Tag Archives: Mark Eitzel

Mark Eitzel – Candy Ass

Standard

Digitalisert teppelegging og anonymisert melodisering frå den uvesentlige sida til Eitzel.

cover

Etter at den hadde vore uverksam i ti år samla Mark Eitzel for eit drygt år sidan saman igjen sin makelause American Music Club for eit nytt storarta tokt på dei skrå låtbreidder. Albumet som kom utav treffet bar tittelen Love Songs For Patriots (2004), og viste at saman med klubben er Eitzel nesten vaksinert mot å levere matte saker. Noko som nok ikkje i heilt same grad kan seiast å ha vore tilfelle med solokarriera hans.

Den spektakulært titulerte Caught In a Trap and I Can’t Back Out «Cause I Love You Too Much, Baby (frå 1997) er med sitt tosidige fjes av sår folkrock og støyande råskap det einaste albumet han har gjort under eige namn som er oppe og tangerer klubbnivået. Sånn elles kan nok både den Pete Buck-produserte poprock-affæra West og hans nennsamt elektronica-influerte Invisible Man også få litt applaus. Det får ikkje Candy Ass. Dette er nemlig det skralaste Eitzel-involverte albumet som har surra rundt heime hos meg nokon gong.

Candy Ass fører den varlige electronica-bruken frå Invisible Man over i det ørkeslause. Tre av dei tolv spora er flytande groove-tynne digitalt programmerte sedate og melodisk flate instrumentalar utan framdrift og utan karakter. Avsluttande Guitar Lover er fem minuttar med ambient pling og plong. Dei burde aldri funne vegen utav Eitzel sin computer nokon av dei. Der kunne han nok latt fleire av dei tekst-utstyrte spora fått bli igjen også. Enten han plasserer seg i rolla som den miserable elskaren i I Am Fassbinder, eller syng om liding og misunning i Green Eyes. Den digitale teppelegginga er for dominerande og det melodisk vitale for fråverande.

No finn eg faktisk tre låtar på albumet som skaper litt hugnad. Alle tre er kjenneteikna av eit fråvær av computer-muzak og eit nærvær av melodisk dugleik. Først og fremst My Pet Rat St. Michael. Ei vise der berre ein akustisk gitar akkompagnerer Eitzel, medan han i velforma melodiske vendingar syng om sitt forhold til eit noko uvanlig kjæledyr. Sleeping Beauty svevar av garde på velkvalifiserte og mjuke tonar, framstilt av ein akustisk gitar og diskré elektronikk. Nesten like bra, men meir av det klaustrofobiske og stridande slaget er den tidvis elektrisk-truande Song of the Mole.

Kor som er, desse tre kan aldri gjere opp for det meiningslause bilete som blir teikna og konstruert i slappe former omkring dei. Trur nok likevel Eitzel kjem tilbake med sterkare saker om ikkje altfor lenge, berre han nedprioriterar leiken ved datamaskina og aukar fokuset på den skarpe tone og dei velformulerte ord.

2/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

American Music Club – Love Songs For Patriots

Standard

Kjærleikssongar for dei verkelige patriotane. I eit comeback det osar kreativt overskudd av.

cover «Ladies and gentlemen, it’s time? for all the good that’s in you to shine? for all the lights to lose their shade? for all the hate that’s in you to fade»

Slik lyde dei første linjene til Mark Eitzel når hans American Music Club igjen, etter ti år i opplag, velsignar oss med sine tonar. Men la dykk ikkje lure, Mark er ingen nyfrelst optimist. Det skal nemlig ikkje gå så mange sekundane før eit anna ansikt kjem til syne. Eit ansikt som avdukar sjelelige manglar, falskspel og løgner. Og som opptrer i velkjente Eitzel-omgjevnader; natta og baren. Men like mykje som eit uttrykk for nattmennesket og drankaren sitt liv, kan bartendaren sine ord også være ein metafor over destruktive haldningar hos mange av hans landsmenn; «I’m gonna replace all your weak blood with my wine, if you can’t live with the truth, go ahead – try and live with a lie».

Frå sitt skeive hjørne har Mark Eitzel stadig noko å melde, både som sjelegranskar og som skildrar av meir politisk karakter. Og sjølv om det er livet sine mørkare irrgangar som oftast blir granska, og samfunnsynet hans er heller pessimistisk, så viser han på Love Songs For Patriots at han og har eit lite lyst glimt innerst i augekroken.

