Tag Archives: The Captain & Me

The Captain & Me – Leave Your Friends and Family

Standard

Med innsamla tonar frå fjern og nær som nyanseskapande drivstoff, omfamnar reisekameratane harmonisongens livsfriske krefter.

6

cover

Eklektisk åtferd kan få fleire utfall. Du har dei som i sin iver etter å plukke vidt og fordomsfritt reint forskrevar seg, og gløymer bort å gje seg sjølv både retning og eigenart. Du har dei som blir for opptatt av å vere korrekte og respektfulle, og dermed endar opp stivbeinte og identitetslause. Du har dei som vil vere så festlige og snodige at dei i staden oppleves fjasete og slitsame. Og så har du artistar som The Captain & Me.

Ein norsk duo som debuterte i albumformat for drygt to år sidan. Med ei blanding av balkanske folketonar, appalachian strengetukting og harmonisong i vital west-coast tradisjon. Ei ganske så herlig blanding.

Herlig fordi dei i all sin iver ikkje gløymte bort å skape ein dynamikk som førte dei til hamns med ein eigen signatur. Og ikkje som eit samansurium av andre ting. Denne signaturen synst eg er endå tydeligare forma på deira ferske framstøyt Leave Your Friends and Family.

Rett nok har dei reist enno vidare. Forbi Bosporusstredet, og fylgt Silkevegen til den myteomspunne byen Samarkand. Og med innhyra blåsarar har dei søkt sørover frå Californiakysten, inn i Mexico, og vidare. Men til trass for at kompassnåla dansar vilt til tider, fer dei ikkje vill. Dei destillerer i staden inspirasjonen frå den vide verda inn i eit uttrykk som er overraskande homogent.

Det tøyleslause vågemotet frå debuten er blitt litt temja. Samstundes som overgangane og retningsendringane er mindre skarpkanta og brå, meir raffinerte. Utan at duoen endar opp som mindre inspirerte og vitale. Nei heller litt meir tilfredsstillande, og haldbare.

Slik det høver seg når ein inviterer på tur, vert det først oppfordra til å pakke. I denne samanhengen også til å sale opp hestane. På to og eit halvt minutt har opningssporet Saddle Up The Horses både varleg akustisk strengespel ispedd fløytetonar, klikketi-klakketi perkussive overgangar, brunstige «alle instrument gje lyd» parti, og ikkje minst eit sterkt melodisk og harmoniflott folkpopmønster. Eit mønster den deler med storparten av låtane som fylgjer etter. Eit mønster som dansar av garde ein eller annan stad mellom The Decemberists og Beirut. Med dei songharmoniske stamfedrane i Crosby, Stills, Nash and Young som fremste ledestjerner.

Det er tvillaust noko oppglødd og gladlynt over tonane til duoen. Samstundes som fleire av historiene dei fortel har meir preg av strev og vemod enn framgang og lykke. Roadhouse By the Sea, til dømes, er ein Poe-slekta spøkelseshistorie, om å søke ly i eit hus på kanten av eit stup, som viser seg å vere overfylt av «ghosts and undead». Medan avstanden er rimelig stor frå den lysande harmonitonen til tekstens undergangstematikk i Give Up; «give up, we’re all gonna die».

Døydde gjorde også Franz Mesmer. Men han gav ikkje opp. Sjølv om han ofte kjempa i motvind for å overtyde sine samtidige, på slutten av 1700-talet, om dei legande kreftene i animalsk magnetisme. The Captain & Me har laga ein liten episk hyllest til mannen. Der han får føre ordet sjølv; «I am Franz Mesmer, I aim to mesmerize». Slik blei austerrikaren opphavsmann til eit engelsk ord.

Sidan vi no først er inne på hypnotiske forhold. See the Sun skimrar i retning av noko slikt noko. Og fortel ei historie om audmjuk takksemd til trass for motgang og faenskap. Medan Samarkand viser fram balladesida til bandet. Ei låt om å finne, og ikkje finne, seg sjølv, eller sin kjære. Ein duett der Therese Aune er kvinnestemma.

