Tag Archives: Joy Division

Joy Division – Still

Standard

Det heile er over. Her er nokre spor som hadde blitt til overs. Det var nok minst ein grunn til det.

cover  Still er av desse albuma som er blitt til mest fordi ein desperat plateselskapssjef ikkje klarer å innsjå at historia faktisk er slutt. I dette tilfellet Factory-sjef Tony Wilson. Det vert, som det plar bli i slike tilfeller, ein epilog som ikkje på noko vis maktar å yte forhistoria rettferd.

Joy Division var for mykje Ian Curtis til at det kunne bli noko meir etter den 18. mai 1980. Ein planlagt USA-turne gjekk fløyten, eit mulig gjennombrot gjekk fløyten, og nye plater likeså. Men ratt alle låtane dei hadde spelt inn hadde ikkje funne vegen til verken Unknown Pleasures eller Closer, eller andre vegar for den saks skyld. Dei låg halvgode eller halvferdige i skap og skuffer utan at nokon hadde tenkt at dei skulle bli så veldig mykje meir enn det. Det vart dei heller ikkje. Men på Still skulle dei.

Still er altså ikkje Joy Division sitt tredje album. Still er det som vart til overs, pluss Dead Souls. Dead Souls hadde vore ute før, saman med Atmosphere. Men berre som ein singel i 1500 eksemplar vedlagt eit fransk magasin. Og den fekk ikkje vere saman med Atmosphere når denne litt seinare kom ut som singel i større opplag.

Hadde Wilson heller satsa i retning av å samla saman desse magiske «ikkje-album» singlane som Joy Division i beste The Beatles ånd hadde på samvitet sitt. Transmission, Love Will Tear Us Apart og Atmosphere. Så hadde Still vore på god veg til å bli eit strålande album. I alle fall om ein plussa på med Digital frå ein Factory-samling (Ja kvifor er ikkje den her når det trass alt er funne plass til den svakare Glass frå same samling?). Og så har vi sjølvsagt gode b-sider som Novelty, These Days og ikkje minst Dead Souls. Og så, og så. Men Wilson ville det altså annleis.

Alle låtane nemnt i førre avsnitt, og meir til, er forresten å finne på samleplata Substance som kom nokre år seinare. Nykommarar gjer gjerne lurt i å starte sin Joy Division løypebane med det albumet. Dei skal i alle fall ikkje starte med Still. For Still er ein parentes grunnlagt på parentesar.

Utanom Dead Souls då. Dead Souls er blant dei sånn cirka 10-12 låtane som kjempar om tittelen beste Joy Division-låt. Ein monumental wall of sound sak, med eit seierrikt gitartema, og ein ropande lengsel i seg.

Elles? Vel, The Sound of Music er ei bra låt, der den skjær seg ganske så nådelaust fram gjennom piggtråd og eld, og går «higher, higher, higher». Bra er også Ice Age, der kvartetten går til verket i energisk punkmodus. Medan The Kill har eit krakilsk og slett ikkje ueffent sonisk vesen, og ein Ian Curtis som må sloss litt for å bli høyrt.

Still er i sin originale vinylutgåve eit dobbeltalbum. Der den eine skiva er eit live-opptak av den aller siste konserten til bandet (helde i Birmingham, 2. mai 1980). Eit opptak som startar med Ceremony, som jo skulle bli New Order sin første singel. Denne utgåva har nok meir historisk enn eksplisitt musikalsk interesse. Mellom anna blir Ian Curtis sin vokal noko drukna i ein ikkje altfor dynamisk miks. Dynamikken betrar seg utover i opptaket, men eg får ei kjensle av at dette nok ikkje er av Joy Division sine mest minneverdige konsertar.

Då trur eg nok konserten ein finn på bonus-CD’en som fylgjer denne nyutgjevinga, var ei meir eksplosiv affære. Det er i si tid gjort på ekte bootlegging vis av ein Duncan Haysom i High Wycombe. Og har ein uraffinert lyd som klarer å fange ei rå nerve som må ha vore i lufta der den februarkvelden. Eit betre opptak, enn det som er gjort av same mann, og som er lagt ved som bonus til Closer.

