Category Archives: 2006

Nov11

Stephen Brodsky – Stephen Brodsky’s Octave Museum

Posted on by
Standard

Brodsky har komme utav hola, og byr på ordinær popmusikk med psykedeliske innslag.

cover  Innimellom, og no kanskje etter, slaga med Cave In har Stephen Brodsky nytta tida til å musisere i litt andre retningar enn den tungt rockande. Det er vel ikkje å ta hardt i å seie at tonen då dreg meir i popretning. Slik er det også her på hans tredje framstøyt under eige namn, vel og merke med ein solid dose psykedelia som tilleggsingrediens.

Den psykedeliske faktoren er sterkast til stades i opningskuttet Voice Electric. Drivande rytmar, ein pulserande bass og gitarelektriske kaskadar og piruettar slynger seg om kvarandre og plasserer låta ganske så midt i 1967. Eg anar ånda frå Love og Quicksilver Messenger Service, og eg kjenner smaken av ei lykkepille. Kaleidoskopia! For ein strålande start.

Eg klarar ikkje å få ratt det same gode forholdet til dei ni låtane som fylgjer etter.

Desse er i større eller mindre eller ulik grad skodd over ein meir ordinær poprock-lest. Nokre med eit komp i hovudsak tufta på lyden av ein temperamentsfull akustisk gitar. Andre har den elektriske fetteren som sin fremste lydgjevar. Alle gitarstrengene er det Brodsky sjølv som spelar på. Til å hjelpe seg har han fått med seg Johnny Parker Northrup (frå Thee Electric Bastards) til å ta seg av bass-groovet. Same mann fyller også på med litt synth-lyd, og bidrar med vokalstøtte i rimelig harmonerande former. Medan ein Kevin Shirtleff dunkar trommeskinnet. Fleire er dei ikkje. Om ikkje coveret si krediteringsliste er mangelfull då.

Så var det dei ni låtane då. Dei som kjem etter opningsfenomenet. Det er ingenting fenomenalt ved dei. Dei er vel eigentlig ganske så ordinære. Kanskje med eit lite unntak for tre av dei. Sentimental Case er stram kraftpop i eit krysningspunkt mellom Elvis Costello og XTC. Den same Costello kan godt ha stått modell for Kid Defender også, kanskje saman med eit par Elephant 6 band. Medan Swingin» in the Sky skyflar seg framover i meir primitive former, ikkje heilt fjernt frå måten Dan Sartain gjer det på.

Det var dei tre. Dei seks andre har eg lite å fortelje om. Dei er litt Spoon og dei er litt Rogue Wave, men mest er dei melodisk og formativt anonyme, og allereie gløymt.

Men eg gløymer ikkje Stephen Brodsky der han kjem dansande imot meg omkransa av virvlande tonar og rytmikk, syngande med lys røyst sitt flotte mantra «I’m the voice electric». Neste gong er det å håpe at han har plata full av det kaliberet.

Då vil i alle fall underteikna gå ned i kneståande, og på eit eller anna vis gje uttrykk for ei viss takksemd.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Nov11

Blood Meridian – Kick Up the Dust

Posted on by
Standard

Støvete og høgst oppegåande tonar frå ein gjeng tilhøyrande eit produktivt miljø i det syd-vestre hjørnet av Canada.

cover  Eg kan veldig godt sjå for meg Blood Meridian på ein skikkelig Lost Weekend saman med Danny & Dusty på 80-talet ein gong. Eller eg kan sjå dei for meg i «pleasant company» med Rolling Stones ein sein nattetime på slutten av 60-talet, der dei stemmer i på eit illusjonslaust «you can bleed all over me». Men spør ein medlemmene i banden så ser dei seg kanskje aller helst som aktørar i ei bok av Cormac McCarthy. Det er i alle fall ei slik ei dei har tatt namnet sitt frå.

Kikkar vi eit par av dei leiande namna i kvintetten nærare i korta så vil vi oppdage at dette er folk som har vore ganske så aktive på musikkscena i Vancouver dei siste åra. Først og fremst Matthew Camirand då, kanskje. Med bassgitaren i hoftehøgd har han helde ting på plass i både punkbandet Black Halos og det sløye psykedeliske stoner-bandet Black Mountain, og så har han leikt seg med Stephen McBean i Pink Mountaintops. Under Blood Meridian vignetten er han hovudansvarleg for både låtskriving og vokale framstøyt. Frå trommekrakken i Black Mountain har han dratt med seg Joshua Wells. Ein fyr som også har sirkulert på krediteringslistene til Pink Mountaintops, og seinast på Ladyhawk sitt debutalbum.

