Monthly Archives: november 2013

Nov5

Diverse Artistar – Det beste til meg og mine venner: En hyllest til Joachim Nielsen

Posted on by
Standard

Ein til tider vellykka, men likevel litt for fyldig hyllest til ein av dei største rockarane dette landet har fostra.

cover  Då ein nokså animert Jokke i januar 1992 entra podiet for å ta i mot spelemannsprisen rett framfor nasa på den stavangerske parentesen The September When vart det støy i den norske tabloidverda. For slikt kan jo ikkje gå an, i alle fall ikkje midt i den store norske felleskosen. I november 2005 er fire Jokke-signerte låtar med på den P3/Spirit initierte topp 20 lista over «tidenes norske låt». Aller øvst tronar To Fulle Menn. Den som ler sist ligg dessverre seks fot under, og det har han gjort i fem år. Joachim Nielsen levde nemlig livet minst like agelaust som han skildra det i sine songar, og den 17. oktober 2000 pusta han inn Oslo-lufta for siste gong.

Jokke skapte sine beste låtar på 80-talet og på byrjinga av 90-talet, då han var i kompaniskap med Valentinerne. Låtar som har styrt klar av tida sine nådelause forvitringsprosessar. Akkurat som dei fleste naglarar av tidlaus kunst var også Jokke ein mann utanfor si tid. Han gjekk direkte til verks, ujålete og utan trong til å pakke tekstlinjene sine inn i omtrentlige former, skapte han rockelåtar med autentiske og varige kvalitetar. Saman med ei lita handfull andre står han i dag fram som ein av dei få uforfalska og ekte rockeartistane dette landet har fostra, og albuma Et Hundeliv og III er to norske rock’n’roll-klassikarar (så det så).

Så var det dette med tribute-plater, då. Dei er laga med dei beste intensjonar, men vert sjeldan meir enn støvsamlarar. Av og til kan det komme ei tolking som plasserer ei låt i eit nytt og interessant lys, men som regel vert det berre ei ettertrykkelig påminning om at det er hos opphavsmannen ein finn gullåra. Jokke-hyllesten er ikkje noko unntak i så måte. Det er ingen her som gjer det betre enn originalen, men det er ein del som gjer det bra likevel. deLillos til dømes flyttar En Dag inn i eit meir avbalansert og poppig landskap, fyller på med twangy gitarfakter, og kjem i land med ein solid versjon. Johndoe får god hjelp av Hopalong Knut til å føre Sitter På En Bombe inn i vitale ska-krinsar.

Blant Jokke & Valentinerne sine samtidige var sannsynlegvis Sister Rain det beste av dei engelskspråklige norske banda. Dei har tatt føre seg hyllestlåta til det gode gamle teikneseriemagasinet Tempo, og det lealause reggaeformatet dei har plassert denne i er slett ikkje ueffent. Sjølvsagt er det Andrej Nebb, som i si tid song ei ode til fiskepuddingen, som tek seg av Jokke sin kulinariske friskas Koteletter. Med høgt press, karakteristisk diksjon og tunge gitarriff blir det definitivt ein appetittvekkande versjon. Bøyen Beng trakterer Aldri Stol På Ein Fyllik på dugande elektrisk folkrock-vis. Og folkrock med Pogues-liknande fakter står på programmet til Dead Hoodlums når dei finn tonen med Kleggen & Knugern.

Min personlige favoritt på plata trur eg kanskje er Ricochets sin akustiske, men langt frå lågmælte versjon av Nederlag. Først og fremst er det den kraftfulle røysta til Trond Andreassen som overtydar (som vanlig), men Kloster Jensen si gitarhandtering og handlekraftig bruk av maracas og tamburin løftar godt, det også. Jo Nesbø og Magnus Grønneberg med venner sin countryrock-versjon av To Fulle Menn manglar på si side noko av stinget den hadde fortent. Turboneger plankar Her Kommer Vinteren med autoritet og brukbart turtal. Tungtvann tar Alt Kan Repeteres med på ein ikkje altfor imponerande hiphop-tur. Medan Racer BK (Dum Dum Boys i forkledning) ikkje heilt kjem ned i lomma på Gjeld.

Av dei meir ukjente aktørane (det er mange av dei) er det ingen som gjer seg skuld i noko som minnar om underverk. Nokon prøver seg med litt originale vriar, og får eit lite pluss for eigenarta innstilling, sjølv om dei vel strengt tatt er gløymt i morgon. Pearly Catz med søstrene Bøygaard i spissen brukar hallingdialekten i sin tolking av Hvor Er Du Nå (Kor e du no). The Four synthmalar Midt I En Drøm i eit dystert lende, Nullskattesnylterne miksar Suksess med London Calling, Frank Znort Quartet skaper Feig om til ein swinglåt, og Phantoms lar orgelet bruse og ska-takter lose En Perfekt Dag i land.

Som avslutning dukkar Motorpsycho opp i eit grumsete piratopptak. Frå ein konsert dei gjorde på Rockefeller berre eit par dagar etter at Jokke døydde, minnar dei mannen med ein inspirert om enn litt vaklande versjon av Sola Skinner. Av dei cirka tretti eg no ikkje har nemnt finst det eit og anna habilt forsøk, men mest blir det nok helst mykje upersonlig planking.