Ho er som de sikkert har skjøna ikkje den einaste innhyra samarbeidspartnaren. For rett nok spelar kapteinen og meg (alias Morten Krane og Even Vaa) på fleire instrument enn eg har kunnskap om, men for å skape eit såpass stort sound dei har gjort her har dei også hatt med seg ein god gjeng. Sånn cirka ti i talet, som spelar på alt frå steelgitar, via fløyte til saksofon og trompet.

Skulle eg ha nokre innvendingar på det dei innhyra og dei to ved roret har føre seg, så er det at enkelte instrumentale parti kan verka litt vel stressa og oppkava. Men det er ikkje ei stor innvending. Hovudinntrykket handlar mest om raffinert vellydd, dynamisk entusiasme og ein smittande gjennomgangstone.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

The Captain & Me – Automata

Standard

Med mot og glød kastar kapteinen og hans fylgjesvenn seg over tonar dei støtte på under si ferd frå Oslo til Ankara via California.

cover  Med eit pågangsmot og ein entusiasme som slett ikkje bankar på døra kvar dag presenterer The Captain & Me seg som ein duo eit par nummer til venstre for den norske folkeskikken. Syngande for full hals og med sekken overfylt av forskjelligarta lydkjelder kastar dei seg om halsen på tonar frå så vel kosakksteppene og den balkanske halvøya som californiske harmoniar, Appalachian-inspirert strengetukting og britisk poptradisjon. Ikkje daft, døande, einspora eller proteksjonistisk dette her, med andre ord.

Captain-halvdelen av duoen heiter Morten Krane. Han syng og spelar på fleire instrument enn kva underteikna har kontroll over. Me-halvdelen ber til daglig namnet Even Vaa. Han syng også, og spelar på omtrent like mange instrument som kapteinen. Dei har spelt inn stoffet til Automata over ein to-års periode på Even sine stadig skiftande soverom. Og har no lurt Saint Thomas til å gje ut sakene på sin nystifta platelabel Cornerman. Ja, dei skal visstnok vere både oppvarmingsband og backingband for fyren på ein liten turne på nyåret ein gong også. Kan det gå bra?

I eit presseskriv som har komme meg i hende er utgjevar så elskverdig at han namngjer ei god handfull av inspirasjonskjeldene til duoen. At The Decemberists og Wunderkammer er to av desse kan ein vel vanskelig nekte for at ein har merka seg. Harmoniar i ei lett oppfucka Crosby, Stills & Nash-ånd kan ein også dra kjensel på her og der. To andre som er nemnt i skrivet er serbarane Goran Bregovic og Boban Markovic. Kor tett Automata sitt soniske vesen ligg desse herrane har eg dessverre eit for spinkelt grunnlag til å kunne meine noko om. Det eg kan prøve å ha ei meining om er at dei to gjer sakene sine med noko av den same omfamnande energien eg tidlegare i år fant hos vår mann i Beirut; Zach Condon og hans Gulag Orkestar. Men dei har langt færre blåsarar i sin midte, mindre vemod i røysta, og ein noko kraftigare vestlig bris i ryggen enn jyplingen frå New Mexico.

Idérikdom, flittige soniske sceneskift og eit monaleg vågemot er stikkord eg har notert på blokka. Slikt kan fort ende med grunnstøyting. Eller motsatt, det kan ende i ein Trout Mask Replica eller ein Illinoise. Korleis Automata klarer seg? Den seglar forbi alle skjær i sjøen. Frenetisk og slett ikkje alltid etter kartet eller langs den anbefalte ruta, men like fullt strakt forbi. Eg skal ikkje hevde at den legg til hamn i same tidlause skapnad som dei to nemnte albuma, men den gjer det på meir enn skapelig vis.

Ei framifrå oppvisning i korleis ein kan føre ei låt inn og utav ulike soniske spor og samstundes halde tak i den så den ikkje svinn inn i tåkeheimen er røvarhistoria My Darling Mary K. Om fyren som på sjuande året sit og uler på cella si etter å ha skote «the filthy fucker» han i si tid fant i senga saman med den svikefulle Mary K.