Kick Up the Dust kan vel greitt seiast å vere ein høveleg tittel for Blood Meridian sitt andre album. Dei sparkar ikkje hardt og brutalt, men får med si lakoniske småsparking støvet til å virvle ganske så effektfullt. Det er støv frå vegar mange har vandra før. Stones er nemnt, av andre eg skimtar konturane av, ligg det kanskje nærast å trekke fram Camper Van Beethoven, Green On Red og tidleg Wilco.

Heilt temte kan ein vel ikkje hevde at dei er. Dei spaserer på eit noko sjanglete vis, og trakkar uvarsamt uti ei hole og to. Dei lener seg rett som det er godt tilbake, men dei tar heller ikkje ein einaste cent for å sparke sundt eit par heilage tuer. Og på sentral plass på albumet stiller dei seg sjølv i eit musikkøkologisk perspektiv når dei på samsyngjande og herlig skrålande vis leverer strofa «let’s kick up the dust, after all it’s just the bones of our friends».

Kvinna i banden, Shira Blustein, står bak både flyt og skyv med sitt orgelspel. Flyt i den veksande, svaiande og vakre balladen Let It Come Down. Skyv i den smått rebelske antijobb-bluesen Work Hard, For What?. Ei anna form for antipati dukkar forresten opp i yppale og riffseige Soldiers of Christ. Her er den retta mot slike som drep i Guds namn. No slenger rett nok Camirand ut eit «fuck it, just sing» før det har gått to minutt, og avstår frå å trenge så veldig djupt inn i materien. Men han får i alle fall vist at han kan vere litt uskikkelig. Det viser han ved eit par andre høve også. Sånn elles er det dei mørkare kjenslestraumane forårsaka av gjenstridige kvinner som er det dominante temaet (her også).

Som ein frisk Country Honk med ein naken You Can’t Always Get What You Want i tankane sig Most Days fram i falsett-form mot refrenget sin nådelause slutning; «most days, most nights, I love my life, but tonight it could be the end». Endå dystrare kjennes nok natta som klamrar seg rundt hovudpersonen i In the Forest, Under the Moon. Ein mistrøystig mordarballade i den evige tradisjonen som Knoxville Girl og Pretty Polly i si tid kom krypande utav. Det er vel ikkje dei sunnaste av verken tonar eller tankar som dannar grunnlaget i psych-affæra Good Lover heller, men den gjer absolutt inntrykk.

Ei småslarken og ikkje altfor stødig ferd langs ei kjent men kanskje ikkje alltid like gjestmild rute. Få gjerne fatt på gjengen, og ta deg nokre turar saman med dei.

6/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov11

Jay Bennett – The Magnificent Defeat

Posted on by
Standard

Han var der for ti år sidan. Han er der ikkje no.

cover  Etter å ha vore Wilco sin nestkommanderande i seks år, vart Jay Bennett pressa ut av bandet idet innspelingane av meisterverket Yankee Hotel Foxtrot gjekk inn i siste fase. Den same aprildagen i 2002 som Yankee Hotel Foxtrot endelig kom ut, var så Bennett der med sitt første post-Wilco album. Eit samarbeidsprosjekt med vennen Edward Burch som bar tittelen The Palace At 4 A.M. Albumet var milevis unna å få den same merksemda som plata til gamlebandet hans vart til del. Det fortente den nok ikkje heller: Ei sympatisk men ikkje særlig spennande plate med countryfolksy poprock.

Eg har etter den tid latt Bennett få drive med sitt utan å bry meg med kva han skulle ha å bestille. Er hans Rykodisc-debut, The Magnificent Defeat, representativ for kvaliteten på hans to mellomliggande utgjevingar, har eg nok ikkje godt glipp av dei store tinga. 13 låtar i eit relativt lydomfattande poprock-bilde som berre unntaksvis byr seg fram som appetittvekkande.

Låtane på plata er blitt til i etterdønningane av ei skilsmisse. Noko det tekstlige, neppe så overraskande, ber preg av. Eller kva skal vi seie om tilfeldig utvalte strofer som; «she was a pretty bad kisser, she kept cryin» through her teeth at night, but still I think I’m gonna miss her» eller «I’m so sorry that I blew your cover, but it wasn’t that hard when you jump from under one sheet to another» eller «so what’s a man with a woman with a mission to do?».

