip Kane lider av ein sjelden hudsjukdom som gjer at andre folk helst ikkje bør komme i berøring av han. Er alt dette sanning? Sannsynlegvis, men ein skal kanskje ha i mente at Kane virkar å være ein mann som ikkje går av vegen for å «forbedre» myten om seg sjølv. Like fullt, kor langt ute på tippen han truleg har vore, og om fornedrelsane der, seier følgande sitat kanskje det meste:

We couldn’t even find the nails,
with which to crucify each other

Dette livet er også tema for dei fleste sangane på Songs For Swinging Lovers. Så det er berre til å stålsette seg for ein skikkelig dose seriøs faenskap. I ein verden der sanning og løgn er likeverdige størrelsar, og der verkeligheten møter illusjonen i ein bisarr dans rundt kloakk-lokkene. Blir den menneskelige atferd sine nattsider skildra med ein ufrisert åpenhet, og alle dunkle drifter og angstdrevne lidelsar får lyskastaren retta mot seg.

Philip Kane, med ei fortid frå meir eller mindre obskure band som Ennui og Avalanche (ikkje The Avalanches), er ein sangar og låtskrivar som kanskje har sine nærmaste slektningar blant forfattarar à la William Burroughs, Charles Bukowski og Henry Miller. Medan hans nærmaste åndsfrendar i musikkverden finn vi i folk som Lou Reed, Nick Cave og Leonard Cohen. Men Kane har noko ingen av desse er i besittelse av; han har stemma til ein engel. For desse til dels sterke skildringane blir ofte gitt oss av ei røyst som mest av alt kan minne om ein Al Green. Soul altså? Tja, kanskje det, men som dei fleste nå sikkert skjønar er det ikkje akkurat snakk om Sweet Soul Music når herr Kane trør til, og vrenger sjela på eit vis få har gjort før han.

Det heile startar med ein sang med den fantastiske tittelen Me, The Ladyboy, And Gloria Estefan. Og sjølv om heller ikkje denne er heilt fri for litt aparte tekstlige innfall, er den først og fremst ein sjarmerande forsvarstale for det mange likar å betrakte som lettare popmusikk, og kva slik musikk tross alt kan bety for mange folk, for også «Gloria Estefan understands that life is painful and ultimately futile». Låta er på samme tid både enkel og mangfoldig, i tillegg er den utstyrt med eit utsøkt groove samt eit smakfullt arrangement, ja når alt kjem til alt står den fram både som platas store glansnummer, og hvis eg fekk bestemme; ein framtidig popklassikar.

Men her finst meir, då først og fremst i form av fleire variantar av sjelfulle balladar. Sånne som mektige Oh Mercy med sine tog-metaforer, eller den strykar draperte After the Shipwreck. Medan Philip i den både smarte og intense Sally’s Birthday byr på tekstlinjer som; «I’m sorry I said, when I pissed in your bed, it was your fault for keeping me drinking, but you know how I get, when my tonsils are wet, I was never much too good at standing».

Dei aller mørkaste tildragelsane, i ei skildring av alt anna enn hyggelig laurdagskos, kjem imidlertid i Tonight, som startar med ein lengre monolog der Kane kan minne litt om Ministrys Al Jourgensen, før låta beveger seg over i dyster funk.

Song For Swinging Lovers er i sanning ei besynderlig plate, som det ikkje går an å ha eit likegyldig forhold til. Alt sammen satt i scene av ein forunderlig, men uten tvil evnerik engelskmann.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

Okt11

Julie Doiron and The Wooden Stars – Julie Doiron and The Wooden Stars

Posted on by
Standard

Til lyden av rasjonelt plasserte lydkjelder framfører Julie Doiron 11 melankolske og ettertenksomme sangar.

cover  Ein gang i grunge-alderen (første halvdel av 1990-åra) eksisterte det i Canada eit band som kalte seg Eric’s Trip, navnet fortel mykje om kva musikk dei spelte (Eric’s Trip er ein låt frå Sonic Youths Daydream Nation). I 1993 vart det første Canadiske band som fekk platekontrakt hos den sagnomsuste labelen Sub Pop. Det fulgte tre CD-utgivelsar, før dei i 1996 bestemte seg for å oppløyse bandet. Vokalisten og bassisten i dette bandet lydde navnet Julie Doiron. Ho hadde då allerede begynt å skrive og spele inn låtar på eigen hånd, og debuterte som soloartist med den sterkt limiterte Broken Girl i 1996, seinare har det fulgt ytterligare fire album. Dette har skjedd utan at så veldig mange vel egentlig har fått det med seg, underteikna medrekna.