Manglar du nokon av platene til Jokke, så er desse sjølvsagt langt meir obligatoriske investeringar enn denne tributen. Men har ein alt, kan nok denne vere kjekk å ha også (vel, då har du den vel alt), som ein dokumentasjon på at det er mange som framleis set pris på fyren.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov5

The Dirty Faces – Superamerican

Posted on by
Standard

Ein Pittsburgh-gjeng med punk-attityde og funk-impuls går rett på så rock’n roll søla skvett.

cover  Så søla skvett og hårfeste vibrerar forsvarar denne høglytte gjengen frå Pittsburgh namnevalet sitt med solid margin. I ei energisk og vågal musikkhistorisk linje, som strekk seg frå Stooges via The Fall og Faith No More til Royal Trux, leverer dei ein kraftdose skitten, frenetisk og forvridd rock’n roll. Vokalist, låtskrivar og generell frontfigur Terry Glitter syng, rappar, gryntar, spyttar og skrik i kapp med brunstige gitar-riff, hardtslåande rytmikk og støyande avstikkarar.

Superamerican er Dirty Faces sitt tredje album sidan starten i 1997. Så dei kan neppe få status som særlig produktive plateutgjevarar. Deira to første album har ikkje nådd mine øyrer, og sikkert ikkje så mange andre her på berget heller. For verken debuten Covered In Lime (1998) eller oppfylgjaren More Lies (2002) vart ute for høgfrekventert distribuering. Begge platene kom ut på den vesle lokale labelen med det svært så passande namnet Rickety Records, og tok ikkje vegen jorda rundt i dei store kvanta. I forkant av sin tredje utgjeving har bandet blitt signa til Brah Records, labelen til det støyelskande og psykedeliske New York-bandet Oneida. Og gjennom eit samarbeid med den glimrande Jagjaguwar-labelen når dei no eit godt stykke lengre ut i verda med dei heftige basketaka sine.

Det er nok å ta hardt i å kalle Dirty Faces sine rabiate åtak for originale, til det har dei plukka opp og tatt til seg alt for mange triks frå likesinna. Den grunnleggande låtkvaliteten kan det nok også til tider virke som om den godaste Glitter har tatt litt lett på. I melodisk utforming er det enkelt og primitivt med enkelte komplekse fakter, men der ein del låtar slit med melodilinjer som ikkje heilt klarar å hekte seg. Ein problematikk som til dels blir retta opp og køyrt over av den entusiastiske og tøffe åtferda til karane.

Kva Glitter har på hjertet reint tekstlig kan nok vere vanskelig å oppfatte. Men sterke gloser sit laust, kjønnsdrifta er sterk og revolusjonen synes å vere på plakaten. Kva slags revolusjon, og kva Glitter måtte meine om den finn eg ikkje heilt utav, men med tanke på albumet sin tittel og det faktum at dei har dedisert det til dei amerikanske soldatane i Irak, anar eg ein viss oppviglersk og politisk ukorrekt attityde. Kanskje gjort vel så mykje av rein provokativ glede som av djupfølt patriotisme, men slett ikkje heilt uproblematisk å svelgje.

Til sjuande og sist trur eg likevel ikkje ein skal ta Glitter og hans uvaska kameratar for alvorlig. Deira misjon er først og fremst å spreie funky, riffsterk og uregjerlig rock’n roll. Og når dei gjer det med slikt glødande pågangsmot som i den desperat tilbakeskodande, og fortvilt håpefulle 1974 er det lett å gje dei plass i varmen. Melodisk vital og dynamisk effektuert er også den heftige proklamasjonen Drug Free America. Medan spasmane når si mest ukontrollerte fase med Headlights. Og aller først i løypa ligg den sarkastiske og kvasse New Wicked Stepson og skrapar vekk all unyttig glasur. Innimellom skrålinga tar dei seg tid til ein liten spretten folkpoppig låt også, treffande nok titulert A New Hope. Som avslutning på seansen kjem dei opp med to seks minuttar lange låtar som er forma under litt andre tilhøve. High Holy Days er balladen. Sakte svevande på ei døsig keyboards-drone, og med vokalen i front, der Glitter etterkvart får støtte frå Killerina Choirs. Eg er litt usikker på om dette eigentlig kler dei så godt. Nei, då er den episke og psykedeliserte Amplify (Like a Prayer) ein betre affære. Herlig utilpassa, grovkorna, hissig, krypande og ikkje heilt enkel å få tak på.

Tar gjerne i mot eit nokre fleire av den sorten ved neste korsveg.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov5

Deadman – Our Eternal Ghosts

Posted on by
Standard

Ei veldordna og håpefull americanaferd skimtar evigheta i det fjerne.

cover  Eg såg denne Jim Jarmusch-filmen ein gong. Den handla om ein William Blake (spelt av Johnny Depp) som blir jaga ut av byen Machine av ein flokk ugode innbyggjarar. Han vert såra, eller kanskje meir sannsynleg drepen. Her dukkar indianaren Nobody opp, og saman startar dei to ei reise. Frå Blake sin synsstad ei reise i den verkelege verda, medan Nobody, som ser på Blake som ånda til den vidgjetne diktar med same namn, oppfattar reisa som ein tur i eit meir åndeleg univers. Filmen heiter Dead Man.

Det er slike tema Dallas-duoen Deadman også er opptatt av på sitt andre album Our Eternal Ghosts. Det å bli fortruleg med døden som ein del av livet. Det å leve livet som om det er det einaste du har, samstundes som du utforskar idéen om den store evigheta. I tillegg har dei ei grunnhaldning som inneber eit optimistisk syn på menneskeslekta. Det er John Lennon sin Imagine opphøygd i andre potens, med håpet, himmelen og utopia som skinande stjerner i det fjerne. Nokre gonger vert det kanskje litt over toppen, men stort sett held dei seg såpass nær den jordluktande sfære at det går an å følgje dei. Ja, og så streifar dei innom meir depressive trakter av og til også, då.