Nei, det der kjærleikslivet er ikkje så lett å forstå seg på, du.

Det kanskje største problemet til The Magnificent Defeat gjev seg til kjenne noko alldeles voldsamt med ein gong. La oss kalle det for drapsforsøket på ei allereie død låt. I ei kaotisk stressande og lydmessig overlessa form går Bennett til åtak på opningssporet Slow Beautifully Seconds Faster og trampar den meir død enn det eigentlig er fysisk mulig å få til. Rett nok utan å bli like ille foruretta som dette, så slit fleire av spora seg fram i eit overivrig og krampaktig sonisk bilde. Det er som om Bennett skal vise at han har flust av idear han også, og så slenger han like godt alle saman i fjeset på lyttaren samstundes.

Okay då, innimellom har han nokre dugande saker å by på. 5th Grade er ein kjapp framoverbøygd og fin poplåt med både gamle Wilco-minner og Elvis Costello-fakter som sentrale verkemidler. Costello-tankar dukkar forresten titt og ofte opp heile albumet igjennom. Det er noko med stemma og fraseringsteknikken til Bennett som er skummelt likt den brillefine engelske Elvisen. Ikkje minst i den blå, og litt grå, King of America-inspirerte balladen The Palace At 4 A.M. (ja, den har same tittel som solo-debutalbumet til Bennett, men er heilt ny).

Wide Open og Out All Night strenar seg framover med energiske og habile Tom Petty-slekta takter i ryggen. Replace You er ein riffskarp og orgeldrivande liten djevel. Og Survey the Damage klorar og klør på høvelig vis for så å slå til med eit yndefullt refreng. Men då er det vel jamt slutt på det positive også. Om ein då ikkje skal trekke fram den uannonserte og barroom-piano utstyrte countryrockaren som dukkar opp som ekstranummer. Den er, om ikkje anna, i alle fall fullstendig upretensiøs.

No trur eg vel ikkje at Jay Bennett har stoff i seg til å lage dei store meisterverka, men om han prøver litt mindre ser eg ikkje bort frå at han har ei fin lita pop-plate eller to innabords.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

 

Nov11

Amandine – Waiting for the Light to Find Us

Posted on by
Standard

Nedpå, lysfattig og melankoli-erobra folk-rock frå Gävle via Amerika.

cover  Tittelen seier sitt. Vokalist Olof Gidlöf og hans tre medsamansvorne i Amandine seier resten. Livet er ikkje eit livslangt medlemskap i eit jubelkor. Livet er ikkje ei flomopplyst løype der ein sjeldan går feil. Livet har knapt nok ein håpefull godvêrsdans kvar fullmåne å by på. For livet, det er noko ein lever aleine det, i tussmørke medan ein ventar på at lyset skal spore ein opp.

Med si tandre og såre røyst opererande i omtrent same toneleie som folk som Sam Bean og Hayden Desser syng Olof Gidlöf strofer om tilværet sine stadige prøvelsar. Den soniske forma Amandine plasserer dette inn i er av det der dimma og ikkje altfor hastige folk-rock slaget. Dei er som kjent ikkje dei einaste som prøver å gjere seg forstått på den måten.

Skulle det vere noko som skil Amandine ørlite ut frå den store melankoli-erobra americana-bunchen må det vere at dei lar pianoet spele ei meir framståande rolle enn kva eit veldig gjennomsnittleg gitarfokusert band gjer. I tillegg kan vi kanskje trekke fram lyden av ein trompet som kjem veltande i forsiktige former her og der.

Amandine albumdebuterte hausten 2005 med plata This Is Where Our Hearts Collide. I sine finaste augeblikk, manifestert gjennom låtar som Halo, Blood & Marrow og eit par til, vitna det albumet om eit band som i alle fall tidvis meistra kunsten å skape melodisk tiltalande stoff innafor sine noko snevre rammer. Eg opplever i grunn rammene endå snevrare på denne EPen. Det taper den på. Det er vel eigentlig berre avslutningssporet Between What He’s Saying and What He Regrets med sine vene melodilinjer, og sitt sordinerte og fruktbare samspel mellom piano, cello og banjo eg finn meg verkelig godt til rette i selskap med. Kanskje til dels også Sparrow med sitt trekkspel og sitt undergangsbodskap; «lift me up so I can see my love, expire». Resten av spora er slett ikkje skandalaust dårlige. Det er berre det at dei aldri kjem fram frå sitt tilvære i skuggen, dei smyg rundt der som ein grå liten hær utan merkbar dynamisk tyngde.

