Annbjørg Lien & Bjørn Ole Rasch – Come Home

Standard

Ein duo inviterer lyttaren inn i sin midte med enkle middel, og god meloditeft.

6

cover

– Du må slutte med disse synthesizerane, og få deg eit trøorgel mann, var folkemusikklegenda Halvard Kvåle si melding til Bjørn Ole Rasch, etter ein konsert med Bukkene Bruse i 1998. Så trøorgel vart det. Eit gamalt svensk eitt, som sidan har vore med Rasch nesten kvar gong han har spelt inn musikk. Denne gongen også. Ja veldig denne gongen, saman med felene til Annbjørg Lien.

Denne Rasch har ein lang og brokete bakgrunn som musikarar. Han starta ut med å skolere seg innan klassisk musikk, har sidan laga musikk for teater, spelt i jazz/prog/rock band, vore utstrakt nytta som studiomusikar, og var med då Secret Garden hausta ein Melodi Grand Prix-siger midt på nittitalet. Sidan den gong har han for det meste spelt i ulike folkemusikk-konstellasjonar.

I gruppa Bukkene Bruse saman med mellom andre Annbjørg Lien. Ei dame som i over tjue år no, på frodig og frilyndt vis, har traktert felene sine innafor folkemusikk tradisjonen. Med ein uttalt ambisjon om å dra den utav tronge båsar, og over proteksjonistiske grenser.

Denne gongen er det berre dei to, og ingen andre. Frå ei innspeling i deira eige studio i Kongshavn. Her skaper dei lyden av nærleik. For slik er desse tonane arrangert at ein får kjensla av å vere midt i blant dei. Men overmannande er dei ikkje. Dei opnar gluggar og slepp inn luft. Godt med luft. Og det vert gjeve rom for tramp, for klapp, og for knirk. Mykje knirk.

Frå den motsette sida av kompleksitet og lydrikdom kjem dei til oss med få middel. Utan å ende opp som ein einstonig duo. Langt i frå. Rasch er akkompagnatøren. Orgelet hans ligg litt bakom, derifrå gjev det frå seg tonar, eller utfører ei meir perkussiv teneste. Dei melodiske hovudlinjene spelar Annbjørg Lien. På hardingfele, eller andre feler. Og ved eitt høve syng ho.

Tittellåta, Kom Heim, er ei salme frå tradisjonen. Om den villfarne, som vert kalla heim. Dama syng bra ho, og mannen harmonerer forsiktig. Det er no likevel som instrumentalistar dei verkelig fyrer opp. Frå heftig og funky, til ære for eit minnerikt Redwood Tree, i Funk Trunk, til lyrisk og vemodig lågande i Hans Brimi-slåtten Tusseliten.

Innimellom desse har dei laga det meste sjølv. Hässleholm, ei oppstemt og vårleg hyllest til staden der orgelet hans Rasch vart laga. Phelia/Januar, ei sindig og tidvis smått intrikat affære til ære for gode vener, og ein bror. Woody’s Bounce, ein hastig sak med spanske taktslag. Og inspirert av ei gamal folkevogn har The Old Car blitt eit friskt og raudlett høgdepunkt tufta på solid melodisk teft.

Det er titlar på norsk, og titlar på engelsk. Tonane har nok likevel hovudsaklig sitt utspring frå ein norsk tradisjon, sjølv om dei tidvis også kan vere farga av amerikanske fjelltonar med ein litt meir ymse bakgrunn. Det kan høyrast i nemnte The Old Car, og endå meir i Tusshallingen/The Buckin» Mule, der siste sekvens er henta frå repertoaret til Old-time ambassadøren Bruce Molsky.

Viktigare enn kva dette er, er no likevel den kjensla av ekte varme som spreier seg i tjømda av desse flotte tonane.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

 

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s