Deadman er ekteparet Steven og Sherilyn Collins. Med hjelp av produsenten Mark Howard (Bob Dylan, Lucinda Williams, Emmylou Harris og U2) og ein del instrumentalistar har dei to skapt ti låtar som lever i eit luftig og storslått landskap. Tonane er henta frå country- og gospel-provinsar, og blitt tilført ulike dosar finpussa elektrisk kraft. Ei velredd seng av keyboardtonar er vel kanskje den vanlegaste lyd-dekorasjonen. Gitaren sprett også ut og inn av biletet, men bit sjeldan særleg kraftig frå seg. Ja, kanskje kunne det vore ynskjeleg med ei litt meir rufsete tilnærming. På den andre sida har vi jo mange som driv med nett det, så det kan vel vere greitt å oppleve nokon med ei godmodig innstilling innimellom også.

Det blir likevel noko litt kraftlaust over nokre av spora. Dei avmålte og svakt jazzblå Won’t Be Long og Werewolves blir på eit vis for elegante. Medan dei langsamt svevande Love Will Guide You Home og Brother er innom greie tonar, men lever eit litt for pynteleg liv. Det tema-definerande opningssporet When The Music’s Not Forgotten finn eg derimot hugnad i. Ei låt av typen Appalachian møter gospel i eit stort landskap, og der moralen kanskje er noko slikt som at det gode liv kjem ikkje til deg, du må skape det sjølv.

På dei fleste av spora er det Steven som er hovudansvarleg for vokalen. Sherilyn gjer imidlertid sitt til at Monsters Of Goya dreg på seg visse Parsons/Harris-assosiasjonar. Før den avsluttar i eit orgel- og trommeopplegg med visse fellestrekk til Isaac Hayes sin klassikar By The Time I Get To Phoenix. Brother John har touch av fromme Handsome Family-linjer, og gjer Neil Young sin Helpless om til bøna Help us. Slow Dance får Sherilyn synge heilt åleine, bomulls-lett og pianosmukt i eit Hope Sandoval-lende. Sad Ol» Geronimo er rytmisk utforskande og går frå gitarkitlande til gitarsparkande i eit Peter Gabriel-liknande opplegg (Don’t Give Up møter Sledgehammer). Med klare referansar til både Bibelen og William Faulkner syng Steven i eit Dylansk landskap Absalom! Absalom! Om den unge mannen som både flyktar ifrå og jagar sine demonar, om revolusjonen som mislykkas, om den store tragedien, om sigeren og om tilgivinga.

Deadman skapar kanskje ikkje evigvarande songar, men ein handfull av dei har i alle fall melodisk friskleik og kraft nok til å få underteikna si velsigning.

5/10

Førsst publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

David McCormack and the Polaroids – The Truth About Love

Posted on by
Standard

Ei skarpskodd popsonisk dissekering av kjærleiken og dens vesen.

cover  Ja den kjærleiken, den kjærleiken. Den har blitt omtalt, omsunge, omfamna og spytta på, men ferdig med den blir vi nok aldri. Brisbane-fødte David McCormack er ikkje snauare enn at han hevdar å ha funne fram til The Truth About Love på si nyaste plate. Men sidan han samstundes velgjer å illustrere dette med ei kjøttøks i dunkelt lys, så gjer han det vel også klart at det ikkje er med finkirurgisk presisjon han har tenkt å gjennomføre prosjektet sitt.

For underteikna, og for dei fleste andre her på berget også, vil eg tru, er David McCormack eit ukjent namn. The Truth About Love representerer likevel langt ifrå hans første pop-soniske steg. Mannen har ei fortid i fleire mindre kjente Australske band, og har også gjort eit par plater under eige namn før årets framstøyt. Eit framstøyt så friskt og melodisk skarpskodd at ein ikkje skal sjå bort ifrå at det kan ligge atskillig med velfunderte saker der han har trakka fram tidlegare også.

The Truth About Love er bygd opp av låtar som i sonisk skapnad spenner frå det varlege og over i det ganske så energiske og yppale, men som heile tida held hus innafor eit melodirikt poprock-distrikt. Ein kan høyre incitament frå store 60-tals pionerar som The Beatles og The Kinks, men kanskje eit vel så sterkt slektskap mot ferskare tone-sjonglørar som Ed Harcourt og Jarvis Cocker.

Fullstendig aleine om opplegget er McCormack slett ikkje, for med seg har han eit solid backingband. Andrew Lancaster er ansvarleg for både dei skarpaste gitartonane og fiffige programmerings-tiltak. Dei tre resterande i The Polaroids, rytmeseksjonen Dylan McCormack (bass) og Shane Melder (trommer) samt tangenttraktøren Cameron Bruce leverer også varene.

McCormack og gjengen hans startar friskt ved å legge lista nær melodiske rekordhøgder allereie i første omgang. Kryp over gjer dei også. For tittelkuttet smyg seg raffinert opp- og framover, frå ei sindig og eggande innleiingsfase og over i poptastiske dimensjonar med velplasserte strykarar, ryggradpirrande melodinerve og bitande meldingar; «love is like poison – it goes straight into your heart and that’s when all the blackouts start».