Så nei, det er neppe denne utgjevinga som vil sørge for at lyset finn fram til den tungsindige Gävle-kvartetten.

4/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Nov11

The Agnostic Mountain Gospel Choir – Fighting and Onions

Posted on by
Standard

Uflidde og med krumma nakke kjem dei skrålande i ei gammal støvsky full av blues.

cover  Eit bilde: Bortover ein støvete landeveg går ein mann med ein gitar slengt over skuldra og eit mystisk smil kring munnen. Tilbake i vegkrysset står ein svart og illeluktande skikkelse med ei sjel i handa. I skuggen av ein busk like ved står det eit uflidd kor og syng med råbarka stemmer ein song dei har lært av Son House. Den heiter Preaching Blues;

I’m gonna preach these blues and I’m gonna choose my seat and sit down,
But, when the Spirit comes, I want you to jump straight up and down.

Dei kallar seg The Agnostic Mountain Gospel Choir, og bildet eg ser dei for meg i har eg etterkvart oppdaga at er litt på kant med sanninga. For skal vi tru biografien deira lever og bur dei i den kanadiske vintersportsbyen Calgary. Og dei lever der no. Dei er heller ikkje eit kor i ordet si eigentlige meining, men ein kvartett som i tillegg til å synge med ruskne stemmer, trakterer strengeinstrument av ymse slag og dunkar på saker og ting for å gje stoffet sitt eit rytmisk fundament. Noko dei gjer med krumma nakke, og ei åtakslysten og uraffinert innstilling.

Ganske så direkte og redigeringsfritt har banden spelt inn 12 sjølvkomponerte og 5 lånte songar som, om vi skal halde fram med å snakke om det soniske bildet, kunne vore ein del av eit 1930-talssamanstøyt ved Mississippideltaet sine breidder. Robert Johnson kunne ha vore der, like så Son House og Charley Patton, og kanskje kunne vi ha skoda Alan Lomax og hans venn Leadbelly i fronten av ei lita støvsky lenger nede i vegen. Brawler-utgåva av Tom Waits har vore der fleire gonger, og Bob Dylan henta ikkje så reint lite frå dei same tuftene til sin Modern Times. Personleg synst eg desse frilyndte agnostikarane si pasjonerte framstilling er vel så interessant som det litt i overkant oppskrytte albumet til ærverdige Zimmermann.

Dei er gospelkoret som akkompagnert av ein grumsete slidegitar inviterar til bordsete ved Guds bord, men som neppe mottar invitasjon til kyrkjekonsertar. Ein annan stad fører den same slidegitaren an i eit bitande punkblues-ritt kalla Weasel. Dei gjer ikkje ved dørene, og angen som ligg igjen etter dei minnar mest av alt om svovel. Så det burde ikkje komme som ei overrasking når dei i krypande og mørk folkblues-tapning hevdar at Death Don’t Have No Mercy.

Personlege favorittar er den seige og rytmisk distinkte tolkinga av Skip James sin Special Rider, og ikkje minst den kraftfulle og skrålande klagesongen Oh Sorrow, som står og dirrar ein stad midt mellom Waits og Sixteen Horsepower.

Ein del av låtane blir kanskje litt tronge reint melodisk, og opplegget taper stundevis litt av gnisten i andre halvdel. Men her er like fullt nok av Fighting and Onions til at det skal kunne svi dugande i sentrale sanseorgan når dei er ferdige.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)

Nov11

AdamCain – The Monkey’s Raincoat

Posted on by
Standard

Ein godhjarta syndar kjem vandrande, med sekken full av velbrukt melankoli.

cover  Eg har ingen problem med å tru på AdamCain sin frontfigur Arnstein Hammershaug når han proklamerer seg som ein syndar med eit godt hjarta. For gjennom tolv melodisk vennlegsinna låtar høyrer vi han her i rolla som den omtenksame og humanistiske formidlar. Han har ei varm stemme som heile tida held seg i eit avmålt lende. Han skaper tonar som aldri smyg seg utanfor ei poprock/rootsrock ramme. Og han skriv tekstar som enten dveler ved dei nære og litt vemodsfulle ting, eller som tar føre seg meir globale problemstillingar på ein politisk korrekt måte.