Still. Dette er nok albumet ein plasserer nedst på lista når ein skal i gang med å handle inn lyden av Joy Division.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)

 

Joy Division – Closer

Standard

Det finst ikkje mange plater like dystre som Closer. Det finst ikkje mange plater like bra som Closer.

cover  Eg vart først kjent med Joy Division etter at det heile var over. Det aller første møtet fant stad eit par veker etter at Ian Curtis hadde satt sluttstrek på det mest tragiske av vis. Det var på radioen hos Harald Are Lund. Han fortalte om denne unge songaren som hadde hengt seg, og så spelte han ein heilt ny singel, Love Will Tear Us Apart. Eg tenkte; noko så trist, noko så ufattelig einsamt, noko så vakkert.

Men det var sommar, det var ferie, og det var vel ikkje akkurat dette eg skulle bruke den til. Borte vart det like fullt ikkje, dette augeblikket. Magi plar ikkje bli det. Så før sommarferien var heilt over, var både Love Will Tear Us Apart og Closer i hus.

Min første runde med Closer klarte eg ikkje å fullføre. Det var kveld og eg var åleine om å vere vaken. Eg byrja ane uråd allereie nokre sekundar inn i Atrocity Exhibition. «Asylums with doors open wide» song Curtis, og eg var ikkje eit sekund i tvil om at han stod der, midt i døropninga. Dette var noko anna. Dette hadde eg aldri høyrt før. Aldri. Dette var iskald klaustrofobisk angst. Dette var skummelt. Eg stengte skoddene, la meg djupt ned i senga og høyrte Curtis invitere meg inn. «This is the way, step inside». Eg var meir enn usikker på om eg ville takke ja til den invitasjonen.

Eg var ein unggut frå dei grisgrendte strøk. Eg hadde dei siste par åra, sånn heilt på eigehand, byrja rota meg inn i rock’n roll. Eg hadde blitt forelska i Patti Smith der ho elektrisk rasa rundt på scena og song «because the night belong to lovers». Ljomen av London Calling var aldri langt unna. Og nyleg hadde eg golva fullstendig av Magazine sin fabelaktig tverre Song From Under the Floorboards. Men eg var ikkje førebudd på Closer. Eg trudde eg skulle få meir Love Will Tear Us Apart. Og det fekk eg. Men berre så altfor mykje, og meir til. Eg kom meg til vegs ende av side 1. Eg tok, med ikkje altfor stort mot, fatt på side 2.

Eg kom ikkje langt inn i Heart And Soul før eg berre fekk nok. «Heart and soul, one will burn». Det vart for skremmande. For djupt ned i ein mørk og gufsen kjellar. Den fyren må ha hatt ei smerte større enn noko menneske er meint å bere på, tenkte eg. No står han der, gustenbleik og makteslaus, midt i det store mørkret, i ferd med å ta sin einaste venn undergangen i handa. Eg vil ikkje vere med på dette her meir, konkluderte eg.

Eg trur det tok ein månad før eg i det heile drista meg til å sjå på albumet igjen. Eg stira inn i eit gravkammer. Eg putta den inn i hylla att, og fant i staden fram til The Correct Use Of Soap. «I am angry, I am ill, and I’m as ugly as sin, my irritability keeps me alive and kicking», song Howard Devoto. Eg var heilt med på notene.

I musikkpressa skreiv dei masse om Ian Curtis. Ei myte, om ikkje ein ny religion, var i ferd med å gro fram. «Ian Curtis died for you» stod det å lese i ei engelsk musikkblekke. Dette vart berre for sjukt. Like lite som andre som har fått slikt hengande ved seg, like lite døydde Ian Curtis for andre enn seg sjølv. Djupt deprimert, vaklande mellom si kone og vesle dotter og ei belgisk elskerinne, og fullstendig nedkjørt på epilepsimedisin, sette han seg ned ein maikveld og såg ein Herzog-film. Etterpå lytta han til Iggy Pop sin The Idiot. Om morgonen den 18. mai fant Deborah Curtis han hengande på kjøkkenet. Død. Punktum.

La oss ta vegen til tampen av 1980. Til platehylla mi. Closer stod der enno. Ikkje rørt på to månader. Det var ein søndag føremiddag. Ute hadde årets første snø lagt seg. I etasjen over var det radiogudsteneste, eg høyrde ljomen av «gjer døri høg, gjer porten vid» i det fjerne. Eg satt på golvet i lotusstilling og lurte på kva plate eg skulle løfte over på tallerken. Brått kom eg i hug at det var eit eller anna om vide dører på den der Closer-plata også. For tredje gong hadde eg Closer mellom henda. Eg studerte først dette coverbildet som kanskje kunne vere av Jesus på lit de parade, og tre syrgjande venner. Parallellar raste sjølvsagt gjennom hovudet. Eg visste at plata kom ut to månader etter at Curtis gav opp. Men eg hadde også høyrt at coveret vart bestemt to månader før.