Litt meir historie; Julie oppretta sin eigen label (Sappy records) for å kunne gje ut plater, hennes to siste er imidlertid gitt ut på labelen Jagjaguwar. Denne labelen har og eit program for å gjenutgje hennes plater frå Sappy-åra, og albumet som eg skal fortelja litt om nå høyrer med til denne kategorien. Det er her snakk om ei plate som første gang såg dagens lys i 1999, og er ein innspeling Julie gjorde saman med musikarane i eit band med navn Wooden Star.

Til lyden av rasjonelt plasserte lydkjelder framfører Julie Doiron 11 melankolske og ettertenksomme sangar. Gitaren er det dominerande instrumentet der den på eit sordinert sett malar sine tonar, av og til harmonisk, andre ganger meir skurrande. Stemma til Julie er på eit måte både nennsom og skarp samstundes, og på eit beherska vis maktar ho å fange oppmerksomheten. Sangane er stramt redigerte bilder som beskriver savn, lengsel og sånt. Både musikalsk og tekstmessig føyer Julie seg inn i ein rock-tradisjonen der vi også finn artistar som Hayden, Mark Eitzel og Kristin Hersh.

Som ofte i denne sjangeren kan innhaldet med det samme virka noko flatt, og tilbyr få soniske haldepunkt til å navigere etter, derfor treng ein å gå nokre rundar med låtdetektoren for å finne ut om her skulle være noko av verdi. I dette tilfellet førte søket så definitivt til fleire tiltalande oppdagelsar.

Først og fremst framheva Seven seg, som når ein får fjerna det tynne laget av utilgjengelighet åpenbarer eit skjørt stykke musikk om einsemd og rådlaushet. Sjelden vakker er og The Longest Winter, der ei litt resignert Julie Doiron konstaterer kor vanskelig det kan være å finne varmen når ein ikkje har selskap under teppet. I det country-infiserte avslutningssporet Sweeter bidrar gitarist Julien Beillard med sang, og medvirkar til å sette eit nydelig punktum.

Når sant skal seiast finnest det ikkje direkte svake øyeblikk her, sjølv om ikkje alle funna glitrar med like stor ynde, så er det meir enn nok her til at ein kan krype opp i sofakroken og ta inn over seg litt lutrande melankoli.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

 

Okt11

Joy Division – Still

Posted on by
Standard

Det heile er over. Her er nokre spor som hadde blitt til overs. Det var nok minst ein grunn til det.

cover  Still er av desse albuma som er blitt til mest fordi ein desperat plateselskapssjef ikkje klarer å innsjå at historia faktisk er slutt. I dette tilfellet Factory-sjef Tony Wilson. Det vert, som det plar bli i slike tilfeller, ein epilog som ikkje på noko vis maktar å yte forhistoria rettferd.

Joy Division var for mykje Ian Curtis til at det kunne bli noko meir etter den 18. mai 1980. Ein planlagt USA-turne gjekk fløyten, eit mulig gjennombrot gjekk fløyten, og nye plater likeså. Men ratt alle låtane dei hadde spelt inn hadde ikkje funne vegen til verken Unknown Pleasures eller Closer, eller andre vegar for den saks skyld. Dei låg halvgode eller halvferdige i skap og skuffer utan at nokon hadde tenkt at dei skulle bli så veldig mykje meir enn det. Det vart dei heller ikkje. Men på Still skulle dei.

Still er altså ikkje Joy Division sitt tredje album. Still er det som vart til overs, pluss Dead Souls. Dead Souls hadde vore ute før, saman med Atmosphere. Men berre som ein singel i 1500 eksemplar vedlagt eit fransk magasin. Og den fekk ikkje vere saman med Atmosphere når denne litt seinare kom ut som singel i større opplag.