På det tekstlige planet svingar nok ikkje McCormack seg opp mot dei subtile poetiske høgdene som bysbarna i grandiose Go-Betweens har hatt for vane å gjere. For sjølv om han til ein viss grad har det same skeptiske og noko mistrøstige synet på tilværet som det Foster og McLennan har, lar han dette komme til uttrykk på eit noko meir grovkorna vis. Dermed blir den førnemnte kjøttøks-illustrasjonen, og andre vedlagte bilete av fyrstikker, startkablar og eksplosiv nokså treffande.

Tiltalande tonar frå den mildaste delen av poprock skalaen byr McCormack på i løfterike Who Can It Be?, viljesterke Woolloomooloo Sunset, ambivalente Who Could You Love?, og angerfulle Lonely. Frå den kvassaste delen av same skala kjem uforsonleg titulerte saker som If You Ever Leave Me (I Will Hunt You Down And Kill You) og I’m Going To Execute Your Ex-Boyfriend. Den første lever greit på eit tøft nok «yeah, yeah, yeah»-refreng. Den andre kjem bluesgroovy og bestemt mot ein for så i enden av kvart vers å eksplodere i ståpels-framkallande og frenetisk orgelekstase. Begge skildrar desperate og ikkje så lite suspekte tankar frå eit par ustabile sjeler. Både brennande lengsel og faktiske flammar omhyllar den fortvila skikkelsen i velfunderte Liquor Store. Medan Goodbye From Tomorrow er den vakre balladen som burde ha avslutta seansen.

Sanninga om kjærleiken har nok heller ikkje McCormack funne, heldigvis. Men i si jakt har han snubla over såpass med friske tonar at det var vel verdt forsøket.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Currituck Co. – Sleepwalks in the Garden of the Deadroom

Posted on by
Standard

Eit amerikansk einmannsband med strengedansande fingrar og frifolk attityde.

cover  Den susande lyden av ei platestift som treff rillene vert etterfølgt av ei dirrande aust for midt-austen tona stemme. Lyden av ein akustisk gitar kjem inn og overtar. Fingrar dansar frå streng til streng og kallar fram fine tonar. Ei vemodsfull mannsrøyst med vakre melodilinjer på tapetet smyg seg med. I bakgrunnen surrar ein monoton mørk dur, og etterkvart lurer fleire kjelder med subtile påfunn seg med. Låta heiter Paid For Grace og innleiar Currituck Co si melankolske drift under ein psykedelisert himmel.

Currituck Co er i all hovudsak eit einmannsprosjekt drive av amerikanske Kevin Barker. Sleepwalks in the Garden of the Deadroom er hans tredje album under denne signaturen, og inneheld mykje attråverdig musikk. Han har sterke band til det lauslege amerikanske frifolk miljøet som dei seinare åra har vitalisert den akustiske folkmusikken. Han har delt scene med både Devendra Banhart, Joanna Newsome og Animal Collective, og var blant artistane på den sjanger-definerande samleplata Golden Apples of the Sun.

Alle låtane blir drivne fram av Barker sin intense men elegante fingerplukkande gitarstil. Låtane held seg stort sett rundt treminutters lengda. Wisdom of the Weeks er unntaket. Den passerer 10 minutt og går frå eit vevert balladeparti over i ein lang ragafolk passasje av det suggestive og John Fahey-inspirerte slaget. Fahey saman med bluegrass-virtuosen Clarence White, den engelske folkgitaristen Bert Jansch og den legendariske melankolikaren Nick Drake er fire uttalte inspirasjonskjelder.

To låtar er titulert Sleepwalking (I og II). Desse er dei melodisk mest straighte tilfella. Den første er ei yndig sak med tilskot av fiolin og piano, som nikkar forsiktig i celtic-folk retning. Nummer II er meir dyster, der den tar for seg det deprimerande i det å måtte sove aleine i ei seng meint for to. Rastløysa den skildrar vert ytterlegare understreka då dei akustiske tonane vert utfordra av ein skånsellaus elektrisk vegg midtvegs. Det same soniske trikset vert brukt i 8pm on a Friday, ei låt som i tillegg nyttar toget sitt monotone «sigge-di-do» som rytme. Medan tittelen fortel ganske så presist kva den sterkt Drake-farga Run Away From the Sun tar for seg. Mykje vemod altså, men i fleire fargar.

No vert aldri dette albumet ei like eventyrleg ferd som det kamerat Banhart har vore ansvarleg for på sine tre plater. Til det er nok ikkje Currituck Co sin signatur særeigen nok. Men det kan jo vere mykje velfungerande tonekvalitet i smarte lånerier også. Eller for å sitere førnemnte Fahey: «This nation needs more thieves and less librarians.»

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

Crystal Skulls – Blocked Numbers

Posted on by
Standard

Eit debuterande Seattleband med middelmådig låtmateriale og eit noko eindimensjonalt lydbilete.

cover  Det er ingenting i vegen med inspirasjonskjeldene her i garden. Det er berre det at dei aldri er i nærleiken av å leve opp til dei. For med Television, The Feelies og engelsk postpunk i sekken og Steely Dan og softrock i kofferten, legg Seattle-bandet Crystal Skulls ut på ei popferd som sjeldan hever seg over det middelmådige. Noko eit eindimensjonalt og litt trøyttande lydbilete må ta den største delen av skylda for.