Lys til sinns som eg var denne føremiddagen tok eg like fullt sjansen. «This is the way, step inside» song Curtis denne gongen også. Eg tok meg sjølv i å nikke forsiktig, og eg såg fingrane på venstre hånd danse, nesten lystig, i takt med Stephen Morris sitt rullande ur-rytmiske trommetema. «See mass murder on a scale you’ve never seen» song Curtis. Eg såg ut på snøen. Den var stadig like kvit. «This is the way, step inside» song Curtis. Eg tok sjansen. Eg steig inn.

Eg skal ikkje no hevde at då Curtis 40 minuttar seinare med ustø stemme stiller spørsmålet «where have they been?» så var eg fortapt i Closer. For det var eg ikkje. Men eg var ikkje lenger redd for at den skulle dra meg ned i djupet. Eg høyrde ikkje lenger berre uuthaldelig angst. Eg høyrde også noko uimotståelig vakkert. Og eg kjente på eit groove som gjekk rett i magen. Så dermed, sunt eller ikkje. Closer kom nærmare. Closer byrja å ete seg inn på meg. Closer greip tak i meg.

The past is now part of my future, the present is well out of hand, the present is well out of hand.

Då er eg vel komme dit at eg kanskje bør stanse opp litt for å stille spørsmålet; har eg latt meg forføre av desperasjonen og kapitulasjonen til ein rådvill mann?

Eg trur ikkje det er der forføringa er å finne. Den er det nok Joy Division og slett ikkje Ian Curtis åleine som står bak. For det er heile uttrykket som rammar meg. Ikkje like eggande og manisk groovebasert som på Unknown Pleasures. Men meir variert, og mindre i balanse. Closer jagar, stampar, vaklar og kryp. Den kan vere frontal, frenetisk og kantete, men også monumental og sakral. Den er Peter Hook sine urovekkande basslinjer, Stephen Morris si miskunnlause tromming og Bernard Sumner sine vekselvis desorienterte og velorienterte gitar- og synthframstøyt. Den er Martin Hannett sin klargjerande og romskapande produksjon. Og sjølvsagt, den er Ian Curtis si lidande og framandarta dommedagsrøyst.

Så kan ein hevde, og det sannsynlegvis med rette, at det Curtis syng ut om på Closer nok har ein langt meir personleg karakter enn kva som var tilfelle på Unknown Pleasures. At denne gongen møter vi ein fyr med alvorlig desperasjon i blikket og ei gravferd i sikte. Ja studerer ein tekstane på Closer er det no i ettertid lett å tenke seg at her har vi historia om eit varsla sjølvmord. Kanskje er det slik også, men berre kanskje. For sjølv om påtrengande lyskjelder og forstyrrande optimisme aldri får tilgang til katakomben der Closer er født, så er det luft der, masse luft, og der det er luft går det som kjent an å overleve.

Og det er nett det dei gjer desse ni låtane som er Closer. Ja ikkje berre overlever dei. La meg seie som Per Sivle; «Og det er det stora, og det er det glupa, at merket det stend, um mannen han stupa». Ian Curtis er død, Joy Division er over, men Closer står, for evig.

Så «step inside», og du vil, slik vi alle har gjort ein gong, aller først møte på det alt anna enn godlynte opningsmonstret Atrocity Exhibition (tittelen henta Curtis hos favorittforfattaren sin J.G. Ballard). Ei ugod affære som mellom anna tar føre seg mennesket sin morbide hang etter å la seg underhalde av andre si liding. Og tru om ikkje det er seg sjølv, i eit epileptisk sceneanfall, Curtis har i tankane når han syng: «for entertainment they watch his body twist, behind his eyes he says I still exist».

Isolation har eit synthmelodisk vesen som ved første lytt kan lure ein til å tru at bandet vil fram i lyset. Slik er det sjølvsagt ikkje. «I’m ashamed of the person I am» syng Curtis med pinefull røyst, og ser seg ikkje fortent til stort anna enn «isolation». I Passover kjenner Curtis at krisa han berre visste måtte komme er på veg og heilt slår beina under balansen han har prøvd å bygge opp, og Sumner kastar seg innpå med nokre gitarlinjer som skjær seg gjennom stål berre for å understreke uroa. Sumner sin gitar teier ikkje akkurat still i Colony heller, ei kantete og brennande ode om framandgjering og einsemd og eit håp om at «God in his wisdom took you by the hand».