Hadde Wilson heller satsa i retning av å samla saman desse magiske «ikkje-album» singlane som Joy Division i beste The Beatles ånd hadde på samvitet sitt. Transmission, Love Will Tear Us Apart og Atmosphere. Så hadde Still vore på god veg til å bli eit strålande album. I alle fall om ein plussa på med Digital frå ein Factory-samling (Ja kvifor er ikkje den her når det trass alt er funne plass til den svakare Glass frå same samling?). Og så har vi sjølvsagt gode b-sider som Novelty, These Days og ikkje minst Dead Souls. Og så, og så. Men Wilson ville det altså annleis.

Alle låtane nemnt i førre avsnitt, og meir til, er forresten å finne på samleplata Substance som kom nokre år seinare. Nykommarar gjer gjerne lurt i å starte sin Joy Division løypebane med det albumet. Dei skal i alle fall ikkje starte med Still. For Still er ein parentes grunnlagt på parentesar.

Utanom Dead Souls då. Dead Souls er blant dei sånn cirka 10-12 låtane som kjempar om tittelen beste Joy Division-låt. Ein monumental wall of sound sak, med eit seierrikt gitartema, og ein ropande lengsel i seg.

Elles? Vel, The Sound of Music er ei bra låt, der den skjær seg ganske så nådelaust fram gjennom piggtråd og eld, og går «higher, higher, higher». Bra er også Ice Age, der kvartetten går til verket i energisk punkmodus. Medan The Kill har eit krakilsk og slett ikkje ueffent sonisk vesen, og ein Ian Curtis som må sloss litt for å bli høyrt.

Still er i sin originale vinylutgåve eit dobbeltalbum. Der den eine skiva er eit live-opptak av den aller siste konserten til bandet (helde i Birmingham, 2. mai 1980). Eit opptak som startar med Ceremony, som jo skulle bli New Order sin første singel. Denne utgåva har nok meir historisk enn eksplisitt musikalsk interesse. Mellom anna blir Ian Curtis sin vokal noko drukna i ein ikkje altfor dynamisk miks. Dynamikken betrar seg utover i opptaket, men eg får ei kjensle av at dette nok ikkje er av Joy Division sine mest minneverdige konsertar.

Då trur eg nok konserten ein finn på bonus-CD’en som fylgjer denne nyutgjevinga, var ei meir eksplosiv affære. Det er i si tid gjort på ekte bootlegging vis av ein Duncan Haysom i High Wycombe. Og har ein uraffinert lyd som klarer å fange ei rå nerve som må ha vore i lufta der den februarkvelden. Eit betre opptak, enn det som er gjort av same mann, og som er lagt ved som bonus til Closer.

Still. Dette er nok albumet ein plasserer nedst på lista når ein skal i gang med å handle inn lyden av Joy Division.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Okt11

The Jayhawks – Rainy Day Music

Posted on by
Standard

Ekte regnværsmusikk: Harmoniar, melodiar, pop og country.

cover  Etter å ha spelt saman sidan midten av 80-talet, var det først med country-rock opuset Hollywood Town Hall (1992) at The Jayhawks meldte seg på for alvor. Ved å hente inspirasjon frå blant andre Flying Burrito Bros, The Band og Neil Young, lage eit knippe innbydande låtar for så å krydra det med frisk og eigenarta harmonisang, presterte dei å lage eit av det tidlige 90-talets beste album.

Då Mark Olson (som saman med Gary Louris var den fremste kreative kraften i bandet) forlot The Jayhawks på midten av 90-talet, like etter utgjevinga av Tomorrow the Green Grass, valte bandet å søkje seg noko bort frå country-rocken. På Sound of Lies var gitarane skarpare kvesst, musikken og ytringane var beiskare, det var tydelig at dei hadde eit behov for å få ut litt gruff. Smile som kom tre år seinare var ein ganske polert popaffære, definitivt litt meir enn ein dagstur unna den organiske lyden bandet først gjorde seg bemerka med.

På Rainy Day Music, The Jayhawks sitt sjuande album, søkjer dei tilbake mot gamle trakter. For nå er det melodien og den enkle produksjonen som gjeld. Gitar (mykje akustisk), trommer og bass står i sentrum, men får hjelp av andre lydkjelder der det skulle vere bruk for. På turen tilbake har dei tatt med seg popfølelsen, slik at det som flommar ut av høgtalarane nok er meir pop enn det er country. Og tonane vi får høyre er velkjente, for dette er eit band som ikkje har trakka så mykje rundt i ukjent terreng, dei har heller halde til på oppgådde stiar, og prøvd å lage sin eigen signatur på inspirasjonen dei har funne der.