Albumet sin tittel er vel sterkast knytt opp mot den spektakulært flotte songen dei har laga om den innovative ingeniøren Jacques de Vaucanson. Ein mann kanskje mest kjent for si mekaniske and, noko The Captain & Me feirar i eit praktfullt refreng; «See! See how the duck flaps his wings, bends the neck eating a grain, see the mechanical duck». Ein annan kar som blir æra med ein song er astronaut-legenda Yuri Gagarin, om enn i ei noko meir frittgåande form, der historiske fakta spelar ei birolle.

Elles går det i pokerspeling, whiskey og dansen rundt bålet. Og ein stad hevdar dei endåtil at There Is No Tomorrow, medan balalaikaen rår og vodkaen flyt. Mot slutten møter vi dei så på ei vidstrakt strand ved Middelhavet. Jenta er gresk og tonen likeså. We Could Stay Forever er omkvedet.

Ja, gjerne det.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

The Brute Choir – These Hands Are Real EP

Standard

Ein ung, energisk norsk trio med pretensjonar og potensiale.

cover  Dei har tatt namnet sitt frå ein av Will Oldham sine klassiske låtar, men så mykje Oldham-fakter er det ikkje å høyre hos denne unge norske trioen. Eit villeiande namn er det likevel ikkje. For sjølv om stemmene deira nok ikkje driv trea ned i kneståande, slik koret som Oldham skildra gjorde, har dei til tider i alle fall eit og anna brutalt for seg.

Den fremste kreative krafta bak Brute Choir yndar i eindel samanhengar å kalle seg Captain Democracy, og eit anna band han spelar i heiter The Captain & Me. I det sivile ber han stort sett namnet Morten Krane. Eit namn som sikkert ein og annan musikkinteressert nettsurfar kjenner igjen som ein skarpskodd Pstereo-skribent. Fem-spors EPen These Hands Are Real er koret sitt første forsøk på å prakke innspelt materiale på folk.

Sjølv om Brute Choir gjev ut stoffet på ein label som heiter Movemountains og ein kan ane eit pretensjonsnivå nokre hakk over gjennomsnittet manøvrerer dei aldri farkosten inn i ukjent farvatn. Så skulle ein ha lyster i retning av å leike rock-arkeolog på nybrottsjakt vil ein sannsynlegvis måtte gå tilbake til teltet med tomme lommer. Men stempelet slår heftig, det skummar langs ripa og dansen går på eit vasstrekt dekk. Så ja, her kan ein bli både sjøsjuk, våt i håret og øm om hjarta.

I presseskrivet nemner dei Thurston Moore og Isaac Brock som inspirasjonskjelder. Med unntak av den gitarfresande andre (og beste) halvdel av I Only Wanted There to Be Rock’n Roll tykkjer eg ikkje Sonic Youth-inspirasjonen gjev så altfor tydelige utslag på referanse-skalaen. Ånda til Modest Mouse, derimot, kjem dansande fram frå krokar og krør både titt og ofte.

I Am the Captain of This Ship, I Am, vert det hevda frå Krane-kanten ganske så kjapt. Arrangementet er postpunk-tett, tonen er robust og historia som blir fortalt verkar å vere solid forankra i legenda om den flygande hollendaren. Dei to neste spora klarer ikkje heilt å fylgje opp. Her får det kantete drivet ein meir stakkato og litt for temperatur-fattig skapnad. Eit inntrykk The Pros and Cons of Radioactivity pt. 2 rettar opp i, her finn dei igjen den medrivande tonen frå opningskuttet.

Det største potensialet finn vi likevel i avsluttande The Indian Dance. Intensiverande vers veks seg inn i eit fresande refreng som nok kan sette fyr på einkvar konsert. I staden for å la den eskalere vidare inn i dei verkelig brutale flammehav lar dei den dessverre, etter siste refrengstønn, visne bort i eit litt tafatt avsluttande instrumentalparti.

Kor som er, hovudinntrykket er at Brute Choir har potensiale og pågangsmot nok til å storme mang ein festning. Du kan jo bli med allereie i første forsøk, for det fins absolutt mindre utbytterike subjekt å bli kvitt ein knapp hundrings på enn denne vesle energiske dingsen.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)