Og når vi først snakkar om håp, noko ein vel må betrakte som nærast å fare med vas når ein snakkar om Closer; er det ikkje eit ørlite eit som lurer seg fram idet Curtis i A Means to an End ytrar at «we fought for good, stood side by side, our friendship never died»? Det går kanskje an å sjå det sånn. Men det smuldrar i alle fall bort. For når mantraet «I put my trust in you» tar over, sit i alle fall underteikna med ei kjensle av at det burde han nok ikkje ha gjort.

Side 2 er beksvart. Heart and Soul er nådelaus paranoia, eit desperat blikk ned i avgrunnen, skildringa av ein hutrande tilstand som har komme langt forbi der det finst ein veg tilbake. «The past is now part of my future, the present is well out of hand, the present is well out of hand».

Med skyene hengande over seg, og i eit gnagande og temposkiftande mønster jaktar hovudpersonen skjebnen sin i Twenty Four Hours. Spørsmålet er så om det kanskje er nett den han finn i den utanomjordisk vakre og sakralt saktegåande sørgjemarsjen The Eternal. «Procession moves on, the shouting is over, praise to the glory of loved ones now gone». Med galvaniserte slag frå Morris, eit sørgmodig vakkert synth-tema frå Sumners og Curtis som messar om å banke på dørene til «Hell’s darker chambers» blir så det heile ført mot sin slutt i Decades.

«Where have they been?» spør Curtis gjentekne gonger før alt blir stille. Vel, Joy Division har vore på plasser ingen andre har vore. Verken før eller seinare. Dei har rørt ved strenger i meg, berre dei har rørt. Dei har skapt eit av dei mest minneverdige albuma i musikkhistoria (for ikkje å seie to). Dei har skapt noko eg aldri blir ferdig med.

PS. Den lekre utgjevinga av Closer som kom ut på London records i 2007 har eit fyldig intervju med dei tre gjenlevande, ispedd eigne betraktningar av musikkjournalisten og Joy Division-kjennaren Paul Morley. Definitivt lesverdig stoff. Den har også ein bonus-CD med eit live-opptak frå London i februar 1980. Lyden er heller semmer, så eg veit ikkje heilt om akkurat den er så mykje å ha. Kanskje kunne dei heller lagt ved singelen som kom ut like i forkant av Closer. Dei ville ikkje ha den med på Closer, men den har etter mitt syn mykje Closer i seg likevel. Og ikkje minst, den er blant dei aller aller vakraste av songar, ever.

Do you cry out in your sleep
All my failings expose?
Get a taste in my mouth
As desperation takes hold
Is it something so good
Just can’t function no more?
When love, love will tear us apart again

10/10

 

 

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Joy Division – Unknown Pleasures

Standard

I ei kjenslemessig sone ein eller annan stad mellom Heart of Darkness og Danse Macabre er det at Joy Division sitt debutalbum stig fram.

cover  Punken retta sin aggresjon utover. Mot makthavarane, det etablerte og dei som hadde stivna i ei form. Då den sjølv ganske så fort tok til å stivne i form, byrja det dukke opp band som sendte dei aggressive signala i ein litt annan retning. Innover. Innover mot eit ustabilt og nervøst sjeleliv. Eller som Anton Corbijn så presist har sagt det : Medan punkerane sa «fuck you», kom det i staden no nokon som sa «I’m fucked». Dei vart snart kalla for postpunkerar.

Og ingen var vel meir postpunk, og meir fucked, enn Joy Division.

Men det var punken som sparka dei i gang. 4. juni 1976 spelte Sex Pistols på The Lesser Free Trade Hall i Manchester. Det var 40 gjester der den kvelden (sjølv om det i ettertid har vist seg at mange hundre hevdar å ha vore der). Peter Hook og Bernard Sumner frå den vesle nabobyen Salford hevdar at dei var der. Ian Curtis og kona Deborah frå ein annan liten naboby, Macclesfield, var der visst også. Dei forlot alle lokalet med ein sterk hug etter å gjere det same som kvartetten på scena hadde gjort.

Nokre veker seinare hadde Curtis, Hook og Sumner (samt ein trommis med namn Terry Mason) funne saman. Dei kalla seg Stiff Kittens, og dei spelte punk. Året etter skifta dei namn til Warsaw (etter ei låt på David Bowie sin Low). Nokre trommeslagarar seinare, i januar 1978, vart dei så til Joy Division.

