Tag Archives: Taylor Kirk

Høyr her: Timber Timbre – Sewer Blues

Standard

Det har vel gått noko slikt som tre år sidan sist vi høyrte noko frå det canadiske bandet Timber Timbre. Men nå er det ting på gang. Eit album er innspelt, og skal ut i verda den 7. april. Med ein tittel som ikkje akkurat renn over av håp: Sincerely, Future Pollution. Før det, nett nå i dag faktisk, har bandet sleppt laus den første songen frå albumet. Ein song med den ikkje spesielt oppløftande tittelen Sewer Blues. Lovande nok. Og den blir ikkje mindre lovande etter at eg har høyrt den fem-seks gonger. Dunkel folkrock som kjem krypande innover ein, der synth-linjer dryp som eit omen frå ei framtid som ikkje kjem til å lukte spesielt godt. Hmm…

Frontmann Taylor Kirk formidlar dette om tida då plateinnspelinga fann stad, og om albumets vesen:
«2016 was a very difficult time to observe. I hate to admit that normally I express more sensitivity than concern politically, but I think the tone and result on the record is utter chaos and confusion. When we were recording, the premonition was that the events we saw unfolding were an elaborate hoax. But the mockery made of our power system spawned a lot of dark, dystopic thoughts and ideas. And then it all happened, while everyone was on Instagram. The sewers overflowed.»

Sewer Blues, ver så god:

Timber Timbre – Creep On Creepin» On

Standard

Folkrock som kjem snikande som ein labil ulv eit kvarter over midnatt.

7

cover

Eg kan høyre dei vart skrivne med svart blekk desse songane. Eg høyrer dei knirkar og omgjer seg med lydlause lydar eg finn det vanskelig å stole på, desse songane. Eg høyrer dei lever, men eg er ikkje så sikker på om dei har det heilt bra.

Desse songane, til Timber Timbre. Bandet som fekk sitt namn då opphavsmannen, som til daglig kallar seg Taylor Kirk, for nokre år sidan fant ein avsides plett blant sedertre og skogens tunge pust for å spele inn debutalbumet sitt. Eit einmannsband må ein vel seie han var den gongen. Og neste gong. Då han for tredje gong spelte inn eit album inviterte han imidlertid ei lita handfull medspelarar med seg. Men til eit offisielt band gjorde han dei ikkje. Plata var først og fremst hans. All songs written, performed and recorded by Taylor Kirk stod det å lese inne i coveret. Songar han hadde sveipa inn i eit mørkkledd tonelag, og skjenka eit ordelag dyppa i ein undertrykt og skuggevandrande desperasjonen. Songar det vel skulle gå an å kalle noko slikt som gothfolk, eller kanskje horrorfolk. Alle hadde dei eit dystert bluesblikk, og vart sunge og ført fram i ein langsam og nådelaust suggererande skapnad.

Denne gongen er dei absolutt eit band med meir enn ein. All songs composed, arranged and produced by Timber Timbre står det å lese i coveret. I tillegg til Kirk (som syng, og spelar på litt av kvart) har Simon Trottier (som også spelar på litt av kvart) og Mika Posen (som spelar på fiolin) fått tildelt offisielt bandmedlemskap. Dei har selskap av saksofonisten Colin Stetson, pianisten Mathieu Charbonneau, og Katherine Peacock på trekkspel.

– Dette er då nokre skritt i ei popretning, var ein tanke som slo meg, sånn med ein gong. Idet eg ana at det var noko meir tempo over sakene, litt meir sprett i rytmikken enn kva det var sist. Tanken grodde seg ikkje fast, ein kontratanke tok over og erklærte at dette jo slett ikkje var popmusikk. Langt meir presist må det då vere å kalle det Poemusikk, tenkte eg. Musikk heimsøkt av knokkellydar og demoniske manøvreringar. Songar sunge med ei røyst eg meinar å ha høyrt blåse tvers igjennom mang ein Edgar Allan Poe historie.

Ikkje saker tilpassa den lettskremte altså, og lite å hente for den som helst vil ha sine tonar i trygge og komfortable former. Og heller ikkje så mykje å hente for den som skulle vere allergisk mot alt som kan bli tatt for å vere meir enn femti år gammalt. For det kan nok Timber Timbre, der dei går sine steg saman med Screaming Jay Hawkins, eller croonar i bakgarden til Roy Orbison. Dei har eit slikt femtital i seg. Men berre i seg. Det dominerer på ingen måte. Timber Timbre er først og fremst og framleis dette suspekte folkbandet som samlar nittenførtitalet og morgondagen i same sekk, og deretter kryp inn i natta med ugode rørsler i skallen og kaldslige syner i vente.