Ei av årsakene til at biletet manglar nødvendig dynamikk og variasjon er nok å finne i vokalen. Christian Wargo (han er også låtskrivar og ein av to gitaristar) har nemlig ei veldig flat og fargelaus røyst. Slik at det som måtte ligge av melodisk spenst i låtane (ikkje så altfor mykje, trur eg) sjeldan kjem til overflata. Vitaliteten i den smale formelen deira er det gitarane som står for. I samspel med Ryan Phillips hentar Wargo fram ein krystallklar og rimelig kvass tone som dannar ei oppkvikkande motvekt til den ellers noko daffe framferda.

10 låtar som i veldig liten grad skil seg frå kvarandre. Ein finn lite som fortener å få karakter av å vere frodig og interessant, men til gjengjeld kanskje heller ingenting ein kan kalle direkte dårlig. Det ein bit seg merke i er korte vitale gitarsekvensar, samt eit og anna dugande refreng. Dei sentrale strofene i Hussy og Every Little Bit blir derfor lagt merke til. Tilsvarande gjeld også Count Your Gold, men denne har i tillegg noko som minnar om fruktbare nyansar heile vegen, og kan kanskje derfor få titulere seg som ei god låt. Locked Down har på si side eit sympatisk vemod det går an å gje litt forsiktig applaus til.

Så mykje meir er det vel ikkje å seie om Blocked Numbers. Det er eit debutalbum. Og den klokkar inn på drøye halvtimen, utan å etterlate seg behov for noko dacapo.

3/10

Først publisert på Groove.no (2005)

Nov4

Cowboy Junkies – Early 21st Century Blues

Posted on by
Standard

Dei har ikkje endra seg mykje sidan starten, men mykje av magien la dei nok igjen i The Church of the Holy Trinity.

cover  Det er nærmare 20 år sidan no at denne canadiske gjengen tok sine første skritt som Cowboy Junkies. I 1988 kom så plata dei i all ettertid er blitt målt mot. Ja, det finst vel knapt ein plateomtale av seinare utgjevingar som ikkje nemner deira andre album The Trinity Sessions. Denne sakrale og magiske innspelinga, der dei førte klassikarar som Sweet Jane og I’m So Lonesome I Could Cry inn i sitt eige skånsame univers, og der Michael Timmins sine eigne låtar også heldt eit særdeles sublimt nivå. Sjølvsagt kunne dei ikkje stille seg under same mikrofon i same kyrkja for å gjenta bedrifta. Men ser vi bort frå kyrkja, den eine mikrofonen og magien, ja så har ikkje mykje endra seg i Cowboy Junkies si verd sidan den gongen.

Eg har ikkje fått med meg ratt alle av dei åtte post-Trinity albuma, men dei 4-5 eg har via større eller mindre merksemd har alle vore skodd over same lest. Dvelande tempo, kviskrande rytmikk, Michael sin Velvet-gitartone anno Pale Blue Eyes (som av og til blir byta mot den akustiske varianten), og Margo Timmins si elegiske røyst. Låtane smyg seg rundt i blåe terreng, stundom jazz-farga, stundom blues-malande men mest søker dei mot folk og country territorium. Kvart album har hatt sine fine stunder, men eit større eller mindre fleirtal av låtane har som regel vore meir søvndyssande enn sjelevarmande.

Ideen bak denne innspelinga var å finne fram til ei bunke låtar som tala om krig, vald, redsler, grådigskap, ignoranse og sakn. Det har dei også gjort, men dei maktar berre unntaksvis å manøvrere dei ni coverversjonane og to Michael Timmins-originalane inn på næringsrike vegar. For akkurat slik tilfellet var på Trinity Sessions-oppfylgjaren The Caution Horses (og som det har vore fleire gonger sidan også) så er mykje av det beste unnagjort i løpet av dei to-tre første låtane.

License to Kill er ein av dei betre spora på det noko sterile Mark Knopfler-produserte Bob Dylan-albumet Infidels. I Cowboy Junkies si drakt får låta minst like mykje melodisk tyngde og glød som det opphavsmannen i si tid gav den. Og teksten er jo like aktuell i dag som i 1983; «Man thinks ’cause he rules the earth he can do with it as he please / and if things don’t change soon, he will / oh man has invented his doom / first step was touching the moon.» Det skulle vel vere liten tvil om kven som er hovudadressaten for ei slik melding i dag. Ei litt meir subtil fordømming av dei amerikanske leiarane sine aggressive handlemåtar blir framført i den enkle og triste visa Two Soldiers, om den unge soldaten som aldri kjem heim igjen. Ei låt Dylan forresten også har gjort sin versjon av.

Dei to Michael Timmins låtane som følgjer, jazzige December Skies og bluesy This World Dreams Of er ikkje blant mannen sine beste. Det er ikkje dei to Springsteen låtane dei tar seg av her heller (Brothers Under the Bridge og You’re Missing), verken i Springsteen eller Junkies samanheng. Med eit lite unntak for den klagande bluesen No More er det i grunn ikkje så mykje meir attraktivt å hente her. Det kan vere at dei burde tenkje på å fornye seg litt, men å loope seg inn på funky hiphop-territorier med ein John Lennon-låt (I Don’t Want to Be a Soldier) trur eg ikkje er svaret. Det er vel heller ikkje eit særlig lurt trekk å prøve seg på U2-klassikaren One, for dei innehar tydeligvis ikkje lenger Johnny Cash-liknande evner til å ta slike ting ned, for så å tilføre det stille dirrande energi.