Det er ikkje ei heilt uproblematisk sak å elske Joy Division. Bandnamnet stammar frå ei bok, House of Dolls, skrive av ein som overlevde fangenskapet i ein konsentrasjonsleir under 2. verdenskrig, og er namnet på lokalet der tyske soldatar hadde kvinnelige fangar for seksuell forlysting. Det er ikkje den einaste nazi-flørten ein kan ta dei for. Bernard Sumner tok ein periode etternamnet Albrecht, og ein kan høyre han på ei tidleg innspeling brøle «You all forgot Rudolf Hess!». Deira første EP Ideal For Living har eit cover sannsynlegvis inspirert av nazistane sin arisk-ungdom propaganda. Og når bandet gjekk vidare etter Curtis sin død kalla dei seg New Order. Det kan ein sjølvsagt tolke på fleire vis, men eit av dei har som mange veit med Hitler sine feberfantasiar i Mein Kampf å gjere. I Joy Division si korte levetid svarte bandmedlemmene aldri tydelig på spørsmål omkring nazikoplingane. I ettertid har Sumner sagt at det var den vakre kunsten, uniformene og arkitekturen som tiltalte dei. Absolutt ikkje det hatefulle, rasistiske og diktatoriske politiske programmet.

Ian Curtis sin fascinasjon med det tyske skuldast sannsynlegvis vel så mykje at hans musikalske heltar, Bowie, Iggy Pop og Lou Reed, hadde eit nært forhold til Berlin. Sjølv om ein nok ikkje skal underslå at han også var fascinert av korleis ein sterk leiar kunne makte å få ein heil befolkning til blindt å akseptere groteske handlingar. Men eg trur ikkje det var ein politisk motivert fascinasjon, eg trur det meir hadde si årsak i Curtis si nærast morbide fordjuping i det meste som hadde med menneskelig svartsyn, liding og død å gjere. Det var dette siste som i sterk grad var med å fargelegge tonane til Joy Division.

Vel, fargelegge og fargelegge. Det var ikkje så mange fargar i skrinet til Curtis. Det var vel eigentlig berre to. Grått og svart. Så derfor kunne aldri Joy Division sine låtar bli så mykje anna enn noko av det mest angstfulle og ravnsvarte som er blitt festa til tape. Og då er eg vel framme ved problem nummer to. For ser ein på seg sjølv som eit rimelig friskt og livsglad menneske, og det gjer i alle fall underteikna, så burde ein vel kanskje latt Joy Division bale på for seg sjølv der nede i katakombane, og heller danse rundt i dagslys til meir oppbyggelige tonar, som f.eks. U2. Men ikkje faen om eg vil. Eg vil heller, mykje heller, inn i mørkret der Ian Curtis syng I’ve seen the nights, filled with bloodsport and pain, and the bodies obtained, the bodies obtained, the bodies obtained. Ei god forklaring på kvifor det er slik har eg i grunnen ikkje. Kanskje det også er best å ikkje forsøke å leite den fram?

Uansett, det er ikkje berre orda til Curtis eg blir fanga av. Sjølv om dei nok hadde klart seg åleine på papir langt betre enn det meste av rocklyrikk. Det er heile det suggererande uttrykket som dreg meg innafor. Eit uttrykk Joy Division var åleine om den gongen. Eit uttrykk ingen har klart å gjenskape. Sjølv om gudane skal vite at mange har prøvt. Frå 80-talets frakkekledde goth-aktørar og fram til våre dagars Interpol og Editors.

Det var når dei i april 1979 entra Strawberry Studio i Stockport for å spele inn sitt første album at det skjedde. Det var då Joy Division tok steget frå å vere eit frenetisk band med både punk og hardrock i bagasjen, og ikkje så veldig forskjellig frå ein del andre aktørar på den tida, til å skape ein lyd som skulle gjere dei til eit av rockehistoria sine verkelig legendariske band. Det var dei ikkje berre fire om å få til. Dei var fem. Den femte var produsenten Martin Hannett, og hadde ikkje han vore der ville nok spesielt Joy Division men også rockehistoria ha sett litt annleis ut.

Martin Hannett har i ettertid uttalt at bandet var ei gåve for ein produsent, fordi dei eigentlig ikkje hadde peiling, og derfor protesterte lite. Men han har også sagt at før han sette seg i produsentstolen hadde han høyrt bandet live fleire gonger, og han likte kva han høyrte. Han høyrte masse rom og luft i lydbilde deira. Han høyrte eit enormt potensiale. Og du verden som dette potensialet materialiserar seg på Unknown Pleasures.