I saw your levitating chair

I found your long blonde hairs

I felt your poltergeist present in the frame of the bed

Linjer som er meir typiske enn utypiske for kva som blir presentert på Creep On Creepin» On. Nett desse dukkar opp i Bad Ritual. Men meir enn eit nærvær av bankeånder og synet av svevande stolar tenker eg at songen handlar om eit inderlig sakn, ein djupfølt anger, og (for å låne eit Poe-uttrykk) fantastisk terror. Noko ein vel på tilnærma vis kan seie om dei fleste songane på plata.

Well I’ve done some truly awful things
And you must be very terrified
Well you have every reason to be frightened
Since you been reading my mind
Who am I to deny this moment
And who am I to even question it?
There is a cross on a mountain baby
There is a cross glowing over your head
Please break this spell you have me under
Every heart is a lonesome hunter

Lonesome Hunter heiter den. Er innehavar av albumets sterkaste melodilinjer, litt bistert fiolinskjelv, og elles ein fornuftig dose attraktiv og urovekkande skurring der bak. Og ikkje minst den der knokkelhule pianolyden som forfølgjer dei fleste låtane på plata. Den er der i tittelsporets stakkato gyng og mismotige refreng, «I buried my head in my hands, I buried my heart there in the sand». Den er der når Kirk rimelig overtydande hevdar at «all I need is some sunshine» i Black Water. Men den er der ikkje i dei tre tekstlause låtane. Instrumentalane. Sjølv om eg opplever at dei stort sett talar same språk dei med. «Ooouoh-oooouoohu».

Kanskje ikkje like inntrengande som det kjentest sist, på den der sjølvtitulerte. Men den evnar å krype innafor hudoverflata denne også. Det gjer den.

Først publisert på Groove.no (i 2011)

 

Timber Timbre – Timber Timbre

Standard

Suggererande folksongar frå ein stad der dagslyset har usikre vilkår.

8

cover

Fargerikt er det ikkje. Og heller ikkje løfterikt. Himmelen er svart, og fjern. Lyspunktet ein bleik bleik måne bak eit skylag av motbør og tvil. Håpet er gravlagt, og angsten kjem krypande i fleirtal. I krattet luskar ein kappekledd og ikkje heilt velkomen gjest. I eit falleferdig skur sit ein ung mann og syng.

Oh Reverend, please, can I chew your ear?

I have become what I most fear

And I know there’s no such thing as ghosts

But I have seen the demon host

Det er ei fredlaus røyst. Ei einsam og tyngd røyst. Det er noko i den som kan minne om Roy Orbison, men og noko som kan minne om Nick Cave. Den tilhøyrer Taylor Kirk. Eine og aleine Taylor Kirk. Ein kar som for tida held til i Toronto. Dit han kom for nokre år sidan, etter ein oppvekst i dei meir grisgrendte strøk av Ontario, Canada. Songane hans har henta meir frå det rurale enn det urbane.

Dei er sterke desse songane hans. Dei har ei langsam suggererande kraft. Ei mørk kraft. Dei har si stamtavle tilbake til folktonar som har gjort seg gjeldande i generasjonar, og skular samstundes bort på gamle bluestonar i nabolaget. Men songane er Taylor Kirk sine. Det tvilar eg aldri på. Han presenterer dei på sin måte. Han gjer dei sin eigen heimsøkte og golde signatur. I eit bilde som er stort men også klaustrofobisk, truande men vakkert, som rommar stilla, og vekker uro.

Alldeles aleine med ein akustisk gitar er han berre i opningssporet. Produsent Chris Stringer entrar etter det scena, og har med seg keyboards/orgel, ein banjo, og noko å slå og riste på. Litt strykarar og folk som brukar stemma si kjem også inn i bildet. Kirk sjølv nyttar seg vel så gjerne av sin elektriske gitar som sin akustiske. Men, Kirk si røyst er den berande krafta, heile vegen, alt anna skjer bakom den. I moderate og økonomisk former, men ikkje heilt utan eggande momentum, eller knirkande, ja endåtil små stikk av meir krakilsk karakter blir gjevne. Små og effektive stikk.