Med Early 21st Century Blues gjer Toronto-kvartetten altså ingenting for å rokke med uttrykket sitt. Dei signerer både lånt og heimeavla materiale med sin vanlige signatur. Men nok ein gong er det ein signatur som berre unntaksvis kan skilte med spreke sløyfer.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

 

Nov4

Ry Cooder – Chávez Ravine

Posted on by
Standard

Cooder har samla artistar med meksikansk opphav til å skape eit levande bilete av ein stad og ei tid som er borte.

cover  Etter å ha reist eit drygt tiår i verdensmusikk frå Ganges via Timbuktu til Havana har Ry Cooder no enda opp i heimbyen Los Angeles. Der har han greve fram ein skammelig historie, frå andre sida av byen enn sin barndomsheim i Santa Monica. I dei austlege deler av LA kunne ein for mange år sidan finne bustadområdet Chávez Ravine. Her budde det stort sett folk av meksikansk avstamming. Dei var ikkje rike, og mange av bustadane var skrale, men dei hadde songen, kjærleiken, livet og kvarandre. Eller som Cooder syng i opningssporet; «Na na na na na, living in a poor man’s Shangri-La». Men i dei straumlineforma tankane til sjellause byutviklarar er ikkje slikt noko å legge vekt på. Så i utviklinga sitt namn sendte den amerikanske staten, ein gong på femtitalet, ein hærskare bulldozarar inn på området for å jamne det med jorda. Opp av ruinane reiste det seg i staden ein gigantisk murkoloss. Ein baseball-arena til den nyinnflytta klubben Dodgers.

Sidan midten av sekstitalet har Ry Cooder og hans gitar tråla tonar nær røtene til den moderne musikken. Først som gitarist i banda til Taj Mahal og Cpt. Beefheart, seinare som soloartist. På 70-talet kom det frå Cooder-hand ein jamn straum med plater. Med sin spenstige gitarstil og si tørre røyst gjorde han personlege tolkingar av låtar frå eit breitt spekter av sjangrar. Det var få eigenkomponerte saker, men som oftast ulastelige versjonar av andre sine komposisjonar (Leadbelly, Woody Guthrie, Johnny Cash, Joe South, Leiber & Stoller etc.). To favorittalbum frå denne perioden er Chicken Skin Music (1976) og Borderline (1980).

I 1980 gjorde han musikken til Walter Hill sin westernfilm The Long Riders. Dette vart startskotet for ein tiårsperiode der Cooder stort sett konsentrerte seg om filmmusikk. Det store høgdepunktet frå denne epoken er utvilsamt hans vemodsfulle og lengtande gitar-tonar i Wim Wenders sin fabelaktige Paris, Texas.

Eit møte med den klassisk gitar-spelande indaren V.M. Bhatt, dokumentert på albumet A Meeting By the River (1993), skulle verte starten for ei oppdagingsferd etter musikalske røter utanfor det nordamerikanske kontinentet. Ei reise som fekk ein overraskande, men ikkje desto mindre hyggeleg, kommersiell suksess gjennom hans virke med cubanske musikkveteranar (Buena Vista Social Club). Litt av det same grepet som i sine Havana-dagar har Cooder også gjort i sitt arbeid med Chávez Ravine. Han har kontakta og fått tak i fleire tilårskomne representantar for den meksikanske musikktradisjonen i LA. Forskjellen frå Buena Vista-prosjektet er at denne gongen har Cooder tildelt seg sjølv ei meir framtredande rolle. For i tillegg til å vere initiativtakar og produsent har han komponert fleire av spora, og han tar den leiande vokalrolla på fleire av kutta. Derfor er det vel heilt greit at han nyttar sjargongen «A record by Ry Cooder» på coverframsida.

Spiren til prosjektet vart sådd i 2001 då fotografen Don Normark spurde Cooder om han kunne lage musikk til ein dokumentar om Chávez Ravine. Normark snubla over ravinen på førtitalet ein gong, og lot seg freiste og inspirere til heftig fotografering (bileta er tidlegare presentert i boka Chávez Ravine, 1949: A Los Angeles Story). Cooder vart fascinert av historia, og det heile utvikla seg etterkvart til noko langt meir enn berre musikk til ein filmdokumentar. Fire år har det tatt å fullføre prosjektet. I løpet av av den tida har mellom anna to av dei medverkande veteranane gått bort. Chicano-kongen Lalo Guerrero som syng tre sjølvkomponerte låtar på albumet døydde i mars i år, medan pachuco-boogie meisteren Don Tosti, som er stemma til ein alien i den atmosfæriske åtteminuttaren El U.F.O Cayó, trakk sitt siste pust i august i fjor.

Med hjelp av 15 songar (nokre er gamle andre er nylaga, nokre i spansk språkdrakt andre i engelsk) skapar Cooder og hans medsamansvorne eit skarpt og fengslande bilete av eit samfunn, ei tid og ei rekkje livsskjebnar. Her er glede og sorg, kamp og resignasjon, realisme og mystisme i ei musikalsk mangslungen framstilling.

Bore fram av Flaco Jimenez sine friske trekkspel-tonar, Joe Rotondi sitt livlige pianospel og Cooder sin smidige produksjon syng nemnte Guerrero om skjebnen til eit boksande brødrepar (Corrido De Boxeo) og om lidenskapelege laurdagsdansar (Los Chucos Suaves). Litt meir melodisk grå er hans skildring av eit tilsvarande statleg-styrt angrep på meksikansk busetnad på hans fødestad i Tucson, Arizona (Barrio Viejo).