Tempoet blir skrudd ned. Gitaren til Sumners blir dytta bak i bildet, der den får selskap av effektfulle synth-påfunn. Trommene og bassen blir flytta fram og jobbar fram groove av både syndig og dansbar karakter. Men aller lengst framme står den tynne og skjøre mannen med det brennande blikket og dommedagsrøysta og syng om ukjente gleder, tapte kjensler og klaustrofobiske tankar.

Ein eller annan stad skin sola, men ikkje på tonane til Joy Division. Dei skjær seg sylskarpt fram gjennom eit overveldande mørkre. Dei er bastante, dei er nervøse, dei er under kontroll. Dei blir aldri utsett for unødige tilskot. Dei har god plass og mykje luft rundt seg, men dei rotar seg ikkje bort, og dei nøler aldri. Dei prøver kanskje å finne vegen ut, men det er altfor langt opp dit.

«Feeling, feeling, feeling, feeling, feeling, feeling, feeling». Joy Division er komme fram til klimakset på Disorder, og Curtis går ut i ein epileptisk vokalspagat. Nokre minuttar før har han introdusert seg med den legendariske opningslinja «I’ve been waiting for a guide to come and take me by the hand». Låta har skalet til ein konvensjonell rockelåt, men den bryske bassen, dei galvaniserte trommeslaga, det rått vakre gitartemaet, og Curtis sin konsise veg mot senit bles skalet til sides, og legg grunnlaget for ei sonisk utferd få vil unngå å bli merka av.

«This is the room, the start of it all». Til seige rytmar, dystre tonar, og med klamme dråpar piplande i nakken og frå taket stiller Curtis spørsmålet «where will it end?», og eit smertande og forstyrra portrett av Day of the Lords vert teikna med lumske og skarpe strekar. Litt seinare; «It was me» tilstår songaren medan New Dawn Fades snik seg alt anna enn anonymt forbi. Heilt til slutt; «me in my own world, yeah you there beside, the gaps are enormous, we stare from each side». Alle tekstane på plata dveler utan unntak med dystre tema, men eg trur likevel det er ein viss distanse mellom han som har laga dei, og det dei tar føre seg. Den distansen trur eg ikkje er der i avslutningslåta I Remember Nothing. Den trur eg handlar om Curtis sitt no skrantane ekteskap med Deborah. «Weeeeeeee were strangers» er mantraet i denne langsame dystervalsen, der Stephen Morris slår trommer med pisk, og Hannett knuser glas (eller er det eit hjerte?).

Innimellom desse låtane finn ein ikkje så mykje som eit spor av noko uinteressant. Ein finn Candidate med sine presist plasserte desorienterte gitarlinjer. Ein finn Insight med sine spretne synthstrofer, spooky haldning, og Curtis som på randen av undergangen slår denne skrøna; «I’m not afraid anymore». Dei grev seg ned i eit Wilderness av synd, religiøs liding og tårer. Og det vert jaga gjennom Interzone i hektisk, riffy, call-response skapnad.

Dei to største klassikarane på albumet er nok likevel She’s Lost Control og Shadowplay. Den første eit spastisk nerveritt om ei epileptisk jente Curtis vagt kjente (Curtis hadde ikkje så lenge før sjølv utvikla epilepsi, noko som skulle plage han i tiltakande grad det siste året av hans liv). Medan vi i Shadowplay, til tonen av truande basslinjer og eit frenetisk flott gitarmellomspel, blir presentert for ein svikta og hutrande fyr og hans personlige inferno.

Det er eit skilsettande og manisk groove plata igjennom. Det er ikkje eit smil å få auge på, eller eit håp i sikte. Og verre skulle det bli. Og betre. Utruleg nok.

PS. Den delikate utgjevinga av Unknown Pleasures som kom ut på London records i 2007 har eit velskreve essay forfatta av Joy Division-kjennaren Jon Savage. Her er også ein bonus-CD som, på trass av at den har ein noko skral lyd, dokumenterer at Joy Division i konsertutgåve var eit energisk og meir utagerande tilfelle. Opptaket er frå The Factory i Manchester i juli 1979, og er også å finne i boksen Heart and Soul. Det har mellom anna det fantastiske «ikkje-album» nummeret Transmission å by på:

Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio.

10/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)