Å gjere ei innspeling saman med andre er noko nytt for Taylor Kirk. Slike ting har han gjort i einsemd før. I heimlige omgjevnader med ein liten opptakar på bordet, på lo-fi vis. Platene som har blitt til på den måten heiter Cedar Shakes og Medicinals. Dei kom i 2006 og 2007. Det var dei avsondra innspelingsforholda som Cedar Shakes blei til under som avfødde ideen å skjule sin opphavlige identitet bakom namnet Timber Timbre.

Han er ein folk/blues-songar nærare midten av den store hop på dei to tidlege platene sine. Røysta er der, fredlaus og tyngd. Den gjennomgåande lyden og tonen er imidlertid litt trong, men ikkje trongare enn at eit og anna gripande unntak slepp igjennom. Tredje forsøk er brulagt av gripande unntak.

Dette tredje, sjølvtitulerte, vart til i eit platestudio i Toronto. Det skjedde i 2008. Grytidleg i 2009 kom albumet ut på den vesle Toronto-labelen Out of This Spark. Fleire canadiske musikkskribentar gjorde det raskt kjent at dette var saker dei tykte veldig godt om. Nokre månader seinare opna så Broken Social Scene sin Arts & Crafts label opp døra og slapp Timber Timbre inn til seg. Dei tok over dette tredje albumet, og gav det ut på nytt sommaren 2009. Utan at nokon fortalte meg om det.

Men for eit par månader sidan hamna eg av grunnar eg no lenger ikkje minnest inn på nettsida til Arts & Crafts. Der tok eg meg like godt tid å sjekke ut lyden av eit og anna av det dei hadde å tilby. Mykje var bra der, men det var berre Timber Timbre som gav meg det totale hakesleppet. Demon Host heitte songen. Spotify hadde resten.

Dreaming every night of you

Shaking at the sight of you

Lay Down In the Tall Grass er tittelen, og eit orgel gjer sin entré. Både som ein krafsande og ein skimrande partner. Vår mann fortel om ein draum. Ein draum der ei kvinne drar fram ein Swiss Army knife og pirkar han ut av hans grunn grav. Utan at det blir klargjort korleis han hamna i denne grava. Utan at han er så sikker på at han set pris på det ho gjer. Han elskar, men han hutrar seg også. Og ho, ho vil ha han. Eller? Songen er som orgelet, den gneg der tvila rår, og den skin der kjærleiken veks.

I was fine till i saw the pale horse ride

….

You were fine till you saw the white rider take,

and take some more

Tørre uhyggeskapande gitartonar frå Twin Peaks-kantar har funne vegen til Magic Arrow. Ein song som eg innbillar meg er eit blikk tilbake på indianaranes møte med dei krigerske europearane som kom og ville overta både landet og sjela deira.

I ain’t no doctor, babe

I ain’t no doctor, son

But I’ll cool your fever till the doctor comes

It’s a miracle, babe, but it ain’t no fun

Until the Night Is Over, og Kirk er ikkje meir skotredd enn at han innleiar med ei linje dei fleste vil dra kjensel på. «There is a house in New Orleans» syng han. «Where you woke from a coma and they bit your cheek» held han fram. Og natta er månelaus, og tildragingane er av det slaget som helst held seg på god avstand til alt som minner om dagslys.

Do your actions mention, your heart’s intentions,

We’ll find out, we’ll find out

We’ll Find Out, og Timber Timbre sveiar i gospel-retning. Han syng, han resiterer, og eit kor stemmer i, «ooooh oh ooh-oh-ooh». Ein fyr er i søkelyset. Men for kva? Ein prosess blir starta. Er det eit Kafka-spor? We’ll Find Out.

Dei fem første songane på albumet er mala med evigvarande strøk. Og dei er aksla for eit vidare liv dei tre siste også.

I Get Low, gotisk, krypande, bortover. Trouble Come Knocking, ein blues frå botten av tilværet. No Bold Villain, country i møte med ei blå jazzkjensle, ei fele, og ein crooning Kirk; «To have a soulmate, you need a soul».

Når Timber Timbre er klar med sitt fjerde album skal det ikkje gå over eitt år før tonane når meg. Vi snakkar nok heller om timar då, tenker eg.

Først publisert på Groove.no (i 2010)