«Little» William Garcia, med ei fortid i latinorock-bandet Thee Midniters, er oppført som medkomponist på fem spor. Saman med David Hidalgo (frå Los Lobos) har han skrive låta om masseslagsmålet mellom marinegastar og pachucoar på Broadway i 1943 (Onda Callajera). Garcia syng sjølv denne låta, som meir enn hintar om at det sannsynlegvis sto pengesterke og tvilsame maktmenneske bakom hendinga. Han er også mann for det vokale i Leiber/Stoller sin knipsebluesy og meir bekymringslause 3 Cool Cats.

Søstrene Juliette og Carla Commagere som har kora på eit par Cooder-produserte album tidlegare blir gitt hovudmikrofonen i den sprelske og sjarmerande Chinito Chinito. Ein ertande hyllest til ein pengeflink kinesisk vaskeri-eigar. Ei låt førnemnte Don Tosti hadde ein lokal liten hit med på slutten av 40-talet. Kvinnestemme i førarsete har også den småfunky Muy Fifí. Ersi Arvizu framfører på elegant vis ein heit diskusjon mellom mor og datter vedrørande ein viss Smiley.

Cooder trakterer gitaren på sitt vanlige elegante, treffsikre og spenstige vis plata igjennom. Sonen Joachim Cooder og Jim Keltner slår og lirkar fram rytmar frå både konvensjonelle og ukonvensjonelle rytmeinstrument. Medan folk som Jon Hassell (trompet), Gil Bernal (saksofon) og Joe Rotondi (piano) er med og fyller ut biletet på fargerikt vis. Hassell gjer avgjort sitt til at den Waitsk-jazzy historia til Frank Wilkinson, Don’t Call Me Red, er attråverdig. Wilkinson var på femtitalet leiar for ei gruppe som rehabiliterte husmassen i mellom anna Chávez Ravine. Prisen han mottok frå amerikanske styresmakter for den jobben var forfølging og skuldingar om å være kommunist. Her ser han tilbake og kan lett sarkastiske slenge ut: «Fritz Burns, Chief Parker, and J. Edgar, I outlived those bastards after all.»

To oppdikta skikkelsar (men likefullt verkelige nok) kjem til ordet i låtane It’s Just Work For Me og In My Town. To spor som også har enkelte Tom Waitske klangfargar i seg. Den første er ein spartansk og funky blues, der bulldozarsjøferen fortel korleis han ser på rolla si i saneringsopplegget. Den andre er ein langsam jazzballade med eit kvikt midtparti, og her er det den mildt sagt usympatiske utbyggaren som fører ordet; «can’t you see a 50-story building, where a palm tree used to be?». Med ei stemme ikkje heilt ulik Willie Nelson syng Hawaii-fødte Bla Pahinui den luftig arrangerte og vagt countryfarga 3rd Base Dodger Stadium. Her ein kar går rundt og minnast, og ser for seg bustadane til slekt, naboar og venner rundt omkring på den svære arenaen. Både tekstlig effektfullt og melodisk flott. Den kanskje beste av Cooder sine komposisjonar på plata. Reint melodisk er det nok ikkje alle låtane som dreg seg i land som sikre vinnarar. Til dømes overlever førnemnte In My Town mest på sitt tankevekkande innhald, og opningssporet Poor Man’s Shangri-La lener seg mot litt for glaserte tonar. Medan El U.F.O Cayo søkjer mot for utsvevande og lite handfaste tonelandskap.

Alt i alt er Chávez Ravine likevel ei svært solid og ikkje minst raus utgjeving. 70 minuttar med hovudsaklig grøderik musikk, men også eit fyldig hefte med låt-tekstar (dei spanske tekstane er oversatt til engelsk og vice versa), små essay til kvar låt, samt talande illustrasjonar og bilete. Så dette er ikkje plata du går inn på næraste fildelingsstad og skaffar deg.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

The Colors Turned Red – Summer EP

Posted on by
Standard

Bandet som forsvann for 16 år sidan kjem tilbake som ein poplett sommarbris.

cover  Allereie før Haugesundskvintetten The Colors Turned Red albumdebuterte våren 1988 var det opplest og vedteke i norsk musikkpresse at plata skulle vere ein norsk popsensasjon. Som kjent har profetiar ein tendens til å verte sjølvoppfyllande. Så det tok ikkje lang tid ifrå plata hadde inntatt ulike musikkskribentar sine musikkanlegg til ravande omtalar nådde oss. I ei nær slekta transe gjekk så nokre tusen av oss straks av garde for å skaffe oss «tidenes beste norske plate på engelsk» (Kjetil Rolness, Nye Takter). For ein kunne jo ikkje gå glipp av «en debut-LP som setter en helt ny standard for hva pop bør være i Norge» (Torgrim Eggen, Beat).

Den første veka i selskap med LPen var ein sikker på at musikkpressa tala sant. Men når suggesjonskreftene kom litt på avstand byrja kvardagen å melde seg. Var nå dette så bra likevel? Det byrja snika seg inn ei ubehageleg kjensle av at dei fabelaktige poptonane eigentlig var litt kraftlause og kunstferdige. Låtane, The Big Balloon, Too Proud to Tell, ja dei fleste av Haakon Larsen sine komposisjonar var nok i utgangspunktet sydd saman i eit melodisterkt og smart popmønster, men det var noko med innpakkinga. Og hovudansvaret for at denne etterkvart skulle vise seg å ikkje yte låtane full rettferd låg hos den danske produsenten Robert Falcao. Ein kar som hadde forelska seg i siste mote innan digital popføring. Resultat; avsjeling. Eg har prøvd å hente fram plata nokre gonger sidan. Konklusjonen blir den same kvar gong; potensiell stor pop er fanga i eit irriterande datert og til tider livlaust lydbilete.