Når dei første akkordane i åpningssporet Stumbling Through the Dark treff meg, er eg kjapt opp med handa og ropar; The Byrds, The Byrds. Og meir skal det bli, for The Byrds-inspirasjonen er også sterkt tilstades i neste kutt Tailspin. All the Right Reasons og Save It For a Rainy Day følgjer, og om det er Crosby, Stills, Nash & Young eller The Hollies eller andre som har inspirert låtane kan egentlig være det samme, for det viktige er at dette er flott. Fire låtar er unnagjort på tolv minuttar og det er «Pure pop for now people» (som Nick Lowe ein gong så elegant formulerte det).

Den fine countrysoul låta Eyes of Sarahjane står for tur, den er og første eksempel på at countryrock-inspirasjonen denne gong er meir Eagles enn Burrito. Etterkvart lyt vi tåle at det dukkar opp svakare og meir ufokuserte melodiar. Først og fremst representert med to spor signert Tim O’Reagen, men og eit par av Gary Louris sine bidrag held ikkje heilt mål. Dette gjeld så avgjort ikkje den groovy folk-pop saken Come to the River, og i endå mindre grad nydelige Angelyne som med sine trekkspeltonar får eit svakt slør av tex-mex over seg.

Nevnast skal det og at Stephen McCarthy, som er mest kjent frå det legendariske (litt, i alle fall) Paisley Underground-bandet Long Ryders, er med på steel gitar og harmonivokal. Det er for øvrig fleire solide navn med og yte litt vokalhjelp her; Matthew Sweet (som og står oppført som medkomponist på Stumbling Through the Dark), Chris Stills og Jacob Dylan. Dei gjer seg på ingen måte bort, for på denne som på alle Jayhawks plater er det harmonisangen som utgjer det lille ekstra.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)

Okt11

The Instruments – Billions of Phonographs

Posted on by
Standard

Celloist Heather McIntosh har spelt med Japancakes, Elf Power og andre. Her er det ho som er i sentrum.

cover  Du verden så mykje praktfull musikk det har komme frå alle desse folka som er, meir eller mindre, tilknytta det sagnomsuste Elephant 6 kollektivet. The Instruments representerer endå eit tilskudd på denne stamma. I dette tilfellet er eg imidlertid litt meir usikker på om vi har å gjere med ei utgjeving av det veldig imponerande slaget.

Prosjektet sin nøkkelperson Heather McIntosh har traktert sitt hovedinstrument cello i fleire sammenhengar; Japancakes, Circulatory System, Elf Power for å nevne nokre. Men denne gangen har ho altså teke plassen i førarsetet, og i tillegg til celloen spelar Heather gitar, syng og har komponert alle melodiane bortsett frå ein. Med seg har ho, i tillegg til folk frå alle før nevnte band, også musikarar frå oppløyste Olivia Tremor Control og Neutral Milk Hotel himself mr. Jeff Magnum.

Åpningskuttet Lullaby slår an tonen både i positiv og negativ betydning. Ein plukkande akustisk gitar i fint samspel med litt klarinett-tonar, i ein folklåt med klare østlige (psykedeliserte) klangar. For meg startar problemet når sangen til Heather McIntosh inntek arenaen, den blir enkelt og greit for einstonig og kjedelig, og bringer låta over i eit meir fargelaust landskap. Vel kan det være forførande med monotoni, men det krev ein slags energi og framdrift som dei fleste vokale partiene på Billions of Phonographs ikkje klarer å framvise. Eg seier dei fleste, for i partia der andre frå bandet harmoniserer, som i den kraftfulle When the Stars Shine, aukar ofte intensiteten og sangen for ein retning og meining som ellers for det meste er sakna.

Trøysta er då at ein kan finne mykje leikande og tiltalande instrumentalt samspel å glede seg over. Med lydar hovedsakelig henta frå organiske kjelder fargelegg dei med brunt og burgunder og malar eit dystert men stemningsfullt bilde. Og Heather sin innsats på cello er det ingen grunn til å beklage seg over, her stryk ho fram vemodige og inderlige tonar, som er spesielt viktige for dei mørkaste stemningane i seansen.

