The Low Anthem – Oh My God, Charlie Darwin

Standard

Folk er så mangt. Berre spør The Low Anthem, og du vil få eit uimotståelig svar.

8

cover

Ti forblåste og hutrande januardagar i 2008 søkte trioen The Low Anthem ly i ei hytte på Block Island, nokre sjømil utafor kysten av Rhode Island (der dei held hus sånn elles, i byen Providence). Dit hadde dei med seg dusinet dobbelt av ulike instrument, ein solid forsyning med bourbon, og nokre venner. Det destillerte soundtracket frå dei ti nokså søvnlause døgna gav dei ut eit halvår seinare på sin eigen label, End of the Road records. Utan særlig ståhei.

Men eit rykte byrja likevel å gå. Om at det spenstig titulerte albumet Oh My God, Charlie Darwin var for godt skodd med attraktive tonar til å bli neglisjert. Og ryktet vaks seg til ein aldri så liten hype. Og her sitt eg, skeptisk til dei fleste former for hype, men bergtatt av The Low Anthem.

Ikkje fordi dei sprenger grenser eller er überfantasifulle på noko vis. Det dei gjer har vel i grunn ganske så mange andre også gjort. Det dei gjer har sine røter i ein gamal tradisjon. Folkmusikktradisjon. Ut av denne tradisjonen dreg dei så tonar, og komponerer songar, som har det med seg at dei verkar å ha vore her alltid. Slikt skal ein ikkje kimse av.

Ein treng slett ikkje føre dansen inn i uutforska trakter for å få det til å krible. Eller dra på turar ingen har gjort før for å vere interessante. Ta nå til dømes det der med hyttetur i avsondra og vintertempererte trakter. Den tok jo Bon Iver året før. Og ikkje nok med det, når eg høyrer den harmonerte falsettsongen i opningslåta, ja så driv tankane strake vegen frå hytta på Bank Island, og til den der hytta i Wisconsin. Men det er ikkje ho Emma Low Anthem skular tilbake på. Dei ser forbi henne. Langt forbi, og inn blant hypotesane til Charlie Darwin.

«Who could heed the words of Charlie Darwin?» vert det spurd i eit noko resignert toneleie. Han som spør segla for nokre timar sidan så friskt mot den klare horisonten. No er forliset eit faktum, og; «as far as I can see there is no land». Bølgjene er kalde og formlause, og livet likeså. Å overleve er ein einsam sak.

Eit skilsettande første kapittel.

Neste kapittel fører oss To Ohio. Frå Louisiana til Ohio. Med ei svak svak tru på nye sjansar. Songarens røyst er no lagt i eit meir støvete leie. Fyren han syng om har mista sin kjære, og vil starte om att. Men det er ikkje lett, for han høyrer stemma hennar synge frå furutrærne i Ohio. «oo ooo oohioo».

I tredje kapittel vert det hevda at The Horizon Is a Beltway. Dette vert gjort under soniske tilhøve som skil seg ein god del frå dei to føregåande kapitla. Der gjekk det føre seg i akustiske og stillferdige former, no skrallar det og skrålar det, og bandet høyrest mest ut som eit Tom Waits-leia midnattskor på vill jakt etter Woody Guthrie tonar.

Tre songar. Tre vegar. Tre stemmer. Eit band. Ein himmel. Ein songar.

Heilt naturleg og utan affekterte tendensar uttalar Low Anthem sin folktone på så ulikt vis. I første omgang, aller første omgang, skapar dei kanskje ein smule forvirring. Men eigentlig skapar dei berre herlig variasjon og eldfull dynamikk. Slikt skal ein ikkje kimse av.

Songaren heiter Ben Knox Miller. Han spelar også gitar. Saman med bassist Jeff Prystowsky forma han The Low Anthem for tre-fire år sidan. På ruinane av diverse band dei to hadde vore gjennom. I sine første duo-år spelte dei inn to plater. Ei sjølvtitulert, og ei med tittelen What the Crow Brings. Så vart dei tre. Den klassisk studerte og klarinettspelande Jocie Adams slo fylgje. I lag spelar dei på sånn cirka 27 ulike instrument (frå saksofon og cello til tabla-trommer og pumpe-orgel). Utan at dei tettar att gliper eller stenger for luft. Slett ikkje. Dei gjer lydane rom. Og så er dei eit varmblodig og organisk orkester, som spelar songane sine. Ikkje konstruerer dei.

På ein låt nær har dei skrive alt sjølv. Den eine er Home I’ll Never Be. Ein Jack Kerouac tekst tonesett av Tom Waits. Ein rastlaus rakkar av ein låt, som i god Waits-tradisjon får ein velfortent skranglete medfart.

Det tredje nummeret som røskar og riv i alvorleg grad er den kvast elektriske og Dylan-snerrete Champion Angel. Resten av stoffet held seg innafor eit akustisk-fundert og rimelig dempa folkrock-landskap.

Med Charlie Darwin lurande i skuggane. I ei litt utydelig rolle, der han ikkje veivar med evolusjonsteorien. Ikkje på noko insisterande vis i alle fall. I andre roller treff vi på spøkelse som forfattar historiebøker, Gud som fangar songfuglar, og fyren som lengtar etter Mary Anne.

Den siste møter vi i Richmond Fontaine-slekta Ticket Taker. Ei sordinert vise om dei heldige, og om dei fordømte. Om dei som får bli med arken, og om dei som ikkje fekk løyst billett. Så uroa gneg, vatnet det stig, og himmelen knirkar. Medan helten held av ein plass til Mary Anne. For «soon she will come home». Men det er han nok ganske så aleine om å tru på.

Frå same nøkterne soniske landskap kryp også Don’t Tremble inn i hjerta mitt. Sterk på trøyst og håp; «you have got the looks my dear, to make a mountain shake». Særlig til håp verar eg derimot ikkje hos hovudpersonen i tittelsporet (forkorta OMGCD). Men han prøver å gjere sitt beste, «like Charlie said». Med både folda og klappande hender, i eit fint harmonert og gospelinspirert driv.

Til slutt yppar trioen seg så litt mot Darwin sin teori om «the survival of the fittest», ved å ta med ein nest beste versjon av To Ohio. Ein litt skakkøyrt ein. Men det er vel sånn dei er. Dei fylgjer i fotspora til gigantar, men dei gjer det på sitt vis. Sitt medrivande vis.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s