For eit par år sidan gav AdamCain ut ein firespors EP. Den varsla om ein låtskrivar med dugande forstand på korleis ein kan få tonar til å låte vel i hop. Problemet den gongen var eit litt einsarta, tamt og sjansefattig lydbilde. I eit forsøk på å rette opp i dette har dei på denne fullformat-debuten fått med seg Eystein Hopland som produsent. Ein kar som for underteikna er mest kjent som gitarist i det smått legendariske bandet Sister Rain, men som dei seinare åra har miksa og produsert både elektroniske saker, popting og meir rockbaserte uttrykk. Og ja, det har blitt ein meir organisk og levande lyd på The Monkey’s Raincoat.

Skal ein gjere eit forsøk på å plassere AdamCain på ein referanseskala så ligg dei til tider ganske så nær opp til Midnight Choir. Ved nokre høve, som i den fire linjer lange brua i Together Again, finn vi dei endåtil igjen midt blant lånte midnattstonar. Dei har ting tilfelles med amerikanske singer/songwriters som James McMurtry og John Mellencamp. Her er fleire treffpunkt mot australske aktørar som The Triffids (Calenture) og The Saints (andre utgåve). Og den svale og tilknappa stilen deira har vel også ein del tilfelles med Chris Rea sin lakoniske stil.

Ein meir levande lyd nemnte eg. Meir variert bør eg vel også legge til. Instrumenta går aldri i vegen for kvarandre og kladdar det til. Her er pusterom, og her er handlingsrom der kvar enkelt for komme innom og spele. La oss ta Stay, til dømes. Den er fundert på eit dugande, om enn kanskje ikkje altfor spennande melodisk mønster, men duvande orgeltonar, fylgt opp av latino-inspirerte og deretter ørkenfarga gitarinnspel løftar den fram i eit fint lys.

Sjølv om låtane individuelt sett får ei luftig og gagnleg handsaming, blir det til slutt kanskje litt vel mange av dei. Eller rettare sagt, dei skil seg i litt for liten grad frå kvarandre. Eit noko breiare tonalt skjema, med innslag av litt meir rufsete kantar trur eg i alle fall ville vore ein effektiv katalysator for å fange denne lyttaren sin interesse i samfulle 50 minuttar til ende.

Uansett, ein god halvpart av låtane har særpreg nok til leve vidare også etter at neste hauststemte trubadur har meldt sin komme. Og den aller beste av dei er den som skil seg mest ut frå dei gjengse formene. A Place Called the Original Sin, låta som fremjar credoet eg nemnte i første avsnitt. Med frisk hjelp av eit par blåsarar ifrå ska-bandet The Uptowners blir ein invitert med på ein velgjerande tur til dette «sinful, holy land», der ein kan la vemodet ta friminutt. Det dukkar snart opp igjen, og gjer nok aller sterkast inntrykk når Hammershaug syng om det komplette mørket og rimar pain med rain i January Rain.

Ein blir altså ikkje utsett for dei store og grensesprengande krumspringa, verken i tone eller ord. Det er det kjente og det milde, det er lammet og ikkje ulven, Abel og ikkje Kain. Og kvifor ikkje? Skjemaet skulle berre ha femna litt breiare.

5/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)

Nov11

Absentee – Schmotime

Posted on by
Standard

Ei grovkorna røyst, trøblete historiar og vitale tonar. Slikt blir det skikkelig Schmotime av.

cover  Det ligg utvilsamt eit stort potensiale og ein gylden mogleik i den første setninga. Ein mogleik til å manifestere seg på skarpsindig vis, eller til å servere ein snedig formulert indikasjon på kva vi kan ha i vente. Litteraturhistoria har sine klassikarar, og rockehistoria sine. Patti Smith sin «Jesus died for somebody’s sins, but not mine» og Bob Dylan sin «Once upon a time, you dressed so fine, threw the bums a dime, in your prime, didn’t you?» er to. Om den første linja på debutalbumet til London-bandet Absentee kjem seg inn i klassikar-rekka skal eg vere varsam med å forfekte, men den har i alle fall ikkje passert forbi meg unotert:

In my life I have been known, to bring home more troubles than I’ve solved

Når orda i tillegg blir forkynt av ei røyst som opererer i dei djupaste og mest røykskada delane av det menneskelige stemmeregister (som ein fusjon av Leonard Cohen og Mark Lanegan) er ei stålsikker merksemd spikra.