Eg antyda østlig påvirkning i åpningsnummeret, det kan ein og finne spor av andre stader på albumet. I melodiar som Carnival og Sea Chantey er den østlige innflytelsen imidlertid meir av østeuropeisk art, der dei nærmast høyrest ut som to langsomme sirkusvalsar. Den siste tar rett nok for seg, som tittelen antyder, meir maritime opptrinn. Noko den deler med albumets kanskje beste kutt My Ship, der Heather sin sanginnsats for ein gangs skyld også fungerer, her i eit djupt melankolsk folk-nummer. Det heile blir avslutta med ein snedig og innsmigrande instrumental versjon av den gamle religiøse hymna In the Sweet By and By.

Og dermed blir punktum sett for ei til tider fengslande men likevel litt for ujevn reise.

5/10

Først publisert på Groove (i 2003)

 

Okt11

The Impossible Shapes – We Like It Wild

Posted on by
Standard

Ulastelige poptonar frå unge amerikanarar.

cover  Nok eingang er det den lovpriste poptonen slik The Beatles og dess like introduserte den på 60-talet som står i sentrum. Spesielt er det lyden frå den siste halvdel av tiåret dei unge amerikanarane i Impossible Shapes på eit eller anna vis har fått fatt i. Nå er dei jo ikkje akkurat åleine her i verden om å ha klart det. Men når det resulterer i eit såpass velklingande album som We Like It Wild, skal i alle fall ikkje underteikna stille seg i fremste rekkje for å rope etter meir originale påfunn.

Bandet platedebuterte i 2000 med albumet The Great Migration, og har sidan gjort det til ei årlig hending å komme med ny plate. We Like It Wild er såleis Bloomington, Indiana kvartetten sitt fjerde framstøt. I tillegg har låtskrivar, vokalist og frontfigur Chris Barth eit soloalbum ute. Så det er med andre ord ein produktiv gjeng vi har med å gjere.

Som bandnavnet jo gjer uttrykk for, prøver The Impossible Shapes å bringe musikken sin nokre små skritt utanfor dei mest standardiserte oppfatningane av korleis ein poplåt skal lyde. Derfor gjer dei innimellom sine små uventa (om ikkje akkurat revolusjonerande) krumspring i melodi-konstruksjonen. Dei strør med psykedeliserte klangar. Rett nok blir det gjort med ei nennsom hånd, hypnotiske gitar-ritt i Arthur Lee (Love) eller Dick Taylor (Pretty Things) sfærer, for å nevne to som var med å sette farge på slutten av 60-talet, vil ein nok ikkje finne her. The Impossible Shapes har istaden valgt å legge seg i eit noko meir yndefullt lydbilde, så sjølv om slektskapet til nevnte artistar, samt band som The Who og for den saks skyld Beach Boys så absolutt er merkbart, blir kanskje ei samanlikning i retning forførande Elephant Six-eskapader som Essex Green og Beulah endå meir treffande.

Dei bruker cirka fire og eit halvt minutt på å overbevise. Den vesle vakre akustiske oden Give Me a Note, og den tett etterfølgande gudbenåda poplåta The Perfect Timing sender lyttaren omgåande inn i ein lutrande hauststemning. Nå blir ein rett nok dratt ut av denne stemninga idet låt nummer tre She Let Me Run introduserar seg, med noko som nærmast kan kategoriserast som glamrock-fakter, slett ikkje ueffent det heller. Det påfølgande tittelsporet svevar frå senga via himmelen til kanten av stupet. What the Winter Does er ein naken illustrasjon av mismotets vesen. Sharing Out Space kan minne om eit harmonisk The Who. What About the Other Side er ein seig og kraftfull popaffære. Mens Naked Bull Rush er litt intrikat, litt gitarheftig, litt smykka med vakker harmonisering, men aller mest er den ein tre minuttar lang poptriumf.

Dei tek ikkje fyr, dei skyt ikkje frå hofta, dei er ikkje ukultiverte eller bøllete, og når alt kjem til alt er dei i grunnen ikkje så umulige heller. Faktisk er dei ganske eksemplariske, og driv stort sett av gårde på reine tonar. Men det er vel ingenting ivegen for at ein kan ha ei fin oppleving på slike betingelser også, er det vel?

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2003)