Men nå er det ikkje rettferdig å omtale denne plata som om det er ein ny Eitzel soloaffære. For er det noko denne utgjevinga viser er det at mannen nok treng den grumsete, usminka men vakre nerva som Dan Pearson (bass), Vudi (gitar), Tim Mooney (trommer) og ferskingen Marc Capelle (piano, trompet) skaper, for å kunne blomstre i fullkomen skjør og elektrisk ynde. Om soloalbuma heitte West, Caught In a Trap eller Invisible Man, det er først nå med gamlebandet i ryggen at det dukkar opp noko som kan matche fenomener som California, Everclear og Mercury. Dei tre fremste platene i ein fantastisk katalog av blødande, øm, kjærlig, hatefull, vond, lyssky, ærlig og vakker musikk. Musikk vaklande mellom dei varaste tonar og over i støyande feedback, og som henta sin inspirasjon frå store deler av det amerikanske musikk kartet; rock, folk, blues, country, jazz. På sitt heilt spesielle ikkje ødslande men skarpt intense vis skapte denne musikk-klubben sin særeigne toneverden. Ein verden som altså slutta å spinne rundt for ti år sidan (men heldigvis ikkje for godt).

Pearson starta bandet Clodhopper, Mooney bygde opp sitt private musikkstudio, og Vudi begynte å kjøre buss. Mark starta på ein solokarriere som var om mulig endå mindre suksessfull enn kva American Music Club hadde vore. Så når dei nå har funne saman igjen er det muligens i eit håp om at litt fleire musikk-hungrige individ der ute i den store verda skal være klar for musikken deires. Det hadde i tilfelle vore veldig fortjent. Særlig sidan dei i motsetning til dei fleste andre band som prøver seg på comeback-tripen verkelig har noko å by på.

Tretten låtar og ein time med velkjente AMC-tonar. Lydteppet som forfølgjer det før nemnte åpningssporet viser imidlertid tydelig at her er ein gjeng som ikkje inngår kompromiss. Med ein forstyrra bassgitar, gitar-feedback, og anna glødande grums er gjengen free folkrockin» nedover ein grusveg få andre tør fylgje. Nå dansar dei slett ikkje rundt i støvet frå denne vegen heile tida, vel så ofte er tonane av meir temd karakter. Men aldri temd i meininga velsmurd og godt tilpassa. Det næraste dei kjem noko slikt måtte i tilfelle være på den slepne Only Love Can Set You Free. Det er også kun på denne, samt på den litt for dorske Love Is, at formen skrantar litt (men berre litt).

Ellers viser dette seg å være eit nytt kapittel i AMC sine makelause bulletiner frå dei skrå breidder. Rett i hælane på Ladies And Gentlemen følgjer ein arrangementmessig meir idyllisk liten sak. Men det melodifine dramaet Another Morning tar ikkje føre seg harmoniske tilhøve av den grunn, både anklagande og giftig som den er; «Your broken heart might bring you heaven, but it will not bring you another morning, – another morning with Kathleen». I Home rettar sangaren kritikken og misnøya mot seg sjølv; «I’m afraid of my own shadow because it’s what I’ve become… My only sin, my only sin: I started hating my own skin». Eit tema som vi jo kjenner igjen frå tidlegare møter i klubben.

Meir typisk for Love Songs For Patriots er like fullt ein slags «løgna i Amerika, observert, skildra og avslørt, her ute frå sidelinja» attityde. Enten det er den homofile stripparen i den Nick Cave’ske Patriot’s Heart som «selling his embraces like Mr. President or a fallen star», eller det er den for lengst tapte illusjonen av fridom slik det blir framstilt i America Loves the Minstrel Show.

Sjølvsagt burde eg også sagt noko om når klubben går countryvegen (dei gjer det ikkje heilt slik som andre) i The Horseshoe Wreath In Bloom. Eller når Eitzel doblar vokalen sin, og til ikkje stort meir enn ein akustisk gitar syng intenst vakre Song of the Rats Leaving the Sinking Ship. Når dei så til slutt durar langsomt ut av scena etter å ha fortald at The Devil Needs You, ja då, då er eg klar til å påstå at eg ikkje kan komme på eit betre comeback. Ikkje akkurat nå i alle fall.

8/10

Først publisert på Groove.no (i 2004)