Eit halvt år etter at underteikna hadde gjort sine trasige oppdagingar (og sannsynlegvis Rolness, Eggen og fleire andre også) la bandet like godt inn årene. Og borte blei dei. I seksten år. I desember 2004 dukka dei så opp med eit nyinnspelt spor på ein lokal jule-CD. Og sanneleg om dei ikkje følgjer opp med ein firespors sommar-EP også.

Denne gongen har dei ikkje dratt så lange vegen for å spele inn sakene, og produsent er Bjørn Fløystad (Melt, Wholy Martin med fleire). Ein kar som maktar å fange fine poptonar utan å få tvangstankar i retning strigling og slikt. Resultatet er liketil, sorglaus og sommarfrisk popmusikk. Ja det var nok ein kar med liknande innfallsvinkel dei skulle fått med seg sist, då hadde det kanskje blitt det albumet profetiane snakka om.

New California er dreidd i yndige tonar frå ein vestkyst nokre tusen mil lenger vest enn Haugesund. Summer Single leikar på poplett vis med noko av den same haldninga til å verta singel som det Fiery Furnaces gjorde med sin Single Again frå i fjor. I Fair Enough legg vokalist Johnny Hazard stemma si eit hakk høgare og syng godlynte linjer om det lukkelege livet. Avsluttande Lyn er den mest energiske, og plasserer seg ein stad midt mellom The Crystals og Teenage Fanclub. Slett ikkje banebrytande saker, og heller ikkje dei beste låtane Larsen har komponert, men ein liten sympatisk aperitiff på noko som forhåpentlegvis vert prima saker. For ingenting hadde vore kjekkarane enn om albumet dei har planlagt å ha ferdig for ei tidleg 2006-utgjeving blir ein aldri så liten revansje (Haakon Larsen har visst nærare 200 låtar liggande, det skulle slett ikkje forundre meg om nokre av desse er av det poptastiske slaget).

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)

Nov4

Danny Cohen – We’re All Gunna Die

Posted on by
Standard

Ein trøyttande time om død og forderving.

cover  Blant folk som dristar seg til å spele inn sine musikalske framstøyt finst det mange slags songstemmer. Frå dei tonetreffande lytefrie til dei som i så måte er fulle av lyter. Det er likevel ikkje der den største skilnaden mellom ei interessant og ei uinteressant røyst er. Nei ein må nok også hente fram element som sjel, personlegdom, utstråling, nærleik og dynamikk. Danny Cohen si røyst har sterkt reduserte kvalitetar i tonetreffing. Hovudproblemet hans er likevel at den scorar lavt på dei andre elementa også. Den har kanskje ein viss personlegdom, men det er nok ei grense for kor lenge han kan gjere seg interessant berre på den. Grensa er i alle fall atskilleg kortare enn den timen dei seksten songane på We’re All Gunna Die tek.

Danny Cohen er ingen nykommar, han har ein artisthistorie tilbake til 60-talet. Utan at noko av det han har gjort har nådd mine øyrer før denne plata kom ramlande. Den er ute på den høgst oppegåande labelen Anti. Ein label som kan skilte med artistar som Jolie Holland, Joe Henry og Tom Waits. Sannsynlegvis ser folka bak Anti eit eller anna i Cohen også. Men kva det i tilfelle skulle vere har ikkje eg klart å finne fram til.

Eg fant fort ut at å spele plata frå start til ende nonstop ikkje gjekk an. For i det heile å halde ut med fyren sin einspora tonetilstand måtte eg derfor ta plata for meg i brokkar (6-5-5). Då oppdaga eg at det låg ein brukande låt tredje sist. Coffee Is Evil er ein feberheit og fabulerande sak om ekle draumar som vert realitetar. Melodisk har den litt til felles med labelkamerat Waits; jazzig, døsig men giftig. Dei skakke og flittige tonane frå hornet til Ralph Carney (nemnte Waits sin sjefsblåsar sidan midten av 80-talet) gjer nok også sitt til at denne fell i smak. Albumet hadde heilt sikkert tent på å gje den fyren meir plass.

Plata sitt tema er, som tittelen tyder på, at alt og alle tar slutt ein gong. Han syng (prøver i alle fall) om nær døden opplevingar, overdosedødsfall, død forårsaka av voodoo, 60-tals ideologien sin død, kulturdøden og hjernedøden. I forsøk på å variere sitt einsformige tonebilete prøver seg med avantgardistisk stemmebruk, men det blir enten forsert eller pinlig. Aller tåpeligast er hans gjentakande «love, peace meeuueehh» utfall i Among the Cows. Då kjem han litt betre frå det i den gnagande balladen om malaren Magritte, og i historia om Cousin Guy, som via mishandling og stoffmisbruk forsvinn inn i galskapen. Her klarar han i alle fall å kle historiene i tilnærma passande klede.

Dei sære trekka hans kan minne litt om folk som Cpt. Beefheart og Daniel Johnston, men han har særdeles lite av desse to sin utstråling og substans.

2/10

Først publisert på Groove.no (i 2005)