Absentee byrja så smått å ta form rundt 2004. Låtskrivar, gitarist og innehavar av den der røysta, Dan Michaelson, fekk med seg tangent-traktør og innehavar av ei røyst med eit diametralt motsett tonegrunnlag, Melinda Bronstein, for litt musisering. Ei og anna låt blei spelt inn, eit par singlar vart gjevne ut, fleire instrumentalistar kom til (på eit stadium var Romeo Stodart, no betre kjent frå The Magic Numbers, bassist), dei blei eit band, og dei tok eit namn. I 2005 gav dei ut mini-albumet Donkey Stock, og vart tildelt nokre minuttars merksemd i ikkje altfor pålitelige NME. No inviterar dei til Schmotime. Eg trur du gjer deg sjølv ei teneste om du møter opp.

For Absentee har meir å by på enn ei probat førstelinje og ei minneverdig røyst. Ja opningssporet More Troubles har meir å by på det også, der det smyg, stikk og stuper framover i eit laust men dynamisk driv bore fram av orgelbølgjer, gitarlicks og blåsarar, og med kraft i trommeslaga. Fyren som fører ordet har vikla seg inn i minst ei kvinnehistorie for mykje, og sit no og lurer på om elskerinna framleis vil bli hos han «when the black of my heart begins to show». Det er nok ikkje utan grunn.

Absentee er ein kvintett med ei både hengslete og energisk innstilling. Det går framover, til tider både drivande og larmande også, men ikkje på ein lettkøyrt og brei veg, her er det humpar og svingar, samt to grøftekantar dei stort sett held seg unna. Ein tanke som ramla ned i hovudet mitt under første møte var at dette kunne ha vore lyden av Screaming Trees som trakka rundt i Magnetic Fields, med The National dansande på eit Pavement like ved. Referansen er slett ikkje 100 % dekkande (knapt nok 69 %), men eg nektar like fullt å sleppe heilt tak i den.

Dei fem diskar opp med låtar støypt i kjente former, der rockdosen er større enn popdosen, men begge dosane er viktige. Dei gjer det med overmannande melodisk slagkraft og personleg finesse som fremste karakteristikum. Og ikkje minst, Michaelson har sekken full av interesseskapande skildringar så kløktig formulerte at ein fort skjønar at opningslinja ikkje var eit slumpetreff.

We Should Never Have Children blir det hevda med styrke, og i hardnakka kamp med ein malande gitarvegg, etter at trøbbelet i første spor har lagt seg. Michaelson startar med å erklære at «Oh darling, you’re no oil painting, and I’m no Michelangelo, no, no», før han litt seinare nokså skånsellaust trekker denne slutninga; «some people never should have met, let alone find themselves in bed». Og då skulle vel dei fleste ha oppfatta at det ikkje er dei rosenraude mellommenneskelige tilhøva ein kan skode under Schmotime sine diffust opplyste lampar. Men sjølv om dei driv i svartmalingsbransjen er det likevel stundom eit litt oppstemt drag over Absentee. Litt fordi ein kan ane ein eim av svart humor her og der, litt fordi Melinda Bronstein si lyse røyst dukkar opp innimellom og kontrar Michaelson sin gravkammerbass med litt «do-be-do-do» og slikt, og litt fordi tonefylgjet til tider har preg av å ha vore innom eit livleg pop-party.

Aller mest av Melinda i vokalform får vi i den diskuterande duetten You Try Sober. Ein blå poprock-sak, der dama er nattevandraren og mannen den frustrerte og forsømte. Dei livlegaste tonane har den blåsarfriske There’s a Body in a Car Somewhere fått utlevert. Og i kategorien brunstig, klorande, tøff og vanedannande slår både Something to Bang og Weasel solid frå seg. Førstnemnte med det livstrøytte sukket «I’m tired of being a man, there’s always something to bang» sentralt plassert, og sistnemnte med den kjekke Cash-finta «it’s hard to get up when you’re down, down, down» som illustrerande våpen.

Ved eit høve blir det, medan strukturen går frå smygande lap steel-kos til kvesste el-gitar åtak, nokså iherdig hevda at Truth Is Stranger Than Fishin». Ein liknande struktur har også avsluttande Treacle fått utdelt. Den startar som ein Lambchopsk ballade, men endar som ein smått monumental himmelstormar, der det forsonande mantraet «oh my love, you get sweeter everyday» blir gjentatt fleire gonger enn sunt er.

Schmotime før showtime everytime.

7/10

Først publisert på Groove.no (i 2006)